Emotionele problemen en gevoelens

Hoi mensen,   ik vind dit eng om te posten want ik ben bang dat iemand die ik ken het leest.  toch doe ik het: ik voel me slecht. Heel slecht. Maar niemand heeft het echt door. Ik voel me somber, alleen en wil dood. Ik zie het echt niet meer zitten. Alles is teveel, al doe ik niet zo heel veel op een dag. Ik heb geen vrienden, geen school, geen vertrouwen.  wat moet ik doen? ik weet het echt niet meer. Ik ben op.       groetjes, sterrenmaan

Heey allemaal, Ik weet niet zo goed onder welk onderwerp dit moet, het zou best kunnen dat het beter pas onder school & studie. voor godsdienst hebben wij het nu dus over occultisme (dingen over geesten enzo). Dit vind ik best een eng onderwerp omdat je wel eens van die verhalen hoort over mensen die dat hebben gedaan en rare dingen zijn gaan doen. Ik wil hier dus helemaal niks mee te maken hebben, en wil er helemaal niks over leren. Best wel logisch denk ik, maar misschien denken jullie hier anders over. Daarom wil ik graag jullie mening hierover weten. Ik heb hier pas een toets over gehad en daar had ik dus een onvoldoende voor, omdat ik niet had geleerd. Er komt nog een toets aan die veel mee telt op je raport. Het is dus niet handig als ik hier een onvoldoende voor haal. Ik weet niet zo goed wat ik hier mee moet doen. Weten jullie misschien oplossingen hiervoor? Groetjes Anoniempje6

Hoi, ik ben dertien en ik had ooit heel veel vriendinnen maar op een een of andere manier willen ze nu geen vriendinnen meer zijn. Dat gebeurde al in groep 7. Nu zit ik in de brugklas en heb ik nog 1 vriendin over. Ik ken haar al 8 jaar en nu gaat ze naar Noorwegen verhuizen. Ze gaat al in de zomervakantie en ik kan haar nu maar heel weinig zien. Ik vind het heel lastig om zo afscheid te nemen. Twee dagen geleden was ze bij mij thuis en toen hebben we het heel gezellig gehad. Maar toen moest ze weg en die avond heb ik mezelf in slaap gehuild en gisterenavond deed ik dat weer. Ik ben gewoon niet zo goed in afscheid nemen en nu moet dat ook nog eens terwijl ik haar nauwelijks kan zien. Ze is de enige die ik heb hier en ik ben bang dat ik nog veel vaker ga huilen als ze weg is. Kan iemand mij tips geven om goed afstand te nemen?

Hallo mensen  Vorige dingen vind ik zelf domme dingen  gedaan en als ik erover praat schaam ik me dood Iemand tips??

Hallo, ik ben een meisje van 15 jaar oud en 5 jaar geleden is mijn moeder overleden aan kanker. Sinds die gebeurtenis heb ik telkens een sterke drang om mensen te willen helpen als die hetzelfde meemaken (of hebben meegemaakt) als dat ik heb. Dit heb ik bij leeftijdsgenoten, maar ook bij volwassenen. Laat ik even een voorbeeld geven: Op mijn school is er een docent die ook op jonge leeftijd haar moeder is verloren. Nu heb ik een sterke drang om met haar te praten en/of ervaringen uit te wisselen. Als ik eenmaal bezig ben voelt het wel goed, maar zodra ik een halve dag later er over nadenk, voel ik mij echt een sukkel. Ik denk dan: "doe toch eens normaal, ze is volwassen en heeft jou hulp echt niet nodig, want je bent een kind!" Ik weet niet of dit bij meerdere mensen ook zo is. Zouden er misschien mensen willen reageren die hetzelfde hebben of weten hoe dit komt of waar dit vandaan komt? Groetjes, K. T.

Hey, ik ben een jongen van 14 en heb social anxiety heb hierdoor een depressie gekregen en ben ook akward, mijn vraag is kan ik van mijn social anxiety afkomen en is het misschien gwn een periode? het begon toen ik 13 was heb hier echt hulp mee nodig.

Ik ziet niet zo lekker in mijn vel ik weet niet waarom weten jullie iets wat ik moet doen

Hey, Mijn opa is vannacht overleden aan een hartstilstand. Ik besef het nog niet helemaal en heb nog niet echt gehuild. Alleen toen ik mijn vader een knuffel gaf moest hij huilen en daar ben ik best wel van geschrokken want dat was de 2de keer in mn hele leven dat ik hem heb zien huilen ejn dit was de eerste x dat hij huilde dan van verdriet. Als ik dan bij mijn opa en oma ging eten was hij de enigste die altijd echt om mijn grapjes lachte dus dat ga ik ook missen. Zometeen ga ik naar mijn oma en van mijn ouders mogen we gewoon een knuffel geven want dat heeft mijn oma wel nodig. Ik ben blij dat mijn opa pijnloos is overleden in zijn slaap.  Aleen dus toen mijn vader moest huilen schrok ik best wel en ik heb nu spijt dat ik een knuffel gaf… Ik weet dat het goed is maar ik heb gewoon gemixte gevoelens nu.

lekker lange titel. Ik ben eigenlijk een andere gebruiker hier maar ik kan even niet bij mijn account We beginnen bij het begin Ik ben gay Punt Ik zette als grapje op mijn whatsapp story “waarom kan ik wel een 6 halen op de kinsey schaal test, maar niet op mijn wiskundetoetsen?” als grapje. Meestal kunnen alleen mijn vrienden dat zien, maar mijn telefoon had zichzelf gereset en mijn moeder heeft het gelezen. Ze vertelde me eerst dat ze het cool vindt, maar toen ik net beneden kwam keken zij en mijn vader me allebei heel raar aan. Misschien weten ze niet wat ze moeten doen, maar ik voel me er super kut over omdat ik het ze nog niet eens wilde vertellen. Ik plande het eigenlijk pas vertellen als ik een partner zou hebben ofzo maar nu weten ze het en ik voel me er echt heel kut over. Ik heb het gevoel dat ze kwaad op me zijn. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee? weten jullie hoe je hiermee om moet gaan? ik kan er niet van slapen   -miaomiao 

Hoi.  Ik ben een meisje, 13 jaar oud. En ik ben bang dat ik depressief ben 😭. Ik heb veel dingen die kinderen hebben als ze depressief zijn en ik moet vaak huilen.  Maar hoe weet ik of ik echt depressief ben? 

Hoi, ik ben een meisje van 14 en het gaat niet goed met me en met me verleden. in groep 7 is mijn beste vriendin weggepest en daarna heb ik niet meer contact met haar gehad, maar ik app af en toe met haar moeder. Toen zij wegging gingen de kinderen in mijn klas bij overblijf roepen van ze is dood of ze is niet ziek. Ze meldde haar ziek en ging eigenlijk elke dag huilen thuis in haar bed. En bijna iedereen in mijn klas op mijn basisschool deed eigenlijk irritant en ging achter haar rug slecht praten terwijl ik voor hun neus was. ik zit nu in de eerste dus brugklas en ik heb ook een beste vriendin gehad. Een keer was ik ziek en ze ging met de populaire meisje zitten en ze werd heel goed bevriend met haar. Toen ik op school was ging ik met me andere vriendinnen zitten en sinds toen hadden we ruzie. Ze zei dat ik niet meer omging met haar en gaf de schuld aan mij, maar zij ging naar de populaire meid inplaats van mij.    Ik vergeet nooit mijn verleden en lukt ook niet het blijft altijd

Hi,   ik moet even iets kwijt. ik heb 6 briefen gemaakt. Voor mensen waar ik veel om geef. Want ik ben van plan mezelf te doden. Al een lange tijd maar nu gaat het echt niet goed.  ik heb erin gezet dat ik veel om ze geef, maar ik wil het liefst brieven maken voor iedereen die ik mag. Mijn hele familie en mijn hele sportclub en school, maar dat kan ik niet. Ik schreef er met veel moeite 6 overal tranen, maar ik doe alles fout. Ik weet het even niet meer. kan iemand me helpen of is dit hopeloos?

Ik wist nooit zeker of mijn thuissituatie erger was dan die van anderen, of dat het simpel weg zo hoorde. Ik kreeg vroeger aangeleerd hoe je moest antwoorden op de vragen die de leraren stelden, en zelfs nu antwoord ik nog steeds met dezelfde geruststellende antwoorden. Mijn zus en ik hebben nooit anders geweten. Totdat mijn zus op haar opleiding besloot te gaan praten met een leerjaarbegeleider. Ze woont nu in een begeleid wonen traject ( ze is net 18). Mijn thuissituatie wordt steeds erger. Ik wil graag bij een vertrouwenspersoon op school of bij een andere instantie mijn verhaal doen, maar ik ben bang dat ze het niet erg genoeg vinden en me meer problemen bezorgen dan dat ze me helpen.   Mijn thuissituatie: Ik heb een moeder en een vader die beide gehandicapt zijn. Bij mijn moeder is het gedeeltelijk aangeboren en gedeeltelijk veroorzaakt door gebeurtenissen in haar leven en bij mijn vader is het ook gebeurt door dingen die hij heeft meegemaakt in zijn leven. Mijn ouders zijn 2

Hoi, Ik ga nou even mijn hele verhaal vertellen en het zou heel fijn zijn als iemanf tips kan geven... Dit schooljaar begon ik met het probleem geen aansluiting te hebben met mijn vorige klas. Al die anderen waren zo kinderachtig! Als ik serieus bezig was met schoolwerk zaten zij te klieren, als ik boeken las en na wilde bespreken gingen zij uit enz. Ik had één vriendin in die klas maar we gingen zoveel met elkaar om dat we eigenlijk gek van elkaar werden maar ook niet wisten hoe zonder elkaar te moeten. Herkent iemand dat gebrek aan aansluiting? Het voelde alsof iedereen om mij heen in een andere stand stond en dommer (niet lullig bedoeld) was. Ik ging dit jaar in met goede hoop. Nieuwe klas, nieuwe kansen. Maar begin dit schooljaar kreeg ik pfeiffer en ik ga nu nog steeds niet volledig naar school. Mijn oude/nog steeds wel enigszins vriendin maakte nieuwe vrienden, maar de enuge mensen die ik eigenlijk sprak waren leraren. Ik ben nu goed bevriend met een leraar van me, maar da

Ik heb geen leven en vrienden nodig kga niet naar buiten.  De tekst is verwijderd omdat deze in strijd was met forumregels 2 en 4.   

Hoi, Het is dus zegmaar zo. In mijn klas is er een vriendengroep van 6 mensen waar ik ook in zit. Ik hou echt heel veel van ze :) Die vriendengroep is best zegmaar met de leukste meiden uit de klas vind ik. Het probleem is dat heel veel andere meisjes ook die vriendengroep in willen, omdat we best populair zijn.  We zijn dus zegmaar de vriendengroep waar iedereen in wil. Maar we willen niemand erin laten want het is gewoon zo fijn met deze 6 maar ik voel me dan altijd rot.  Hebben jullie tips hoe ik hier mee om moet gaan? Ik vind het trouwens ook echt stom dat ik deze topic schrijf want nu voel ik me zo een opschepper. Weet dat ik het niet zo bedoel. Groetjes X

Hey,ik heb een vraag:Is het normaal als je geen vrienden in echte leven hebt en in internet wel (sorry voor foutjes)

Hoii ik heb hulp nodig en dringend. Ik heb woedenaanvallen maar dan echt hele erge. daardoor verliest ik steeds meer vrienden . ik heb nog maar 4 vrienden Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn woede beheers?  

Hoi, De afgelopen dagen was het best warm, dus had ik een t-shirt met korte mouwen aangetrokken. Maar ik had mezelf een paar dagen geleden gesneden in me arm. Dat was nog best wel goed te zien, maar om er voor te zorgen dat mensen het niet gingen zien, draaide ik me arm gewoon een beetje om of ik ging precies aan de andere kant bij iemand staan zodat ze mijn arm niet konden zien en bij mijn ouders hield ik mijn arm gewoon onder tafel.  Maar toen het pauze was op mijn werk was ik dat allemaal vergeten. Op een gegeven moment zag ik mijn leidinggevende een paar keer naar mijn arm kijken. Ik dacht hij zal die sneeën vast niet gezien hebben, maar toen de pauze voorbij was kwam hij naar me toe en vroeg hij hoe het met me ging. Ik zei gewoon dat het goed met me gaat. Normaal vraagt hij nooit echt hoe het met me gaat, dus ik weet zeker dat hij de sneeën op mijn arm gezien heeft en dus weet dat ik mezelf snijd.  Het probleem is is dat ik me nu heel erg schaam. Het laatste wat ik wil is dat i

Hey allemaal, Ik zit al een lange tijd niet lekker in mijn vel (zie mijn vorige topic). Ik wil dit graag aan iemand kunnen vertellen, omdat het zo niet langer door kan gaan, maar ik vind het heel erg eng om te vertellen. Weten jullie aan wie ik dit het beste kan vertellen en hebben jullie nog tips hoe ik dit het beste kan vertellen?

Mijn beste vriendin had mij vorig jaar uit frustratie verteld dat ze zichzelf snijdt. Ik was er voor haar en heb er veel met haar over gepraat. Ze was gestopt uiteindelijk, ten minste, dat zei ze. Een jaar later, oftewel twee maanden geleden, liepen we samen buiten. Ik vroeg haar of ze het nog eens had gedaan. Gelukkig was ze eerlijk. “Om eerlijk te zijn, ja.” Ze liet haar arm zien. Er zaten verse sneeën in van die ochtend. Ik schrok hier heel erg van en vertelde haar dat ze er echt mee moest stoppen. Ik zei tegen haar dat het niets oploste en vroeg aan d'r waarom ze het deed. deel van dit antwoord wist ik al. Ze is niet het dunste meisje, laat ik het zo zeggen. Op school bij haar is er een 'stereo type’ dus ze hoort er echt niet bij. Ze wordt behandeld als minderwaardig.  Ook thuis verteld haar moeder haar dat ze te dik is en gezonder moet eten.  Maar ze eet gezond. Ze eet zelfs bijna niets ongezonds meer. Ze valt heel langzaam af. Ze blijft zich dan ook vergelijken met mij. Ze tr

Ik voel me niet zo fijn en voel alsof ik op een moment ga storten

Ik heb al een paar maanden niet meer geneden maar sinds Corona net ik heel erg alleen en depressief en ik ben weer begonnen met snijden  en ik wou er graag met iemand over hebben maar ik weet niet of ik het tegen mijn ouders mentor of kinder coach moet vertellen  ik ben bang dat mijn ouders me niet zullen begrijpen  en ik ben bang dat mijn mentor het aan mijn ouders gaat vertellen  en ik ben bang dat mijn kinderen coach het aan mijn ouders gaat vertellen  kijk weetje mijn kinder coach kan alleen iets aan mijn ouders vertellen als ik mezelf in gevaar breng.   ik weet nu niet wat ik moet doen  HELP

Hoi, ik wil wat vertellen wat er gebeurt is! ik was op een school kamp en daar sliepen we in tenten. We gingen stiekem in de nacht uit de tent en toen hebben we waterballonnen gegooit en toen werden mijn vriendin en ik betrapt door een leraar. Hij zei dat mijn vriendin naar de tent moest en Ik moest helpen opruimen. Toen kwam hij steeds dichterbij en ik voelde me onveilig. En toen pakte hij mijn arm en ik verstijfde compleet. Toen liepen we naar het soort van huisje waar hij sliep en toen ging hij aan mij zitten en mij vingeren. Het deed best wel pijn en Er kwamen tranen uit mijn ogen maar ik was te bang om stop te zeggen, dus het is ook nog eens mijn schuld en ik mag het niet door vertellen want dan word iedereen boos op mij denk ik. En ik weet niet wat ik moet doen. Het voelt heel vies nu en ik voel me heel schuldig.

Hoi iedereen,   Ik loop al een tijdje met een dingetje. Op school kan ik me prima vermaken en een op een heb ik wel een aantal vriendinnen waarmee ik ook buiten school afspreek.  Heel gezellig! Het ding is dat ik losse vriendinnen heb uit verschillende vriendengroepen en ik zelf niet in een van die groepen zit. Mijn beste vriendin zit bijvoorbeeld in een groepje met drie andere meiden die ze echt al langer kent. Die spreken met z'n vieren ook af wat ik volledig snap. Een van die andere drie ga ik ook wel af en toe mee om maar die andere twee niet echt. Dan heb je een andere vriendin van mij die bij de populaire groep zit waar ik persoonlijk niet zoveel behoefte aan heb, zij ook niet aan mij. Dan is er nog een andere groep wat stillere meiden waar ik ook 2 vriendinnetjes heb maar die groep past totaal niet bij mij. Ik hou van feestjes en gezelligheid en ben best sociaal. Het ding is dat ik met bijna iedereen wel kan opschieten en ik heb dus die beste vriendin maar ik heb geen groepje.