Emotionele problemen en gevoelens

Hey lieve mensen, lang niet gezienEr is lekker veel gebeurd in mn leven, een van die dingen was mijn depressie en borderline diagnose. (Wie had gedacht dat het meisje die 2 keer uit huis geplaatst is voor emotionele problemen, een persoonlijkheids stoornis zou hebben? Ikke nie iniedergeval)Vanuit mijn ggz willen ze me dgt laten doen. Dialectische gedrags therapie dus. Alleen ik heb wat dingen waar ik tegenaan loop en twijfel ENORMIk ga misschien weer verhuizen binnenkort, naar de andere kant van de provincie. Nu is die therapie dicht bij mijn huis (25 min met de auto) maar als ik verhuis is het minimaal een uur met de auto, en nog langer met het OV. In de week heb je 2 uur vaardigheids training en 1 op 1 therapie. Soms heb je in die week ook systeem gesprekken en een netwerk avond beide eens in de 3 weken. Dus minimaal 3 uur, max 5 in de week. Ik heb school en stage, ik ben bang geen Vrije tijd over te hebben. Want de reistijd is ook lang. MAAR er zijn bijna geen andere therapieen zove

Hallootjes! Ik heb een whatsapp groep die heet project-. Ik heb daar een paar van mn vrienden toegevoegd. Dus de Project- is een vent groep en daar kunnen mensen venten en advies geven, eenbeetje hetzelfde als de kt forum maar met personen die je kent. Ik (de maker als je het zo wilt noemen) vent als eerste, ik zei dat ik een zelfmoordpoging deed (geen leugen) en ook nog doe ik selfharm (OOK geen leugen). Project- was stil, nadat L (zie mn vorige topic) iets terug zegt: ik ook, je bent niet de enige :(. Wauw. Ik heb dit niet verwacht. Ik bedoel, ik kan makkelijk zien of er iets mis is met iemand en ik wist wel dat er is mis is met L maar zo zegt ze het? Ze deed er wat luchtig erover. Hebben jullie misschien tips hoe ik als de eigennaar van Project- een betere, veilige plek kan maken? Alvast bedankt! *Tekst aangepast door de Kindertelefoon ivm anonimiteit*

Laten we lekker negatief beginnen! A, mijn vriend (waarmee ik eerst ruzie had, zie een topic), ik was zoals gewoonlijk te appen met haar via pinterest. Ik zei tegen A dat mn mentale health shit was en een pauze wou met onze vriendschap. A vond dat helemaal oke zonder in discussie te gaan. We appten nog eenbeetje, op een gegeven moment typte ik: kan je miss bellen? Want ik had A's stem wat gemist. A antwoord met: nee sorry marco, mn ma mag je nie en ik zit letterlijk naast haar, sorryy... Ik was zo van wat?? Die moeder van A is echt aardig! En alsof het niet erg genoeg was zei A ook dat haar broers me niet mogen en ze denken dat ik A een slechte invloed geef! Alleen omdat ik non binair ben en op vrouwen val?? Ik voel me nogal shit nu. We deden zoveel leuke dingen samen. Blijkbaar wilt iedereen me dood. Hebben jullie tipz voor afleiding? (Btw: ik word misschien de leerlingraad!!)

Heyy alemaalik heb een probleem en ze heet A. A ACHTERVOLGT mijn vriendinnengroep op school en zit ALTIJD naast ons tijdens lessen, ook fietst ze zonder te vragen mee en ik ben er klaar mee. We mogen haar namelijk helemaal niet.Oke ik geef even wat backstory: ik en mijn beste vriendin zaten in de 2e en 3e met A en haar beste vriendin, B, in de klas. A, B en mijn bestie deden allemaal hetzelfde onderbouw profiel (dan heb je samen de niet-leervakken) mijn bestie werd met hun bevriend en ik automatisch ook. We vonden A regelmatig al irritant maar we hielden vol. In de 2e helft van de 3e waren we hun (A en B) al langzaam aan het ontvrienden want wij hadden ook gewoon andere vriendinnen maar in andere klassen.Nou fast forward naar de 4e, ik kwam met A in de klas en niet met mijn bestie en ook niet B, maar ik zat met 2 andere vriendinnen in de klas dus daar was ik dan mee. A viel ons tijdens de les uiteindleijk niet echt vaak lastig want ze had wat andere meiden met wie ze was (B had ze voll

Ik vroeg me laatst af of ik misschien ADHD heb. Ik herken mezelf een best wel veel in de symptomen waaronder stressen, dat ik persee aan iets moet gaan friemelen en dat als iemand mij iets beveelt te doen dat ik meteen heel erg geïrriteerd raak. Dan zit ik in de les met een elastiekje te friemelen of te wippen met mijn voet, en dan vliegt die elastiekje door de lokaal heen. Heeft iemand misschien reacties of ik echt ADHD heb?

Hallo iedereen,Ik zie heel vaak vragenlijsten voorbij komen, en nu dacht ik: laat ik er ook een maken!De 11 vragen gaan over trauma’s en andere dagelijkse dingen, maar je kan hem ook maken zonder trauma.Schrijf je antwoord zo op:Vraag? AntwoordSchuingedrukt en dun dus.Eerst wat normale vraagjes:Hoe oud ben je?Heb je een trauma (ja of nee)?Waarom maak je deze vragenlijst?Wat voor sport doe je?Heb je huisdieren?Nu andere vragen:Wil je iets vertellen over die trauma? Zo ja, beantwoord de vraag, zo nee, zeg nee.Voel je je begrepen door anderen? Waaruit kan je dat merken?Heb je een vertrouwenspersoon? Zo ja, wie?Zijn er dingen die je in het dagelijks leven tegenhouden? Welke?Gaat het goed op school, en waarom?Heb je veel contacten op school en hoe ben je vrienden met die mensen geworden?Wat is je favoriete schoolvak/les, en waarom?Door wie wordt je opgevoed? Als je door anderen wordt opgevoed dan je ouders, leg dan uit waarom.Voel je je veilig thuis? Waarom?Voel je je veilig in je buurt? Wa

Oke, dus ik heb eigenlijk een geweldig leven maar wil toch dood en ga snel in de stress. ik ga dus gewoon een beetje mijn hele leven vertellen en kijken of iemand d’r wat van snapt??ik ben hoogbegaafd, dat is helemaal niet fijn hoewel iedereen dat lijkt te denken. daardoor zit ik met 12 (bijna 13) jaar al in 4 vwo. zo heb ik weinig aansluiting met mensen in mijn klas omdat ik zo jong ben, en weinig aansluiting met mensen van mijn leeftijd omdat we gewoon zo anders zijn qua stadium van leven en zo.mijn moeder heeft een chronische ziekte, inmiddels heeft ze een transplantatie gehad en gaat het goed met haar. Maar dit zorgde wel dat ik al als klein kind over haar streste dat ik haar kwaad zou doen. toen kwam Covid-19 en moest ik voor haar 2 jaar in volledige isolatie, dat was in groep 5, 6, 7 en een beetje 8. ik kon gelukkig digitaal school volgen en kon vrienden maken (een daarvan, noem hem maar Max, ben ik nog steeds bevriend mee, dit wordt later belangrijk) maar was ook stress dat ik n

Hoi, Ik ben een meisje van 14 jaar (3gymnasium) en ik vind het lastig om naar school te gaan. Ik weet niet waarom maar ik ben de hele tijd bang. Het is niet dat ik school niet leuk vind, dat zeker niet, maar ik zit gewoon niet zo lekker in mm vel. Ik slaap ook steeds slechter (echt max 2.5 uur). Mijn moeder heeft contact opgenomen met mijn mentor, maar hij wil dat ik ga praten met een soort school psycholoog, maar die mevrouw heeft lessen aan ons gegeven en is een beetje een zweverig typje. Ik wil eigenlijk niet met mensen van school erover praten, maar mijn ouders willen het perse. Nu heb ik een hele lieve mentor maar ik vind het eig toch echt niet fijn. Het liefst word ik gewoon uit mezelf beter. Dat klonk raar. Toen het telefoonbeleid nog niet in was gegaan appte of belde ik bijna dagelijks met mijn moeder en dat kalmeerde me een beetje, maar ja, dat kan dus niet meer. Hetzelfde geldt voor muziek luisteren.Ik wil me echt beter voelen. Zijn er mensen met een soortgelijke situatie? Ik

Oke ik heb dus niet heel veel vriendinnen ik heb er eigenlijk maar 2  een op school en een in mijn dorp nog van de basisschool maar het probleem is dus dat zij volgensmij niet meer mijn vriendin wil zijn  We noemen even het persoon van de basisschool roos en van de middelbare nina  Ik ken roos al 10 jaar we zijn echt beste vriendinnen maar het voelt niet meer zo. Na de basisschool zijn we naar andere scholen gegaan. Dus we kregen ook anderen vriendinnen zij heeft nu echt een super groten vrienden groep echt iets van 16 man. En daar ben ik misschien eigelijk wel een beetje jaloers op . Want nu wil ze namelijk nooit meer afspreken met mij. Ik moet het altijd vragen en zij zegt altijd nee . En ze heeft ook wel een druk leven ze moet 3 trainen in de week en nog een wedstrijd en nog piano les en ook nog huiswerk enzo . Maar zelfs in de vakantie kon ze nooit we hebben in de zomer vakantie 2 keer afgesproken. En ik vind haar echt nog supper aardig ik ben er altijd voor haar als ze me nodig he

hoi. ik ben Marco. ik heb last van selfharm en zelfmoordgedachtes. ik ben non-binair. mijn familie is niet perfect. die van jouwe denk ik ook niet. stel je voor: je hebt zelfmoord gepleegd. jou moeder\verzorger te huilen, ‘had ik mijn kind maar geholpen, had ik hem\haar\hun maar beter verzorgd.’ huilt jou moeder\verzorger. naast haar staat jou (beste) vriend. die kijkt bang om zich heen. jou neef/nicht ziet er moe uit van het huilen. ‘wat een sukkel ben ik, waarom heb ik hem/haar/hun niet geholpen met zijn/haar/hun problemen.’ spookt er in hun hoofd. zie je, mensen gaan je missen als je dood bent. ga jij jou leven verspillen aan zelfmoord? kind, je hebt nog een hele toekomst. misschien inspireer jij mensen. misschien vind jij een middel om mensen met kanker beter te helpen. misschien word je wel beroemd. wie weet. ik hou van jou. voor altijd. jij bent prachtig. jij bent mooi, vergeet dat nooit. de wereld zou er zo leeg uit zien zonder jou, schat. even doorbijten en dan zijn al jou prob

Hallo Ik moet dit gewoon even opschrijven ergens niemand kan er echt iets aan veranderen aan de situatie maar ik vind het gewoon zo vervelend. Dus ik had eigenlijk wel vriendinnen op de lagere school maar toen ben ik een tijdje weggeweest waardoor ja alles veranderde denk ik? De vriendinnen die ik had en ook mijn beste vriendin kenden me niet meer ofzo en praten niet meer met me. Dan heb ik 2 andere meisjes leren kennen en ik had alsnog een leuk schooljaar toen 1 van hen ook boos werd op mij voor geen reden en die andere wou plots geen vriendinnen meer zijn omdat ze ‘betere had’. Dan zat ik in het 6de leerjaar en had ik weer 2 nieuwe vriendinnen, dat was echt een tof schooljaar en met 1 van hen spreek ik nu ook nog soms is af. Dan ging ik dus naar het middelbaar en maakte ik ook nieuwe vriendinnen waar ik dus echt heel blij voor was want ik was echt bang dat niemand me leuk ging vinden en ik kende ook niemand. Dan had ik dus echt een heel goede vriendin gemaakt die me ook echt begreep

Ik zie allemaal kleuren,Nieuwe geuren en geluiden.Wat is dit?Wat is er mis met mij?Ik ben niks waard.Ik mag doodvallen.Die kleuren maken mij gek.Ik ben maar een eigenwijs sukkel,Die niemand heeft.Ik ben niks waard.Mijn ogen verblinden mij door de felle kleuren.Laat het stoppen.Haal me weg van hier.Ik hoor hier echt niet.  

Haiii. Ben ik weer ja ik leef nog (jammer hè vind ik ook) Ik heb ff iets wat te maken heeft met de vorig 2 topics die ik heb gemaakt. De meest recente 2 want de rest is..uhm apart. Anyways Ik wil weten of het nu nog slim is om naar m'n mentor of de LL begeleider te gaan omdat de dood steeds dichterbij komt. Maar ik ga ook al bijna starten met examens. Dus ik weet niet echt wat het slimste is. En als ik naar ze toe wil dan app ik ze  liever. Wat de vlaflip doe ik. Wat de vlaflip doe ik überhaupt met m'n leven nu. (Ja geen idee charlie (bijnaam) vind ik ook) Dus de hele mooi vragen Is het slim om nu nog naar mijn mentor of de LL begeleider te gaan? Wat is handiger ze appen of de heen gaan? (Appen vind ik zelf maar ik wil jullie mening horen)Als ik ze app wat moet ik dan tegen ze zeggen?  Thx dat je ook dit leest Ik ga mijn dood verder plannen Xx unknown  

Hey heyyzz poffertjezz, mn beste vriendin E heeft een vriend die L heet, E had me geappt dat ze niet meer wist of ze L wel mag: blijkbaar had L foto's gemaakt van E als grap, maar E vond dat helemaal niet grappig en zei meerdere keren dat L moest gaan stoppen. Uiteindelijk stuurde L de foto's naar haar snap story (E werd kwaad). E vraagt mij om advies, ik doe en deed mn best op haar te helpen maar mn hulp is niet genoeg, hebben jullie tips of E moet gaan stoppen met vrienden zijn met L?Goeie kant (wat E zei tegen mij):L is grappigHaar humor is gwn dooi en dat maakt het zo grappig..Ze helpt E soms…Slechte kant (merkt op dat dit langer is):L wordt snel boos op E.Sluit E buiten als ze met veel personen zijn.Maakt van alles een grap.Kan niet serieus doen.Egoïstisch.Vinden jullie dit een goeie vriendschap tussen L en E of lul ik er maar wat van dat het slecht is??

Hoii ik heb volgensmij heel lang met geesten gecommuniceerd ik was 6 toen mijn oom zelfmoord pleegde en ik heb tot mijn 12 er nog mee gepraat hij gaf me tips en zelfvertrouwen ik had er hele gespreken me maar toen ging ik een keer met mijn oma en mijn zusje geesten oproepen en ik had gevraagd aan hem of hij wou komen en hij zij nee hij zij ook je moet het spel niet doen maar ik was eigenwijs dus ik deed het toch en natuurlijk kwam hij niet maar toen was hij super boos op mij geworden en nu zie ik hem soms staan super boos als of hij me iets wil aandoen en nu ik hier over schrijf voel ik me ook helemaal niet fijn en ik voel me best wel bekenen

Hey allemaal, zoals jullie al wisten voelde ik me een tijdje wat slechter, Dacht ook serieus aan sh en zelfmoord (heb ik beide op het NET kunnen voorkomen) Maar ik denk dat het gewoon wat eenzaamheid was, nu ik weer terug op school ben gaat het enigzins beter.         Mijn masturbatie waardoor ik me ook zo kut voelde en het gevoel had dat ik het niet verdiende om te leven is flink afgenomen, huiswerk is schijnbaar toch ergens goed voor. Het is niet helemaal weg maar het is ook veel minder, als je kijkt naar mijn vriendengroep ben ik van diegene die het doen toch wel diegenen die het minst doet. Verder merk ik wel dat ik misschien toch wel weer verliefd aan het worden ben op een ander meisje …… (geen commentaar) Met mijn vrienden zijn maakt me toch weer wat vrolijker, lekker elkaar belachelijk maken voor de klas of elkaar lichtjes pesten (eigenlijk gwn plagen maak je geen zorgen) op minecraft. Ik ben begonnen met hardlopen en boogschieten als sport heb Judo helaas wel moeten laten valle

ik heb dus laatst vaak gehoord over slaap verlamming en ik ben bang om zo iets te krijgen ik ben dus bang en hoop elke nacht dat ik geen slaapverlamming krijg door dat heb ik ook last van slaap problemen en kom ik moeilijker in slaap kan iemand helpen?

Hi, zou als je aan de titel kan ziennheb ik niet zo'n leuk bericht vorig jaar heb ik helaas zo'n zelfde soort bericht moeten maken maar afgelopen vrijdag heeft er een meisje van mijn school zelfmoord gepleegdik kende haar niet heel goed maar wist wel wie het was we gaan haar missen op school en ik hoop dat ze de rust heeft die ze wilde en verdient heeftrust zacht💔🕊Groetjes Mare🩷

Hoii,Ik heb dus last van slaap problemen. Om specifiek te zijn, denk ik altijd te veel na en ga ik piekeren over dingen die zo simpel kunnen zijn zoals dat ik nog geen gymkleding heb voor de gymles die volgende week vrijdag pas begint.Ik heb al ademhalings oefeningen geprobeerd. Ik kan niet naar de keuken voor thee of iets te drinken want ik vind mn moeder nog al eng (ze doet me geen pijn ofzo maar t is meer mentale abuse, volgens mijn therapie valt t daaronder). Ik heb ook al die kijk, ruik, hoor methode gebruikt. Ook heb ik naar muziek geluisterd of gelezen, maar ik weet verder niet wat ik kan doen als ik wel heel moe ben maar niet kan slapen. Heeft iemand nog tips daarvoor want ik ben echt out of ideas :3

Ik heb geen idee of het goed gaat met mij. Ik vertel wel effe over mn dag: ik had in de ochtend bijles en ik had met een vriendin E afgesproken na mn les om de huisarts te bellen voor een afspraak, ik en E liepen gwn rond enzo en gingen zitten bij een bankje (ik had al de huisarts gemaild, bellen kon niet) en we zagen N en H, Ugh, konden ze niet weg ofzo?? N en E gingen veel met elkaar om, H zat te krijten. Ik deed mn best om niet te huilen. ……      . Alleen E zag het denk ik en ze zei zo van hey hey niet doen marco enzovoort. Mn ma belde me dat ik naar huis moest dus ik en E gingen weg van H en W. Onderweg belde mn ma weer en zei tegen me dat ik laat ben en ging nogmeer zeuren, ik deed mn tel dicht terwijl ze nog zeikte lol. Nee fucking marco, je gaat niet huilen zei een stem in mn hoofd. Ga je weer alle pret verpesten??? E vroeg aan mr of ze me ging buitensluiten net, ik zei van nee maar eig was het wel zo. Ze zei nog wat en ik zei niks meer. Ik huilde. E zei: marco? Wat is er? Ik we

Hey, Ik ben een meisje van 14 en ik heb een paar maanden geleden iets meegemaakt. Ik durf hier niets over kwijt te raken, ik denk uit schaamte en angst misschien.Ik weet dat de ander 100% fout zat. Dat is gewoon zo. Ik liet me er in meeslepen en schaam me er dus nu ontzettend over. De persoon in kwestie weet niet waar ik woon en ook niet mijn echte naam. (Het is online voor gevallen) Toch ben ik continu bang en kan erdoor dus gewoon ECHT NIET door slapen. Ik ga er zelf gewoon echt van walgen als ik eraan terug denk. Ik vind het heel erg lastig om te zeggen, maar ik neig ook steeds meer naar de sh.Weet iemand hoe ik hiermee om kan gaan? Heel erg bedankt alvast. 🍀

Ik ben 16 ouders zijn alletwee drugsverslaafd en kijken niet om ons ben zelf verslaafd aan weed ga al 3 jaar niet naar school en toch vind ik geen reden om er nog te zijn wat moet ik doen zelf de hulpverlening zegt dat ik hopeloos ben  iedereen is min gewoon vergeten ze zien me niet staan  mn hoofd vol problemen ik kan t niemeer aan

tw Hi, ik voel me echt rot de laatste paar tijden. Ik ben net terug van vakantie en onderweg heb ik me echt lang gehuild. Niet omdat school zou weer beginnen, maar omdat ik zou mn moeder zien en dat ik weer thuis zijn. Ik heb niet een goede relatie met beide mn ouders en we hebben vaak ruzie, maar vooral ben in bang voor hun. Ik heb ook niet zo veel vrienden waarmee ik kan praten/bellen over deze onderwerp en ik ben sociaal (ook online en offline) niet zo goed.Thuis voel ik me echt opgesloten en misselijk. Voor de vakantie had ik online een paar mensen ontmoet van mijn leeftijd en we werden snel samen vrienden. Het ging met mij toen in die periode echt goed, maar mijn ouders hebben nu restricties op alles op mn tele gezet van 1 minuut per dag. Ik kan niet eens iemand bellen of chatten voor hulp omdat ik kan vanwege restricties niet mijn browser geschiedenis kan verwijderen en mijn ouders kijken ook vaak naar wie ik sms/bel/mijn mails in mijn school account. (Ik type dit nu via mn schoo

ik schaam me dat ik zo ben, ik schaam ervoor dat ik mezelf snij, ik schaam evroor dat ik niet hard ben, ik schaam ervoor dat ik zo complex ben, ik schaam ervoor dat ik niet voor mijnzelf opsta, ik schaam ervoor dat ik liefdevol ben, ik schaam me voor dat ik zoveel aan anderen denk, ik schaam ervoor dat ik dingen niet op een andere manier heb gedaan, ik schaam ervoor dat ik zo vergeetvol ben, ik schaam evoor dat ik te vaak huil over domme dingen, ik schaam ervoor dat ik zo fucked up ben, ik schaam me voor suicidal te zijn, ik schaam ervoor dat ik mensen haat, ik schaam ervoor dat ik een masker aan heb, ik schaam ervoor dat ik bijna geen determinatie heb, ik schaam ervoor dat ik aandacht will terwijl ik dat heb, ik schaam me voordat ik gevoelig ben, ik schaam me voor dat ik iedereen verlies, ik schaam ervoor da ik zo lelijk ben, ik schaam ervoor dat ik mijn hart volg, ik schaam ervoor om zoveel zorgen te maken, ik haat mijnzelf zo erg dat ik aleen alles vergeet door aflijdingen 

een paar dagen geleden was mijn vader met vrienden een avondje uit eten, en mijn moeder broertje en ik waren thuis. na het eten kijk ik altijd met mijn ouders een serie of film, en dan moet mijn broertje van 7 al naar bed. dat deden we die avond ook, maar mijn broertje kwam nog een paar keer naar beneden. de laatste keer dat hij naar beneden kwam liep mijn moeder weer met hem naar de trap op hem naar boven te brengen, maar toen zei ze opeens au en toen ik vroeg wat er was zei ze dat ze kanker in haar voet had en daar schrok ik van, maar zelf liep ze weer langzaam met mijn broertje naar boven. zoals ik al zei, ik schrok ervan, maar ik geloofde het ook niet helemaal, misschien had ik haar verkeerd verstaan ofzo, maar dat leek me onlogisch, want mijn broertje, die naast haar stond keek ook geschrokken op.ik vind het helemaal niet fijn om erover te denken dat mijn moeder misschien kanker heeft, en wat raar is is dat ze er verder niks over heeft gezegd. ik ben tegelijk heel bezorgd, maar te