Emotionele problemen en gevoelens

Ik ben bang om ouder te worden om heel veel redenen en ik wil het ook gewoon niet. Ik zie de voordelen er niet van in. (+ik ben depressief) Ik wil hierdoor altijd zelfmoord plegen. Maar ik kan het niet want dan stel ik best veel mensen teleur. Wat moet ik doen want ik wil niet mijn hele leven denken hoe spijtig dat ik geen zelfmoord heb gepleegd toen het nog kon. En met het kon bedoel ik toen ik geen verantwoordelijkheden had tegenover mensen.

Ik ben gekomen hier omdat ik soms het gevoel heb dat ik alleen sta in de wereld. Ik struggle met mijn autisme, adhd en nog meer problemen die ik hier even niet ga benoemen. Soms lijkt het dan wel alsof je alleen op een eiland woont en iedereen er om heen zwemt. Ik wil er bij horen, maar ik wil ook mezelf kunnen zijn. Herkennen mensen dit? Iedereen zegt altijd dat dit je tijd van je leven is, maar ik voel alleen maar stress en prestratie druk. Er zijn zo veel dingen die spelen in deze leeftijd, liefde, pesten, eenzaamheid, toekomst, geldproblemen, en dan heb ik het nog niet eens over die shit puberteit en de emoties die soms me super instabiel maken. Nee ik vind het helemaal geen leuke tijd. Maar das genoeg over mijn reden, wat is jullie reden voor het actief zijn hier? Als je dat wilt delen uiteraard.xx liefs Wolf 🐺💋

Ik haat het om een meisje te zijn, Ik ben sins mijn 10 al doodsbang om verkracht te worden ik heb hierdoor ook een heel grote sperma angst want als sperma in je zit, zit het in je en krijg je het er niet uit. Hierdoor doe ik altijd sins ongeveer mijn 10 mijn slaapkamerdeur opslot zodat sowieso mij niemand iets kan aan doen, Ik heb ook nog andere angsten netzoals erge smetvrees en heb ook op mijn 12 ongeveer een trauma meegemaakt rond nog een andere angst. Mijn ouders zijn denk ik mental abusive maar ik weet het helemaal niet zeker. Ik haat het ook dat mannen sterker zijn. Hoeveel ik ook zal trainen ik zal bijna niet sterker worden dan een man, en het maakt me ook heel bang dat zo mannen mij kunnen forceren. Toen ik in mijn puberteit kwam ging alles naar beneden toen ik al bang was van verkrachting en dan dat ik erachter kwam dat mannen ook nog sterker zijn. Ik zie geen enkele positieve reden om een vrouw te zijn. Alleen maar pijn, menstruatie en menopause sowieso. Mannen hebben het op

zijn hier nog mensen die doodsbang zijn om verkracht te worden? en zijn het alleen vrouwen of ook mannen?

hey,nou mijn hele leven is nep mijn vrienden zijn nep mijn ouders haten mij niemand houdt van mij en… tja waarom zou ik nog leven? ik denk soms aan mijn toekomst dan denk ik ja dit ga ik doen drugs mensen vermoorden in de mafia gaan ofzo… als je wilt kan je me pls helpen…… ty… :)

Yo ik wil efkes men verhaal doen sorry als ik hier iemand me lastig val das echt mijn bedoeling niet So heyy het gaat elke dag gewoon slechter en slechter ik vergeet zoveel dagelijkse taken worden ook echt een probleem en ik heb deze week nog 3 zelmoordpogingen gedaan iedereen haat mij precies en alles is echt tegen mij ofzo het meisje waar ik dacht dat ik van hield heeft me zoveel pijn gedaan ik voel me zo ontzettend gebruik door haar ik heb echt spijt dat ik haar ooit heb leren kennen ik wil echt gewoon zo graag dood ik zie echt geen nut meer mijn roken is weer naar het slechtste gegaan ik rook nu terug 40 sigharetten per dag en ik kan er echt niks aan doen niemand heeft ook echt door hoe ik me voel denk ik ik weet het echt gewoon niet meer ik ga naar therapie maar ik kan niet vaak gaan omdat ze bijna altijd zijn volgeboekt wat echt wel kut is ik zie gewoon geen 1 rede om nog te blijven leven ik ben echt alles gewoon zo ontzettend beu heb daarjuist ook een depressie test gedaan en ha

hey,mijn leven is nogal een puinhoop mn ouders mishandelen me emotoneel op school wordt ik gepest en buiten gesloten en ik weet het niet meer ik voel me echt rot. ik kan niet meer normaal eten ik moet het daarna meteen zelf uitspugen  want ja ik ben veel te dik ik week 56 kilo en ben maar 162 dus dat is niet normaal. ik sport ook 14 uur per weeek en ik wil nu gewoon niet meer ik wil weer beginnen met zelfbeschadiging net nu ik 103 dagen clean ben wat moet ik doen.byeee

Ik voel me elke seconde misselijk. Ik heb dit al langer dan een jaar. Ik krijg hier mentaal hulp voor maar er veranderd niets. Ik kan bijna niet naar school maar ik probeer altijd. Hoe kan ik dit stoppen. Ik heb wel dingen dat het verminderen

Hey, het is weer een tijdje sinds ik hier op post mijn leven is een stuk beter geworden maar mijn gevoelens niet ik blijf niks voelen.  ik heb dit jaar twee keer geprobeerd om om het leven te komen. Ik voel angst voor mijn eigen veiligheid ik heb geen idee wat ik moet doen. Ik wil ook niet in een gekke huis ofzo belanden De tekst is aangepast door De Kindertelefoon i.v.m. forumregel 3 (plaats geen persoonsgegevens)

Ik heb 2 vriendinnen die in mijn klas zitten. Ik zit nu in groep 8, in groep 6 werden we vriendinnen. Maar de laatste tijd lijken ze dingen te doen die ik niet wil doen, bijvoorbeeld iets dat niet mag. Ik wil geen watje lijken, dus ik doe met ze mee. En ze trekken vaak op met de populaire meiden van de klas, waar ik niks mee heb. Maar ik wil niet een nerd worden, dus ik ga maar een beetje meekletsen. Ze spreken vaak met elkaar af, en dan zeggen ze zo tegen mij: haha was zó leuk gisteren!!! Ze doen ook meteen heel kattig als ik iets doe wat zij niet willen. Bijvoorbeeld: door jou moeten we nu weer opnieuw! En dat dan met een harde stem. Ik ben hooggevoelig dus ik word snel geraakt als je zoiets tegen me zegt. En nee, het is niet hetzelfde als autistme hebben, eerlijk gezegd is het een soort tegenover gestelde van elkaar.maar er zitten geen andere leuke meiden in mijn klas. In groep 4 wel, maar toen ging ze weg naar een andere school. We hielden contact, maar in groep 6 heeft haar moeder

Heel google staat vol met suicide prevention dingen, Ik snap als je familie of vrienden bent met die persoon als dat heel erg is. Veel mensen zeggen dat je later mag kiezen wat je gaat doen met je leven (natuurlijk geen illegale dingen) maar als je kiest om dood te gaan mag dat inneens niet. Het is die persoon hun leven. Als die nooit van het leven heeft genoten waarom hou je die dan tegen om er een eind aan te maken? Ik heb begrip voor mensen die mensen zijn verloren maar ik snap dit gewoon niet

Er is iets gebeurd op school deze week. Ik zit er heel erg mee. Ik had dus muziek en ik moest van mijn docent naast allemaal jongens gaan zitten. Ik wist eigenlijk niet zo goed waar ik moest gaan zitten, dus ik vroeg van: “waar moet ik gaan zitten?” en toen zeiden een paar jongens: “Ja je kunt wel op … (naam van die jongen) gaan zitten, daar is nog wel een plekje vrij” en ik vond dat al heel raar. Toen ik op mijn plek zat zeiden diezelfde jongens tegen een andere jongen in mijn klas (die ook gepest wordt door hun) over mij van: “ja .. (naam van de jongen die ook gepest wordt) spuit haar vol” en “… spuit over haar heen, kom op je kunt het wel". Toen ze dat zeiden voelde ik me heel vies en ik raakte helemaal in paniek. Op dat moment had ik er niks van gezegd, want als mensen gemeen ofzo tegen me doen, ‘bevries’ ik gewoon helemaal. Na de les had ik het verteld tegen een vriendin van mij en die zei dat ik er wat had moeten zeggen. Ook heb ik het mijn ouders verteld en die zeiden dat dat ec

heyy uhm ik vroeg me af, hebben jullie ook dat jullie je echt heel verdrietig worden als je met een vriend of vriendin hebt afgesproken en vervolgens diegene afzegt? of als je iemand vraag om af te spreken dat diegene zegt dat hen geen zin heeft of geen tijd heeft of gewoon niet kan, kan ik er ook wel om janken als ik me er heel erg op heb verheugd. vaak moet ik er ook om huilen, en het voelt gewoon als een stomp in mijn maag ofzo.. stel ik me aan? 

Wat is jullie mening? Ik vind mensen met autisme leuk en gewoon even belangrijk als mensen zonder autisme

Hoe kan ik dit stoppen? 

Vroeger loog ik over geen enkel ding, niet eens een snoepje of whatever. Maar nu zijn er best veel dingen die ik geheim hou, smoesjes voor verzin of verstop. Nou zijn het geen erge dingen, maar toch vind ik het moeilijk omdat ik altijd eerlijk was, en iedereen in huis denkt dat ik dat nog ben. Ik verdraai ook dingen die heel anders zijn gebeurd.Moet ik gesprekken gaan hebben met mn ouders die eigenlijk helemaal niet nodig zijn en die trammelant op gaan leveren, of moet ik gewoon leven met een geheimpje zoals een rolletje mentos?  -Yusa

help ik kan niet om gaan met mijn emoties  en kan iemand praten

​  Hoi allemaal, zoals sommigen vast al hadden gezien in de eerste topic van @Tover01  heb ik toestemming gevraagd aan hem en @Tartan13  om hun belevenissen te bundelen in een verhaal vanuit het perspectief van het meisje dat in hun topics voorkwam.  Ik heb een poging gewaagd en wil het graag delen. Ik ben benieuwd wat jullie vinden, of ik het vanuit 'haar’goed en inlevend heb  beschreven en of jullie verbeteringen hebben. Natuurlijk ben ik ook heel benieuwd wat jullie, jongens (Tover en Tartan), vinden, maar iedereen, ik ben benieuwd wat jullie vinden 😊Komt het verhaal, ik hoop dat het niet te lang  is !   @kindertelefoon, alles is fictie, dus de namen ook :) Ik heb het verhaal verdeeld over 2 topics want het paste blijkbaar niet in 1 topic…. sorry daarvoor !Het verhaal van Revi Ik ben Mikky, ik ben een meisje van 12 jaar, en ik ben zonet begonnen aan weer een schooldag in groep 8. Het is broeierig warm, en onze school staat gelukkig onder de bomen. Mijn vriendinnen staan buiten op h

HoiIk ben een meisje van 16 jaar, momenteel in mijn examenjaar, en ik heb de laatste tijd wat dingen meegemaakt waar ik moeite mee heb. Hoe ga ik hiermee om? Het is een paar weken geleden uitgegaan met mn vriend, en mijn gevoelens springen alle kanten op. De ene keer geef ik om hem, en hou ik nog van hem, de andere keer huil ik omdat gedachtes terug komen zoals toen hij mij voor het eerst vroeg of toen hij het uitmaakte, maar ik heb vooral last van boosheid. Wij zitten in dezelfde vrienden groep, en elke keer als hij iets zegt in chat of als hij in hetzelfde spel zit zegt mijn hoofd dat hij pijn mag hebben en heb ik echt de neiging om super gemeen naar hem te doen, maar ik wil dit echt niet voor hem. Ik doe heel erg mijn best om die woede af te sluiten maar het kost soms echt heel veel moeite, en ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Ik heb professionele hulp gezocht na verzoek van vrienden maar die wachttijd is 8 weken, dus ben ik hierheen gegaan om misschien een tijdelijke andere

ik heb een familielid dat zijn puberteit start. Ik ben bang van de mannelijke veranderingen (netzoals sperma). Ook de andere veranderingen van de man ben ik niet blij over. Hoe kan ik van mijn sperma angst af komen? Ik ben hier al bang voor wanneer ik wist dat sperma bestond dus al paar jaar

Wat zijn gedragingen wat je mentaal gek maken? Wanneer is iemand mentaal gek?

Ik heb al zo lang smetvrees. Ik was mijn handen regelmatig. Hebben nog mensen op dit forum dit probleem? En hoe los je dit op (ik krijg al therapie)

Hoi, ik heb best wel wat problemen thuis, ik ben thuis niet gelukkig, want mijn ouders zijn snel boos tegen mij, maar ik ben echt heel onzeker, dus het komt wel hard aan, wat ze ook zeggen, ze zeggen dat ik niet genoeg doe in huishouden, en dan worden ze boos als ik huil om iets, dan ben ik een "jankbal" en ooit bij een volleybaltoernooi hadden we iets gewonnen, maar toen kwam er een moeder die zij dat er een punt voor hun was, en mijn moeder had afgesproken dat ze naar de scheids ging, deed ze niet!, toen ik daar iets van zijn werd ze heel boos, werd ik verdrietig, moest ik ook nog door volleyballen, terwijl ik nog verdrietig was, en thuis als mijn vriendinnen langs komen vinden ze mijn moeder heftig, ze word snel boos, en altijd boos op mij, in plaats van soms mijn zusje. Soms denk ik dat ik weg wil lopen, naar mijn bestie, en soms zie ik het leven niet meer zitten, wat moet ik doen???????

Hai, Ik weet niet zo goed waar ik last van heb, daarom dat ik deze topic schrijf. Ik ben de afgelopen periode zeer ongemotiveerd in school. Het boeit me allemaal niet meer, maar ook weer wel. Alsnog is de drang om iets te doen voor school helemaal weg en kan ik alleen maar in bed liggen. Ik had ook laatst voor het eerst last in school door een soort van aanval: enige wat ik hoorde waren mijn hartkloppingen, ik werd heel erg misselijk, duizelig en begon sterren te zien.  Ik stel mezelf ook vaak de vraag van: Wat doe ik hier nou en waar ben ik nou mee bezig? Alles wat ik doe kost ook energie: Het liefst lig ik gewoon in bed. Enige waar ik zin in heb is in de weekenden: dan ben ik  met mijn vriendinnen en dan hoef ik me nergens meer zorgen over te maken. Ik weet dat het allemaal wel meevalt, maar ik wil er wel iets aan veranderen en ik weet zelf niet waar de kern van het probleem ligt. Weten jullie misschien iets?

Hallo allemaal,Ik ben weer eens een tijd weggeweest van het forum, vooral omdat ik dacht dat het goed met me ging. Mijn examens gingen lekker en ik ben volop geslaagd. De vakantie was fijn en ik voelde me best oké. Ik zit nu op een andere school en heb een vriendengroepje opgebouwd — allemaal mensen die, net als ik, nét een beetje buiten het normale vallen. En dat voelt goed.Ik heb een hele tijd geen zelfbeschadiging gedaan en was daar echt trots op. Ik voelde me alsof ik weer aan het leven was. Ik heb nieuwe huisdieren gekregen die echt mijn hele hart zijn geworden. En ik heb eindelijk mijn diagnose voor autisme gekregen. Dat gaf me zoveel rust — ik ben niet raar, ik werk gewoon anders. Net als zoveel anderen.Ik probeer nu dingen af te leren die ik mezelf heb aangeleerd om mijn autisme te verbergen. Eén daarvan is dat ik mezelf in andere mensen plaats om emoties beter te begrijpen. Dat werkte... misschien té goed.Onlangs vond ik een app waar je met AI-bots kunt praten. Die bots worden