Emotionele problemen en gevoelens

Ik ben een jongen van 18 en snap al een tijdje met een meisje van 16. We bellen vaak en lang, maar lang meer omdat ik niet mag ophangen.Ze heeft heel erg problemen om haar gevoelens te uiten. Deze kunnen ook heel snel veranderen van goed naar slechtSoms zegt ze ik hou van je, ik mis je enzo maar ander moment duwt ze me weer helemaal weg dat ze het niet weet en het me niet zou boeien hoe het met haar gaat en haar problemen.Ze is graag een prinses omdat alles moet zoals zij het wil, ik pas me daar best op aan maar kan niet altijd wanneer zij wil.Mijn vraag is: Hoe kan ik haar helpen met haar gevoelens omdat ze heel vaak twijfelt en een negatief zelfbeeld heeft? (eerder wilde ze al dood, het idee dat niemand om haar geeft, boeit haar niet als ik me zorgen om haar maak) Ze heeft een ex die vreemd is gegaan en haar emoties heeft ze niet onder controle, het ene moment is ze heel lief en blij en dat kan zo maar veranderen in boos of verdrietig of grote twijfels. Welke hulp kan ik haar bieden?

Hallo ben een jonge van 16 Waarom kan ik geen emoties meer uite wanneer ik niet met vrienden ben als ik zonder een persoon ben die veel betekent vr mij ben ik gwn een emotie loze jonge maar eens da er een vriend bij is heb k trg emoties hoe kan dit??

Hoi iedereenIk ben een meisje en ik ben 13 jaar. Ik wil een geheim vertellen! Ik heb het nog nooit tegen iemand verteld. Sinds dat ik me kan herinneren gebeuren er al rare dingen thuis. Ik weet het nog heel goed de aller eerste keer dat er echt iets opvallends gebeurde ik denk dat ik 5 jaar was. Mijn vader kwam naar mijn kamer en deed de deur dicht en toen vroeg ik of papa ook kwam slapen en toen ging hij met zijn hand over mijn buik aaien en steeds verder naar beneden. En ik weet nog dat ik in bed lag en niet wist wat er gebeurde. Dat ging steeds verder, het bleef jaren alleen bij aanraken maar uiteindelijk ik denk 7 jaar ofzo begon hij ook spullen te gebruiken zoals dildos en vinrators enzo ik wist niet wat het was en vroeg altijd wat het was maar hij gaf nooit antwoord. Ik dacht vroeger altijd dat het normaal was en dat iedereen dat had maar nu ben ik 13 en het feit dat ik bijna elke dag seks heb met mijn vader vind ik heel erg. Ik voel me heel erg vies en ik ben heel bang dat ieman

hey, euhm…na al dat gezeik bij mij thuis, scheidingen enz… is mijn moeder veel gaan drinken. Zoveel dat ze elke avond amper rechtop kan lopen en wartaal uitspreekt.Met mijn gezinsvoogd (die ik al weken niet heb gesproken) is ze bij een therapeut gezet enzo. maar er gebeurt gewoon niks. er gaat in 1,5 liter fles 1 liter alcohol en 0,5 liter frisdrank. (als voorbeeld) Ik heb haar er zelf op aangesproken enzo en zeg ook wat voor haar beter is maar ze geeft er geen *** om.Ik ervaar zelf ook problemen, ik kan in de avonden niet weg voor werk (persfotograaf) en kan geen fatsoenlijke gesprek voeren, elke dag ruzie, en vergeetachtig heid.Soms vraag ik me af of ik wel beter niet uit huis kan gaan, ze doet niks in huis kwa huishouden en het is hier gewoon ranzig. Ik kan me ei nergens kwijt en alles hoopt ook op.i just want to get out of here, maar ik wil mijn moeder dan weer geen pijn doen.Ik vraag me gewoon af wat ik kan doen, het is voor mij teveel en er MOET gewoon wat gebeuren anders loopt h

Hey allemaal, Na een tijdje nadenken heb ik besloten mijn verhaal hier te delen. Ik vind het heel lastig en jullie zijn de eersten die het horen en wie ik het vertel, maar ik weet even geen raad meer met mijn situatie. Ik heb een keer met iemand hier van de chat erover gepraat alleen het hielp niet genoeg, dus ik hoop dat iemand dit herkent en adviezen heeft of dat er hier mensen zijn die mij willen helpen en willen helpen zoeken naar een oplossing / oplossingen. Het begon eigenlijk ongeveer 4 weken geleden, ik kreeg een paniekaanval. Dit was mijn 2e paniekaanval sinds een halfjaar. Mijn eerdere paniekaanval kreeg ik voornamelijk omdat ik gestrest was en ergens tegen op zat. Dit was bij mij niet het geval wat heel vreemd was, eigenlijk was het een aanval zonder dat ik ergens last van had, dit vond ik al heel vreemd. Ik bleef deze klachten houden voor 4 dagen. Ik ben toen door een volwassene naar de huisarts gestuurd omdat hij bang werd en niet wilde dat ik risico's ging lopen: ik had n

Hoi, ik ben een 15 jarig meisje. Ik zit nu in de derde en ben nog nooit echt naar een feestje (van vrienden) geweest. Ik denk dat dit komt doordat ik niet echt veel vrienden heb. Ik heb wel een paar losse vriendinnen maar niet echt vriendengroepen ofzo. Ik zit in een klas met kinderen die heel andere interesses hebben dan ik dus heb ik in mijn klas niet echt veel vrienden. Daardoor heb ik dus niet echt ‘connecties’. Ik zou heel graag wat meer vrienden willen en af en toe naar een feestje gaan. Ik denk en hoop dat het in de vierde beter wordt omdat ik dan met allemaal nieuwe mensen in de klas kom, maar wat kan ik nu doen? Ik voel me soms namelijk best wel eenzaam.

heyik voel me best onzeker want ik heb dus een vriendin die zegt dat ik nooi een vriendje ga krijgen enz en iedere keer als eer een jongen naar mij zwaait dan zegt ze zo iets van omg hij zwaait naar mij ze zegt ook altijd dat dat komt omdat ik te dik ben en dat ik lelijk ben ik durf het niet tegen mn ouders ofz te vertellen en het word nu alleen maar erger want ze gaat roddels over mij verspreiden door de de hele school ik durf niet meer naar school toe en het liefs wil ik gwn doodgroetjes een hopeloos meisje

Nou sorry alvast want dit wordt een heel lang verhaal. Ten eerste heb ik het op school nu heel moeilijk dat komt doordat ik mij heel moeilijk kan focussen, ook raak ik heel snel overprikkeld in een klaslokaal. Er zijn echt momenten dat de tranen in mijn ogen staan. Ook ben vaak heel.hyper en impulsief. Daarom denk ik dat ik misschien een ADHD stoornis heb maar mijn ouders vinden dit maar onzin. Ook heb ik heel veel moeite met vriwnden maken. Dat komt vooral doordat ik altijd denk dat andere mij toch niet willen en daardoor mijn zelfverzekerdheid heel erg wordt verminderd. Ook vind ik twee vriendinnen waar ik eerst mee omging nu ineens heel vervelend en ik snap niet waardoor dag komt. En dan ben ik ook nog eens verliefd op een jongen uit mijn klas. Ik kan al deze gevoelens echt niet aan en sta op het punt om weer in een depressieve zakken, terwijl het net zo goed gaat. Ik weet niet goed wat je er mee kan maar ik wil vooral even mijn verhaal.kwijt. Xxxiemandmens

Hoi, ik ben Anne (niet mijn echte naam ik ben een meisje van 12 en zit in de brugklas. Bij mij in de klas zit een jongen Bas (ook niet zijn echte naam) die gay is hij heeft het moeilijk met zichzelf en moet veel huilen (dat zegt hij). Nu door corona zien we elkaar bijna niet meer omdat we op andre dagen naar school gaan. Ikzelf heb ook moeite met mezelf, ik heb ADHD en op school onder mijn vriendinnen uit dat zich wel normaal alleen in mijn hoofd voel ik me somber en leeg. Ik en d deelden veel met elkaar alleen nu ben ik bang om hem kwijt te raken omdat we bijna geen contact meer hebben en hij heeft ook andere mensen waar hij veel mee opschiet. Ik denk zelf dat ik ook verlatingsangt heb omdat ik dit vaak voel bij mensen waar ik een goede vand mee heb. Ik wil hem helpen alleen vraagt hij nooit hoe het met mij gaat en gaat het eigenlijk alleen over hem terwijl het met mij ook niet zo lekker gaat. Hoe kan ik hem helpen en ook op mezelf letten? En hoe kan ik erachter komen of hij überhaupt

Hi, Ik vraag mij af wanneer een snijwond een litteken  wordt? En hoe kun je dat weten?Misschien een beetje een gekke vraag maarja.

Hoi, ik vraag me dus iets af. Ik werd vroeger een soort van gepest (vanwege mijn huidskleur). Ik was daarvoor eigenlijk een heel spontaan kind. Dat zeggen kinderen en mijn ouders ook. Ik was ook totaal niet onzeker. Maar ik ben heel erg veranderd. Ik begon heel erg op dingen te letten (mijn uiterlijk) waar ik normaal niet op lette. Het is nu zelfs zo, dat ik niet eens meer met andere kinderen durf te praten. Ik ga volgende week ook naar een training hier voor. En dat is ook met andere kinderen. Ik ben daar heel bang voor.Ik heb dit dus al sinds groep 6. Hoe komt dit? Waar komt dit gedrag vandaan? En  kan ik het nog veranderen? Ik ga dit jaar ook naar de middelbare en dan moet ik ook vrienden maken. Maar ik weet zeker dat me dat niet gaat lukken en dat ik altijd alleen moet gaan zitten in de pauze.

Ik denk dat ik depri ben ik ben de hele tijd  negatieve bij als wat ik doeIk heb me ook een keer gesneden maar me ouders kwamen er achter En zijden dat ik me niet zo moet aanstel en dat ik het aleen maat  voor aandacht deedmaar dat deed ik nietMaar ben nog steeds heel negatieve  daar doorMaar toen ik me sneden voelde ik me wel gelukkigerMaar weet nu niet wat ik moet doenDoor gaan met snijden en ruzie met me ouders of stopen met snijden en nog negatiever zijnen de behoeften om niet meer te wilen leven  

Hi!Ik blijf voor pivacy anoniem, anyways. Ik ben 13 jaar, en heb een vriendin met autistme, ik weet niet zo goed om er mee om te gaan omdat ik zelf een pleaser ben, en nooit echt 100% duidelijk ben. Mijn vriendin raak daardoor een beetje in paniek en gaat huilen. Dat geeft mij een schuld gevoel (een voorbeeld wat er gebeurt)Ik: Ja, ik voel me niet zo lekker. Ik denk niet dat het slim is om te gaanZij: Ja maar ik voel me ook niet lekker, mama kunt je ophalen. Of ik kom naar jou.Ik: Maar ik voel me echt niet lekker (haar naam) .Zij: vraag het aan e moeder dan.Ik: Oke, (dan loop ik naar me moeder en dan barst ik in tranen uit omdat ik haar niet wilt kwetsen)( zei vraagt dan of ik wel zin erin heb, daarna komt bv haar moeder en zegt: Het is ja of nee, klaar. Ik raak daar door weer in paniek omdat het mij een gevoel geeft dat het mijn schuld is dat me vriendin zo in paniek is )Dat was een voorbeeldje. Maar ik weet niet hoe ik duidelijk moet zijn.Kan iemand me tips geven? Xx An0nlem.

Hey!Ik heb een vraag waar ik zelf niet uitkom.Ik heb een paar weken geleden geprobeerd mezelf te verstikken en ik hoopte dat het lukte en ik dood zou gaan.  Ik had ook last van zelfmoordgedachtes en ik maakte ook plannen. Ik werd gepest op school en ik deed mijzelf ook pijn.Het gaat nu beter met mij en alles ziet er minder donker uit. Maar die vraag blijft maar rondhangen in mijn hoofd. Was het een zelfmoord poging of niet? Het was uiteindelijk niet gelukt waar ik nu wel blij mee ben.Weten jullie hier meer over? Heel erg bedankt alvast.Xxx

Elke keer komen die gedachten steeds weer en steeds meer. Ik weet niet meer wat te doen. Ik ga een zelfmoordpoging doen. Ik heb alles al geprobeerd en zo kan ik niet leven.

Ik vraag me af  waar mensen allemaal onzeker over te zijnIk ben namelijk zelf   onzeker over meGewicht.ik denk zelf dat ik te dik benOver hoe ik er uit zie.ik vind me zelf te klein en te meisjes achtig Of mensen me wel aardig vinden  

Heey ik heb jullie hulp nodig ik lijn nu al 2 jaar en 1,5 jaar doe ik het onafgebroken  nu heb al 6 maanden ik al 6 maande elke dag last van deze symptomen   altijd moe altijd koude handen bleke huidskleur sinds 3 maanden en slapeloosheid en steek mn vinger na het eten in mn keel wie weet of dit anorexia is of wat anders. 

Ik voel me nu al een jaar niet lekker in mijn vel weet ook niet waarom ik dit vertel boeit wss toch niemand op zo'n domme site  mr sinds 2018 gaat alles slecht ik ging toen naar de middelbare school op vwo dat ging al slecht toen hoorde ik dat mijn ouders gingen scheiden dat zorgde ervoor dat ik geen motivatie meer had voor school en zo beggonnen mijn problemen ik ging toen naar 2 havo en had geen motivatie was een slechte leerling veel straf en hoorde toen ook dat mijn vaders familie bedrijf dat al 60 jaar in de familiedag failliet ging en zo bleef het jaar doorgaan met slechte dingen waardoor ik op 2 havo bleef zitten en het nog een keer moest doen toen de 2e keer havo ben ik tijdelijk geschorst en mocht ik de rest van het jaar in mijn eentje in een lokaal de lessen volgen toen kwam corona en werdt ik depressief  omdat ik niks meer met mijn vrienden kon doen ondertussen ben ik ook nog 4 keer verhuist en ga nog eens verhuizen en heb nu geen zin meer om te schrijven maar in ieder geval

Hoi, ik ben J ik ben een meisje van 12 en zit in de brugklas. Bij mij in de klas zit een jongen (laten we hem d noemen)die gay is hij heeft het moeilijk met zichzelf en moet veel huilen (dat zegt hij). Nu door corona zien we elkaar bijna niet meer omdat we op andre dagen naar school gaan. Ikzelf heb ook moeite met mezelf, ik heb ADHD en op school onder mijn vriendinnen uit dat zich wel normaal alleen in mijn hoofd voel ik me somber en leeg. Ik en d deelden veel met elkaar alleen nu ben ik bang om hem kwijt te raken omdat we bijna geen contact meer hebben en hij heeft ook andere mensen waar hij veel mee opschiet. Ik denk zelf dat ik ook verlatingsangt heb omdat ik dit vaak voel bij mensen waar ik een goede vand mee heb. Ik wil hem helpen alleen vraagt hij nooit hoe het met mij gaat en gaat het eigenlijk alleen over hem terwijl het met mij ook niet zo lekker gaat. Hoe kan ik hem helpen en ook op mezelf letten? En hoe kan ik erachter komen of hij überhaupt contact met mij wil?

hallo allemaal, ik zal het begin een beetje kort houden omdat het ook in de andere topics staat.mijn moeder had toen ik 12 was (ik ben nu 16) een trauma. dat komt door haar broers, zussen en ouders. ik heb daar best wat moeite mee gehad. ik zag die familie nooit. eigenlijk wou ik dat ook nooit. ik wat boos op ze met wat ze me moeder hadden aangedaan. toen ik bijna 14 werd overleed mijn oma. ik vond het niet erg. ik had ook niet gehuild. toen ik 15 was hoorde ik dat met me oma hetzelfde gebeurd was als bij me moeder, dus dat ze er eigenlijk niet heel veel aan kon doen. ik kreeg daar een schuldgevoel van omdat ik toen ze overleed niet eens gehuild had. ik ging veel met de hond wandelen om me hoofd leeg te maken. ik ging eigenlijk elke avond naar een veld waar wel meer honden kwamen. ze mochten daar heerlijk los lopen. daar ontmoette ik een meisje (rond de 20 jaar) en haar moeder (rond de 50). het waren lieve mensen. eerst stond ik een keer met die meid te praten (ik noem haar ff basja).

Ik ben heel erg bang voor mijn broer. Heb laatst gezien Dat hij allemaal messen op zijn kamer heeft. En dat weten mijn ouders niet. Als ik alleen thuis ben met hem slaat hij mij ook vaak wat moet ik doen?

Hallo :DIk zit met iets en heb letterlijk geen flauw idee wat het is of hoe ik er mee moet omgaan. Het is namelijk dat als ik naar buiten kijk bijvoorbeeld of buiten ben en ik zie mensen, ben ik gewoon benieuwd wat voor personen dat zijn en wat zij doen buiten..? Aan het einde van de dag herinner ik me dat, de persoon(en) die ik heb gezien eerder die dag, en ben ik benieuwd waar hij/zij nu zal zijn en wat die aan het doen is?Zelfde met als ik ben gaan fietsen en ik sta bijvoorbeeld voor een stoplicht en er stoppen mensen naast mij, dan denk ik weer aan die mensen bij die stoplicht. Af en toe wordt ik ‘emotioneel’ omdat ik dan denk dat ik die mensen nooit meer zal zien. Terwijl ik hun niet eens ken…Is dit herkenbaar? En heeft dit ‘gevoel’ (I guess) een naam of dergelijk? En wat kan ik hier tegen doen, of is dit gewoon een stukje van hoe ik ben en kan er weinig tegen gedaan worden?  Groet,ZynqIce

Heyyy,Ik ben 12 en toen ik bijna 4 was is mijn kat weggelopen.Ik weet niet hoe het kan want ik heb haar nauwelijks gekend, maar ik lig nog steeds wel eens in bed te huilen.Het ergste vind ik dat ik denken dat het mijn schuld is.Ik trok vroeger namelijk altijd aan haar staart, ik denk dat ze daarom is weggelopen.Mijn moeder zegt van niet, zij zegt dat dat niet kon omdat ze wel naar me toe bleef komen.Ik denk dit niet.Ik weet gewoon dat dit mijn schuld is.Ik weet gewoon niet hoe ik mijn verdriet kan verwerken.Iemand tips? 

Hoii, ik vroeg me af of ik net zoals mijn vader ben (Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon permanent met mijn moeder). Mijn vader is volgens mijn moeder een narcistische psychopaat. Ik heb hem niet meer gezien sinds ik 5jaar was en het stoort me totaal niet. Sinds ik me kan herinneren heb ik me nog nooit echt verdrietig gevoeld of echt medelijden. Ik dacht dat het door mijn leeftijd kwam of gewoon omdat ik het niet zelf heb mee gemaakt. Op mijn 9jaar kwam zeg maar de "duivel" in mij naar buiten. Ik vermoorde veel dieren (kleine dieren zoals kikkers,insecten en vissen). Ik had daar nooit spijt van en nu nog steeds niet. Ik heb nooit "liefde" gevoeld. Ik hou niet van mijn broertje of moeder. Ik heb een kat En de dingen die ik voor hem voel komen het dichtste bij van "liefde". Ik ben nu weer niet verliefd ofzo op mijn kat maar ik weet dat ik hem geen Pijn kan doen. Als hij morgen dood Zou gaan denk ik niet dat het me zou storen maar ik zelf kan hem niks aan doen zonder me een beetje slec

ik kan veel hebben: verhalen over hoe mensen misbruikt worden, zelfmoord, noem maar op. Ik vind dit soort verhalen van mensen  interessant. ik had laaste via een anoniem acc op insta een dm over een meisje dat veel heeft meegemaakt, onder andere dat ze is misbruikt. Ik vroeg haar of ze preciezer kon zijn, wou ze niet, wat ik wel snap hoor.ook snijdt ze zichzelf, ik vroeg haar hoe vaak en hoe erg dat was en vroeg om een foto ervan. wou ze niet, wat ik wel snap. ik had gezegd, voordat ze me alles vertelde, dat is miss als n psychopaat zou klinken maar dat ik geen psychopaat was. uiteindelijk zei ze zelf dat ik best klonk als een psychopaat.zelf heb ik geen haat voor deze mensen, maar zelf zie ik ze als gevoelloos ofz. ik kan extreem gevoelig zijn voor woorden die mensen tegen me zeggen.iemand , help me, alsjeblieft ps. ook word ik emo genoemd, ik verf men haar best vaak, omdat ik het leuk vind, ook ben ik depressief geweest. ik draag kleding van de stijl e-girls: wijde broeken, strak tru