Emotionele problemen en gevoelens

Hoi, ik zou graag even iets willen vertellen wat gisteren is gebeurt en hopelijk wat advies krijgen.Ik zal details weglaten (voor de regels van het forum en ook omdat ik mensen niet wil triggeren).Ik had gister groepstherapie, waarbij een van de anderen aangaf dat ze graag willen werken aan het grenzen aangeven, omdat een man hen had aangesproken en vroeg om fysiek contact, wat ze niet oké vonden, maar het lukte niet om hun grens te bewaken. Ik was de hele sessie al licht aan het dissociëren (ik volgde de gesprekken niet meer, gevoel dat ik in slaap val, vlakke emoties, etc), maar ik was nog genoeg aanwezig dat het niet *enorm* in de weg zat. Ik heb enorme angst rondom leeftijdsgenoten, dus ik denk dat de combinatie van heftige emoties + 'onveilige’ omgeving voor de dissociatie zorgde.Na de sessie ben ik gewoon naar buiten gerend en ben enorm hard gaan fietsen, ik had namelijk enorm veel adrenaline en veel emoties die eruit stroomden. Ik kon niet goed meer ademhalen, happend naar adem,

Ik was op school met mijn vrienden aan het praten en Lars (zo noemen we hem even) trok mijn broek naar beneden, en iedereen op het schoolplein zag het en ze lachten allemaal, eentje zei mooie onderbroek hoor de andere zei weer sexy, Hahahahaha. Ik voel me erg onveilig en iedereen noemt me nu, onderbroekie. Degene die mijn broek naar beneden trok, speet niet eens. Hij zei dat hij een spel deed. Maar wat voor spel dan? Ik kan er niet ophouden met denken erover. Wat zouden jullie doen om het even te vergeten?

yoooo, ik was dus op  kamp en toen had ik nogal een probleem met eten ik at niks en de laatste avond boden mensen mn aan om eten te halen ik wou niet want ja gwn en daarna op de fiets terug naar de tenten ben ik licht in mn hoofd vervolgens als we er zijn moet ik met iemand van de begeleiding mee naar een vrijwillergersfeest omdat ik wat moest eten ik wou dat niet dus ik ging baar me tent die begeleider liep met me mee en gaat met andere begeleiders praten vervolgens komt er een andere begeleider met me mee omdat ik mn tanden moest poetsen en die was zo van ja je moet echt wat eten en ik was zo van ik hoef niet en zij was zo van jawel en ik zei teon ik neem wel kauwgom en toen zei ze kauwgom is geen eten en ik zei in principe wel want er zitten calorien in, vervolgens gaan we ergens zitten en verteld ze mij haar halvr levensverhaal en dat ze echt wel ziet hoe weinig ik heb gegeten afgelopen week en dat ik alleen maar low kcal dingen pak.vervolgens moet ik een appel eten en zij moetst e

Mijn ouders zijn net gescheiden, het is vreselijk nieuws voor me want ik zit in de leeftijd dat ik ‘ kwetsbaar’  ben namelijk 13.  Ik heb helemaal nergens zin in om iets te te doen. Heeft iemand hetzelfde meegemaakt en weet wat ik moet doen?

Haii iedereen, ik ben 14 jarige jongen en heb al geneukt met een vriend. Ik vond het fijn om eindelijk iemand te neuken, maar ik werd er niet opgewonden door.  Hij wilde toen mij neuken en ik zei natuurlijk ja, want je gaat dan niet nee zeggen. Hij begon en ik had er helemaal geen last van. Ik werd er na een tijdje best geïrriteerd van.  Hij zei ook steeds dat die bijna klaar kwam en bleef dus maar doorgaan. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik wilde stoppen en hij zei toen nog dat die echt bijna klaar kwam. Dus uiteindelijk zijn we gestopt en ben ik, maar gewoon naar huis gegaan. Paar dagen later appte hij mij en vroeg die of ik weer langs kwam. Toen ben ik erachter gekomen dat hij niet eens ze natte droom heeft gehad, dus hij kan helemaal niet klaarkomen. Ik zie hem sindsdien al een stuk minder en probeer zoveel afstand te nemen. Heb ik het juiste gedaan?

Tja… ik weet ook niet zo goed hoe ik moet beginnen want dit is eigenlijk best wel bizar. Ik heb best wel wat mentale probleempjes, ik heb heel veel last van angst en dwanggedachten en -handelingen (OCD). Vooral de laatste paar weken voor de vakantie waren erg zwaar, er liepen allerlei dingen samen waardoor ik nog minstens tien keer zo angstig en gestrest was als normaal.Ik dagdroom best veel, en als het wat minder gaat wordt het meer, soms ben ik wel twee uur achter elkaar niks anders aan het doen. Maar in de laatste twee weken voor de vakantie kreeg ik plotseling dagdromen over zelfmoord. Ik stelde me dan beeldig voor hoe ik een einde aan mijn leven zou maken, inclusief brief, hoe, waar, alles.Dit klinkt allemaal waarschijnlijk nogal heftig. Het ding is alleen dat ik helemaal niet dood wíl. Ik ben hartstikke blij met mijn leven en heb geen plannen om er een einde aan te maken. Ik heb nu één week vakantie en sindsdien gaat het stukken beter en heb ik het ook niet meer gehad. Toch maak

Hoi noem me evelien (niet mij echte naam) ik zit op het gymnasium(8.4 gem) en ga naar de 2e. Ik heb vrienden van de basisschool waar ik regelmatig mee praat en heb op de middelbare school vrienden,ik voel niet echt een connectie met de nieuwe vrienden maar ga met ze om want het kan gezellig zijn alleen voel ik me als een blok aan hun been ze zijn wel aardig enz alleen ook rijk. Ik kom uit een achterbuurt en hou dat geheim voor ze want ik wil geen medelijden (stiekem wel maar ik haat het) binnenkort laatste toetsweek en ik lig onder de stress want ik ben perfectionistisch maar heb geen motivatie. Ik heb er geprobeerrd met mijn moeder over te praten maar ze wil niet luisteren en zegt gewoon dat ‘ik niet de beste hoef te zijn’ alsof dat zo makkelijk is. Ik kan moeilijk nee zeggen maar zeg het spmeestal toch. Ik weet niet wat ik moet doen en tast volledig in het duister. Ik sil in de zomer vakantie een enorme glow up doen maar kan de druk niet aan. Ik heb met de mentor geprobeert re praten

Ik zit elke dag op mijn vakantie video's te kijken, te tekenen, helpen rond thuis en gewoon te chillen met mijn vrienden, toch als ik 's nachts in bed lig voel ik me shit en bang voor de volgende dag. Het is alsof alles leuks die ik die dag heb gedaan het niet uitmaakt en dat de volgende dag nog erger zal zijn. Ik heb niks om bang voor te zijn waarom voel ik dan zo?

Het gaat helaas niet goed op school, ik word veel gepest en dat maakt me verdrietig. Ik presteer de laatste tijd ook veel slechter ook thuis gaat het niet goed. Mijn ouders hebben vaak ruzie en dat maakt me onzeker.  Mensen schelden me uit met ziektes en ze noemen me het buitenbeentje. Een mislukkeling. Ik begin steeds meer aan mezelf te twijfelen (ben ik wel goed genoeg) ik kan niet slapen en ben dus ook vaak moe, en ik voel me vaak eenzaam. Niemand wilt mijn vriend zijn. Mijn ouders hebben ruzie, dus ik heb ook geen steun. Bedankt voor het luisteren naar mijn verhaal.

Ik heb een vriendin. Ze vertelde me een paar maanden geleden dat ze zichzelf pijn doet. Niet snijden maar haar hoofd slaan. Ze vertelde me eerst dat haar ouders, haar zus en haar regelmatig erge ruzies hebben. Haar zus vertelde haar dat ze de familie kapot heeft gemaakt en haar ouders vertelde haar dat zij de reden was waarom ze bijna gingen scheiden. Zover ik weet doen ze haar niet lichaamlijks pijn. Maar het is niet een fijne thuussituatie.En een maand geleden vertelde ze dat ze niet veel eet. En het is ernstig ze at gister echt bijna niks voor de hele dag. Het gaat steeds slechter met eten. Ik wil een volwassen vertellen maar ik weet niemand die haar ouders niet zullen vertellen. (Haar ouders worden dan super boos op haar) ze heeft geen leraar op school of niks. Ik heb geen idee wat ik moet doen. HELP  ( tekst aangepast door De Kindertelefoon vanwege regel 6, details over een eetstoornis kunnen triggerend zijn voor anderen en worden daarom weggehaald )

Hallo,ik heb een buurvrouw en een buurman tegenover mij waarmee ik een goede band heb. Ik kwam vaak op bezoek. buurvouw L en buurman P heten ze. Nu hebben ze allebei veel mee gemaakt. Ze zijn allebei meerdere keren( afgelopen jaar en vorig jaar) in het ziekenhuis geweest. Maar ze zijn altijd weer opgeknapt. P kan nog recht op lopen zonder stok en fietsen! hij is echt nog topfit, het is echt alsof hij 20 is! maar L loopt echt heel erg krom en maandag was de huisarts er en zei hij dat ze niet lang meer leeft. Haar lijf is op, versleten. Ze kan niet meer goed lopen, eten houd ze niet binnen zelfs niet heel licht voedsel een klein beetje, ze heeft een hijg/piep stem en heeft het benauwd. Vandaag of morgen of overmorgen overlijd ze. haar dochter is bij hun en haar zoon komt er aan vanuit India.Gisteren heb ik samen met mijn moeder  “afscheid” genomen. Nog even gekletst dat het niet zo goed gaat met haar (deed mijn moeder hoor! zelf kon ik echt niet praten) daarna heb ik nog een paar woorden

Hallo allemaal,Ik heb de laatste tijd last van dat ik over vervelende gebeurtenissen en levenskwesties zit na te denken in bed . En dan vooral miscommunicaties, gênante gebeurtenissen, gebeurtenissen waar iemand mij heeft gekwetst , gebeurtenissen waar ik niet volgens mij morele waarden hebt gehandeld, gebeurtenissen waar ik per ongeluk iemand heb gekwetst of denk dat ik iemand gekwetst heb, me afvragen of ik iemand niet teveel belast, spijt van niet een sociale interactie aangaan en spijt van overige dingen die ik wel of niet heb gedaan. Ik denk dan ook na over bijvoorbeeld het doel van het leven of hoe ik iemand kan helpen. En ook al zijn dit dingen die misschien zelfs belangrijk zijn om soms over na te denken, om jezelf te verbeteren in de toekomst. Kan ik soms niet stoppen met over deze dingen na te denken, en houdt het me best vaak wakker.  Dus mij vraag is aan jullie, hebben jullie dit ook en wat doen jullie ertegen?

Heyhoi! Ik ga volgende week op zomerkamp! Ik heb er echt heel veel zinin! We gaan met de fiets ongvr 70 kilometer daarheen fietsen dus dat word nog wat maar dat komt sws goed :) ik vind het alleen zo stom en kut dat mn meeste vriendinnen/vrienden gaan overvliegen. Ik blijf achter met 2 andere van m’n leeftijd en een heleboel kleinere mensjes. Dit word echt een hele grote verandering. Ik denk dat het op zomerkamp een goeie jankpartij word! Ik hou echt van de mensen die overvliegen dus ik vind het heel erg jammer. Ze zeggen wel we gaan afspreken maar dat is zo anders dan elkaar elke zaterdag zien… heeft iemand tips hiervoor wat ik kan doen want ik ga dat volgend jaar echt niet trekken zonder hun. Scouting is echt mijn uitlaatpunt en iets waar ik de hele week opnieuw naar uitkijk.. ik vind het echt heel erg jammer dat ze weggaan want het zijn wel de mensen waarmee ik het beste kan opschieten. We hebben met ze alle geen schaamte en praten echt over ALLES. Ik ga ze echt heel erg missen. Ze

Heyy allemaal, aangezien het topic gedichten delen met anderen gesloten is, heb ik een nieuw topic aangemaakt waarin je gedichten mag delen en elkaar complimenten mag geven over de gedichten. Zorg ervoor dat je alleen gedichten plaatst en feedback/complimenten over de gedichten.  xx Eenmeisje004 

Hii,Sorry dat ik hier heel lang niet meer ben geweest. Zoals ik al zei in 1 van mijn topics ben ik verhuist..☹ ben het er ook nog steeds niet mee eens maar kan er helaas niks meer aan doen.  Ik kan nu wel een beetje mijn plek vinden maar het voelt heel raar en mis veel mensen..  Mijn ouders hebben vaak ruzie.. denk vooral omdat we steeds dicht op elkaars lip zitten en dat er een aantal dingen zijn gebeurt ☹met vriendinnen gaat het nog steeds net soepel en met iemand heb ik eerst een pauze, ik hoop dat het contact wel meer terug gaat komen maar ja het is afwachten en heb ik eigenlijk ook wel iets ergers aan mijn hoofd, vorige week is mijn opa overleden 😔♥️ en ik ben er nog steeds kapot van voor de verhuizing ging het al niet goed met hem en moest hij naar een verzorgingshuis ookal wou hij dat niet en zat er mee dat ik en mijn ouders minder bij hem kunnen zijn, dat vind ik al super erg.. 😭☹ vorige week werd mijn moeder gebeld dat het slechter ging en dat hij ons iets wou vertellen, toe

Ik wil even zeggen tegen iedereen op dit forum dat wat voor probleem je ook hebt het wordt beter. Maak geen einde aan je leven, want dat zou zonde zijn. Je hebt nog zo veel meer jaren voor je liggen, en er zijn zo veel mooie mensen, plekken en dingen te zien. In de pubertijd gieren er heel veel hormonen door je heen die je gevoelens enorm kunnen versterken. Dit wordt ooit minder. Blijf zoeken naar de mooie dingen en weet dat het niet aan jou ligt en je je niet altijd zo zal voelen. Probeer taken in stukjes te verdelen en niet te veel op je vork te nemen. Geloof me als je goed slaapt zal je je ook beter gaan voelen. Het lost natuurlijk niet alles op, maar het helpt wel. Geloof me iedereen in de pubertijd heeft zijn/haar/het problemen. Er zijn dus mensen die je begrijpen ookal zal het vaak voelen alsof niemand je begrijpt. Er zijn altijd mensen waarmee je kan praten. Ik ben trots op jullie allemaal en hoe lastig het soms ook is hou vol!! Xxxmij

sorry er kunnenscheldwoorden tussen zitten. Maar ik ben ook erg gekwetst en best een beetje boos. Ik had een vriendin, maar ze was erg kut, eerst leken we erg goed te passen. En plotseling ging ze me ineens judgen, ze had de meeste erge dingen gezegd dat iemand kan zeggen. Je bent zwak, ik schaam me voor dat je zo zwak bent, en ik schaam me dat ik vrienden ben met zo’n zwakke persoon. En ze lachte me uit over dat ik een beetje stotter, en doet me na. Dat was toen voor de eerste ruzie. En toen kwam de eerste ruzie, en ze zei sorry en ik geloofde haar. Maar daarna deed ze nog steeds dingen die me pijn doen, ze wacht niet meer voor me in de pauzes, ze wilt liever zitten naast iemand anders, ze zegt dat ze ruimte nodig heeft en dan geef ik haar ruimte en dan later zie ik haar zitten met haar andere vrienden en mijn vrienden, dan zegt ze dat ze geïrriteerd van me wordt omdat ik niet echt een prater meer ben en dat ik introvert ben, en dan probeer ik daar iets aan te doen ik probeer meer te

Hallo iedereen ik heet Ollie en mijn favoriete oma is eind februari 2026 overleden aan uitgezaaide longkanker en het was ook nog eens de eerste oma van mij die is overleden en ik mis haar heel erg ik vind het heel moeilijk om er mee om te gaan ik wil nu eigenlijk zelf ook dood omdat ik dan naar haar kan als jullie een paar tips hebben hoe ik niet zelfmoord wil plegen en niet zo veel ga huilen kan je dat dan reageren

Ja ja *zucht* weer een topic over mijn "geweldige" leven. Ik heb de laatste tijd steeds meer ruzie met mijn vader. Hij noemt me snotneus en zegt dat ik altijd alles beter weet. Net weer, omdat ik mijn raam niet open heb voor genoeg ventilatie. Terwijl ik gewoon een keer als de puber dat ik ben alles dicht wil! Hij zit nu beneden met mijn moeder, en hij is mij? Zat, en misschien nog iets. Misschien, haat hij me? Ik weet het niet. Mijn moeder zei tegen hem *fluisterend* dat dat een trauma voor mijn leven word. Maar zei hij nou dat hij me haat? Ik weet het niet. Ik ben al zo vaak ziek, maar dit is wel het toppunt. Ik wil niet meer naar school, ik zie mezelf steeds vaker gewoon te staren naar de horizon. Ik wil hier weg, maar ook weer niet. Misschien omdat hier al mijn games zijn dat nog de enige uitgang is? Ik denk ook wel dat dit een goede reden is om gewoon, zonder iets te zeggen een paar dagen weg kan lopen. Maar dan krijg ik politie weer achter me aan *zucht*. Ik weet dat het selffish

Hoi allemaal. Ik zit in 3vwo en voel me heel dom. Sowieso is mijn algemene kennis al enorm slecht, maar de laatste tijd vergeet ik echt veel. Ik heb me 2-3 maanden heel slecht gevoeld en nu begin ik er een beetje uit te komen, maar de vergeetachtigheid blijft. Ik vergeet echt heel veel. Ik weet opeens niet meer hoe je woorden moet spellen, vergeet verhalen van mensen, vergeet wat ik zelf heb gezegd, ik vergeet momenten, ik vergeet feiten en namen en ik vergeet dingen die ik op school heb geleerd. Ook kom ik vaker niet op de goede woorden en raak ik mijn fantasie en creativiteit kwijt. Het irritantste is dat ik ook dingen vergeet die vriendinnen me vertellen. Ik heb bijvoorbeeld al heel vaak gevraagd waar ze naartoe gaan op vakantie, maar ik weet het nu echt niet meer. Als ze het vertellen luister ik wel en ben ik ook oprecht geïnterresseerd, maar ik vergeet zo veel. En dit heb ik dus met best veel dingen. Ik weet dat dit kan gebeuren als je depressief bent en zo voel ik mij ook wel vak

Ik was 13 toen ik zei dat ik zelfmoord wilde plegen naar mijn psycholoog. Ik weet niet of ik dat toen ook echt wilde of alleen zo voelde, Ik herinner me niet veel van dat jaar. Mijn ouders kwamen ook gelijk en ik wist niet dat als ik dat had gezegd ik niet naar huis mocht zonder een ouder. Het voelde als een soort verraad, iets vertellen en de psycholoog vertelde het gelijk door, dat is alles wat ik nog weet. Wanneer je iemand het ding laat zien waar je dus vastloopt, of het nou depressie is, zullen ze je “proberen” te helpen. “hoe kunnen we je helpen?” zo een domme vraag, ik ging naar jullie toe omdat ik het zelf ook niet wist.Ik was 13 toen ik leerde dat je je echte gevoelens niet moet delen, dan voelt het alsof je verstikt in all die hulp dat niet helpt. Maar ik leerde in plaats daarvan hoe ik mijn school, mijn ouders, docenten en mijn coaches kon manipuleren. Door mijn psycholoog dat te vertellen had ik 3 dingen tot mijn beschikking dat ik kon gebruiken tegen hulpverleners of docen

HoihoiEen goede vriendin van mij is overspannen de daarom sinds woensdag niet meer op haar telefoon. Ik heb dit gehoord via haar familie. Ik heb haar nog niet zo heel vaak gezien maar we appen wel elke dag. We zijn christelijk. Wat is oke om naar haar te appen dat ze dat ziet als ze weer op haar telefoon kan? Het moet niet te akward enzo zijn :)

Hey het is nu al 4 maanden naar mijn zelfmoord pogingen. Ik dacht dat ik me beter zou voelen maar niet dus. Ik kan dit niet meer. Alles is gewoon zo donker er is geen licht. Ik krijg hulp maar die hulp werkt niet. Mensen begrijpen het gewoon niet. Ik wou dit graag kwijt, als jullie dingen antwoorden vind ik dat erg lief. De tekst is aangepast door De Kindertelefoon i.v.m. forumregel 6 (Plaats geen illegale, schadelijke, triggerende en/of choquerende (seksuele) inhoud of links op het forum). 

hii t is een tijdje geleden dat ik hierop heb geschreven mr ik heb best wel erge sh gedaan en veel zm gedachtes mr ben nu 17 dagen clean. dat is langer dan me ooit gelukt is en ik weet dat t niet veel is maar ik ben echt blij ermee en trots op mezelf en dankjewel voor iedereen die mn vorige topics heeft gelezen/hebben gereageerd t heeft erg geholpen💕♥️

Hey allemaal Ik had vanmorgen een gesprekje met een lieve vriend van me en mijn vriendin en we hadden het over hoe je om kunt gaan met vervelende of nare herinneringen, dingen die je als kind mee hebt gemaakt. Bijvoorbeeld een ongeval of een verdrietige periode of pesterijen. Voor iedereen is dat natuurlijk weer anders en de één vind iets erger dan de ander. Maar je kunt daar op allerlei manieren mee omgaan en dealen. Nu vertelde onze vriend over dat je dingen soms kunt verwerken of minder erg laten voelen door ze opnieuw te beleven, na te spelen en ze dan te herhalen en elke keer minder heftig te maken. Waardoor je je herinnering minder erg en pijnlijk wordt. Zelf heb ik vlgs mij in elk geval 1 ding , misschien 2, die ik mij wel minder heftig zou willen herinneren. Niet dat het constant voor mn ogen is maar toch. Ik heb er al wel eens hier over geschreven dus houd ik het kort, maar ik ben een keer door een groep jongens en meisjes op mijn knieën gezet op een stoep achter een sporthal