Emotionele problemen en gevoelens

Hoi hoi ik ben een jongen van 14 en wil me graag voorbereiden voor mijn grootste droom namelijk kinderpsycholoog worden dus ik zit nu ook op dit platform als je een vraag of je hebt een probleem met iets wil ik je met plezier helpen en wel supergraag . groetjes , gekiin

Hoi,ik moet dus naar speciaal onderwijs over een tijdje, dit komt doordat ik een tijd in een gesloten instelling heb gewoond en ze mij toen hebben gediagnosticeerd met autisme, chronische depressie en suïcidale gedachtes. Hierdoor lukt het niet op regulier (waar ik ook al maanden niet meer ben geweest). Nu heb ik daar wel een groepje oude vrienden zitten. Door een ruzie toen ik niet lekker in mn vel zat hebben we geen contact meer. Ze hebben me al een aantal maanden niet gezien en hebben geen idee wat er allemaal is gebeurd. Toch wil ik voor ik naar de andere school ga wel graag sorry tegen ze zeggen en een beetje vertellen wat er allemaal is gebeurd… nu hebben ze me eigelijk overal op geblokkeerd of verwijderd en ik durf niet echt goed naar school te gaan om het daar te vertellen aan ze of sowieso durf ik het niet “in het echt” heeft iemand tips hoe ik het moet doen en misschien ook een beetje wat ik moet zeggen? Ik wil graag dat ze weten dat het me spijt!Alvast heeeeel erg bedankt!Xx

Hey allemaal,ik ben een meisje van 15 jaar ik zit op 4vwo. Ik ga proberen mijn verhaal zo kort mogelijk uit te leggen. Ik heb gemerkt dat tijdens de eerste lockdown mijn vriendinnen een beetje zijn veranderd, qua gedrag en hobby’s enzo.Toen school weer begon was dit mijn eerste jaar in de bovenbouw, dus ik had bij elke les een andere klas en de pauzes waren ook heel anders geworden. Ik voelde me heel alleen, omdat het niet hetzelfde voelde als de onderbouw en ik het idee had dat al mijn vriendinnen gewoon goed verder konden met hun leven.uiteindelijk ging het iets beter, maar in november had iemand die wij redelijk goed kenden van school zichzelf beroofd van het leven. Dit had een enorme impact op ons en ook op mij. Ik voelde me weer heel alleen en dacht dat niemand me mocht. Een normaal gesprek voeren met mijn beste vriendin ging heel moeilijk en de aura van de school was helemaal veranderd. Ik heb er nog steeds last van tot op de dag van vandaag.Ik ben altijd het type persoon geweest

Hoi allemaal… ik heb zelf een eigen style gecreëerd in het afgelopen 1/1.5 jaar, het is een mix van gothic/emo/punk. Doordat ik ineens zo verandert ben kijken veel mensen in school me raar aan, er is ook 1 jongen die de hele tijd irritant naar me loopt te roepen. Ik ben niet heel open naar mensen omdat ik best wel veel heb meegemaakt de afgelopen jaren… dit heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf begon pijn te doen en mensen van me af begon te stoten… ook rook, drink en (heel af en toe) doe ik aan drugs… ik vind het lastig om met mensen te praten en hun de ware ik te laten zien... iemand tips?? Ps. Geef me geen tip om er met een volwassenen over te praten want anders had ik dat waarschijnlijk al wel gedaan

Hoi ik ben 11 jaar en ik denk dat ik depressiev ben ik ben heel vaak sad  en word snel boos of verdrietig wat moet ik doen

Hoi ik ben een 14 jarige jongen.Ik voel mij de laatste tijd echt niet meer goed en kan amper nog lachen, ik denk ook soms aan wat er zou zijn na de dood en of dat misschien beter is, maar ik wil dit niet maar soms voel ik me zo slecht dat ik het bijna doe. Ik had 3 vriendengroepen waarmee ik super gelukkig was. Alleen in mijn hoofd begon er steeds meer om te gaan: “Mogen ze mij wel.” “Waarom zei ik dat, nu mogen ze mij niet meer.” Ik begon aan alles te twijfelen (en doe het nog steeds). Ik heb het gevoel alsof niemand mij meer mag en dat ik alles kwijt ben.Bij 1 van mijn vriendengroepen, dat was van een sport, kreeg ik een relatie met een meisje dat het middelpunt is van de groep (dus als zij weg zou gaan dan zouden er allemaal groepjes komen). Ik heb het alleen laatst uit gemaakt en nu gaat het daar niet meer zo goed, ik word niet meer gebeld enzo.Bij de 2e vriendengroep dat was nog vorig schooljaar, ik was de enige jongen en ik had altijd het gevoel alsof ik de laagste was. Dus dat z

Hey,  Ik snijd mezelf omdat ik me rot voel, verder ben ik gewoon een populaire gezellige jongen van 14 met een fake smile. Ik wil niet dat mijn ouders er zelf achter komen dus ik wil het ze zelf vertellen. Ik vroeg aan mijn beste vriendin hoe ik dat moet doen. Haar idee vond ik stom. K kwam thuis en me ma vroeg hoe mijn school dag was etc.. Dus ik vroeg haar iets, en zei mij, toen begonnen we soortvan leuk, een spelletje, ik vroeg iets zoals: Wat vind je van alcohol als kind, Anorexia, Vriendschap.  Na een tijdje was ik aan de beurt NAATURLIJK, wilde ik sinds vraag 1 al vragen want ze van selfharm vond, dus ik vroeg het na ongeveer 6 vragen. "'Wat vind je van jongeren die selfharming doen"' Mijn moeder zei: Vreselijk! Ik vind het zo erg dat je, jezelf zo erg kan haten dat je, jezelf pijn gaat doen, en ik vind dat je dan een complex hebt en, dat je ziek bent en iets niet klopt want waarom zou je jezelf pijn doen.. Ahh wat vreselijk Ik dacht SHIT ze snapt het dus n

Hoi, ik heb een probleempje.Ik snijd mezelf (zo om de 3 maanden) maar dit weten mijn ouders niet, nu ben ik het ook niet echt van plan het ze te vertellen omdat zij dit soort gevoelens nooit echt snappen. Ook wil ik er gewoon niet over praten met hun. Nu is het zo dat het weer warmer wordt dus ook tijd voor korte mouwen maar de littekens zitten op mijn arm. Kan iemand mij helpen?? 

hiiiik heb de laatste tijd best vaak last van paniekaanvallen. meestal is het tijdens een online les wat echt heel kut is. heeft iemand iets wat ik er tegen kan doen? ik wil het liever niet aan iemand vertellen.alvast bedankt

Hoi,Ik ben 13 jaar en ben nog steeds heel verdrietig over verschillende Famillie leden die ik in het verleden heb verloren.Ik wil ook zeggen dat ik heel close ben met mijn hele familie we gingen vroeger elke zondag met de hele familie soep eten bij mijn (overgroot) ouders hier waren mijn opa , oma , ouders,zusje ,neef,nicht,oom,tante , overgroot oma en opa altijd bij dus was heel close met ze.-2014, Tante oorzaak kanker 🥺-2014, mijn (overgroot) opa ongeveer 6 maanden later ook aan kanker (Hij voelde als mijn gewoon me opa aangezien ik geen opa en oma heb aan me moeders kant) -2019, mijn overgoot oma (Ze moest uit het niets opgenomen worden in het zieken huis en me vader zei dat het niet erg was en dat ze weer beter werd. Een week later bleef het het zelfde en toen ging haar gezondheid op en neer en uiteindelijk heeft ons de week daar opa verlaten. Ik heb altidjnhet gevoel gehad dat ik noooit afscheid had kunnen nemen) Nadat mijn overgroot oma overleed heeft mijn oom geen contact meer

Hi allemaal, Ik doe aan zelfbeschadiging.  Mijn ouders en mijn huisarts zijn ervan op de hoogte en ik ben er ook voor in behandeling. Echter weet niemand anders uit mijn omgeving dat ik mezelf snijd. Ik wil ook niet dat veel mensen ervan afweten, want ik schaam me er heel erg voor en ik weet al dat ik er niet alleen voor sta vanwege de hulp van mijn psycholoog en ouders. Echter zit ik er de laatste tijd steeds vaker over na te denken om het misschien wel tegen mijn paar vriendinnen te zeggen. Het voelt alsof ik iets heel groots voor ze geheim houd en daardoor voel ik me een hele slechte vriendin (ze zijn trouwens wel ervan op de hoogte dat ik naar een psycholoog ga en dat het niet goed met me gaat, maar ze weten niks over het snijden). Ze zeggen vaak dat ik altijd bij ze terecht kan en daardoor voel ik me nog schuldiger. Echter is de angst om het te vertellen zo enorm groot. Ik ben heel bang voor hun reactie en wil ze niet kwijtraken. Heeft iemand van jullie ervaring met het vertellen

Hoe voelt eerste keer snijden?Ik heoft geen preken aan te horen ik wil gewoon wegen hoe het voelt.

Hoi ik ben 14 jaar in groep 3 is mijn beste vriendin vermoord door haar moeder. En mijn 4 broertje zijn ook overleden ik voel me niet goed mijn ouders doen alsof ik overdrijf terwijl het ook hun kinderen waren die zijn overleden is het normaal dat ik me heel rot en slecht voel??

Hey,Ik ben 17 jaar op mijn 8ste verloor ik mijn zus van 10 jaar aan kanker. Daar ben ik voor in therapie gegaan ik ben nu in de afgelopen jaren heb ik vele trauma opgelopen en heb ik om mijn 16e meerdere pogingen gedaan om mijn leven te nemen. Daar ben ik voor in therapie gegaan (onderandere EMDR dit is therapie om trauma te verwerken met bijvoorbeeld het gebruik van tikkende geluidjes)In oktober had ik mijn laatste therapie sessie gehad en ben ik 17 geworden. Alleen nu met alles en de corona is het gewoon lastig om weer de gelukkige ik te zijn en niet terug te vallen in mijn oude gewoontes. Ik sta elk moment op inbarsten en de kans dat ik weer een poging ga doen is groot. Na 8 jaar wil ik niet weer in therapie ik kan het niet meer. Maar zoo wil ik niet leven. Het feit dat mijn moeder later wannneer ze het dan over haar kinderen zou hebben dat z emoet vertellen dta ene van haar dochter is overleden aan kanker en de andere aan zelfdoding. Dat... dat doet me gewoon te veel pijn. Ik voel

Hey allemaalik ben maud, 15 jaar en het gaat super slecht met me ik ken al tijden het gevoel van geluk niet.. toen ik net aan dit school jaar begon voelde ik met niet fijn, mijn gedachtes en gevoelens kropte ik op en niemand wist ervan dit is uitgelopen dat iets vervelends ik ben voor een trein spoor gaan staan en zag mijn leven als het ware voorbij flitsen en alles in mij zei maud nee wat ben je nu aan het doen. Ik rende als het ware weg en stapte weer op mijn fiets ik kwam thuis en ding naar werk en deed alsof er niks aan de hand was nu een half jaar later besef ik het pas ik heb al die tijd niks van gevoelens geboekt boekdelen gewoon leeg en Ben nu op een punt dat ik mezelf totaal verloren ben ik weet niet waar ik tot in staat en weet niet wie ik ben of wat ik leuk vind mijn mentor weet ervan en het liefst zou ik haar ook het stukje van de zm vertellen zodat ik het gewoon kwijt ben en het voor mezelf kan accepteren, maar zij heeft een plicht vanuit school om dingen te melden aan oud

Hoizal eerst even positief beginnen ik ben al meer d2 maanden en 2 weken clean van zelfbeschadigingMaar het liefste geef ik op ik kan het niet meer volhouden Maar al dit gedoe met corona haalt me zo naar beneden ook al weet ik dat ik niet alles daar op kan schuiven helaasOp het moment voel ik me gewoon zo als ik hier onder heb beschrevenEe ene breakdown na de andere moodswings van hier tot italie en hyper alsof ik 3 kilo suiker heb op gegeten en stil zitten kan ik vergetenHeb wel sinds kort af en toe gespreken met het zorgteam van mijn school heb vandaag verteld over het hypere van mijMaar ik zie het leven gewoon niet meer zittenHet leven is zo uitzichtloos voor me ik zie geen reden meer om te blijven hier 

Heeft iemand depri muziek? Of warme muziek?

Hoi ik ben een meisje die in een depressie zit. Mijn ouders snappen niet waarom ik depressief ben en ik voel me super alleen. Heeft iemand tips?

Dit is een vraag die mij al langere tijd bezig houd: waarom is het erg als iemand zelfmoord pleegt?Ik heb een afscheidsbrief en een zelfmoord plan. De tekst is verwijderd omdat deze in strijd was met forumregel (9). 

Hii,Morgen komt er online iemand van de GGD, En dan moet je een vragenlijst invullen, en als het nodig is gaan ze dan met je in gesprek.Ik vroeg me af, moet ik bij die vragenlijst eerlijk antwoord geven? Ik rook en drink niet, maar ik vind mezelf best dik (kijk op mijn andere topic) moet ik dat zeggen? En krijgen mijn ouders en mentor dat dan ook te weten?Beetje onduidelijk misschien, maar jaxxx Isa

Hoi ik heb een vraag over de contact met me vader aan jullie Men vader woont sinds 4 jaar in Israël samen met me broertjes en zusje hij wou contact houden met me via Skype en een keer per jaar naar Israël halen maar opeens begon die raar te doen hij begon mij me broertje en me moeder van alles de schuld te geven dat we hem lastig vielen en zen leven verpesten en me stiefmoeder heeft me een keer zo hevig uit gescholden omdat ik contact had met me broertjes nou zit ik in een twijfel ik wil het contact voor altijd met me alles wat met me vader te maken heeft verbreken alleen dan kwets ik me broertjes en zusje en willen dan geen contact meer met mij hebben kan iemand mij een tip geven wat ik moet doen? 

Hallo allemaalDus ik ben laatst uit de kast gekomen voor mijn vrienden omdat ik bi ben.Ik kwam erachter omdat ik een crush had op 1 van hun en dat gaf ik ook toe maar sinds dat ik dat heb gezegd negeren ze me heel ergen ze spreken af en gamen nu vaak zonder mij(voor degene die het zich afvraagd, we zijn allemaal 14)wie weet hoe ik dit oplos? want ik voel me hier best kut over 

Een van mijn beste vriendinnen is 7 jaar geleden naar Canada verhuisd.Helaas gaat het de afgelopen 3 jaar niet goed, ze heeft PTSS gekregen, paniekaanvallen en snijd zichzelf. We stuurde elke dag iets van een snap naar elkaar. Nu kwam ik er 2 dagen geleden achter dat ik al 1 maand niks had gehoord. (was zelf erg druk waardoor het mij niet 123 was opgevallen) Ik heb geen contact met haar ouders maar mijn moeder wel. Ik heb haar 2 dagen geleden een snap gestuurd met hey, how are you?Deze heeft ze nog niet geopend terwijl het normaal wel zou zijn de dag erna of nog de dag zelf. Doordat ik er erg onrustig van ben geworden heb ik mijn moeder gevraagd om haar moeder een appje te sturen. Ik ben alleen heel bang dat er iets gebeurd is en weet niet of ik het dan kan aankan.Heeft er iemand tips?

hey, ik ben een meisje van 14 jaar oud en ik denk dat ik misschien een eetstoornis heb. Ik weet niet wat ik moet doen, ik weet niet hoe ik beter kan en wil worden. Ik durf het niet tegen mn ouders te vertellen.

hey hey, ik zit nu op een relatief goed punt in mijn leven, en voel me positiever dan ik me ooit heb gevoeld. alleen heb ik wat problemen die, ondanks deze goede periode in mijn leven, niet weggegaan zijn zoals mijn selfharm gedrag (mijn methode verschild elke keer). ik ben er zo’n 4 jaar geleden mee begonnen en sindsdien probeer ik elke keer te stoppen als ik het weer gedaan heb. dit kan lukken voor een paar dagen tot ruim een halfjaar, maar het eindigt altijd weer met een relapse. ik wil erg graag stoppen, maar soms krijg ik uit het niets een golf van onmacht en angst over me heen en dan voelt het net alsof ik dood aan het gaan ben (ik weet niet echt hoe ik het beter uit kan leggen lol) en dit triggerd het weer. het liefst wil ik geen hulp vragen, omdat ik niet wil dat mijn ouders ervan weten. ik heb zelf niet echt het idee dat bijv. naar therapie gaat mij zal helpen, omdat het me heel erg ongemakkelijk lijkt om al je problemen aan een random persoon te vertellen en je daarvoor ook a