Emotionele problemen en gevoelens

TW!!!Hoi, ik doe aan zelfbeschadiging,Als je snel getrigerd wordt lees dan niet verder !ik snijd mezelf.Ik heb hier littekens van.Ik gebruik hier voor litteken creme maar dit helpt niet voldoende in de zon ga je witte strepen zien Iemand tips om ze beter te laten herstellen?Alles is welkom! Tekst aangepast door De Kindertelefoon n.a.v. forumregel 9

hey, ik heb de laatste tijd veel ruzie met mn ouders en ze zijn de hele tijd boos maar ik weet niet echt wat ik moet doen om het te stoppen. Ze zeggen de hele tijd dat als ik het jaar wil halen dat ik dan beter mn best moet doen en eerst klopte dat ook wel maar nu doe ik echt mn best en leer ik zo goed als ik kan. Maar er wordt nog steeds naar mn hoofd geschreeuwd dat ik beter mn best moet doen. En ik heb mn mentor dr al over gesproken en die heeft ook de orthopedagoge ofz van de school ingeschakeld dus daar ga ik binnenkort naartoe. Maar de ruzies zijn er nog steeds. Dus heeft iemand misschien een tip hoe ik die ruzies kan verkomen of hoe ik er beter op kan reageren ?

Hey, ik ben 16 en heb een mogelijke paniek/angststoornis. Ik zit nog maar net in behandeling en iets wat nog niet ter sprake is gekomen is mijn denkbeeldige wagenziekte. Mijn brein is mijn grootste vijand, want ik kan dood normaal over straat lopen en dan opeens tegen mezelf zeggen dat ik misselijk ben, waar ik vervolgens moeilijk vanaf kom. Zo heb ik mezelf ook wijs gemaakt dat ik claustrofobisch ben en sinds kort kan ik dus niet meer rustig in auto’s zitten. Je zou denken dat ik het kan laten stoppen, omdat ik weet dat het in mijn hoofd zit, maar dat lukt niet. Het is groter dan dat. Heeft iemand tips? Of in ieder geval ideeen qua afleidingen voor lange auto ritten? rachel

trigger warning  Elke keer als ik moet huilen of verdrietig ben mag ik van mezelf niet huilen. Dus -De tekst is verwijderd omdat deze in strijd was met forumregel 9. Plaats geen illegale, schadelijke en/of choquerende inhoud of links op het forum.- dan doe ik mijzelf pijn. Ik kan er niet mee stoppen. Hoe kan ik dit stoppen

help ik snij mezelf

Hallo! Ik ben niet tevreden met mijn uiterlijk, gewicht en nog veel meer dingen, en ik ben vroeger ook gepest! Nu zie ik overal dingen over snijden en dat soort dingen, en ik krijg er bepaalde gevoelens bij. Ik- ik weet het allemaal niet meer zo goed. Aan de ene kant wil ik mezelf pijn doen, want ik verdien het, maar aan de andere kant durf ik niet. Echt fysiek pijn doen heb ik (nog) niet gedaan maar wel mentaal. Iemand tips?

Ik heb een paar vragen willen Julie deze in vullen?1. De tekst is verwijderd omdat deze in strijd was met forumregel 9.2. Wat gebeurt er met je op dat moment?3. Heb je geprobeerd ermee te stoppen?4. Raad je het iemand anders af?5. Vind je de plekken die je er aan over houd  lelijk?6. Hoe lang doe je het al?7. Weet iemand er van?8. Hoe heb je het verteld?9. Heb je een tip hoe je het kan vertellen?10. Hoe ben je er mee begonnen? 

Hoi, ik voel mij al 2-3 maanden depressief, Dingen die ik vroeger leuk vond zijn niet meer leuk, ik slaap te weinig, ik vergeet voor mezelf te zorgen, ik heb het gevoel dat ik er niet toe doe etc.Ik heb meerdere vertrouwde online depressie testen gedaan en ze wijzen er allemaal op dat ik Depressie heb. Ik weet dat een online test het niet haalt bij een professionele diagnose maar ik ben bang dat die testen toch gelijk hebben.Wat moet ik nu doen?

and now im here, depressed af wanna kill myself. never gonna find love so its better to end. they say: keep trying but its always the same. no girl wants a fat guy that is ugly nowadays. only 13, so much in front of you they say, but im sick of my life, everyday could be my last day

Hoi.Allereerst bedankt dat je dit wil lezen.Ik wilde graag even twee dingetjes kwijt, namelijk:Ik voel mij erg eenzaam door Corona. Ik zit veel thuis door online school en omdat ik vanwege mijn sport niet in mijn woonplaats op school zit heb ik nu weinig contact met andere leeftijdsgenoten. Heeft iemand tips om meer contacten/vriendschappen in mijn woonplaats op te kunnen bouwen (zonder dat ik daar dus op school zit of sport). Ten tweede bots ik veel meer met mijn ouders nu ik meer thuis ben en zij ook (ik online school en mijn vader thuiswerken). Ook heb ik vaak het gevoel dat ze mij niet begrijpen en daardoor kan ik moeilijk met hun praten. De sfeer is hierdoor in huis ook minder gezellig. Heeft iemand tips hiervoor?Groetjes van mij!

Hallo allemaal,Ik wil even mijn verhaal kwijt,Ik heb al zo'n 4 jaar last van piekeren, angsten die mijn leven beheersen, redelijk slechte relatie met mijn ouders, mijn relatie met mijn broers in verkeerde manier veranderd.Ik had eindelijk hulp gevraagd bij iemand, een docent van school. Het ging beter en kreeg van meerdere mensen te horen dat het beter met mij gaat. Alleen nu heb ik te horen gekregen dat deze docent heeft besloten te stoppen. Ik weet nu niet meer zo goed wat ik moet doen. Ik heb ook een nieuwe mentor en ben bang dat ik dan mijn hele verhaal opnieuw moet gaan vertellen. En weet van mijzelf dat ik het dan liever verzwijg. Ook heb ik een vriendin in Canada wonen. Ik zou haar vorig jaar na mijn slagen opzoeken maar zoals bekend kon dat niet door Corona.  Nu hadden wij de hoop op dit jaar gelegd maar dat zit er waarschijnlijk niet in. Hierdoor merk ik dat ik weer in een dipje kom en nachtmerries terugkomen. Doordat ik nu niemand meer heb die mijn verhaal al wist buiten mijn

Hoi, ik heb al eerder een topic hierover geopend, maat hier nog eenik eet eigenlijk nooit ontbijt, lunch ook niet alhoewel ik vaak wel moet eten dan omdat anders mn ma t door krijgt en avond eten altijd om dat nogmaals, nou ja ze erachter komen. Als het kan eet ik niet, en als het kan probeer ik mezelf te laten kosten. tot nu to heb ik dat nog niet gedaan, om.meeddere redenen.Ik sport vaak na het eten om het eraf te sporten en ik houd een eetdagboek bij met calorieën. Ik denk dat ik misschien een eetstoornis heb, maar mn hoofd zegt steeds dat dat niet zo is omdat ik helemaal niet dun of ondergewicht ben. Ik heb ook het idee dat ik overdrijf, omdat ik vaak alleen maar ontbijt skip. Ik weet niet zo goed wat ik met deze topic wil zeggen maar uh ja

Ik ben een 14 jarig meisje met dyscalculi. Voor diegene die niet weten wat dat is... Dyscalculi is dat je een lager rekenniveau hebt dan de mensen om je heen. Ik zit als op de middelbare school, maar ik heb een rekenniveau van een kind op de basisschool. En ik voel me op veel momenten echt verschrikkelijk dom. ik ben echt heel slecht in hoofdrekenen, maar ook haal ik van alles door elkaar. Mijn vader probeert mij te helpen met het huiswerk, maar hij snel boos als ik het niet snap. ik voel me echt dom. En waardeloos.

Hoi, Ik heb een probleempje, ik weet niet of ik social anxiety heb. Ik heb al naar kenmerken opgezocht van social anxiety maar ik weet het niet helemaal zeker.een paar voorbeelden zijn dat als ik voor de klas moet staan, dan krijg ik een soort buikpijn, mijn handen worden zweterig en ik sta te trillen.ik heb dat ook, als ik ergens alleen naar toe moet, bijvoorbeeld naar een sollicitatie gesprek ik het zelfde krijg. Ik vind het zelf ook best wel lastig om nieuwe mensen te leren kennen, want ik weet niet hoe ik een gesprek moet beginnen met mensen die ik niet ken. Met vrienden/vriendinnen gaat dat wel bijvoorbeeld. Weet iemand of dit een vorm van social anxiety is?

Hey ik ben een meisje,en ik vertel je alvast mijn Nederlands is niet zo goed. De laatste tijd voel ik me niet goed. Ik denk dan altijd: 'dit is het ik wil het hierbij eindigen of waarom besta ik nog etc.' Ik snijd me vaak want: dat houd me nog levend en het voelt goed als ik het doe. Het komt vaak door thuis situaties,school en andere dingen. Ik  eet de laaste tijd ook niet zoveel,ik heb er nooit zin in. Ik word er helemaal gek van! M'n ouders zeggen steeds:'dat ik niet goed genoeg ben of dat ze de slechtste kind ooit hebben gekregen'etc. Ik word gelukkig gewoon goed verzorgd thuis, maar zulke woorden ga je nooit uit je hoofd krijgen.Ik heb nog meer dingen te zeggen,maar ik heb nu geen tijd daarvoor. Ik hoop dat iemand me kan helpen!

Hoi ik ben een tijdlang heel erg goed bevriend geweest met iemand. Sinds we 8 of 9 waren. Helaas is het in de tweedeklas bergafwaarts gegaan. Mijn vriendin wist dit alleen niet, omdat ik niet durfde te vertellen over mijn strugels. Ik ben namelijk heel onzeker over mijzelf en zit voor dit en nog een paar andere reden bij een psycholoog. Mijn vriendin wist wel dat ik daar zat maar ik schaam me er voor en heb dus nooit verteld waarom. Ze maakte zo nu en dan opmerkingen over mijn lichaam, hoe ik eet/drink en nog veel meer. Na een tijdje toen we aan het fietsen waren was ik er klaar mee. En nu ik erop terug kijk was ik best onredelijk het ging zo:(onthoud hierbij dat ik erg veel moeite heb met vragen aan mensen stellen en daarom of heel veel of niet praat)Ik die vriendin en nog een vriendin van mij waren al zo’n 20 minuten naar school aan het fietsen. Hierin was ik bijna de hele tijd stil en was ik aan het twijfelen om te vragen hoe het ging. Uiteindelijk vroeg ik het en die vriendin keek

Hi! Ik ben een meisje van 13 jaar en ik zit met een probleem wat al best lang speelt. Ik heb social anxiety, en dat beperkt best wel veel. Met school heb ik bijles nodig, maar ik lig elke avond huilend in bed omdat ik dan in een kleine klas kom (waar ik dus meer opval) met nieuwe mensen en met een docent die me vragen gaat stellen. Ik ben bang dingen te vragen in de klas omdat ik dan misschien een fout maak als ik iets zeg. Ik durf niet naar verjaardagen met nieuwe mensen. Mijn bestie heeft heel veel neefjes en nichtjes, maar ik durf dus niet naar die verjaardagen omdat zij er dan ook zijn en ik ze niet ken. Of ik durf niet naar de supermarkt om dingen te halen, en ik durf het dan al helemaal niet aan iemand te vragen als ik het niet kan vinden. heeft iemand tips om te zorgen dat het minder word? Of kan dat niet?

ik heb al een paar dagen dat ik gestrest ben over vervelende nachtmerries waar ik aan terug denk en daar door denk ik aan de dood en weet niet goed wat ik moet doen om mij zelf te kalmeren want ik weet het niet echt hoe ik het aan mijn ouders moet vertellen. 

Heey, ik struggle de laatste tijd een beetje met mezelf en ik wil graag kwijt waarom want ik denk dat heel veel zich hierin kunnen herkennen. Nu lockdown 2 al heel lang bezig is en we als jongeren haast niks leuks kunnen doen gaat mijn mentale gezondheid er aan en daar bedoel ik eigenlijk mee dat ik het heel zwaar vind omdat we niks kunnen doen, er zijn geen activiteiten, elke dag is precies hetzelfde, al mijn sociale contacten zijn weggevallen, school is niet te doen online en het voelt alsof niemand het wat kan schelen. Het is zo zwaar om elke dag hetzelfde te doen en dat voor maanden lang. Lockdown 1 was leuker dan lockdown 2, lockdown 1 was niet zo streng en uitzichtloos als deze en ik snap niet hoe want toen zaten we nog langer in lockdown als nu.  Ik zit er gewoon tegenop om elke dag weer hetzelfde te doen. heeft er iemand tips om deze dagen wat leuker te maken ? Alle tips zijn welkom 💕  bedankt voor het lezen 🌸

Hallo mijn naam is Sam, ik ben beste vrienden met justin. We zijn al vrienden sinds groep 4. Alleen vind ik justin sinds groep 8 al heel leuk, Ja inderdaad dat betekend dus dat ik op jongens val. Ik heb geen idee hoe dat bij justin zit en of ik het durf te vertellen. Mijn ouders weten het ook niet. Mijn ouders zijn heel christelijk en zijn dus heel erg tegen homo's. Ik probeerden het te vertellen alleen er kwam niet echt veel uit. Ik heb ook geprobeert het aan justin te vertellen alleen dat dufde ik niet, bang voor de reacties. Ik hoop echt dat iemand mij kan helpen. Mijn mentor weet het wel al en die vind dat ik het aan justin en aan mijn ouders moet gaan zeggen. Maar zelf vind ik dat een minder goeed idee. Ik hoop dat ik tips krijg over het uit de kast komen. Alvast bedankt.

Ik snijd mezelf al meer dan 2 jaar.Heeft iemand tips/manieren om te stoppen?🥰

hoi ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnenmaar ik heb dus laatste weken nergens meer zin in. normaal vond ik school , stage en voetbal leuk maar sinds kort vind ik het allemaal niet echt leuk meer. het gekke is als ik dan bijvoorbeeld eenmaal op stage ben dat ik het wel leuk vind.  en dat geld ook voor voetbaltraining. maar het gevoel dat ik veel moet ofz. en als ik dan weekje niks heb dan voel ik gwn fijn enz. alleen als ik dan redelijke volle week heb met voetbaltraining en stage dan zie ik daar tegen op om daar naartoe te gaan.  ook door de corona word ik helemaal kriegel maar herkennen meer mensen dit?

Hoi allemaal!Ik ben een tijdje weggeweest, maar nu weer terug!Ik dacht dat alles oke zou gaan nadat ik vanalles vertelde aan mijn counselor, maar nee… Mijn moeder werd erbij gehaald en die heeft me naar de dokter gebracht,  daar hebben ze me van medicijnen afgehaald. Dat werkte niet.. Infact ging het alleen maar slechter. Nu zit ik dus hier, met iedereen die denkt dat het weer goed gaat, ik die het opgeef en mijn benen die in barcodes veranderen… Ook helpt het niet dat al mijn vrienden en mijn gf suicidaal zijn..Help

Ik voel me echt slecht ik ben me zelf hard aan het  snijden echt diep Ik heb echt wat problemen : Ik moet elke dag tegen iedereen zeggen dat het goed met me gaat anders komen me ouders er achter  Ik heb een crus op een jongen hij weet ook niet dat ik snij maar ik durf hem echt niet te vragen  en als ie weet dat k snij dan vind ie me vast raar Ik krijg steeds meer gevoelens om gewoon het gewoon op nieuw zelf moord tedoen

 Iemand tips hoe je meer van jezelf kan houden?Het is mij de laatste tijd opgevallen dat mijn grootste vijand ik zelf ben. Ik vind het vervelend dat ik het gevoel heb dat ik zo over mij moet denken.  xoxo