Emotionele problemen en gevoelens

hey hey  zoals je als leest gaat deze vragenlijst over depressie en is dit mijn tweede vragenelijst erover. de eerste werdt veel bekeken en daarom wilde ik er nog 1 maken, maar deze is wel XL!!! dus neem er rustig de tijd voor haha en laat maar weten of julie meer vragen lijsten willen en of het julie leuk lijkt als ik mijn verhaal deel. ik sta er zelf achter en vind het fijn maar ik weet niet of julie het intressant vinden en het willen lezen, want het is een best wel lang verhaal, want er is best wel veel gebeurd in mijn leven, maar ik vind dat zelf dat ik julie het best kan helpen als julie weten at mijn ervaring si en als julie weten wat ik heb meegemaakt. Ik denk zelf vaak van ja wat weet jij er nou van of jij weet niet hoe het voelt of hoe het is. Dus als ik mijn verhaal deel dan kan ik julie waarschijnlijk beter helpen, doordat julie mischien mijn ervaring zien en zien hoe ik dingen heb beleef en hoe ik ermee om ben gegaan en mischien kunnen julie vergelijkenissen zien of ja zo

ik durf niet meer naar school omdat ik gepest word en mijn vrinden [***] heeft stiekem een naakt video gemaakt ben bang super bang help help pls😭😭😭😭😭 naam verwijderd ivm anonimiteit KT

heyyy,dus ik voel me de laatste tijd een beetje k*t. ik kwam er in de zomervakantie achter dat mijn moeder een overdosis had genomen. dat is in de laatste paar maanden vaan school nog iets van 5 keer gebeurt,  ze was eerst al bij de PAAZ( Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis), maar daar is ze van weggestuurd omdat ze daar weer had geprobeerd om zelfmoord te plegen. Nu was ik laatst boos op m'n zus (gw normale zussen ruzie) en toen wij naar beneden kwamen werd mijn moeder heel boos, omdat we nog niet sorry hadden gezegd. Toen mijn moeder daardoor weer overprikkeld raakte schreeuwde mijn vader tegen mij dat mijn moeder door dit soort dingen dus zelfmoord wou plegen. ik kreeg daardoor het gevoel dat het mijn schuld was… ik weet nu niet zeker wat ik hiermee moet doen aangezien ik met mensen erover praten enorm lastig en k*t vind. heeft iemand tips? -tekst aangepast door De Kindertelefoon i.v.m. forumregel 6 - triggerende informatie-

Heyyy,Ik weet niet of ik dit ga sturen en je hoeft er ook niks mee te doen maar ja.Ik ben echt gwn weer slecht aan het wordenmn mentaliteit is gewoon verschrikkelijk ik weet het gwn niet meerik voel me zo kut maar ik wil je ook niet storen en ik weet niet wat ik moet doenik heb het idee dat ik nog verder in een gat ben gevallen dan eerst en het is moeilijk om mezelf overeind te krijgen nouja moeilijk het lukt op dit moment gewoon niet.Ik heb geen intresse meer in sporten ik wil het liefst gewoon de hele dag inn bed liggen maar dat kan niet en ik weet niet hoelang ik dit nog vol ga houden ik sta op breken.Alle gedachten in mn hoofd gaan door elkaar en ik blijf daar gewoon staan want ik weet het niet meer het enige waar de gedachten overeens zijn is dat het kut is.Mn school cijfers gaan ook heel erg naar beneden en alles gaat slecht. een onvoldoende en ik moet huilen omdat ik het niet meer weet omdat ik mezelf niet meer geloof en elk slecht cijfer maakt het alleen maar erger maakt. Het i

Hai ik ben  een 14 jarig meisje.Ik struggel de laatste tijd met best veel en heb ook veel nare gedachten over z*lfm**rd etc. (Moet je daar sterretjes bij doen? Ik doe het maar gewoon)Ik heb een vriendengroep van een aantal mensen waarvan 2 mensen mijn beste vriendinnen zijn, alleen heeft een van hun ook 3 andere beste vriendinen (daardoor voel ik niet echt speciaal en dat klinkt raar maar ik ben gewoon een beetje jaloers want ik ben ook vrienden met al haar besties) waaronder mijn andere beste vriendin,, waardoor op school en eigelijk altijd ik heel erg third wheeling ben wat heel vervelend is. Die ene vriendin-met die andere beste vrienden- die vertel ik alles, die weet ook over mijn struggles (dat heb ik een tijdje geleden vertelt maar daarna niet echt meer opgebracht ofzo). Alleen de laatste tijd lijkt het haar niks te boeien, ik vraag trw ook altijd hoe het met haar is, tis niet zo dat ik alleen maar over mezlef praat. Maar ze luistert niet en vind dingen niet interressant, ik kan

ik voel me soms erg schuldig wanneer ik eet of dat nou tijdens het eten is of erna soms skip ik ook maaltijdenvoel me erg dik soms nu heb ik een vraagis dit een eet stoornisik heb ge googled ik heb online testen gedaanalles leidt naar Anorexia Nervosa of gwn anorexiamaar ben ik aan het over reacten of is het gwn waar?  

Hoi, Hier gaat het over andere personen.  A = eerste middelbaarB = hetzelfde jaar als mijIk weet niet meer goed hoe ik dit moet uitleggen. Er zijn twee vriendinnen van mij, A en B. A zit in het eerste middelbaar, en B zit in hetzelfde jaar als ik. Ze zijn superhecht met elkaar geworden: ze maken samen TikToks, zetten foto’s van hen twee met lieve tekstjes, sturen elkaar berichtjes en gaan nu ook afspreken.Elke keer als ik dat zie, doet het pijn. Het voelt alsof ik er gewoon niet meer bij hoor, alsof ik langzaam verdwijn uit hun leven. Ik heb met B gepraat, en ze begrijpt het wel, maar er verandert niets. Ik voel me zo ontzettend alleen en niet‑gezien.Soms voelt het alsof ik gewoon wil verdwijnen — niet om iets te doen, maar omdat het zo moeilijk is om me nog ergens thuis te voelen. Ik wil gewoon dat iemand begrijpt hoe zwaar dit is en me helpt om hiermee om te gaan. Ik denk dat het toch beter is dat ik verdwijn. Ik ga gewoon zeggen ok word maar vriendinnen maar ik ga weg.Hebben jullie

Heyy dus de laatste tijd heb ik soms van die tijden en dan voel ik me gewoon helemaal leeg, depressief, allen en om heel eerlijk te zijn gewoon k*t.. Ik ben een tijdje geleden 14 geworden, en ik denk dat het misschine door pubertijd komt, misschien mood swing etc, maar van wat ik wete is dat vooral als je al ongesteld bent, dat ben ik nog niet, en ik heb zo een gevoel al sowieso voor een jaar, de laatste tijd is het wel erger geworden maar ik weet het niet…Als ik zo een bui heb wil ik eigenlijk gewoon ieamadn hebben die mij gewoon verteld dat het goed komt ofzo, een beste vriend die me opvrolijkt, maar dat heb ik niet.  ( en daar heb ik sowieso al een ander forum over gepost)  ik wil gewoon janken maar dat kan niet, ik voel me gewoon depressief en ik weet niet wat ik  moet doen.Nu ik er over nadenk ik heb een vriendin, ze heeft zelf ook depressie en hoe zij verteld hoe ze zich voeld is ongeveer eigenlijk wat ik voel, ik heb ook een klein vermoeden dat ik misschien ook zoiets heb, maar

Ik kan het niet meer aan. Ik huil ELKE dag minstes 1 keer. Ik heb het gevoel dat ik bijna een fricking breakdown heb. Ik neem rustgevende pillen, en dan gaat het goed maar als die uitgewerkt zijn begin ik helemaal overprikkeld te worden en te huilen. Mijn klas is zo DRUK. Ze kunnen hun bek niet houden en bijna niemand krijgt ze stil. Mijn depressie wordt ook gewoon te erg.. Ik wil er niet meer zijn… ik heb gisteren een breakdown gehad, (ik was de les uitgerend omdat ik te overprikkeld ben geworden) Mijn ouders begrijpen me niet. Ik heb nog fricking 2 lesuren te gaan nu. IK WIL ZE NIET HUILEND SPENDEREN!! Ik ben maar alleen gaan zitten, ik kan even geen interactie aan. HOE moet ik dit volhouden.. het is te veel, te veel te veel te veel!….. Wat moet ik doen… Ik huil zo veel, ik heb het nog nooit ZO veel gedaan… ajb iemand help ik trek dit niet meer

ik snij mezelf elke keer weer nadat ik ruzie heb met me ouders heb of problemen heb met mensen en dat soort gevalletjes. Maar ik heb afgelopen dagen het een beetje heftig gedaan en op school vroegen ze ook al WAT IS DAT?! en ik zei gwn telkens dat me katten dat deden maar dat wordt echt een kut smoes. Weet iemand een betere smoes en hoe ik het kan verbergen, ik doe het boven me hand. O en voor de duidelijkheid ik probeer echt te stoppen.

Hallo mensen,Ik zit nu al best een tijdje op het forum, en ik denk dat het tijd is om mijn verhaal hier te vertellen. Ik hoop dat het mensen kan helpen die in een soortgelijke situatie zitten. Toen ik twaalf was zag mijn leven er best goed uit. Ik was een van de slimsten van de klas, ik had een overtuigend VWO-advies van mijn juf gekregen, ik ging naar de school die bovenaan mijn lijst stond en ook op sociaal vlak had ik het best goed. Dat veranderde allemaal toen ik naar de middelbare ging.Mijn eerste dagen op de middelbare waren intensief en zwaar. Logisch, dacht ik, het is nu eenmaal ook een grote overstap. Maar de weken gingen voorbij en het ging nog steeds niet weg. Het werdt juist alleen maar erger. Ik had ook niet alleen last van “gewone” dingen zoals veel huiswerk en lange dagen. Ik had vooral last van het rooster dat constant veranderde, van mijn klasgenoten die ik vaak als agressief en intimiderend ervaarden, en vooral van de ongelooflijke drukte en herrie tijdens de pauze. I

ik had een bff waarmee ik best close was en  iets van 6 jaar bevriend was.maar op een gegeven moment kreeg ik geen contact meer en het voelt echt alsof ze me heeft laten vallen ook als ik haar zie (we zitten op dezelfde middelbare) kijkt ze me niet meer aan hoe ga ik hier het beste mee om? 

hiin de 1e begon het. heel af en toe at ik mijn lunch op school niet, of nam ik überhaupt geen lunch mee. en ik weet eigenlijk niet waarom want toen was ik nog niet eens zo onzeker. en toen in de 2e werd het erger, ik deed het iets vaker maar nog steeds niet vaak. nu zit ik weer in de 2e (ben blijven zitten) en ik heb vorige week bijna niks gegeten op school, na school, bij ontbijt. en dat komt omdat ik wil afvallen.ik vind niet eens dat ik zo super dik ben, ik ben gewoon niet dunmaar meerdere jongens in mijn klas hebben me al dik genoemd, en ik word er zeker onzekerder over. ik probeer ook zoveel mogelijk calorieën te verbranden door veel te bewegen.soms gaat het een dag heel goed en eet ik weer normaal, maar ik heb toch altijd een zwaar schuldgevoel nadat ik eet. ik denk 24/7 aan eten, wat wel en niet, wanneer, hoezo, en het voelt alsof eten gewoon mijn hele leven controleert.ik weet niet of ik een eetstoornis heb of begin te krijgen, want soms gaat het wel gewoon heel goed. maar som

Ik wil dit graag anoniem houden, omdat ik eerst jullie mening wil horen voordat ik verdere stappen neem. Ongeveer drie maanden geleden kregen mijn neefje en ik ruzie, en daar begon alles eigenlijk. Mijn familie bemoeide zich ermee, de ruzie liep uit de hand en sindsdien heb ik al een tijdje geen contact meer met mijn familie. Nadat mijn familie me gedag had gezegd, ging het juist even goed met mij. Ik kreeg meer vrienden en alles leek beter te gaan — tot deze week. Deze week kwam ik tot de realisatie dat ik een groot probleem heb, dat eigenlijk alles in mijn leven beïnvloedt: mijn moeder.Ze heeft mij mijn hele leven al getreiterd. Ik heb drie banen om haar schulden af te betalen en ik loop daarnaast ook stage. Ik werk te veel, maak overuren en ben daardoor erg oververmoeid. Ze behandelt mij slecht en ik zit in een moeilijke thuissituatie waarin ik niet juist behandeld word. Ik heb wel eens geprobeerd hulp te zoeken, maar ik hoor vaak dat instanties slecht zijn. Dat maakt me bang om ech

Sinds begin dit jaar woont de nieuwe vriend van m’n moeder bij ons, maar ik hou hem altijd op een afstand. Hij doet best wel wat moeite om contact te maken, stelt voor om eens naar de film te gaan, winkelen, gamen, samen een motorritje, naar een pretpark, … Maar ik zeg altijd nee.Vorige week stelde hij zelf voor om met me mee te gaan om bloemen te gaan kopen voor aan m’n papa z’n graf, dat hebben we samen gedaan, hij deed zelfs de moeite om het voor mij te betalen.Hij is dit weekend ook 3x samen met mij naar het kerkhof geweest.Maar de reden waarom ik hem op afstand hou is omdat ik me niet aan hem wil hechten. 3 jaar geleden deden m’n papa en ik een motorrit en zijn we aangereden door een camionette. M’n papa heeft het niet overleefd, ik word er iedere dag aan herinnerd door m’n litteken. Ben hem dus van de ene op de andere dag kwijtgeraakt, en m’n stiefpapa rijd ook met de motor, hij heeft ook al een ongeluk gehad en ik word er ook aan herinnerd als ik het litteken op z’n arm zie.M’n

Hey allemaal. Ik wil even een pieker ding met jullie delen. Gewoon even  een paar dingetjes waar ik wel eens wakker van lig ☺️ het is zo raar hoe dingen werken soms. Ik lees veel nieuws en dan zie je verhalen waar ik echt van knipper met mn ogen. Mensen die elkaar mishandelen, echt ontzettend gemeen en sadistisch. Of groepen die met hakenkruis en al door steden gaan en dingen vernielen. Meisjes die zich niet veilig kunnen voelen op straat. Overvallen, rellen, bedreiging... als je alles leest denk je echt wat is dit voor wereld?! Kinderen van mijn leeftijd die serieuze wapens hebben en drugs dealen, overvallen plegen, mensen chanteren, een ontzettend grote mond (ik houd het netjes) hebben tegen hun docenten, de politie en handhavers. En dan denk ik hoe dan?  Ben ik nou raar? Ik voel me zo anders dan dat. Zelf sta ik bijvoorbeeld  zwaar onder de indruk voor een boze lerares straf te ondergaan met beleefdheid en wat stamelen als reactie, zeg overal u,  kijk op tegen mensen met bevoegdhede

Heyy,Wil er wegens anonimiteit niet teveel op in gaan, maar zijn er meer mensen  die om wat voor reden dan ook niet zonder een bepaalde  vriend/ vriendin kunnen? Als ik eraan denk kan ik echt huilen en breek ik vanbinnen😣Liefs van mij 💝

Zoals heel veel tieners ga ik ook elke dag met de trein naar school. Maar vaak als k alleen op het station zit rond 10 uur ofz ( meeste gaan al voor 9 uur naar school ) dan zit ik meer met de '’oudere'’ mensen op het perron of in de trein. Ik word vaak nagefloten of ik krijg een tik op me kont. Ik zeg er nooit wat van maar ik loop wel snel ergens anders heen. Weet iemand wat ik kan doen zodat het stopt/minder wordt! Thx alvast!!

Hallo iedereen,Ik heb al sinds een tijdje last van suicidale gedachtes. Mijn vrienden vinden dat ik dit tegen mijn praktijkondersteuner moet zeggen. Ik wil niet dat mijn ouders hiervan weten. Ik heb rondgekeken op het internet en kwam erachter dat hulpverleners niks tegen je ouders zeggen zonder toestemming als je 16+ bent (dat ben ik dus), maar dat ze dat wel doen als je in gevaar bent. Dat vind ik heel vaag. Dus wat denken jullie? Zouden ze het aan mijn ouders vertellen?Er zijn ook andere dingen die ik wil vertellen maar nog een beetje bang ben om te doen want in het verleden hebben veel hulpverleners zonder toestemming dingen aan mijn ouders verteld wat leidde tot dat mijn ouders boos waren op mij.

Ik heb een eetstoornis en wil het niet tegen mn moeder zeggen. 

Hoi ik zit in een hele nare situatie. Een goede vriend uit een vrienden groep waar ik in zit is sudiciaal. Hij is volwassen dus mag hulp afslaan en dat is best wel naar eigenlijk want hij wil geen hulp. Hij wilt 2026 niet eindigen... dus hij zal wel nog even leven maar voor hoelang. Er kan geen hulp gegeven worden aan hem tot hij een gevaar is voor zichzelf en/of anderen. Dat is helaas hoe het bij een volwassenen zit. Maar dit is echt kut als je weet dat hij ooit er opeens niet meer is door zelfmoord. Tuurlijk praten we veel met hem (me ouders en zussen kennen hem ook goed) maar hij staat vast op het punt dat hij dat jaar zn leven gaat beëindigen. En hij krijgt dus geen professionele hulp omdat hij dat afslaat.Door deze situatie zit ik zelf de laatste tijd ook niet meer lekker in me vel. Dus het gaat nu even heel slecht en weet echt niet meer wat ik kan doen.

Haii! Ik vond het leuk om een vragenlijst te maken met allemaal random dingen. :) Uiterlijk.1. Hoe oud ben je?2. Welke kleur ogen heb je?3. Welke kleur haar heb je?4. Wat voor soort haar heb je? (Stijl, krullend etc)5. Ben jij blij met je uiterlijk?6. Wat vind je mooi aan jezelf?7. Wat vind je wat minder mooi aan jezelf?8. Vergelijk jij je veel met mensen in je omgeving of mensen van sociale media?9. Hoelang ben je?10. Zou je iets aan jezelf willen veranderen? Zo ja, wat dan? Innerlijk.11. Omschrijf je innerlijk.12. Ben jij blij met je innerlijk? Zo nee, zou je daar iets aan willen veranderen? Somber13. Voel jij je vaak somber?14. Ben jij depressief of wel eens depressief geweest?  Vrije tijd. 15. Wat doe je graag in je vrije tijd?16. Doe je liever dingen samen (bijv met vrienden) of liever alleen.17. Zit je op een sport? Schermtijd.18. Wat is je gemiddelde schermtijd als je naar school gaat?19. Wat is je gemiddelde schermtijd als je vakantie hebt?20. Wat helpt jou om minder op je tele

Hoii! (M13) ik heb de laatste tijd (2 jaar) veel last van meerdere kenmerken van BPD. (Borderline personality disorder)ik kan heel boos worden en daarna opeens heel erg spijt hebben. Ik heb een paar dagen geleden de vriendschap opgezegd met mijn ex beste vriendin. Haar ouders hadden gezegd dat ik hulp moest zoeken voor BPD. De vriendschap was eig gebroken door vooral mijn schuld. Ik ging veel bij haar venten en daar werd ze helemaal down van. En ik vind vriendschappen sws heel moeilijk door (denk ik) BPD. Ik kan me bevoorbeeld eerst heel blij voelen en daarna heel leeg en stom. Ik ben ook heel clumsy, en volgens mij zijn al deze dingen signs van BPD... dussssss jaen oh ja ik mis mijn ex beste vriendin heel erg. Dit stuurde ik naar haar:     Ahhhhh *haar naam* het spijt me zo erg ik mis je echt heel erg en ik wil weer vrienden zijn en ik weer dat dat niet kan en dat voelt zo stom. En het stomste is dat het mijn eigen schuld is. Ik kijk de hele tijd op roblox of jij iets speelt, en dan w

Hoi, ik ben Sara en ik heb nu sinds een paar maanden last van een depressie. Ik ga 2 keer in de week naar therapie. En ik krijg waarschijnlijk over een tijdje medicatie tegen depressie, sociale angststoornis en piekeren. (antidepressiva) Nu wil ik gewoon wat delen, omdat het soms helpt. Ik dacht altijd dat stille mensen, met weinig vrienden en wat apartere mensen hier last van kregen. Dat die wat gevoeliger zijn aangelegd en dit vaak hebben. Totdat ik zelf er achter kwam wat een depressie is en hoe dit voelt. Het is soms zo vermoeiend. Ik ben een meisje dat op school vaak druk en gezellig is en met iedereen wel omgaat. Maar nu ik een depressie heb vind ik dit zo ontzettend moeilijk. Het is alsof er een laagje stof over mij heen ligt. Onder dat laagje stof ligt de oude ik, de Sara die op mensen af stapt, die meer durft en niet zo onzeker is. Maar dat laagje stof is de nieuwe ik de Sara met een depressie, de Sara die angstig is voor veel dingen, de Sara die zich elke dag verdrietig voelt

Hey allemaal! Ik ben een quiet en weird kid in de klas en meeste vinden me prima soms gaat een groepje meiden of jongens (voornamelijk oudere jaren) iets irritants tegen mij doen, maar over algemeen boeit niemand het dat ik er ben, maar dat betekent ook dat ik dus geen vrienden heb en ik voel me laatste tijd steeds eenzamer. Ik ben lelijk en dat komt door mijn outfits en haar, want ik ben letterlijk chopped en ik zou het graag willen veranderen , want dit zijn mogelijke uitkomsten volgens mijn brein: Je verandert niet: Je blijft die quiet weird kid en niks verandert. Je verandert wel: Iedereen kijkt je raar aan want je ziet heel anders uit, maar ik ben nog steeds hetzelfde quiet en weird kid. Ik ben bang dat ze dan van me verwachten dat ik ineens anders ben ofzo en het lijkt me raar om quiet en weird te zijn, maar tegelijkertijd niet chopped eruitzien. Ik ben al 14 en iedereen om mij heen begint al zich anders te kleden en  gewoon ja andere kleren (baggy jeans etc) en ik helemaal niet.