Geen plannen voor de toekomst, geen vrienden en voel me niet goed op school

Het gaat op dit moment niet goed met me, en ik wil graag eerlijk vertellen hoe dat komt.

Vorig jaar oktober werd ik ineens ziek. Ik was extreem moe, misselijk, had hoofdpijn, at bijna niets meer en viel af. Ik sliep ongeveer 20 uur per dag. Vanaf die maand ben ik dat hele schooljaar niet meer naar school geweest. In het ziekenhuis heb ik veel testen gehad, maar er is niets uitgekomen.

Inmiddels gaat het fysiek een stuk beter. Ik ga weer naar school en sport één uur per week. Wel merk ik dat mijn energieniveau nog niet is zoals vroeger, dus ik moet goed op mijn rust blijven letten. Ik ga nog steeds elke maand naar een psycholoog en een psychosomatisch fysiotherapeut.

In februari heb ik bij de psycholoog een test gedaan om te kijken of ik depressief ben. Eigenlijk wist ik al zo'n vier jaar dat ik het had, maar nu is het officieel vastgesteld. In april wilde ze dat we het samen met mijn ouders zouden bespreken, en dat hebben we gedaan. Voor hen was dat natuurlijk een shock, want ik heb een goed masker: bijna niemand ziet hoe het echt met me gaat. Na dat gesprek hebben mijn ouders het er nooit meer over gehad. Ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn of niet.

Zoals ik al eerder vertelde, ben ik het afgelopen jaar behoorlijk afgevallen: van 54 kg naar 48 kg, als 16-jarige. Als artsen vragen of ik blij ben met mijn gewicht, of dat ik het misschien juist fijn vind dat ik afval, zeg ik dat ik het niet erg vind, maar dat er niet meer af hoeft. Het punt is alleen dat ik niet blij ben met mijn gewicht of mijn uiterlijk. Stiekem was ik wél blij met die 48 kg. (Maak je geen zorgen, ik weeg nu weer ongeveer 53 kg, ik denk dat dat wel normaal is.)

Op school heb ik veel mensen met wie ik omga, maar ik zou het geen vrienden noemen. Het is gezellig in de pauze, maar kom ik ze tegen op de gang of op het leerplein, dan negeren ze me en doen ze alsof ik niet besta. Daardoor heb ik sterk het gevoel dat ik er nooit bij hoor en dat niemand me echt begrijpt. Afgelopen week was ik ook jarig, en dan zijn er ineens heel veel mensen die geïnteresseerd zijn. Mensen die ik al lang niet heb gezien of gesproken sturen een appje en doen alsof ze het echt leuk vinden.

Ik doe trouwens al ongeveer een jaar aan zelfbeschadiging. Ik weet dat het niet moet, maar toch (het voelt zo fijn 😊😊). Ik heb dit aan mijn psycholoog verteld via een mail, omdat ik het gesprek te moeilijk vond. In het gesprek daarna hebben we het er ongeveer vijf minuten over gehad, en toen besloot ze er niet verder op in te gaan.

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik heb geen plannen voor de toekomst (al denk ik niet dat ik überhaupt een toekomst wil dus wat maakt het dan uit?). Ik heb geen vrienden en ik voel me niet goed op school.

Als iemand in een soortgelijke situatie zit, of tips heeft: graag.