Hey allemaal, Ben gelukkig al heel lang van mijn paniekaanvallen af. Alleen nu merk ik dat ik erg emotioneel en negatief ben. Ik zet dagelijks alles op alles om mij gewoon goed te voelen.  Alleen ik merk dat ik mij een buitenbeentje begin te voelen. Ik loop inmiddels bij  4 verschillende hulpverleners. Een coach, psycholoog, psychiater en een schoolpsycholoog. Ik heb geen behoefte meer aan wekelijkse gesprekken, elke dag de vraag van klasgenoten wat er vandaag is. Een overspannen moeder en mijn broertje die er volledig onder lijd. Ik begrijp niet waarom ik het mezelf zo moeilijk maak.  Op school maken docenten zich continu zorgen om mij, ook mag ik dingen niet die ik wel wil of leuk vindt. Om leerling mentor te worden moest ik eerst op een gesprek. (3 dagen mee op kamp en hulp aanbieden voor bruggers) Ik mag vele opties binnen maatschappelijke stages niet puur uit voorzorg. Dit maakt het voor mij alleen maar erger. Ik weet dat ik in de knoop zit met mezelf maar er zijn

Haii, ben ik weer, gisteren had ik dus echt een huilbui. k kon niet meer rustig worden en kon niet stoppen met huilen. ik heb de laatste tijd ook stress in mn hoofd. ik kan wel denken enzo maar er is altijd een gejaagd gevoel op de achtergrond en ik weet niet waar het vandaan komt… Weet iemand waar ik last van heb?Liefss, mij

Hey ik eet de laatste tijd echt mega ongezond en elke keer als ik dat doe voel ik me schuldig. Ik kom helemaal niet aan maar krijg wel veel puistjes. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen. Ik wil heel graag gezonder eten maar vind ongezond eten zooo lekker.

Hoi, ik ben 13 bijna 14 en ik voel me kut als ik andere mensen zie die veel mooier zijn dan mij.   Het herinnert mij der aan dat ik echt lelijk ben. Mensen kijken me altijd raar aan en dan heb ik altijd het gevoel dat ze me lelijk vinden. Mijn moeder zei zelfs dat ik te dik lijk… maar dat is ook niet het enigste, ik snap mijn eigen emoties zelf niet de ene keer denk ik dat ik weer heel blij ben en de andere keer voel ik me echt somber en dat komt vooral door school en me moeder. Mijn moeder behandelt me als een 5 jarige ik mag minder dingen doen of hebben dan de mensen van mijn leeftijd wel mogen, zoals, eigen kleding stijl, insta, fucking vroeg naar bed, gewoon geen privacy, naar de stad gaan en ga zo maar door. Ik wil gewoon lol hebben met mijn vrienden en ik schaam me zo erg daarvoor dat ik weinig dingen mag doen of hebben. Soms heb ik gewoon zelfmoord gedachtes maar van mezelf mag ik niet verdrietig zijn want dan lijk ik zwak en dan lijkt het alsof ik attentie wil zoeken. 

Toch vreemd , vorig schooljaar zag geen enkele jongen me staan maar nu ik het nieuwe schooljaar anders aangepakt heb (wat extraverter,beetje make-up , panty onder mijn rokje , soms sigaretje na school ) heb ik die aandacht plots wél . Nochtans ben ik innerlijk nog altijd dezelfde, vallen jongens dan toch alleen op het uiterlijke ? Met één van die jongens heb ik trouwens een méér dan goeie klik intussen (nog geen idee of het meer wordt) dus mijn van mijn “andere ik” heb ik nog zeker geen spijt , haha .

Hey,Op het moment is er zoveel gaande in mijn leven en dan ook nog alles wat er nu gebeurt online maar ook in het echte leven. Al die drukte en chaos ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan, ik zit al op therapie vanwege depressie omdat met de middelbare school het niet goed ging, werd veel gepest, niemand die deed er iets aan, had niet echt iemand , en ik kan al die prikkels niet aan. En dan ook nog al dat corona waar ik alles er maar vaag van vind. Ik weet niet wat ik er wel en niet waar is.Elke avond lig ik in bed en dan moet ik helemaal huilen omdat ik het niet goed aan kan. Op het moment vind ik bijna niks meer leuk en boeit bijna niks me iets. Overdag dan voel ik niet veel emoties en daarom moet ik op sommige momenten doen alsof. Ik ga nu naar een andere school(een speciale school voor kinderen die net iets meer hulp nodig hebben) nou en ik ben gewoon goed in school maar vanwege alles wat er gaande is wil ik gewoon niet meer naar school. Ik wou dat er een manier

Hoi allemaal!Ik ben vroeger depressief geweest en heb aan zelfbeschadiging gedaan, dit was een jaar geleden, ik heb therapie gehad en het gaat een stuk beter. Nu heb ik het wat zwaarder op dit moment in mijn leven maar hou mijn hoofd goed boven water! Het enige waar ik mee zit is dat ik de dwang terug krijg om mijzelf weer te gaan snijden.Ik voel me niet somber, ben trots op mijzelf en bezig met mijzelf te beteren maar ik krijg het niet uit mijn hoofd.Ik was verslaafd alleen heb al een tijdje geen last gehad van de drang om me te snijden... sinds kort heb ik het. Misschien dat iemand mij hiermee kan helpen of hetzelfde ervaart en daar hoor ik graag van!Groeten

HoiIk weet echt niet meer wat ik moet doen. “een lijstje van wat ik voel.”heb last van depressie  heb geen vrienden heb zelfmoordgedachtes  ben BIDit  heb ik dit half jaar allemaal meegemaakt, ik ben helemaal de weg kwijt en weet niet meer wat ik moet doen.Groetjes Lucky

heeey meiden, hier gwn ff een topic waar je alles kwijt kna wat je kut vindt aan een meisje zijn of slechte ervaring delen.love you all <33

Hallo allemaal, ik heb hier wat te venten. Het is 4 dagen terug begonnen. Ik ben zeer down door de nieuwe coronapas en dat ik buitengesloten word (ongeprikt) en het idee dat ik niet eens een Mcdonalds  meer binnenkom of niet een bioscoop binnen kom doet me denken aan WW2 (NIET DE HOLOCAUST!) en ja, vrienden enzo zijn wel geprikt en gaan natuurlijk van alles doen zonder mij wat wel kut is. Voorkant linker arm zet ik krassen op en heb ik een sneetje op gezet, meeste krassen gaan de volgende dag weg maar die kras ik terug wegens stress. Zitten iets van 10 krassen op. Het viel mijn ouders op dat ik lange mouwen droeg met dit weer en omdat ik altijd korte mouwen aan heb en trokken mijn linkermouw uit en daar hebben ze deze zooi gevonden. Ze bleven kalm maar het is zeer ongemakkelijk.... Ik gebruik als excuus dat dit komt door een tackle met voetballen op zo een kunstgrasveldje maar of ze dat geloven weet ik niet. Ik heb geen idee hoe mijn leven verder moet (ben niet suicida

Ik was op school met iemand aan het praten en wat verderop keken een paar mensen ons raar aan, ik vind het lastig om expressies op mijn gezicht te tonen als ik met iemand aan het praten ben en toen ze me aankeken voelde ik me opeens heel raar en stopte ik met praten, ik realiseerde dat ik misschien wel rare gezichten maakte maar dat weet ik niet zeker. Sinds toen denk ik er steeds maar aan en weet ik niet wat ik moet doen  Wat kan ik doen om minder van mensen aan te trekken?Wat voor gezichten moet ik maken in een gesprek?

Yo, is het raar dat ik  claustrofobie en hoogtevrees heb maar geen vliegangst? (Ik vlieg regelmatig en vind best leuk)

ik denk dat ik emo ben. ik draag alleen zwart mijn kamer is niet netjes en ik ben slecht op school! blijkbaar snijden emos zichzelf ook en ik doe dit ook. ook scoor ik bij een depressie test altijd 95+% wat moet ik doen, en ben ik emo?

Hi, ik ben een meisje van 17 en een tijd terug ging het niet goed met me: ik sneed mezelf en ik was suïcidaal. Nu heb ik iets beseft en ik vraag me af of dit normaal is of niet. Voordat ik mezelf voor de eerste keer sneed, had ik al wel wat problemen (de meeste problemen kwamen echter nadat ik was begonnen met mezelf snijden). Ik was daardoor ook depressief, maar ik had nooit neigingen om aan zelfbeschadiging te doen. Het was toen ik erachter kwam dat mijn beste vriendin suïcidaal was dat ik begon met mezelf snijden.Ik ben toen later redelijk uit de put gekomen, maar ik ben toen ook een keer teruggevallen met snijden. Dat was toen ik erachter kwam dat een andere vriendin van mij suïcidaal was en was begonnen met haarzelf snijden.Het is dus basically zo dat ik vaak problemen had en het niet goed met me ging, maar dat de directe oorzaak van de zelfbeschadiging was dat het niet goed ging met een ander. Nu heb ik weer een vriendin waar het niet

In een topic had ik het er laatst over dat mijn vriendin zelfmoord had gepleegd door voor de trein te spring. In haar tas werd een afscheidsbrief gevonden. Maar nu werd ik en paar weken geleden gebeld door haar broer. Die zei dat de politie onderzoek hadden gedaan en daaruit bleek dat ze voor de trein geduwd was en niet gesprongen. Ik vroeg meteen hoe het zat met die zelfmoord brief in haar tas. Maar dat wist haar broer ook niet. Ik ben met de broer van mijn vriendin naar die plek gegaan haar ouders waren natuurlijk erg overstuur.  Maar heb nu nachtmerries dat ik daar sta en zie hoe mijn vriendin voor de trein geduwd wordt. Ik loop bij een psychiater hiervoor, maar zijn er mensen die nog meer tips hebben, hoe ik dit kan verwerken, behalve door te praten met haar ouders, broer en psychiater

Hoi allemaal,Ik heb al een langere tijd dat ik me heel erg somber voel door allemaal dingen o.a. vrienden, ouders en school. Voor mijn gevoel wordt er heel erg veel aan me getrokken en worden er Tienduizend dingen van mij verwacht en dat ik die ook nog kan uitvoeren ook. Ik ga dus 5 dagen per week naar school als bijna ieder ander leerling op een middelbare school, ook train ik 2x per week en heb ik een wedstrijd in het weekend en werk ik ook nog eens vaak 3x per week.Vaak heb ik ook nog eens problemen of onenigheid met mijn moeder of vader, die zijn 1,5 jaar geleden gescheiden, maar zijn nog steeds vrienden gelukkig en daar ben ik heel blij mee, beide mijn ouders hebben al een nieuwe vriend en vriendin. De vriendin van mijn vader kan op veel momenten wel aardig zijn, maar bemoeit zich zoveel met mijn leven en start bijna overal wel een discussie over. De vriend van mijn moeder is erg aardig en hij doet niks naars tegen mij, maar op een ene manier kan ik het toch niet

Hi. Ik weet het niet meer.Ik wil niet meer leven op deze manier, ik haat hoe ik mezelf hier in heb gekregen en ik kom er maar niet uit. Alles blijft opnieuw en opnieuw gaan. Ik kan het niet meer aan. Hopelijk is dit het laatste wat ik post. Ik weet het echt niet meer. 

Ik ben best wel onzeker over mijn penis lengte hij is slap 4cm en stijf 6 en ik ben 13 jaar bijna 14

Ik heb heel erg moeite met hoe ik eruit zie. Ik vind mijn lichaam oprecht heel lelijk. Mijn moeder heeft de spiegel uit mijn kamer al weg gehaald, maar nu maak ik constant foto's om te checken of ik er niet dik uit zie. Ik heb hierdoor ook veel problemen met eten, ik eet op sommige dagen bijna niks en ik heb moeite met doorslikken en kauwen als ik wel eet. Dit soort dingen komen in een soort golven. Ik kan er dagen geen last van hebben maar soms opeens komt het terug en ik heb ik er weken last van. ik weet niet meer wat ik met mezelf aan moet.  

hey, ik heb lang niks geplaatst, sorry daarvoor(spoiler: het is mijn levensverhaal, dus als je wilt niet lange verhalen lezen, klik het weg)ik probeer alles op het rijtje te zetten, maar het lukt niet. Daarom besloot ik dit met jullie te delen. Ik praat al 2 jaar met een mevrouw (ik weet niet wie ze is) en die noem ik Hannie. Wij zien elkaar bijna elke week, maar nu is ze op vakantie voor drie weken. Voordat ze wegging zei ze dat ik heb waarschijnlijk last van autisme of ASS of ik ben gw hoogbegaafd. Ik was blij dat ze weet eindelijk wat er mis met me is, omdat nu kon ik hulp krijgen om me beter te voelen. In die drie weken heb ik de toestemming gekregen van mijn ouders om onderzoek naar autisme te doen enzo maar ik voelde me elke dag slechter. Ik begon meer last te krijgen van alles, ik raakte snel geïrriteerd, ik had woe

Ik ben er zo klaar mee ik zit er aan te denk om mezelf te snijden ikben de hele tijd fricking sad. En heb gwn geen zin meer om wakker te worden ik stel mezelf ff voor ik ben J. (voornaam verwijderd i.v.m. anonimiteit, kindertelefoon) en ik denk dat ik een depressie heb ik ben een beetje de weird kid achter in de klas en praat niet veelwat ook niet mee helpt is dat ik gay ben (en niet meer singel)Ik word genegeerd door m’n vrienden en internet vrienden ik ben er zo klaar meeiemand tips wat ik kan doen want ik sta echt op het randje van de afgrond 

Hoi allemaal! Al heel lang heb ik het gevoel dat ik een jongentje ken die Jairo ( djairo) heet maar ik snap het niet helemaal want ik ken helemaal niemand die zo heet?  Zou het iemand uit het vorige leven kunnen zijn of wat zou het anders kunnen zijn? Het zit al zo lang in mn hoofd net zoals dat ik kan aanvoelen dat ij later een jongetje krijg. Iemand die hier iets van weet? Liefs!

HeyMijn passie was vroeger altijd '’een boek schrijven'’Ik wilde altijd zo graag een schrijfster worden. Als kind sta je er ook niet echt bij stil wat de voor en nadelen zijn natuurlijk! Maar nu ik wat ouder word sta ik daar immers wel bij stil. Het voordeel is dat je een goeie prestatie aflevert waar je trots op mag zijn en met trots terug kunt kijken naar je ervaring. Het nadeel is: je loopt het risico dat je negatieve/heftige reacties kunt krijgen en je moet er 100% zeker van zijn dat je dit echt wilt. Ik ben echt bang dat ik negatieve reacties ga krijgen en dan ook vooral van de mensen met wie ik vroeger conflicten enzo heb gehad. Ik ben bang dat hun bijvoorbeeld mij voor de gek willen zetten door mij belachelijk te maken in de reacties zodat anderen het kunnen lezen. Of dat ze valse leugens over mij gaan verspreiden in de reacties. Of dat iemand een '’gekke foto'’ van mij heeft en dat die dat in de reacties plaatst zoda

Heb de laatste tijd heel erg het gevoel alsof ik alleen ben. Ookal ben ik met vrienden voel ik me nog alleen. ook word ik niet echt betrokken bij gesprekken in de groep. Ja idk voel me gewoon echt alleen. heb 1 hele goede vriend maar hij woont ver weg en zie hem nooit dus dat helpt ook niet. ook ben ik altijd degene die moet vragen of mensen kunnen afspreken en vinden mijn andere goede vrienden nieuwe vrienden en word ik een beetje vervangen, zo voelt t. ik weet niet of iemand hier iets mee kan maar ben benieuwd of meer mensen dit hebben en wat kan helpen als je je zo voelt....

Ik ben een jongen van 14 en ik kijk op tv naar kinderprogramma’s en op netflix kijk ik kinderseries. Nu denk ik dat ik zelf heel erg kinderachtig ben. Wat vinden jullie en kijken jullie ook wel eens kinderachtige dingen?