Emotionele problemen en gevoelens

Hallo allemaal, ik voel me niet zo goed meer. Ik snap niet waarom ik leef en waarom ik nog doorga. Je word geboren, je gaat naar school, je gaat werken en je gaat dood. Mijn ouders zijn gemeen, school lukt niet, ik ben bang voor nieuwe mensen. Het is zo raar, maar ik voel niks meer. Verder ben ik heel erg bang dat ik een terugval krijg. In 2016 begon ik dingen en mensen te horen die er niet waren en had hele enge gedachtes. Ik heb nooit hulp durven vragen. Later ging het beter met me(hoe ik me voel en mijn omgeving deed weer leuk) De gedachtes en geluiden gingen langzaamweg. Nu ben ik verhuisd, mijn ouders doen weer rot, ik ben bang dat ik een terugval krijg.. Ik weet niet wat ik moet doen.. Met iemand praten durf ik echt niet.

Ik weet niet waar ik moet beginnen, ik ben een jongen van 16 jaar en vind t heel moeilijk om vrienden te maken. Ik werd vroeger gepest waardoor ik een soort van schild om me heen heb gebouwd, ik durf niet zo snel vrienden te maken en mensen in vetrouwen nemen. Ik doe nu een opleiding en voel me eenzamer. Iedereen in m'n klas is met elkaar bevriend en iedereen kent elkaar wel redelijk behalve ik. Ik vind het gesprek starten met mensen gewoon heel moeilijk en het gesprek voort zetten vind ik ook heel moeilijk. Ik durf gewoon niet te praten en waarover. Toen ik gepest werd ben ik vooral binnen gaan zitten en gaan gamen (dat doe ik nogsteeds) terwijl andere feesten en met elkaar chillen, ik wil er heel graag bij horen maar ja ik durf het niet, heb weinig zelfvertrouwen en ik denk gewoon dat ik niks waard ben en niks kan. Ik ben een beetje online gaan zoeken en las iets over een persoonlijkheidsstoornis en las dat er 3 types zijn A B en C, bij A hebben mensen weinig contact met andere, als

Hai allemaal ik moet komende maandag een griep prik halen alleen ik heb over beide armen littekens van zelfbeschadiging en weet niet hoe ik dat moet verbergen. Verband kan niet want dan moet men hele arm onder de verband en make up ook niet omdat sommige nog aan het Helen zijn. Hoe gaat dat eigenlijk met zo’n prik kan je je andere arm een trui wel aanhouden wand anders heb ik wel echt een probleem. Mogen dat soort mensen actie ondernemen als ze het zien? Heeft iemand een idee hoe ik het kan verbergen?

dit is een verhaal dat op dit moment nu afspeelt bij mij op school: in zit in een kut klas, niemand praat tegen mij maar iedereen vind me niet stom ofzo maar we praten gewoon niet. En als ze praten tegen mij, is het een wonder. ik zit altijd naast 1 iemand in klas ik noem haar even. Milou. Zei heeft ook het zelfde als mij. Zei praat met niemand. Its just 2 of us all the time. Milou en ik uiterlijk zijn heel verschillend. Maar we wijn wel even knap/lelijk ( ieder zijn mening. zei heeft veel vrienden van onze oude klas, ik hoor er maar een beetje bij. Zei heeft exht veel meide vriendinnen. Ik heb 0 best friends, maar wel genoeg normale vriendinnen. Ik heb er wel moeite mee dat het zo gaat ( kom wel eens huilend thuis) zei heeft er totaal geen moeite mee. Ze is ook heel aardig en soort van geweldig. Nu wordt ze steeds populairder vanwege haar innerlijk. Mensne roepen vaker haar naam. altijd als we rond de school lopen is het ALTIJD dat als me mensen tegemoet lopen ze Milou begr

Hi forumleden en kindertelefoon,misschien heb je mijn vorige topics gelezen misschien niet als je het heb gelezen dan weet je dat het niet goed met mij gaat en dat ik dood wil en als je niet hebt gelezen lees het effe op mijn account als je kan want er is te veel gebeurd maar het belangrijkste is dat het slecht gaat en ik doe thuis en en op school dat het goed weer met gaat en als iemand uit me klas of een docent vraagt of hoe gaat het zeg ik goed ik durf niet meer eerlijk te zijn zelf niet tegen me begeleidster en de school psycholoog die allebei geheimhoudingsplicht hebben ik kan niet meer liegen dat het goed met me gaat als ik dit nog langer doe ga ik niet lang meer leven ik ben serieus in staat om me zelf iets aan te doen het gaat gewoon niet meer het enigste waar ik naar uitkijk is zelfmoord maar te plegen de rest boeit me niet zo veel meer HELP DUS AUB IK BEN ECHT IN STAAT OM ME WAT AAN TE DOEN 

Hoi ik ben een non-binary persoon. Dit verhaal gebeurde vorige week vrijdag. Ik ben 13 en speel vaak buiten heb een beste vriendin/crush. Mijn 2 vrienden hadden aan elkaar gevraagd of ze verkering wouden en ze hadden toen verkering laat ik hun a en b noemen a en b hadden het verteld aan iedereen behalve een jongen ik noem hem c. C mocht niet weten dat hun verkering hebben (hij is namelijk homofobie’s) iemand uit mijn klas had het door verteld en b werd erg boos. Zij had doodsbedreigingen naar c gestuurd via mijn telefoon. C’s moeder dacht dus dat ik het had gedaan. Nu wordt ik door beschuldigd van en ik weet niet wat ik moet doen  

Hey,Ik voelde mij een paar maanden terug niet goed: Misschien depressie, ik deed mijzelf pijn op meerdere manieren, ik at niet en jk heb daar nog steeds ondergewicht door. Ik praatte er niet mensen over. Het begon weg te gaan in de vakantie maar ik heb nu opeens last van moodswings.Er moet maar iets kleins gebeuren en ik voel me slecht voor de aankomende twee uurMoet ik hier iets mee?bedankt

Hoi, vandaag had ik een opdracht van school, ik moest op een briefje schrijven, vervelende berichten. Ik had opgeschreven: Je mag lekker dood gaan met je kankerziekte en je hebt lekker geen vrienden. Ik voelde bij deze opdracht me eigenlijk helemaal niet zo fijn, want ik dacht bij mezelf: Waarom moeten we überhaupt deze opdracht doen? Maar ja, ik heb het gewoon gedaan, iemand had één van de berichten van mij gekregen. Zij dreigde om het te melden bij de directrice, ze zei het als een grapje, maar eigenlijk vond ik het zelf helemaal niet leuk. Ik voelde me wel stress van de opdracht en ik wist even niet wat ik moest zeggen. 

Heyyyyy allemaalJullie hebben (misschien) in mijn vorige topic gelezen dat het niet goed met mij ging. Ik deed aan sh, had zelfmoord gedachtes en het gaat niet goed op school. Ik heb een meisje uit mijn klas geappt. We hebben er toen over gepraat en het gaat nu iets beter met mij. Mijn vraag is nu: hebben jullie nog meer tips om depressie tegen te gaan? Xxx I     

dus uhm ik denk dat men mental health naar beneden gaat ik doe men best maar kom elke dag huilend thuis en gwn niet eten op school en thuis super veel men anexeity komt ook vaker ik word genegeerd door men bestfriend en meer kan iemand zeggen of ik een therapeut moet inschakelen?

Dus, ik had een vriendin sinds laat me denken groep 2 bassischool. Toen hadden we een goede band totdat we naar het middelbare gingen, ze werd gemeen ging me pesten allemaal door een meisje in men klas maar ze word gebruikt denk ik.. bij bha (handvaardigheid). zei ze “Heb je geld bij?” tegen men ex vriendin dus allemaal drama enz maar sinds ze dat ene meisje heeft ontmoet doet ze echt K** en dat meisje doet nog aardiger dan dat men ex vriendin ooit zal worden. Ik ga naar een ander huis dus ik zie hun nie meer, je moet alleen op je zelf vertrouwenn Don’t trust others ... 

yoo mensen, oke, ik ben een meisje van 14 jaar en waarschijnlijk denkt iedereen bij mij op school dat ik een perfect leventje heb, maar dat is niet zo. Ik heb 3 vriendinnen en 2 jongens waar ik goed mee bevriend ben. Van die 3 vriendinnen zitten er 2 in een andere klas (de twee die ik het aardigst vind) en 1 bij mij dus, alleen ze doet altijd zo heel erg betweterig. Ik zit op een gymnasium en had een tijdje vooruit gewerkt met Grieks en toen ging het wat minder en haalde ik net een voldoende op mn proefwerk en zij had een 10 en daar heeft ze heel lang mee opgeschept. en dat doet ze nog steeds wel eens, ik krijg bij haar altijd het gevoel alsof ik er niet toe doe en ze mij niet accepteerd enzo. ik wil er wel met haar over praten, maar ik ben bang haar te kwetsen. Wat moet ik doen? Dan nog even 1 van die twee jongens. (ik zit nu in de 3e) hij heeft mij halverwege klas 1 geappt om te vragen of hij me dingen kon vertellen over zn overleden moeder, zo is ons contact tot stand gekomen, en da

Hoi ik ben een jongen van 15. Ik heb ook en zusje van een andere vader. Maar ik mag wel eens logeren bij haar vader en oma en opa. Ik ken hun sinds dat ik 2 3 jaar ben en dan ben ik daar geweest. En dan mis ik hun heel erg en woord ik heel emotioneel hebben meerdere mensen dit of ben ik de enige. In iedergeval ik hoop dat meerdere mensen het begrijpen want ik krijg het heel erg benouwd omdat hun ook heel veel voor mij betekenen elke keer als ik aan hun denk woord ik emotioneel  En ik wil er wel over praten met me moeder. maar zij heeft niet zo goeie band met hun ze hebben grote ruzie gehad en ben bang dat ze het niet begrijpt 

Hi allemaal!Ik heb het gevoel dat ik depressief ben. Ik ben net 12 ( best jong i know) en heb zelfmoord gedachtes, doe aan zelfbeschadiging en het lukt maar niet op school. Ik weet niet hoe ik dit evnt aan mn ouders moet vertellen of dat ik het moet laten gaan.Hoop dat iemand me kan helpenXxx  

Ik wil uit het leven stappen. Het leven is genoeg geweest voor mij. Ik ben niets meer waard. Het gaat niet meer. G-anoniem

Hallo, ik ben een meisje die al heel lang niet goed in mijn vel zit. Ongeveer twee jaar. Ik heb ook een negatief zelfbeeld en zie het leven alleen negatief in. Wat me op dit moment goed helpt voor mijn depressie is rozemarijn thee drinken om mij vrolijk en gelukkiger te voelen. Ik heb een beter zelfbeeld hierdoor. Ik heb nu zaterdag 29/10 een kort zorgverblijf tot dinsdag 1/11. Dinsdag 1/11 heb ik een gesprek bij mijn psychologe. Ik dacht te werken aan mijn negatief zelfbeeld, lijkt dit een goed idee?-gedeelte van de tekst aangepast i.v.m. anonimiteit; zie ook forumregel 6- G-anoniem

Hoi,Ik ben een meisje van 14 en kan al sinds ik klein ben niet echt huilen in het openbaar. Waarom weet ik niet. Met groep 8 afscheid ging iedereen huilen behalve ik. Terwijl ik wel zou kunnen huilen als ik bijv. alleen zou zijn geweest maar op de een of andere manier hiel ik het tegen zonder het tegen te willen houden. De laatste keer dat bij een vriendin had gehuild was toen ik denk 7 was maar dat was omdat ik m’n arm brak. Dus dat was best logisch. Mijn basisschool beste vriendinnen hadden me ook nog nooit zien huilen terwijl het immers m’n beste vrienden waren en ik vertrouwde ze compleet. Ook heb ik het er wel eens met vrienden over gehad en die zeiden dat ze daar geen last van hebben. Het gekke is alleen dat ik wel kan huilen waar m’n ouders en zusje bij zijn. Er is een filmpje op YouTube over Boys Don’t Cry en daar kon ik me erg in vinden alleen ben ik geen jongen en Girls Don’t Cry is niet echt iets dat je hoort ofz (Ik vind het trouwens niet kloppen want jongens huilen ook gew

is er iemand die ook een vader of moeder aan kanker is kwijtgeraakt waar ik mee kan praten.Mijn (overleden vader)is twee jaar geleden overleden in canada ik heb geen afscheid kunnen nemen en mijn moeder mishandeld mij dus daar kan ik niet echt mee praten maar ik zou toch wel over mijn gevoelens willen praten met iemand die het begrijpt en zelf ook heb meegemaakt en niet zoals mijn vrienden mijn vader vergelijken met een FU**ng hond of opa want dat is niet HETZELFDE 

ik   had een erge meltdown en wou niet uit bed komen dus was ik een week ofzo online maar ik heb ook huisarts gesproken over een van mijn vorige topics en ik heb helaas een eetstoornis 

Hoii, ik wil even wat kwijt, het zou fijn zijn als er ook iemand op reageert die misschien een soort van oplossing voor mij heeft. ❤️Oke, hoi ik ben een meisje van 15, ik val op meiden en had een vriendin, maar door mijn mentale gezondheid moest ik het wel afbreken, k hou nog steeds heel veel van haar maar het is niet anders. Ik ben hier echt kappot van, ik doe aan zelfbeschadeging, ik denk veel aan zelfdoding en mijn ouders weten hier niks van (wel dat ik op meisjes val maar niet dat ik mezelf pijn doe enzo) door deze gevoelens eet ik weinig, zo min mogelijk eigenlijk. Ik neem geen eten mee naar school en schep thuis zo weinig mogelijk eten op, mijn ouders denken dat ik gewoon niet zo veel eet maar denken daar verder niks bij. Zelf voel ik me leeg van binnen, alles is zo vermoeiend en ik ben al snel moe. Ik wil het liefste niet meer verder leven en heb mijn afscheid brieven aan de mensen waar ik van hou al geschreven, maar ik ben bang. Ik wil mijn ouders families en vrienden niet nog

Heyy, Ik heb dus al sinds het begin van de herfstvakantie dat ik me niet fijn voel. Ik ben de hele dag het liefst op mijn bed, terwijl ik daar eigenlijk nooit mee gezeten heb. Ook ben ik minder sociaal merk ik aan mezelf, en ik wil het liefst gewoon niets, behalve als ik honger heb dan (eten). Ik ben alleen bezig geweest met een boek wat ik aan het schrijven ben, en school.Kan iemand me helpen weer lekker in mijn vel te kunnen komen zodat ik weer zin heb in het leven(‘k hoef niet dood, maar leven doe ik ook niet zoveel)groet @Socrates   

Hoi, ik ben een meisje van 14 jaar.vaak lacherig, vaak vrolijk en enthousiast. Ik ben zelden verdrietig, in het bijzijn van anderen. Perfect op school, perfect thuis, perfecte vriendinnen, perfect leven.Jammer genoeg is dit alleen de buitenkant.. Ik ben een meisje, die haar gevoelens niet uit durft te drukken en laat ze amper merken. Ik ben een meisje, dat alles is, behalve perfect. Ik ben heel onzeker en heb daar bij alles last van. Ik wil dat mensen mij horen. En niet alleen zoals ze mij nu horen, maar de echte ik horen. Want nu heb ik een soort van ‘masker’ op en niemand kijkt daar doorheen. Ik wil dat mensen mijn verhaal weten, en luisteren. Ik wil dat mensen mij helpen en niet worden afgeleid door die gefakete glimlach van mij.  Ik ben heel onzeker en heb echt helemaal geen zelfvertrouwen. Mijn schoolprestaties en sociale leven lijden er heel erg onder. Eigenlijk wil ik er een training voor, want als dit zo langer doorgaat dan ga ik mezelf dingen aandoen. Maar ik vindt het raar om

Hey, ben ik weer.Vandaag heb ik met mijn mentor gepraat het ging wel ok ig, alleen ik zei perongelijk (soorvan) dat ik soms opeens ga trillen toen vroeg ze eet je genoeg.…Ik wist echt niet wat ik moest..Weten jullie wat ik nu moet doen. Ben echt bang dat ze nr mijn ouders gaat ookal weet ik dat ze dat niet zou doen.

Hi, Sony hier, ik had het nog niet gedeeld maar ik voel me hier meer op mijn gemak dan waar dan ook. GEDACHTEN…Ik heb heel vaak situaties waar ik echt dood wil. Ik stond bijvoorbeeld bij mijn raam vanmorgen en er was een klein stemmetje (dat steeds groter wordt) dat me vertelde om het open te doen en eruit te springen. Ik heb dit al sinds mijn 12e en het wordt steeds heftiger en gebeurt bijna overal. Niemand weet dit en ik zou ook niet weten hoe ik het zou moeten zeggen, want dit soort dingen worden soms als grapje gebruikt. Omdat ik mijn ouders nooit iets vertel over hoe het gaat ga ik het ze ook niet vertellen. ED?Ik heb ook heel veel moeite met eten, ik word misselijk van de geur en vermijd het eigenlijk altijd. Dit zorgt voor duizeligheid en moeheid, ook kan ik niet lang blijven staan anders zal ik naar de grond. Ik denk zelf dat het ook te maken heeft met een vorm van sh, ik doe dit namelijk op non-chalante manieren zoals mijn horloge met metalen bandje te strak omdoen, doorgaan m

Mijn vrienden haten mij, ik wil niet naar school, het lukt niet meer, ik wil dat het allemaal stopt, ik haat mezelf zoooo hard, ik voel mij zo alleen. Waarom verpest ik altijd alles, ik wil niet meer…