Hoi allemaal, ik zit met een klein probleem. Ik heb het gevoel alsof mijn ouders niet naar me luisteren. Ik heb een maand geleden mijn haar roze geverfd en daarbij moest mijn haar geblondeerd worden, de kapster vertelde me ook dat mijn eigen haarkleur te donker is voor roze. Ik heb gisteren haarverf gekocht en ik vroeg net aan mijn moeder of ze kon vragen aan de kapster (die morgen komt) of ze mijn uitgroei kon blonderen. Mijn moeder wordt dan gelijk pielig en zegt dan dat we helemaal niet weten of dat wel hoeft (terwijl de kapper dat meerdere keren heeft gemeld) en dat ze eerst meot wachten tot de verf er is. Daarnaast ben ik op het moment erg ziek en klaag ik af en toe dat ik pijn heb en me niet lekker voel (hoofdpijn etc) ik heb ook al een halfjaar last van rugpijn waarvoor ik ook bij de fysio loop. Als ik dan zeg dat ik zeer heb dan is het enige wat ze zegt “ja ik heb ook pijn” en “nou weet ik het wel”. Ook heb ik al meerdere keren gevraagd aan mijn vader of hij wat dingen voor

Hey ik heb zo snel mogelijk hulp nodig, ik ben een meisje van 15 en woon met mijn 2 ouders en broer ik ben eigenlijk niet een meisje die echt steelt of veel liegt maar wel tegen hun. Mijn ouders zijn heel moeilijk en best heel streng. Ze geloven niks en kijken alles op het negatieve kant. Ik mag niks ik mag bijna nooit met vrienden wat doen en als wel moet daar maanden tussen zitten voordat ik wel mag en als ik mag ga ik alleen naar de stad. Sochtends tot smiddags en dat word langzaam ook saai. Ik mag niks meer. Ze pakken ook mijn telefoon af elke avond en dat al 5 jaar lang. Maar ik begon zelf stiekem savonds een andere telefoon te pakken en dan daarop verder te spelen en hoevaak ze mij betrapt hebbe blijf ik doorgaan. Ik weet zelf echt niet waarom het voelt alsof ik dat doe omdat ze me niet vrijgenoeg laten. Ze pakken ook om de kleinste dingen mijn telefoon af terwijl ik daar alleen met mijn vrienden kan communiceren als ik me slecht voel.  Ik weet echt niet meer wat k moet ik sch

Hoi allemaal, I ben nieuw op dit forum en zie dat iedereen in deze categorie het fijn vind om zijn/haar persoonlijke verhaal doet. Dus ik dacht ik doe hetzelfde, want i guess why not. Het begon allemaal rond april 2018 (± 1 jaar geleden dus). Mijn vader werd ziek. In eerste instantie was dit heftige buikgriep. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Na veel gedoe bij de huisarts zijn we bij het ziekenhuis terecht gekomen. Daar kwamen we op de "spoedeisende hulp". Na veel wachten op de "spoedeisende hulp" kon mijn vader een scan laten maken. Daar werd ons verteld dat hij een plekje had op zijn hersenen wat mogelijk een tumor was. Dus na heel veel gedoe in het ziekenhuis kon mijn vader naar het hospice toe, omdat de tumor kwaadaardig was en uitgezaaid. Na een hele mooie tijd in het hospice was hij overleden op 19-07-'18. Zijn er mensen die iets soortgelijks mee hebben gemaakt en behoeften hebben om erover te praten? Laat een reactie achter!

Ik ga naar een judo wedstrijd van een vriendin van mij, maar ik ga daar met haar beste vriendin heen en de familie daarvan. Ik ben alleen bang dat het heel awkward wordt, want ik ken ze niet zo goed. Dus heeft iemand tips :) ?

Dit is een heel erg vreemde vraag / situatie. Gisteren had ik een puistje net boven een moedervlekje. Dit jeukte een beetje en heb hem dus open gekrabd. Deze ochtend had ik ook gemerkt dat ik per ongeluk ook dat moedervlekje had open gekrabd. Ik had er een zalfje opgedaan zodat het terug zou genezen, en er vormde zich een korstje op die moedervlek. Ik zag dat het korstje een beetje loskwam dus trok het eraf, en nu zie ik dat heel dat moedervlekje ook weg is! Ik heb al dingen opgezocht op het internet, maar blijkbaar heeft niemand dit specifiek meegemaakt… Het wondje dat er nu is ziet eruit als een gewone wonde. Heeft iemand advies voor deze situatie wat ik best zou doen? Bedankt voor het antwoord.

Hai, ik ben nu 13 jaar en thuis heb ik een probleem. De laatste tijd haal ik veel onvoldoendes op school. Ik doe er alles aan om mijn cijfers omhoog te halen, maar het lukt simpelweg niet. Mijn ouders worden hierom erg boos en slaan mij ook soms om. Zo’n 1,5 week geleden heb ik dit verhaal verteld tegen mijn beste vriend. Hij reageerde geschokt en vond dat dit zo snel mogelijk moest stoppen. Hij heeft dit verteld tegen zijn moeder en zij zei dat ik daar welkom was als het echt niet meer kon. Daar ben ik natuurlijk erg blij om. Ik accepteerde het verzoek en zo heb ik  voor morgen (donderdag 13 februari 2020) afgesproken met hem, zodat ik naar hem toe kon komen. Alleen weet ik nu even niet of dit wel zo goed/verstandig is voor later. Ik vind dat dit zo snel mogelijk moet stoppen maar ik weet dus niet zeker of dit het juiste is. Ik heb echt ff hulp nodig! (De lijn is helemaal bezet dus dat werkt ook niet echt mee)  alvast bedankt,  groetjes b247

Hey dus mijn vader heeft sinds nu bijna 2 jaar een vriendin die 2 jonge kinderen heeft. ze vertelde mij toen ze een half jaar samen waren dat we met ze alle gingen samen wonen al was dat gepland in 2 tot 3 jaar. Toen 2 maanden later mijn vader zijn vriendin te horen kreeg dat ze kanker had kon het niet anders meer en moesten we zo snel mogelijk verhuizen. Van verhuizen wist ik niks af en stond met veel vraag tekens toen ze me dat vertelde. Binnen 3 weken had me vader een huis gekocht en binnen 3 maanden zaten we met ze alle in dat huis. Ik had aan het begin van het behandel proces van de kanker gevraagd of ze mij er zo veel mogelijk buiten te houden om dat mijn moeder aan kanker overleden was, nou het huis was niet groot genoeg want ik kreeg te horen van “stel je niet aan en doe gewoon normaal en heb respect”. Nu al dat voor bij is en ze geen behandelingen meer hoeft is het als of ik niet meer besta alles draait om haar en ik kan net zo goed dood gaan

Hey ik ben Juan, Ik was dus laatst op feestje van m’n oom men broer vertelde m’n moeder daar dat hij wel is blowde ze deed er niet moeilijk over maar hij is 19 alleen ik gebruik elke dag in de school pauzes en ik wil graag eerlijk zijn alleen ik weet niet hoe ik ze t kan vertellen (m’n vader zal me vermoorden als die t weet) dus hoe kan ik t beste aanpakken?

Hoi allemaal, ik wou even mijn verhaal kwijt en misschien wat advies ontvangen van jullie. Sinds een jaar , weet ik dat mijn zus autistisch is. Op het moment dat ik het hoorde waren er nog weinig problemen, maar op een gegeven moment ging mijn zus niet meer naar school. Mijn ouders belden mij dan en legden eigenlijk de verantwoordelijkheid een beetje op mij dat ik mijn zus uit bed kreeg en dat ze naar school ging. Ze snapten zelf ook wel na een tijdje dat het niet de oplossing was en nadat mijn zus 3 weken niet naar school ging hebben ze (in overleg met de school) jeugdzorg ingeschakeld voor mijn zus. Dit sloeg alleen helaas niet  aan en mijn zus gaat nog steeds niet naar school. Inmiddels heb ik eigenlijk het idee dat mijn ouders het er zelf zo moeilijk mee hebben dat ze eigenlijk zelf ook pissig zijn en veel minder zijn hoe ze voor alle problemen waren. Daardoor raakte ik langzaam aan in een spiraal van negativiteit en ben ik weken

Hoihoi, Ik wordt helemaal gek. Altijd als ik boos ben wil ik mensen slaan en ik weet niet waarom en hoe ik het kan stoppen. Ik ben bang dat ik het een keer echt doe. Iemand tips?   Kusjes

Ik denk dat ik corona virus heb want een par Chinese mensen gingen daar net op Mijn hoesten en nu heb ik hoofdpijn en een snotneus en ik moet vaker maar de wc hoe kan ik testen of ik corona heb??? 

Beste lezer(s), Mijn vader heeft een vriendin gekregen en ze kennen elkaar nu ongeveer een jaar en ze komt hier regelmatig over de vloer.   Alleen ik mag haar niet. Ze let erg op mij wat ik doe en heeft op veel dingen commentaar (over de dingen die ik leer op school, mijn eetgewoontes enzovoort)   Ze praat ook heel vaak door me heen wanneer ik wat vertel. Wanneer ik bijvoorbeeld wat vertel waar ik overtuigd van ben of waar ik in geloof gaat ze daar altijd dwars doorheen praten met verheffen stem om haar argumenten gelijk in de strijd te gooien. Ik krijg echt geen kans om wat terug te zeggen! Ook zijn haar normen en waarden en eigenschappen zo anders dan die van mij.