Emotionele problemen en gevoelens

hoi, ik weet ik heb hulp nodig met mijn problemen, ik weet alleen niet zo goed hoe ik moet zoeken met wat 1. Het best bij me past en 2. Hoe ik t moet vragen aan me ouders (ik wil mijn ouders namelijk niks vertellen). 

Hallo. Ik ben S 14 jaar en ik heb echt heel veel last van teacher attachment. Het heeft voordelen en nadelen. Ik heb zo'n 4 leraren die ik zo erg vertrouw. En het liefst ga ik er altijd naar toe om een knuffel te halen. Maar ik overthink ook heel erg want wat als ze me storend vinden of vervelend dat wil ik echt niet. Ook snel jaloers als ze met andere leerlingen praten bijvoorbeeld. Maar als ik met ze praat en de docent geeft bijvoorbeeld antwoord dat serieus is en niet bij gelachen word dan voel ik me heel slecht en ben ik bang dat ze me niet meer leuk vinden. Ik denk veel aan die leraren en bedenk me ook situaties waarin hun dichtbij zouden staan. Hebben meer mensen hier last van en is dit normaal? 

Yo anoniempie hier..Ik en mijn vrienden (2 andere) waren buiten aan het voetballen we zagen een jongen uit onze oude klas die ons vaak met kk heeft uitgescholden hij was ook met een vriend van hem en hij ging stoer doen hij schold mijn vriend zijn vader uit voor kk homo. Dit pikten wij natuurlijk niet en we hebben hem aangevallen, zijn vriend heeft nog meer vrienden van hem gehaald en zo zijn we dus uiteindelijk door 5 man aangevallen. Ik heb de jongen die mijn vriend zijn vader uitschold bijna knock-Out gemept. Vinden jullie dit terecht of niet?(PS daarna zijn we hard weggelopen toen zijn vrienden ons hadden aangevallen)

Ik heb de vorige keer verteld dat ik last heb van paniekaanvallen en heel veel stress. Soms is het te veel voor mij en daarom doe ik mezelf pijn. Het is nu ongeveer een week later van de vorige keer dat ik heb geschreven en er is veel gebeurd. Ik heb met mijn Frans docent gepraat en de conclusie was, dat ik hulp moest gaan zoeken. Ik heb daarvoor al contact gehad met de leerling ondersteunder van school en daar heb ik deze week een gesprek mee. Ik kijk er wel heel erg tegen op als ik eerlijk ben. Ik weet niet wat ik moet verwachten, ik weet niet wat ik moet vertellen en wat ik beter niet kan vertellen. Heeft iemand ervaring hiermee? Als ik zou vertellen over dat ik mezelf snijd, zou ze dat vertellen aan mijn mentor of aan mijn ouders? Want daar zit ik niet op te wachten. Ik heb mijn mentor wel een aantal dingen verteld, maar echt niet alles. Dat is te moeilijk voor me. Mijn ouders hebben al helemaal geen idee wat er gebeurd. De enige mensen die alles van mij weten op dit moment is mijn

Ik heb het zooooooooo druk in mijn hoofd. Alles flitst voorbij in mijn hersenen! Ik moet nog leren voor dit, ik moet dat nog doen! Ik kan nooit even chillen. Wat moet ik doen?

Hallo ik ben ty, 15 jaar oud en ik ben gay. Ik heb een probleem ik zoek al heel lang naar een vriend of naar een persoon die ook gay is heeft iemand tips over hoe ik zo’n iemand kan vinden? 

Hoi ik ben … ik ben 12 jaar en zit in groep 8. Ik heb veel moeite met zelfbeschadiging. Daarom heb ik hier 3 tips: tip #1: als je besluit het aan iemand te vertellen maar je wil niet dat je ouders erachter komen vertel het dan NIET aan een juf/meester/mentor/docent. Ik heb het tegen een juf gezegd omdat ik haar vertrouwde maar ze zei dat ze het aan mijn ouders MOEST melden omdat ze anders onslagen kan worden. Dus als je wil dat je geheim echt veilig is vertel het dan aan een vriend(in) die je heeel erg vertrouwd of aan een volwassen. Tip #2: hoeveel pijn je ook voelt en hoe erg je gedachtes ook zijn ga echt NIET te ver. Dat verdien je niet. Niet te diep gaan. Ik snij mijzelf ook met een mesje.  Als je dat ook daarmee doet is mijn advies dus echt niet te diep gaan. (Als je het op je armen doet). Als je in je aderen snijd bent je dood. En hoe erg je zelfmoord gedachtes ook zijn je verdient het niet. Ik heb zelf ook suïcidale en zelfmoord gedachtes maar geloof me je verdient het gewoon ni

Hey, Weet iemand hoe je jezelf in een ziekenhuis kan brengen zonder dood te gaan? Dit is een oprechte vraag. Slaappillen? en hoeveel?Ik zou wel dood willen gaan maar helaas wil ik niet naar hel..Toch wil ik nogsteeds verdwijnen voor altijd.Ik wil niks meer. Ik heb geen zin in niets..niets.Geen school geen vrienden geen familie ik kan het niet meer aanMijn hoofd voelt zo zwaarIk wil normaal zijn. Ik kan het niet meer aan 

Heyy, ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik haat mezelf en ik denk dat iedereen mij haat, maar aan de andere kan is iedereen juist heel aardig tegen mij. het gaat niet goed op school onder anderen door stres, ik weet niet meer wat ik met mezelf aan moet. ik word de laatste tijd snel boos en ik kan me niet goed concentreren (ik schrijf dit tewijl ik huiswerk moet maken) ik ben onaardig, schreew tegen mensen en verschuur schoolspullen. (vaak alleen als k weet dat ik het niet meer nodig heb, maar ik heb ook een heel school boek door het midden gescheurd.) ik ga waarschijnlijk niet over naar volgend jaar maar ik probeer mijn best te doen omdat ik bij mijn vrienden (en mijn crush) in de klas wil blijven. ik weet dat ik halverwege volgend jaar toch naar een andere klas ga (ik zit in een soort "speciale” klas met havo en vwo en halverwege volgend jaar gaat iedereen naar regulier maar ik doe havo en al mijn vrienden vwo.) door stres doe ik ook onaardig tegen mijn ouders en dan doen hun onaard

hoi, Mijn stiefmoeder doet de laatste tijd erg vervelend en wordt echt heel erg boos om de kleinste dingetjes.Ik voelde me sinds een week echt heel goed maar nu krijg ik het gevoel dat ik depressief begin te raken. Ik heb vandaag zitten na denken over mijzelf snijden, maar ik dacht dat dat (voor mij) toch niks oplost.Ik wil niet met haar erover praten (want dat heb ik al geprobeerd en toen werd ze alweer fk boos).iemand tips?alvast bedankt.

Hallo ik ben sophie 13 jaar mijn vorige topic https://forum.kindertelefoon.nl/emotionele-problemen-en-gevoelens-29/ik-zie-me-oom-geest-47033 had ik het over mn oom. even kort samengevat mn oom heeft zelfmoord gepleegd toen ik 4 was. dit heeft verder geen inpact op mij gehad en niks van meegekregen. zijn geest staat soms in mn kamer. laatste keer dat hij is geweest is de avond dat ik mn andere topic schreef zie link. ondermiddels is hij bij mij vriendin. zij is paronormaal begaafd oftewel ze kan het zien. ik heb het wel is over haar en gister vroeg zij dingen aan mij hoe hij eruit zag en was. ik vertelde dat gwn en ze had alles goed maar dan ook echt alles. hij is nu vaak bij haar en niet meer bij mij. mijn vriendin vind het niet leuk omdat hij ook wel is achter haar staat enzo. door haar gave weet ze ook wat hoe hij is. echter hij is niet meer lief maar kwaad. dit maakt mij bang. ik weet veel van het paranormale en ik weet ook dus wat hij kan doen. dit is van moorden tot erger. iemand

Heyy  ik ben een meisje van 13 en doe sh en t wordt steeds erger…De laatste tijd ben ik steeds meer afwezig en me ouders hebben me al 2x zien huilen. Ze zien mijn littekens op mij en ze vragen steeds wat is er en gaat het wel enz. Ze weten niet dat ik sh doe maar ik voel gwn dat ze er binnenkort achterkomen... Ik twijfel of ik het moet zeggen of niet. Ik vertrouw het gwn niet en ze gaab t niet begrijpen en misschien moet ik met therapie ofz. En ik denk ik eigenlijk dat niets en niemand me kan helpen dus waarom zou ik het zeggen? Maar andere kant helpt t misschien heel misschien wel... Ik heb nu al een paar dagen geen sh gedaan en t voelt alsof ik het al maanden niet heb gedaab ofz en heel de tijd wil ik het gwn doen maar op een één of andere reden hou ik me in bedwang ik weet niet hoelang ik het vol kan houden…Om met zo een groot geheim te leven en steeds te liegen…Zal ik het vertellen? (En hoe)OfZal ik het zelf proberen op te lossen? (Lees trouwens misschien ook me andere topics voor

Hoi, ik heb een probleem. ik heb een erg goeie vriendin en ze wilt wat gaan doen. ze kent iemand en die doet iets verkeerds. ze wilt wat gaan drinken met hem en dan wilt ze zoveel drinken dat ze eigenlijk een soort van haar lichaam aan die jongen geeft. ze is namelijk alles helemaal zat en heeft erg veel problemen. ik probeer haar te stoppen maar ze wilt niet luisteren. weten jullie wat ik moet doen?

Ik doe aan sh nu twee maanden en ik kan er niet vanaf komen. Door de druk op school kan ik me juist niet focussen. Docenten willen dat ik meer doe, beter mijn best doe en dat ik eens iets doe. Maar voor mij is dat heel moeilijk. Ik heb in een tijd van twee weken ongeveer zeven paniekaanvallen gehad. Sommige docenten zien dat het niet goed gaat en willen me graag supporten, maar anderen doen alleen maar heftiger dan eerst. Ik heb een aantal docenten die mij heel erg door deze periode heen slepen, zelfs docenten die eerst een hekel aan me hadden. Daar ben ik wel dankbaar voor, maar het negatieve neemt over. Ik heb mijn beste vriendin en mijn Frans docent verteld over dat ik mezelf snijd, en beide waren ze heel emotioneel. Ik was heel erg opgelucht dat ze niet flipten. Zij zijn voor mij een hele goede steun geweest. Maar in mijn hoofd gaat het alleen maar over het negatieve. Ik vertelde mijn Frans docent een paar weken terug dat ik het leven niet meer zie zitten. Dat ik niet meer weet waa

Ik zit op een instelling, om meer dingen over mezelf te leren, en om te leren omgaan met situaties, mijn autisme, en met anderen. Het is soms best wel zwaar omdat je 24/7 omringd word door therapeuten (bij mij dringt het soms zelfs door tot in mijn dromen) maar er zitten ook leuke dingen aan, ik ben met ongeveer 7 anderen op die instelling, en dan kunnen we soms best wel lachen, en we doen ook vaak leuke dingen, zoals filmavonden en naar voetbalwedstrijden gaan. Het punt is dat als ik dit vertel aan vrienden, of oude bekenden, dat ze dan er soort van vooroordelen over hebben, of bang zijn om bij bezoek uur langs te komen, en dat ze denken dat het een soort gekkenhuis is. En ik vind het soms best lastig om om te gaan met die vooroordelenHebben jullie tips?En wat vinden jullie er zelf van, dat ik daar zit?En hoe zou je er zelf mee omgaan? -OnlyMe.

HalloooIk ben een jongen van twaalf en ik ga volgend jaar vwo doen op de middelbareIk ben alleen echt heeeel erg bang. Ik ben bang dat ik geen vrienden ga krijgen, dat ik gepest ga wordenIk ben bijvoorbeeld een keer genoemd alsof ik een meisje leek. Heeft iemand ajb tips om me te helpen en minder bang te worden ? Dankuuu♥️♥️♥️

Ik heb zelf heel erg veel last van stress en paniekaanvallen. Ik ben bang van mezelf geworden. Gelukkig heb ik het hierover we met mijn mentor over gehad, maar ik heb het gevoel dat zij mij niet begrijpt. K heb mezelf een x gesneden en nu kan ik moeilijk stoppen. Mijn vriendin zegt dat ik het niet moet doen en dat er altijd een andere uitweg is, maar daar twijfel ik soms aan. Ik heb ook nog met een andere docent gepraat en die weet ook dingen over het snijden. Ze wilt nu dat ik hulp ga zoeken, maar ik ben zo bang. Ik ken mezelf niet meer. Ik weet op dit punt niet meer wat ik moet doen. Ik denk wekelijks of het leven nog wel nut heeft. De mensen kunnen toch wel zonder mij, ik ben alleen maar een blok aan hun been…

ik heb sinds gisteren een beugel en ik kan nu niet kauwen (ik kan ook geen rozijntje doorslikken)en ik was vandaag best misselijk aangezien ik niet zoveel kan eten heeft iemand tips wat ik gewoon zou kunnen eten en doorslikken (ik kan ook geen paracetemol doorslikken)

De laatste paar dagen ben ik in situaties gekomen waarin ik in me eentje dingen moet doen die ik nog nooit heb gedaan, of gezien van hoe het gaat. Al zijn het de kleinste dingetjes, omdat ik me de laatste tijd zo moe voel en veel stress ervaar heb ik er moeite mee. Toen ik aan mijn moeder probeerde uit te leggen van hoe het zat en waarom ik bepaalde dingen niet deed (al hoewel ik er bijvoorbeeld wel special naar toe ben gegaan). Helaas werd ze toen best boos. Dat ze altijd alles zelf moest en dat ik nooit iets deed. Ik heb sowieso de laatste tijd moeite met boze reacties op dingen, vooral als ik niet snap waar het vandaan komt. Waarom er opeens een boze reactie komt. Ik wil gewoon graag weten hoe ik mezelf die eerste stap laat zetten om dingen te doen. Al zegt mijn lichaam van nee. Ook zou het fijn zijn om te weten hoe ik met onverwachte boze reacties moet omgaan.Alvast bedankt (ik vind het eigenlijk best kut dat ik me zo voel de laatste tijd, het ging juist lekker)  

Vandaag was toch een dag.probleem 1 mijn haar wou niet goed zitten voor schoolprobleem 2 toen ik mijn haar goed had en op de fiets zat begon het te waaien zo hard waait het niet eens op zeeprobleem 3 ik was mijn huiswerk vergeten en deze hinderlijke docent zet me voor schut midden in de les.probleem 4 ik ben toch van me fiets af geflikkerd mijn god ik was met mijn vriend aan het praten en ik zag het stoepje niet

Hi,Ik ga dit topic in het Engels typen want zo kan ik beter mijn gedachtes en gevoelens uiten, ik hoop dat jullie dit niet erg vinden. So much is happening in my life and none of it is positive. For example: My boyfriend is cheating on me (he doesn't know that I know) but I don't want to confront him about it because I still love him and I dont want to lose him but he doesnt care about me or my feelings at all.I also have all of these negative thoughts that keep getting worse, I experience weird thoughts and feelings (I literally dont know how to explain everything) I think I have bpd (or something else) because sh!t just doesnt feel right or okay, I overthink 24/7 and it's killing me. I'm just so tired and I am actually going to kill myself I just need to make a plan and set a date and then it's final. And I cant tell anyone about my feelings because they dont believe me and they just think that I'm an attention seeker.

Hey hallo, Ik heb geen vraag maar ik dacht misschien hebben andere hier iets aan?(Ik ben 13 jaar en doe nu vwo 1e klas) Ik zat in groep 0 op een dood  normale basisschool en ik was toen al erg creatief… we moesten het knutselvoorbeeld van de kleuterjuf proberen na te maken (een taart was het met van die gekleurde papieren rondjes (als topping)) ik snapte het al vrij snel en was ook vrij snel klaar de juf liep rondjes en ik was als 1 van de eerste klaar maar ik had het Precies het zelfde gemaakt (het kon gewoon geprint zijn zo erg het zelfde)  Ze was erg verbaasd en liet mijn werkje aan alle kleuterjuffen zien, ik was altijd erg creatief en dat was eigenlijk ook wel te zien naast de andere werkjes van mijn klasgenootjes….in groep 6  kreeg ik een lange week griep en daarna durfde ik eigenlijk niet meer naar school (ik voelde me niet meer veilig/fijn op die basisschool)ik heb toen anderhalf jaar thuisgezeten en moest naar “Praktijk de Sleutel” waar ze zeiden dat je niet hoefde te praten t

Kan iemand mij aub advies geven wat het beste is? een tijdje geleden kreeg ik een relatie met een jongen (mijn vriend) hij vertelde me dat hij 19 jaar oud was, vanmiddag was ik op bezoek bij hem thuis en vertelde zijn moeder dat hij 21 is…. Ik ben zelf 15 jaar oud en hij is ook de gene die zegmaar mij heeft ontmaagd, ik vind hem heel erg lief en ik hou van hem maar op de een of ander manier begin ik te twijfelen.. ik heb het niet mijn ouders verteld omdat ik dan zeker weet dat het niks meer tussen mij en hem wordt 

Hoii, ik ken een meisje al sinds groep 1 en het is altijd al super leuk geweest. Maar sinds we op de middelbare zitten doet ze allemaal rare dingen enz, volgend jaar ga ik naar de derde en zou ik eigenlijk bij haar is de klas blijven maar ik heb aangevraagd bij mijn mentor of ik naar een andere klas mag. Ik heb wel een andere vriendin leren kennen waar ik nu altijd mee om ga(daarmee ga ik naar een andere klas). maar die chick van de basisschool wordt dus boos als ik met haar omga enz, ze claimt me gwn heel erg. toch zit ik te twijfelen of ik naar een andere klas moet gaan.. het is namelijk toch vaak nog wel gezellig (maar vaak ook niet) is dit onaardig om te doen? of juist goed om verder te gaan en vriendinnen achter te laten? 

Ik doe mezelf wel eens pijn. Eerst deed ik het heel klein, alleen maar door met mn nagels in mijn huid te gaan. Niks ergs. Maar pas heb ik ook met een schaar een klein sneetje in mijn arm gemaakt. Op de een of andere manier voelde het 'goed' en deed ik er meer. Het voelt goed om mezelf te straffen. Ook doet het op de een of andere manier geen pijn meer. Ik weet dat ik het volgende keer weer ga doen.  En ik ben bang dat ik iets ergers doe. Heeft iemand ervaring hiermee en die het ook gelukt is om er mee te stoppen?