Hallo   Ik kamp nu sinds een jaar met een heel down gevoel, paniek- en angstaanvallen. Elke dag is echt een gevecht om op te staan, naar school te gaan en ga maar door. Ik heb meedere test gemaakt en daar komt uit dat ik vermoedelijk een depressie heb. Nu wil ik echt niks liever dan uit dit dal stappen maar dat dal is te diep  om het alleen te doen.   School en de huisarts hebben al een psycholoog aangeraden en dat wil ik ook wel graag.  Maar het mag niet van mijn ouders. Ze zijn woedend geworden toen ik erover begon.  En ze hebben ook al eens een paniekaanval gezien maar daar werden ze ook kwaad om. "Je moet je niet zo aanstellen, dat doet je zusje ook niet." Was het antwoord. Ik weet dat ik zelf hulp kan zoeken(ben 16) maar dan voel ik me zo achterbaks k**t kind.   Weet iemand hoe ik ze kan laten zien dat ik daadwerkelijk hulp nodig heb?

Hallo,   Ik ben een meisje van 17 jaar, ik weet niet of iemand dit zal lezen, maar ik moet het even kwijt…   Mijn ouders zijn in 2017 gescheiden en sinds dien heeft mijn vader al 3 relatie's gehad en met alle 3 de vrouwen heb ik problemen gehad. De vrouw die nu in zijn leven is heeft mij meerdere keren uitgescholden en ze heeft mij nare ziektes toe gewenst en mijn vader heeft dat allemaal geaccepteerd...  Nu wil ik geen contact meer met mijn vader omdat hij aan haar kant staat en ik voel mij waardeloos en onveilig. Maar ik ben bang want mijn zusje (12 jaar) komt daar nog wel. Ik heb het gevoel dat ik haar in de steek laat…  Ik liep een tijdje bij een psycholoog maar die is wegens prive omstandigheden in januari dit jaar gestopt met haar baan en er is nu nog niemand die mij kan helpen…  Ik kan mezelf niet meer in de spiegel aankijken zonder mezelf teleur te stellen. En dat is onder andere zijn schuld. Ik ben 9 jaar lang gepest e

hoi, daar ben ik weer hahah.  Ik ben er net achter gekomen dat mijn (stief)moeder een soort dagboek van al mijn activiteiten bijhoudt en ik voel me daardoor nog minder veilig in huis.  Het is niet perse dat mijn (stief) moeder mij fysiek mishandeld maar meer mentaal. Sinds ik klein ben reageert mijn (stief) moeder heeeel heftig op kleine dingen die ik doe. Een voorbeeld daarvan: toen ik klein was gingen mijn (stief)moeder, een paar vriendinnen van haar en de kinderen samen naar een camping. En toen kregen we allemaal een cadeautje en ik was daar heel blij mee omdat ik niet zo heel veel cadeautjes kreeg naast mijn verjaardag (ik vroeg hier ook niet om omdat ik wist dat mijn ouders heel druk waren en hard werkte voor hun geld dus wilde ik ze niet tot last zijn ofzo) maar ik kreeg dus een ring en ik vond hem heel mooi. Ik bedankte de moeder die de cadeautjes gaf aan ons en zei ik ben hier heel blij mee ik krijg naast mijn verjaardag niet zo veel cadeautjes. Wist ik veel da

Mijn ouders zijn een paar jaar geleden uit elkaar gegaan maar ik mag mijn vader niet meer zien. Mijn moeder heeft sinds kort een vriend. Ik moet hem zien van haar maar ik en een van mijn zussen zijn er niet klaar voor. Ze kennen elkaar pas net dus het boeit mij allemaal niet zo veel. Mijn andere zus, zusje en broertje kent hij wel, maar ook niet goed. Ze gaat elk weekend naar hem toe, en ik en mijn broers/zussen moeten het dan maar uitzoeken (mijn kleinste zusje gaat met mijn moeder mee). Ze zijn dus laatst (een paar dagen geleden) stiekem getrouwd. Ik vond een ring op het aanrecht met zijn naam erin en de datum. Mijn moeder heeft mij niks verteld. Ik en mijn zussen en broertje hebben het erg zwaar want de beste vriendin van mijn zus is recent (als in bijna een weekje geleden) overleden. Ik zag haar echt als een zus en ik was erg close met haar en haar familie. Mijn moeder is daarna dus gewoon naar haar vriend geweest en is met haar vriend getrouwd. De begrafenis is bijna en mijn va

hallo, Ik heb iedere ochtend geen zin om op te staan… Maar helaas moet ik het wel voor school. iedere keer als ik denk  “nog even hóór...” lig ik weer te lang in bed en moet ik me haasten om de bus te halen heeft iemand tips hoe je beter/ sneller op kan staan?   groeten Jxx    

Heehoi! De laatste tijd is het erg vervelend thuis, mijn ouders zijn erg streng en verwachten dat ik perfect ben. Ik moet in het huishouden eigenlijk alles doen (koken, boodschappen doen, stofzuigen enz.) ik vind het niet erg om hierbij te helpen, maar ik moet het iedere dag helemaal zelf doen. Ook hebben mijn ouders heel veel regels gemaakt thuis, waardoor ik me iedere keer moet aanpassen en nooit mezelf kan zijn thuis. Als ik die regels overtreed of iets (volgens hen) niet goed doe krijg ik gelijk straf, en dan ook niet een beetje. Mijn ouders verwachten ook erg veel van mij, bijvoorbeeld van school en ze gaan ook heel vaak in gesprek voor extra uitdaging, wat ik helemaal niet wil. Ik kan eigenlijk nergens tegenin gaan, want als ik brutaal doe worden ze echt heel boos en gaan ze schreeuwen tegen mij en word ik vaak heel hard vastgepakt en met geweld de hoek in geduwd/geschopt/geslagen, waar ik vervolgens nog een uur moet staan, dit doen ze ook gewoon met familie en vrienden erbij,

Hallo  ik ben een meisje van 13 jaar en zit in de eerste van de middelbare. Mijn ouders en ik hebben  vaak ruzie over de regels. Mijn ouders controleren me overal op. bevoorbeeld met camera’s om te kijken wat ik door het huis heen doe en met apps op mijn telefoon en ipad (familie link). Hoe kan ik zorgen dat mijn ouder zich minder druk maken of  alles controleren?

Hoi,   Ik heb sinds 3 jaar een stieffader. Want me moeder heeft een andere partner daarvoor ook een stieffvader. Die was altijd super lief. Daar gingn ik wel eens leuke dingen meedoen. Of voetballen etc. Maar toen kreeg me moeder een nieuwe man. Hij was de eerste 2 maanden aardig. Maar het ging steeds slechter met mijn. Voor mijn gevoel mag hij me niet en word het steeds erger. Hij schreeuwt zo super hard tegen mijn, Mijn moeder heeft me bijvoorbeeld. Al naar een leergroep gedaan. Waar ze voorheen nooit aan zal denken. Het is alleen maar boos. En het ergste is nog niet gekomen. Me moeder wilt me naar een pleeggezin doen. Ik zie hier zo tegenop. Ik weet zeker dat ik het door mij stiefvader komt. Hij is niet normaal. Hij schreeuwt als een gek tegen mijn. En word om alles al super boos.  Ik mag niet eens met hem daar over praten. Ik wil dat hij weggaat  :( pls iemand help me .     Mvg, Annoniem,

Mijn nichtjes telefoon is kapot gegooid door haar moeder en is nu niet meer bereikbaar en ze zei tegen haar moeder dat ze niet meer thuis komt, daarna was ze in een ruzie belandt met iemand die dichtbij mij woont en die heeft dat gezegd tegen haar familie en haar familie bedreigt nu mijn nichtje met de dood. Wat moet ik doen om mijn nichtje te vinden zonder bereik en wat kan ik tegen een ruzie tussen mn nicht en de familie van een meisje doen? (Mijn nichtje en dat meisje zijn allebei 12 en zitten in de 1e klas op mavo)

hallo allemaal, ik heb dus gehoord dat een meisje in mijn leerjaar een vader heeft met kanker, en andere kinderen  pijpt voor 10 euro ik zit dus te denken of ze hulp nodig heeft! ze vind mij niet aardig en we zijn geen vrienden maar ik geef blijkbaar wel om haar, dus was kan ik doen om haar uit de prostitutie te houden en ook geen depressie geven   help!

Heey,  Ik heb dus al een tijdje last van zelfmoordgedachten. Ik vind het woord niet zo fijn om te zeggen, maar goed.  Een of andere manier heb ik die gedachten al 3 tot 4 jaar in mijn hoofd zitten. Vroeger dacht ik er niet zo erg bij na. Iedereen denkt er toch wel eens aan, of niet? Toen had ik gelukkig nog redenen genoeg om het niet te doen. De voornaamste reden was toen, mijn ouders. Maar nu heb ik het idee dat ze eerder blij zijn met mijn broer, dan wij allebei. Ik hoef echt niet alle aandacht, maar net dus, tijdens het eten, lachen ze continu om mij. En dan bedoel ik niet dat ik grappig doe of zo. Ook weet mijn moeder dat ik er heel veel moeite mee heb dat mijn broer al kan en mag werken en dus zo voor zijn eigen geld zorgt. Ik moet maar met zakgeld zien te leven. Niet dat dat te weinig is maar het voelt toch fijner dat je iets hebt gedaan voor je geld. Ik mag een krantenwijk lopen, maar helaas mag dat niet van mijn moeder.  Gelukkig zijn er nog steeds personen op de were

Hoi hoi,    ik heb even heel snel advies nodig. Vanavond kwam mijn stiefbroer op bezoek, hij en mijn zus zijn altijd wel erg close geweest, maar dit keer viel me wat op. Ze zaten continu met elkaar te appen terwijl ze naast elkaar zaten?! Ook hadden ze intens oogcontact met elkaar en stiekeme aanrakingen. Ik heb alles zien gebeuren, maar mijn moeder en stiefvader zagen echt helemaal niks? Volgensmij waren ze echt blind het was zo obvious! Tot mijn schrik zag ik ze zoenen toen mijn broer wegging, en weer zagen mijn blinde moeder en stiefvader niks. Ik ben ziek hard geschrokken en vind het eigenlijk ook vies, omdat ik die jongen gewoon echt als mijn echte broer zie.  Is het een mogelijkheid om er met mijn moeder over te praten? Zij heeft namelijk altijd al vermoedens gehad over hun liefde voor elkaar en ik heb nu ook vermoedens (nouja, ik weet het dus 100% zeker want ik was getuige). Ik voel me een beetje een klikspaan om naar mn moeder te gaan, maar misschien is het bet

Hallo lezers,  Ik ben een jongen van 14 jaar en ben gay. Als tiener heb je nu eenmaal geheimen voor je ouders. Je hebt misschien condooms voor als je eens sex krijgt of je koopt een haar product dat je ouders verbieden maar jij wilt hebben. Zo had ik de wens om van donker blond haar naar wit haar te gaan en je raad het al, mijn ouders zeiden nee. Dus ik dan maar stiekem naar de drogist om het te halen en gelukkig, het is in de aanbieding. Ik kom thuis en spray de kleur in mijn haar en jawel het werd lichter... Maar toen kwam er natuurlijk wel een gesprek aan met de vraag: "wat heb jij met je haar gedaan?" dus ik zei; "geen idee, hoezo?". Natuurlijk wist ik dat is het wit sprayde gelijkelijk aan maar m'n ouders moesten geloven dat het natuurlijk was omdat oma ook wit haar heeft... Tja die is dus 70 en dat komt door veroudering... De verpakking van de flesjes haarspray bewaarde ik in mijn boekenlade omdat mijn ouders daar nooit komen totdat, ik vandaag thuis kom van een weekend

Hoi Ik ben iemand die graag een luier wil dragen maar hoe moet ik dit nou tegen mijn ouders zeggen? Heeft iemand tips

Hallo, ik weet niet of dit de juiste topic is maar ik wil graag een huisdier. Het liefst een hond, een labrador.  Alleen m’n ouders werken allebei en ik zit met school, sport en afspreken met vrienden. Dus die hond zou best veel alleen zijn en dat wil ik natuurlijk niet. Weet iemand een huisdier die het niet erg vind om veel alleen te zijn. Ik heb het dan niet over “blub de goudvis” of  “bambie de konijn”, maar een huisdier waar je ook iets aan hebt.  hopelijk hebben jullie goede ideeën 

Hoi, mijn tante is overleden een paar dagen geleden. Haar begrafenis is al bijna, ik dacht dan doe ik een groen mouloos jurkje met een leren jasje aan. Maar ik weet niet of dat een gepaste keuze is ik wil mijn oom echt niet teleur stellen.  

Hallo, mijn vriendin heeft net in onze chat gezegd dat haar zus haar geknepen heeft. Ik vroeg gelijk of ze dat wel vaker doet mijn vriendin zei van wel. Ik vroeg ook Waarom ze dan geknepen word toen zij die vriendin als ik ze irriteer zoals chips afpakken. Ik ben nu erg bang en weet niet of dit mishandeling is.

ik wou vannochtend niet naar school omdat ik me niet lekker voelde maar mn ouders geloofde me niet en toen ging me vader me uit bed trekken, mn dekens afpakken, me aan me armen omhoog trekken en in me gezicht en oren schreeuwen, slaan, schoppen toen heeft mn moeder een emmer water over me heen gegooid en ze hebben geprobeerd om me van de trap te trekken. dit is niet normaal dat begrijp ik zelf ook wel maar wat moet ik doen?

Hoi allemaal, ik zit met een klein probleem. Ik heb het gevoel alsof mijn ouders niet naar me luisteren. Ik heb een maand geleden mijn haar roze geverfd en daarbij moest mijn haar geblondeerd worden, de kapster vertelde me ook dat mijn eigen haarkleur te donker is voor roze. Ik heb gisteren haarverf gekocht en ik vroeg net aan mijn moeder of ze kon vragen aan de kapster (die morgen komt) of ze mijn uitgroei kon blonderen. Mijn moeder wordt dan gelijk pielig en zegt dan dat we helemaal niet weten of dat wel hoeft (terwijl de kapper dat meerdere keren heeft gemeld) en dat ze eerst meot wachten tot de verf er is. Daarnaast ben ik op het moment erg ziek en klaag ik af en toe dat ik pijn heb en me niet lekker voel (hoofdpijn etc) ik heb ook al een halfjaar last van rugpijn waarvoor ik ook bij de fysio loop. Als ik dan zeg dat ik zeer heb dan is het enige wat ze zegt “ja ik heb ook pijn” en “nou weet ik het wel”. Ook heb ik al meerdere keren gevraagd aan mijn vader of hij wat dingen voor

Hey ik heb zo snel mogelijk hulp nodig, ik ben een meisje van 15 en woon met mijn 2 ouders en broer ik ben eigenlijk niet een meisje die echt steelt of veel liegt maar wel tegen hun. Mijn ouders zijn heel moeilijk en best heel streng. Ze geloven niks en kijken alles op het negatieve kant. Ik mag niks ik mag bijna nooit met vrienden wat doen en als wel moet daar maanden tussen zitten voordat ik wel mag en als ik mag ga ik alleen naar de stad. Sochtends tot smiddags en dat word langzaam ook saai. Ik mag niks meer. Ze pakken ook mijn telefoon af elke avond en dat al 5 jaar lang. Maar ik begon zelf stiekem savonds een andere telefoon te pakken en dan daarop verder te spelen en hoevaak ze mij betrapt hebbe blijf ik doorgaan. Ik weet zelf echt niet waarom het voelt alsof ik dat doe omdat ze me niet vrijgenoeg laten. Ze pakken ook om de kleinste dingen mijn telefoon af terwijl ik daar alleen met mijn vrienden kan communiceren als ik me slecht voel.  Ik weet echt niet meer wat k moet ik sch

Hoi allemaal, I ben nieuw op dit forum en zie dat iedereen in deze categorie het fijn vind om zijn/haar persoonlijke verhaal doet. Dus ik dacht ik doe hetzelfde, want i guess why not. Het begon allemaal rond april 2018 (± 1 jaar geleden dus). Mijn vader werd ziek. In eerste instantie was dit heftige buikgriep. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Na veel gedoe bij de huisarts zijn we bij het ziekenhuis terecht gekomen. Daar kwamen we op de "spoedeisende hulp". Na veel wachten op de "spoedeisende hulp" kon mijn vader een scan laten maken. Daar werd ons verteld dat hij een plekje had op zijn hersenen wat mogelijk een tumor was. Dus na heel veel gedoe in het ziekenhuis kon mijn vader naar het hospice toe, omdat de tumor kwaadaardig was en uitgezaaid. Na een hele mooie tijd in het hospice was hij overleden op 19-07-'18. Zijn er mensen die iets soortgelijks mee hebben gemaakt en behoeften hebben om erover te praten? Laat een reactie achter!

Ik ga naar een judo wedstrijd van een vriendin van mij, maar ik ga daar met haar beste vriendin heen en de familie daarvan. Ik ben alleen bang dat het heel awkward wordt, want ik ken ze niet zo goed. Dus heeft iemand tips :) ?

Dit is een heel erg vreemde vraag / situatie. Gisteren had ik een puistje net boven een moedervlekje. Dit jeukte een beetje en heb hem dus open gekrabd. Deze ochtend had ik ook gemerkt dat ik per ongeluk ook dat moedervlekje had open gekrabd. Ik had er een zalfje opgedaan zodat het terug zou genezen, en er vormde zich een korstje op die moedervlek. Ik zag dat het korstje een beetje loskwam dus trok het eraf, en nu zie ik dat heel dat moedervlekje ook weg is! Ik heb al dingen opgezocht op het internet, maar blijkbaar heeft niemand dit specifiek meegemaakt… Het wondje dat er nu is ziet eruit als een gewone wonde. Heeft iemand advies voor deze situatie wat ik best zou doen? Bedankt voor het antwoord.

Hai, ik ben nu 13 jaar en thuis heb ik een probleem. De laatste tijd haal ik veel onvoldoendes op school. Ik doe er alles aan om mijn cijfers omhoog te halen, maar het lukt simpelweg niet. Mijn ouders worden hierom erg boos en slaan mij ook soms om. Zo’n 1,5 week geleden heb ik dit verhaal verteld tegen mijn beste vriend. Hij reageerde geschokt en vond dat dit zo snel mogelijk moest stoppen. Hij heeft dit verteld tegen zijn moeder en zij zei dat ik daar welkom was als het echt niet meer kon. Daar ben ik natuurlijk erg blij om. Ik accepteerde het verzoek en zo heb ik  voor morgen (donderdag 13 februari 2020) afgesproken met hem, zodat ik naar hem toe kon komen. Alleen weet ik nu even niet of dit wel zo goed/verstandig is voor later. Ik vind dat dit zo snel mogelijk moet stoppen maar ik weet dus niet zeker of dit het juiste is. Ik heb echt ff hulp nodig! (De lijn is helemaal bezet dus dat werkt ook niet echt mee)  alvast bedankt,  groetjes b247

Hey dus mijn vader heeft sinds nu bijna 2 jaar een vriendin die 2 jonge kinderen heeft. ze vertelde mij toen ze een half jaar samen waren dat we met ze alle gingen samen wonen al was dat gepland in 2 tot 3 jaar. Toen 2 maanden later mijn vader zijn vriendin te horen kreeg dat ze kanker had kon het niet anders meer en moesten we zo snel mogelijk verhuizen. Van verhuizen wist ik niks af en stond met veel vraag tekens toen ze me dat vertelde. Binnen 3 weken had me vader een huis gekocht en binnen 3 maanden zaten we met ze alle in dat huis. Ik had aan het begin van het behandel proces van de kanker gevraagd of ze mij er zo veel mogelijk buiten te houden om dat mijn moeder aan kanker overleden was, nou het huis was niet groot genoeg want ik kreeg te horen van “stel je niet aan en doe gewoon normaal en heb respect”. Nu al dat voor bij is en ze geen behandelingen meer hoeft is het als of ik niet meer besta alles draait om haar en ik kan net zo goed dood gaan