Moet ik  iemand vertellen wat ik wil?

Nou blijkbaar is mijn Pake (Friese opa) advocaat geweest en rechten leraar. Hoorde ik van mijn vader. Serieus dat is cool  😃 En dat liet ik ook blijken bij mijn vader. Dit kwam ter sprake omdat ik de "Advocaat" van mijn zus was, omdat zij door onze moeder werd beschuldigd, niet iets ergs hoor ☺️ (trouwens ik was ook de detective)

Maar dus speelde ik die advocaat en ratelde er misschien wat te veel over door. Dat krijg ik als we over mijn interesse(s) praten. Zoals eerder ook, toen we over forensisch onderzoek praatten. Ik vroeg aan mijn vader wat dat nou echt précies was. Ik wist wel een beetje ervan toen. Zeg maar over voetafdrukken en DNA sporen, simpele dingen. En toen vroeg mijn vader toen ik had gezegd dat ik het wel een beetje wist, of ik dat "Zeker uit mijn misdaad documentaires wist" .

Die opmerking/ vraag was best raar en ongemakkelijk als je de rest rondom weet. Dat zal ik uitleggen. Een keer tijdens het avond eten zei mijn moeder ineens. "Wij moeten trouwens even praten want ik zag dat je allemaal series over seriemoordenaars kijkt." Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen en staarde gewoon naar mijn bord en zei : "Eh ja dat klopt." En toen ging mijn vader opmerkingen maken en mijn moeder ook. Als in dat ze zich zorgen maken dat ik zoiets ga doen. Met andere woorden, dat ik mensen zou vermoorden. (WAT?? 😱 denken ze dat van mij 🥲) nou ff dat jullie het weten tuurlijk zou ik dat niet doen!! En dat werd een raar gesprek en serieus "per ongeluk" in mijn netflix account kijken is privacyschending toch 😳

later, volgende dag gaf ik mijn moeder een speelse boks / stomp 👊🏻 (gewoon tijdens een normaal gesprek) en toen uit het niks zei ze: "Je gaat toch niemand vermoorden he." "En geen series over seriemoordenaars meer kijken." Dus eigenlijk heeft ze mij dat verboden. Nou lekker dan. Stiekem kijk ik nog steeds wel misdaad documentaires. Maar zij weten dus niet waarom ik dat deed, en dat ging ik ook zeer zeker onder het avondeten niet toegeven. Ik wist het zelf  toen nog niet eens.

Ik kwam er pas achter waarom ik zulke dingen keek toen ik was betrapt. En dus had ik niks te zeggen. Nou krijg ik het idee dat ik het niet meer voor mezelf kan houden. Maar niemand gaat me serieus nemen hoor, mijn moeder denkt nog steeds dat ik dierenverzorger wil worden. Nee wil ik niet. Ik wil geen poep scheppen.
En nou is er nog Engels. Thuis doe ik iets dat heet "IVIO " en dat komt dus neer op thuis Engels doen. Fijn. Nu doe ik niveau VWO/HAVO. Later moet ik iets kiezen, vwo of havo. Het schijnt dat je als je rechten wil studeren je een vwo diploma moet hebben, en dat profiel niet uitmaakt. Die mogelijkheid wil ik wel houden, je weet nooit wat er in de toekomst nog kan.  dus ik zou dan denken dat ik vwo moet kiezen. Op zich is havo gewoon mogelijk, en zou ik voor vwo meer mijn best moeten doen. Dus ook dat is wel mogelijk op zich.

Volgend jaar word ik uitgeschreven bij mijn school, waar ik nu nog "op zit" Dus niet, met andere woorden, ik sta ingeschreven, heb toegang tot wat online materiaal, maar eigenlijk willen ze gewoon van mij af, hard gezegd maar waar. Want aan iemand die fysiek niet naar school kan, hebben ze niks. En dan is er nog rekenen/wiskunde. Ik ben er waardeloos slecht in, en loop echt heel erg ver achter. Nou herhaal ik eigenlijk een beetje dingen uit 2 vorige topics, maar dan hoeven jullie die ook niet te lezen. Zwemles zijn we mee gestopt, maar eerlijk, ik wil het niet opnieuw. Ik wil helemaal niks opnieuw doen, ik wil gewoon dat het eerder al goed zou zijn. Ik wil gewoon ook op school zitten. Als anderen. Die normaal zijn.

Ergens in januari geloof ik gaan mijn ouders weer gesprek hebben over mij en "school"
Anders gezegd, weer meer gezeur, ik moet ergens heen, waar moet ik heen? Hoe gaat het met (mijn naam)? Maar dat is geen serieuze vraag. Zij hebben mij nog nooit gezien, die leerplichtambtenaar en wie dan ook.
Ik ben eigenlijk doodsbang om mijn mond nu open te trekken, ik lieg constant en niemand heeft me door.  Ik was heel dom eergisteren ofzoiets. Wanneer precies weet ik niet. Van de zomer had ik een volslagen onzinnig verhaal bedacht over het forum, pas maanden daarna maakte ik daadwerkelijk echt een account. Ik wilde er zeker van zijn dat niemand erachter kwam. Dus ja dat onzin verhaal vertelde ik aan mijn zus. En zij geloofde het.

Toen uit het niets zei ik deze week dat het nep was. Dat ik hier een account heb. Hoeveel topics en reacties ik heb. Hoe sommige topics heten. Hoeveel letters er in mijn naam zitten. Ik weet niet wat me bezielde serieus. Want ik ben bang. Voor dat enige ding. Wat ik wil. Ik ben bang. Echt. Ze zal me uitlachen, het boeit haar niks, het zal niks leuks zijn in ieder geval. Met zekerheid te zeggen.

Lieve forummers, wat moet ik?

Liefs Yusa 😘