Weet je, iets wat mijn zus vroeg was: "Nou, je overweegt het eigenlijk niet, hè?".Waarop ik antwoordde: "Ik bedoel nee, ik denk het niet, ik bedoel, het is gewoon een gedachte in mijn achterhoofd die soms in mijn hoofd opkomt.Maar-Op sommige avonden denk ik gewoon bij mezelf.Ik denk echt niet dat er veel zou veranderen als ik gewoon zou verdwijnen.Mensen zouden niet belast hoeven te worden door mijn aanwezigheid, verzoeken of mijn uiterlijk, mensen zouden hun leven beter kunnen leiden in de wetenschap dat ze niet voor mij hoeven te zorgen.Ik zit hier 's nachts te schrijven over hoe ik er volledig van overtuigd ben dat als je mij van mijn sociale leven zou beroven, ik geen reden zou hebben om te blijven leven.Ik ben slecht in alles, ik heb een laag zelfbeeld, ik kan niets aan.En zelfs met mijn sociale leven kan ik nauwelijks een reden vinden om wakker te worden en me klaar te maken. Het is... eerlijk gezegd gewoon omdat het

HiiIk had al 2 dagen geleden een topic geplaatst hierover maar daar kreeg ik nog geen reactie op. Dus ik zal het dit keer kort houden.Ik ben verhuist en zit op een nieuwe school. Ik had een meisje ontmoet die wel aardig was. Nu sinds vrijdag negeert ze me opeens. Ik heb geen idee waarom dus ik vind het een beetje raar.Hebben jullie tips? Wat moet ik doen, moet ik nog met haar hierover praten of niet want waarschijnlijk is ze een fakefriend.Alvast bedankt xx🌺

Alvast sorry, want dit is een lange. Ik was op dit moment net 15 jaar oud. Ik had deze super leuke jongen ontmoet via vrienden. Hij was 16 bijna 17 en leek echt super leuk. In het begin was hij ook heel lief tegen me, maar na een maand begon het te veranderen. Hij werd opeens steeds vaker boos en was dan ook vaak agressief. Zo heeft hij een keer mijn broertje geslagen, heeft hij gedreigd mijn moeder iets aan te doen en heeft hij zijn eigen moeder (waar ik bij was) bedreigd met een mes. Niet alleen was hij heel agressief, hij was ook erg persistent in het vragen om seks. Na een maand van dat hij het (bijna) iedere dag vroeg, heb ik maar ja gezegd. Ik was hier eigenlijk nog niet klaar voor. Ik wou het ook heel vaak niet en ik had weleens dat ik bloedde nadat we seks hadden. Ik durfde meestal geen nee te zeggen, maar als ik een keer twijfelde, werd hij boos en negeerde hij me totdat ik toegaf. Ook heb ik vaak gehad dat hij het vertikte om een condoom om te doen en om op tijd uit te tre

ik voel me zo leeg

hey bedankt voor het lezen alvast. ik ben een meisje van 13 jaar en ik weet niet hoe het met mij gaat. mijn vorige topic was dan weer heel positief maar ik wil alleen positieve kanten laten uitblinken omdat ik zelf positief in het leven sta. maar misschien gaat het wel niet goed.ik snak naar drank en sigaretten,  misschien omdat ik in de "proberen" fase zit. drugs lijkt me ook allemaal wel heel interessant. ik heb wel eens geprobeerd high te worden.ik weet alleen niet waarom ik dat doe, ik heb namelijk niet snel iets om me druk over te maken waardoor ik wil 'ontsnappen’. mijn leven is prima. ik heb het altijd leuk op school, buitenschool, vriendschappen en relaties.mijn thuissituatie is een beetje 50/50. ik ben vaak niet beneden want beneden is vaak wel snel discussies en gesprekken/ preeks. waardoor ik liever boven ben. zelfs de kleinste dingen worden al snel discussies. pap en mam zeiken hele tijd over het huishoudenpapa heeft zelfs al eens overweegt om

Ik voel me de laatste tijd heel slecht. En ik weet niet meer wat ik kan doen. Ik heb 113 al proberen te bereiken, maar die kunnen mij niet genoeg helpen.Ik heb letterlijk 24/7 in mijn hoofd dat ik mezelf iets aan wil doen zoals sh of weglopen van huis zodat ik vermist raak.Zou je de 112 ook kunnen bellen als je je zo slecht voelt? Of niet?

tja dus maar meteen straigh to the point: ik heb en langeafstandsrelatie gehad voor het afgelopen jaar.in dat jaar heb ik me mentaal niet bepaald goed gevoeld, maar door haar was het toch nog te doen. het is er toch op neer gekomen dat het door de afstand niet werkt(zij woont in engeland).Zij was de enige reden dat ik nog een beetje plezier had in het leven. Dat ik nog wakker wou worden. mu is dat dus over en is mijn motivatie voor alles 0.heeft er iemand tips, of er zelf ervaring  mee?ik wil weer iets vinden dat me plezier brengt in t leven maar nu doe ik alles puur omdat ik anders door iedereen uitgekotst word.Nou zijn mn “vriende” in mn klas ook niet echt supportive. we plagen/pesten elkaar de hele tijd maar het word vooral op mij gefocussed. ik heb me er nooit echt iets van aangetroken maar het word onderhand wel vervelend.ik heb ook geen zin om als een loner de hele tijd alleen in de klas te zijn dus dan maar hun.btw zal dit vand

Tw: aub als het zelf niet goed gaat met je lees dit dan niet of op je eigen risico ik wil absoluut niet dat iemand anders zich hierdoor slech ofzo voelt <3  Hoi, ik ben een meisje van 16 en het gaat gewoon even heel slecht en hulp duurt echt lang.Ik ben een kopp-kind dat houd in dat een of bijde ouder psychische problemen hebben/hadden (ik weet dit niet zeker maar dit is wat ik gehoord heb) mijn ouders zijn gescheiden btw.Mijn vader heeft meerdere verslavingen waarvan ik eigenlijk zeker weet dat hij het nogsteeds heeft ondanks dat hij bij een kliniek voor verslavingszorg is geweest 3 keer. Hij denkt dat onze relatie zo 1,2,3 weer goed is. Hij heeft mij zo kapot gemaakt dat ik veel school heb gemist vorig school jaar waardoor ik in de problemen raakte. Ik heb nu ondertussen "hulp" via diezelfde kliniek  en school. Maar het werk niet echt, ik probeer echt alles met hun te bespreken maar het is me al vaker gebeurd dat ze het alsnog  tegen mijn moed

Hallo mensen!Ik ben afgelopen weekend mijn allerbeste vriendin kwijtgeraakt om een hele domme reden. Ik zag haar eigenlijk als veel meer als vrienden, dus dat maakt het nog erger. Ik kon een soort van accepteren dat zij mij niet leuk vindt en dan dit.Sinds ik haar kwijt ben heb ik steeds zelfmoord neigingen, maar ik wil dat eigenlijk helemaal niet. Mijn stemming wisselt heel erg vaak een snel, als ik bezig ben met afleiding/dingen die ik leuk vindt/familie dan gaat het op zich wel goed met me. Als ik op school ben gaat het weer superslecht met me. Ik heb ook steeds iets in mijn tas zitten waarmee ik mijzelf iets kan aandoen. ( zelfmoordmethode verwijderd door De Kindertelefoon vanwege forumregel 6 )Ik eet ook bijna niks meer omdat mijn zelfvertrouwen samen met mijn vriendin verdwenen is.Maak je niet teveel zorgen, want waarschijnlijk gebeurt een niet heel veel met me behalve dat ik een beetje een mental breakdown heb :(Alle tips zij

Ik heb al een tijdje het idee dat ik een seksuele aantrekkingskracht voel tot mijn oom. ben er ook pas achtergekomen dat ik een fetisj heb die ik super graag zou willen proberen en vertrouw hem er wel mee. wat moet ik hiermee doen want dit voelt niet juist aan voor mijn gevoel (Het is niet mijn bloedoom, het is de broer van mijn stiefvader)  

Hey ik heb hier al een tijdje last van, elke keer als ik denk aan ernstig geweld, kan bij een wildvreemde zijn., voelt het goed. Laats had ik daar ook een droom over en ik herinner me dat ik plezier voelde.Ik heb hier al last van sinds dat ik 8 jaar ben.Zelf fantaseer ik al vanaf voor me 4th over inbreken, banken overvallen en opgepakt worden. En ik vond dat leuk.Ik weet niet waarom ik het leuk vind, de spanning vind ik denk leuk er aan of zo. Heeft iemand ideeën of dit normaal is? (Deze tekst is aangepast door de kindertelefoon vanwege regel 10 10. Plaats geen illegale, schadelijke, triggerende en/of choquerende  inhoud of links op het forum.Het geven van of vragen om tips bij bijvoorbeeld zelfdoding, anorexia, illegale activiteiten of zelfbeschadiging is niet toegestaan. ) Zal het graag willen weten

Heyy allemaal,Hoe staan jullie in het leven?Negatief of positief en waarom?Wat is er gebeurt dat je op die manier in het leven staat?Wat houd jou overeind als het niet meer gaat?-OnyMe

Als je mijn topics eerder hebt gelezen over mijn nogal problematische vriendin heb ik nieuws. Ze werd een paar dagen geleden weer eens boos op mij via WhatsApp (want ik ben al 4 weken niet naar school geweest) en ze vertelde mij dat ze elke dag voor mij naar school kwam om "maar een glimp van je op te vangen", maar natuurlijk ben ik niet afhankelijk van haar of ik wel of niet naar school kom. Ik raakte toen een beetje in paniek want ze begon allemaal lange berichten naar mij te sturen over hoe boos ze is op mij en dat ik haar in de steek laat. Ik voelde me overweldigd dat ik moest huilen. Ik durfde niks te zeggen maar dan laat ik haar natuurlijk op gelezen staan en dat vind ze natuurlijk helemaaal niet leuk dus begon ze spraak berichten te sturen. Dus bedacht ik, ik ga ook een spraakbericht sturen en ik vertel haar dat ik er helemaal klaar me ben dat ze elke dag een bericht stuurt "oh je bent er weer niet:'(" of "je laat me in de steek" het is helemaal niet haar schuld dat ik er nie

hallo iedereen ik heb een klein probleempje  ik zit dus in een klas waar iedereen tegen mij is behalve 1 iemand (L) . ik snij mezelf en ik heb overal littekens op mijn arm zitten en zelfmoord gedachten  en we hadden vandaag gym en een van de jongens uit mijn klas zag mijn arm en zei wat is dat ik zei natuurlijk niks maar hij bleef doorvragen dus ben toen naar de kleedkamer toe gegaan omdat ik me zo *** voelde en toen kwam L er aan en die wist gelukkig de situatie al en is dus naar de docent gegaan en zei van D (ik dus) komt niet meer in de les  de docent zei ik wil nog wel dan nog een gesprek met D  (en de jongens bleven de rest van de dag me uitlagen en emo noemen en trappen en dat soort dingen) dus ik wil die jongens niet meer zien dus mijn vraag is moet ik eerlijk zijn tegen de docent want ik voel me echt zwaar ***  De tekst is aangepast omdat deze in strijd was met forumregel 3. Plaats op het forum geen persoonsgegevens.

Hi iedereen, Dit is iets wat ik al een tijdje wil doen… Ik heb er lang over na gedacht, en besloten het gewoon te doen. Mijn naam is LittleMe en ik ben 13 jaar. Toen ik 11 was ontdekte ik voor het eerst het forum. Ik moest wachten tot ik 12 voordat ik erop mocht. Uiteindelijk werd dat mn 13e…Ik heb het forum altijd een fijne plek gevonden, eentje waar ik mezelf kon zijn. Met aardige mensen en leuke verhalen. Maar misschien is het omdat ik te gevoelig ben, er staan veel verdrietige verhalen op dit forum, of omdat ik te bang ben voor sociaal media, vervelende reacties, of helemaal geen reacties. Ik weet het niet, in ieder geval kreeg ik nadat ik een dag op t forum was geweest altijd een vervelend gevoel in mijn maag. Ik dacht dat het over ging als ik vaker op het forum ging, maar dat gebeurde niet.Toen kreeg ik mn mini-burnout en ben ik even helemaal niet meer online geweest. Het beviel best goed, ik dacht vaak aan jullie, maar h

Hoi ik voel me altijd erg alleen en als ik met vrienden ben, dan voel ik me altijd erg buitengesloten. Niemand praat echt mij en vindt het zelf ook altijd moeilijk een gesprek te starten. Het lijkt wel alsof ik niet besta en niks voorstel. Op school zit ook vaak alleen aan een tafel, omdat ik niet weet met wie ik samen kan zitten of ze willen niet naast mij zitten. Tijdens de pauzes loop ik een beetje mee met een groepje jongens, maar voel me daar niet echt in thuis, omdat ze dingen doen waar ik totaal geen behoefte aan heb zoals roken. Ook vraag nooit iemand mij om naar buiten te gaan of iets leuks te gaan doen, want meestal ben ik altijd degene die met ideeën kom, maar dan voel ik me alsnog alleen, omdat er dan altijd meerdere mensen mee gaan en ze niet meer met mij praten. Ik weet echt niet wat ik verkeerd doe dat ik niet goed genoeg ben voor anderen. Is er iemand die ook in deze situatie zit of in zo’n situatie zat die kan vertellen hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Groetje

Ik ben weer even in Nederland en gisteren was ik met mijn oud klasgenoten lekker aan het zwemmen in het kanaal tot dat het dus aardig donker begon te worden. Snel ons maar afgedroogd tot dat het begon te regen nou ja regen maakt niet veel uit had toch me bikini aan op de fiets. Tot dat het dus begon te hozen en te flitsen als een malle iedereen sprong dus van de fiets af om ingedeukt te zitten. Ik was echt mega bang normaal ben ik dat thuis ook van het onweer als ik binnen zit maar nu zat ik dus buiten. Ik lach dus echt plat op me buik en iedereen zij dat ik dus ook zo ingedeukt moest gaan zitten alleen ik lach op de grond te krijsen van de angst ik was echt mega bang.

Hoi ik ben een jongen van 14. Ik ben altijd erg vrolijk.. maar soms ga ik me ineens erg alleen en verdrietig voelen voor geen reden… ookal is er niks aan de hand. Dan krijg ik gewoon het gevoel dat ik wil huilen of dat ik me ouders mis terwijl ze gewoon bij me in huis zijn.. waar kan dit aan liggen en hebben andere dit ook?

Haii allemaal! Alweer 4 maanden geleden dat ik een update heb gegeven... Het gaat op dit moment best goed met mij, heb wel erg veel paniekaanvallen, elke week minstens 2. Dus de trauma is nog echt niet weg en dat zal zeker nog lang blijven. Ik durf ook niet veel alleen te doen, zoals alleen op straat lopen en naar school te fietsen. Ik wordt elke dag door mijn moeder of vader naar school gebracht en opgehaald. Super jammer dat het moet, maar durf het gewoon echt niet meer. Ben te bang dat iemand me uit de bosjes zal trekken en me weer gaat verkrachten. Op school ben ik ook erg onzeker en vind ik vakken als gym erg spannend... Heb me een aantal keer gesneden sinds  de zomervakantie en heb er zoveel spijt van🥺 Maar het voelt alsof ik mezelf moet straffen en het mijn eigen schuld is, ookal weet ik dat dat niet zo is. Mijn ouders weten het (ze waren er achtergekomen) en mijn psycho ook, die helpt me daar ook mee. Heeft iemand tips met het verwerken van je tra

hoi allemaal!! :) ik ben Maisie en ik zit in de tweede klas, havo! Ik heb een soort van vraagje.Ik zit best wel vaak alleen in de pauze. Soms vind ik dat fijn want dan kan ik even naar muziek luisteren! maar meestal voel ik me heel ongemakkelijk. Het voelt alsof iedereen naar je staart, en me emo vind, terwijl ik dat niet ben. Ik voel me niet zo fijn, iedereen kijkt hoe ik helemaal alleen in de aula zonder mensen om me heen mn broodje op zit te eten. Ik voel me dan ook een klein beetje angstig over wat anderen van me vinden.Ik ben best wel een stil persoon maar met gezellige en grappige mensen om me heen kan ik soms wel een beetje gezellig druk zijn! :)Alleen heb ik dus sinds vorig jaar niet echt vrienden, ik heb veel te maken gehad met fake vrienden. Ik ben iemand die zoekende is en kijkt waar ik bij pas. Alleen voelt het niet alsof ik ergens bij hoor en dat heb ik al sinds vorig schooljaar. En dat maakt me best verdrietig. Het voelt niet alsof ik een een beste

Hoi hoi ! Ik ben een paar weken geleden gediagnoseerd met orthorexia. Toen ik daarmee gediagnoseerd werd woog ik ongeveer 45.5 kilo. Nu ben ik denk ik 3 maanden verder maar weeg ik fk 49 kilo! Ik weet echt niet hoe dit zou moeten komen want k eet nog steeds geen suiker en fastfood.  Ik ben 13 163 en 49 kilo. Zou het qua gewicht/gezondheid heel erg uitmaken als ik 4 kilo afval?  Gr Euh,,  

Ik ben de laatste tijd zo onzeker over wat mijn crush zei. Hij zei namelijk dat hij misschien een crush had op een meisje uit zijn klas, en dat zij ook een grotere kont had. Ik weet dat ik hierover niet kan zeuren en dat ik nou eenmaal een mager takje ben. Maar ik heb me nog nooit zo beïnvloed gevoeld door een mening van een jongen die over uiterlijk gaat. Nadat hij dat had gezegd begon ik mezelf echt af te vragen of mijn lichaam wel goed genoeg was voor een jongen om mij OOIT leuk te vinden...PS ik heb al 5 jaar een crush op hem dus loslaten en vergeten zal niet zo makkelijk gaan

Kort verhaal maar ik had in het verleden heel veel problemen, er waren gewoon veel dierbaren overleden en daarna kreeg mijn moeder een nieuwe vriend en die was niet goed bij zijn hoofd enzo, ik heb ook nog kut autisme en ik deed vooral daardoor heel raar in mijn verleden en ik schaam me er zo voor. Nu komt het. De vriend van mijn moeder is nu eindelijk weg, en ik weet eindelijk weer eens hoe ik me moet gedragen.  Dus ik heb eindelijk een mogelijkheid om eens even een normaal leven te krijgen net als andere kinderen. Maar er zijn altijd mensen die mij gaan reminden over wat er in het verleden is gebeurt, en dan begin ik me weer kut te voelen. Ik zou gewoon alles achter me willen laten en opnieuw beginnen.

Hallo iedereen, ik ben weer terug maar op een ander account. Ik schaam me teveel om daar (mijn oude account) weer op in te loggen maar ik hoop dat jullie me geloven.Ik had een vraag gesteld of ik paranormale krachten had of zoiets, omdat ik een schaduw figuur zag. Volgens mij had iemand gereageerd dat het best zou kunnen. Dat dacht ik voor die reactie ook al dus ik dacht dat het wel zo MOEST zijn. Daardoor voelde ik me beter dan de mensen om me heen.Mijn punt is dat ik nu dus denk dat dat niet klopte. Ik denk dat de schaduw figuur een hallucinatie was. Het maakte me altijd bang en ik rende mijn kamer uit als ik het zag. Ook dacht ik dus dat ik die speciale krachten had door de dingen die ik ervaarde, (schaduw figuur zien, schaduw dieren zien, dingen horen die er niet zijn, aangeraakt worden door niks). Ik had ook rare gedachtes. Ik dacht dat ik gestalkt werd zonder dat daar enig bewijs van waas. Ik dacht dat mijn vriendinnen me iets aan wouden doen.Dit begon all

Hoi hoi, ik wil dus eventjes iets vertellen wat al lang door mijn hoofd spookt.Ik ben hier niet bang voor, maar luister:Zoals iedereen weet is er een oorlog in Oekraïne gaande..Nu komt het, het gene wat al een jaar in mijn hoofd af speelt.Ik denk na de oorlog in Oekraïne, als Poetin heeft gewonnen (Wat logisch zou zijn, Rusland heeft betere wapens en is een stuk groter) dat Vladimir Poetin wanneer zijn dood door ouderdom dichtbij komt dat hij al zijn kernwapens zult gebruiken op Europa en de rest van de wereld omdat hij uiteindelijk toch wel sterft door ouderdom.Is dit een stomme gedachte? Dit zou best wel een scenario kunnen worden, denk ik..