Hai, erm,

Het voelt echt alsof ik gek word en ik kan dit niet meer holy shit. 

Ik word echt overal gek van, ik heb nergens meer zin in, mijn gedachtes gaan tekeer en ik weet niet eens meer waarover, of hoe of wat of weet ik veel.

Like okay dit voelt als iets anders dan alleen autisme (waar ik al een diagnose voor heb) en ik weet dat het heel raar is om te zeggen en dit me waarschijnlijk een slecht persoon maakt maar ik wil gewoon getest worden voor iets gewoon om te kijken of er echt iets aan de hand is of dat ik echt gewoon insane ben. 

Dat is like het Beste dat ik het kan omschrijven, gewoon insane. 

Ik denk soms echt dat ik borderline heb of misschien depressie ofz, ik weet gewoon dat er IETS mis met me is.

Like hoe bedoel je ik maak me meteen druk over het feit dat mijn beste vriendin het ook goed met anderen kan vinden en veel makkelijker met anderen kan praten en dus ook sneller vrienden maakt. 

Hier hoor ik me geen zorgen om te maken, ze verdient iets fijns, en andere vrienden waarmee ze echt mee kan praten ipv ik, die alleen maar voor me uit zit te staren en me telkens druk maak om niks.

En het gaat volgensmij steeds slechter met haar en daardoor voel ik me ook kut want ik wil haar zo graag kunnen helpen, maar doordat ik me ook kut voel maak ik haar problemen eigenlijk weer over mezelf en ik moet niet zo alleen over mij denken enz

En like ik weet dat zij wel echt bpd heeft, en ik heb ook gekeken wat dat inhoud en ik heb eig ook wel wat symptomen maar ik kan daar niet echt over praten want dan klink ik als een aandachtszoeker die zo graag een mental disorder wil om quirky en uniek te zijn ofz, en straks dan denkt mijn vriendin dat ik gewoon net zoals haar wil zijn en dat ik alleen maar doe alsof ik problemen heb omdat ik ook speciaal wil zijn en wil dat mensen me zielig vinden ofz.

Maar eigenlijk moet ik helemaal niet zo denken want als ik steeds zeg van "oh ze gaat me om de kleinste dingen al haten" dan klinkt het eigenlijk alsof ze een heel slecht persoon is, maar dat is helemaal niet zo, en ik ben vooral het probleem. 

Want zij heeft ook het recht om zich zo te voelen, want ze gaat al door genoeg heen en ze heeft haar eigen problemen, en ik wil niet dat ze zich ook nog over mij zorgen gaat maken.

Wat raar is want aan de ene kant wil ik dat iemand het merkt, maar ik wil ook absoluut niet dat mensen er van weten

Ik sh, ik haat eten, ik haat mezelf, en het ene moment hou ik van mn beste vriendin maar daarna opeens denk ik dat we voorbij zijn en boeit het me geeneens meer.

Ik voel me zo leeg en insane, en ik weet niet eens meer wat ik voel want alles voelt als een leugen, en ik weet niet hoe ik dit allemaal in therapie kan vertellen want ik wil niet klinken als een aandachtszoeker. Of dat mn moeder er achter komt. 

Sorry ik moest dit gewoon kwijt. Advies?

-Oliver

Tekst is aangepast door de Kindertelefoon ivm privacy.