Emotionele problemen en gevoelens

Hee, ik ga jullie even een lang verhaal vertellen dus alvast sorry! Ik had in juni/juli/augustus 2021 mn eerste en tot nu toe enige vriendje. Ik had heel veel twijfels over hem maar had het idee dat ik het een kans moest geven. Hij was heel kleverig en liet me geen seconde alleen. Hij had het over onze kinderen, zei al heel snel dat ie van me hield etc. Ik werd hier heel erg van overwelmd. Hij ging ook steeds wat verder op een sexy manier die ik gewoon niet fijn vond. Het begon met shirtless foto’s en de hele tijd willen zoenen terwijl ik eigenlijk geen zin meer had. Daarna ging die naar onder m’n shirt zitten en m’n knoop m’n knoop elke keer opnieuw los maken, terwijl ik hem weer vast deed. En duidelijk was dat ik dat niet wilde. Toen ik een keer naar zijn huis ging en zijn ouders niet thuis waren is hij echt ver over m’n grenzen gegaan. Zo heeft je aan m’n borsten en down there gezeten en moest ik hem aftrekken. Ik heb een paar keer nee gezegd maar met een lach om niet gemeen te zijn

Heeey,De laatste tijd voel ik me niet zo lekker. Ik probeer vaker onder school uit te komen. En thuis huil ik me vaak in slaap. Soms denk ik dat het gw genoeg is voor mij. Maar dan heb ik moeite met mijn vriendinnen achter laten en mijn zusje en familie. Hoe het komt? Eigenlijk geen idee. Ik heb wel last van puistjes en daar word ik heel snel onzeker over. En ik wil er eigenlijk gw vanaf. En ik kan er niet meer tegen dat mensen (vriendinnen of familie) me mooi noemen of "😍😍" onder m'n tiktoks reageren. Ik heb het gevoel dat ze het alleen maar lief bedoelen maar niet echt menen. En soms word ik helemaal gek van mezelf dat ik zo aan het overthinken ben.Iemand tips?Xx

Als ik in de avond in bed ga ligen kan ik nog wel uuren opblijven hier door voel ik mij rot op school. En kan ik mij slecht concentreren. Ik hoop dat iemand tips heeft hier voor.

Ik heb besloten dat ik de overstap van 4vwo naar 5havo wil maken. Ik ben erg opgelucht, maar ik maak me ook ergens druk om. Mijn vader was vroeger afwezig, maar wanneer hij er was, was het altijd wel gezellig. Dit zorgt er nu voor dat ik heel snel gehecht ben aan mannelijke docenten. Een paar dagen geleden ging m'n biologie docent weg, en ik vind het eigenlijk best erg. Vond hem altijd wel aardig en ook begripvol.Ik heb dit ook met twee andere docenten. Ik ga dus van vwo naar havo  en ik ben bang dat die twee docenten alleen maar les geven op vwo niveau. Dit zou dus betekenen dat ik niet meer les van hun zal krijgen en ik vind dat echt jammer. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Oke, ik heb een soortvan vraag ofzo.ik ben 14 jaar (m) en ben n beetje de foute kant op aan het gaan.school gaat niet zo goed, ik zit nu op het tto vwo 4, maar ga naar tto havo 4, mijn cijfers zijn niet goed genoeg. Maar ook mijn hobby’s gaan slecht, die lukken bvb niet meer. Maar op een gekke manier gaat het wel goed met het maken van vrienden, we hebben het heel gezellig en het is het enige wat me door de dag haalt. Jammergenoeg zitten ze allemaal in andere klassen, en zie ik ze alleen in de pauzes, nu is dit allemaal leuk en aardig, maar wat we doen is vapen. En dat is niet zo goed. Zelf snijd ik mezelf ook en zie het eig allemaal niet meer zitten.is dit een soort vorm van depressie? Of is het gewoon pubergedrag? Wat moet ik er mee, hulp zoeken vind ik ook zo lastig, en verder weet niemand het.

Hallo, ik zit even vastzeld heb ik vele problemen, zelf wil ik er Zegmaar ook niet meer zijn, maar durf het leven toch niet achter te laten. Maar mijn vriendin wel, en het komt al vaker op dat punt neer. dan probeer ik haar te helpen, haar te motiveren en redenen geven om verder te gaan. Maar omdat ze zoveel dagen heeft met wanneer het down is, ziet ze het echt niet meer zitten.zo zat ik gisteren in mijn scheikunde les en vroeg ik mijn docent even weg te mogen. Ik kwam weer terug in de les met rode ogen.Voor mij is dit gewoon echt geen goede manier, maar zelf durft ze geen hulp te zoeken, en ben ik dus het enige waar haar nog door het leven haalt. Maar zelf wil ik ook niet meer, maar ik leef voor haar…maar wat ze ook doet is zichzelf pijn doen, op verschillende manieren.mijzelf doe ik alleen snijden, maar ik weet echt niet hoe ik haar kan helpen, want het is een soort om en om, ik kan haar wel van alles vertellen over doorgaan, maar vervolgens zit ik er zelf mee heeft iemand tips and t

ik ben niet gewenst thuis want mijn moeder heeft mijn verlaten toen ik 2 maanden was. Mijn vader heeft iets tegen mij want hij is altijd boos op mij en ik woon bij mijn oma. Bij mijn oma precies het zelfde verhaal, het lijkt wel alsof ze mij de schuld geven van mijn moeder.Ik weet ook bijna niks over mijn moeder, alleen haar naam en haar verjaardag. Meer mag ik niet weten als ik een vraag over haar stel worden ze nog bozer en ze beginnen er over wanneer ze willen. En als ik zeg dat ik er even gaan zin heb om erover te praten zeggen je stelt je aan of ga lekker bij haar wonen. Ik mis haar en wil haar een keer zien en meer over haar weten. Ik voel mij niet veilig thuis. Ik wil er met mijn mentor of docent te praten maar misschien gaan ze mij niet begrijpenwat moet ik doen om mijn moeder in contact te komen?wat moet ik doen met mijn vader en oma?is het raar om bijvoorbeeld met mijn mentor of docent te praten?

Hey, ik ben een meisje van 14, en zit in de 3e.maar het gaat allemaal niet zo goed. School gaat de slechte kant op, ik ben begonnen met gapen, in snij mezelf, en zie t eigenlijk allemaal niet meer zitten.toch kan ik goed mijn masker voordoen en het laten lijken alsof het allemaal goed is, en soms is het ook gewoon allemaal leuk en aardig enzo, maar binnen een mum van tijd kan ik weer terug gaan in mijn negatieve spiraal, dat heb ik vooral in de avonden, of op juist hele gelukkige momenten, zoals als ik in de auto zit met mijn gezin, en iedereen uit volle borst met een nummer mee kan zingen. mij wordt daar juist bedroefd van, misschien omdat ik niet wil dat de momenten weg gaan, misschien dat het is omdat ik het mezelf niet gun, ik weet het niet.  wanneer heb je depressie?  En wanneer heb je gewoon probleempjes? Is dit pubergedrag of niet normaal? 

Hey iedereen. Het gaat de laatste tijd niet zo goed met me. Ik merk dat ik op begin te raken van alles. Ik heb veel ruzie en problemen met school, ik ben mezelf niet meer enz. En het grootste probleem wat vast zit in mijn hoofd op dit moment is dat ik een probleem ben voor mensen. Dat ik iedereen alleen maar in de weg zit en een last voor hun ben. Ik heb het gevoel dat ik dat zelfs ben voor mijn moeder, mijn allergrootste steun. Ik begin heel erg aan mezelf te twijfelen. Op school maken ze grapjes over mijn uiterlijk, wat ik niet meer als grapje zie en het word gewoon vervelend en denk er een hoop over na. Het slapen gaat nu nog wel, maar ik denk dat dat uiteindelijk ook een probleem word. Ik mag mijn telefoon ook niet bij mijn bed houden, dus ik kan als ik mij slecht voel ook niet met iemand chaten. Door dat ik nu mezelf heel erg in de weg zit, heb ik het gevoel dat ik mezelf wil snijden. Alleen lukt dat mezelf niet, omdat ik best gevoelig ben en pijn pijnlijker voelt. Maar toch wil i

Hai iedereen!Ik ben er weer en dit keer met een vraag. Weet iemand wat ik kan doen, want ik ben eenzaam. Ik wil morgen graag naar de dierentuin met een vriend(in) alleen niemand kon/wou, nu voel ik me erg eenzaam, weet iemand een oplossing misschien? Alvast bedankt! :D

hoi ik zit in de eerste ik doe aan sh ik heb al geprobeerd om er af te komen maar het lukt mij gewoon niet. ik ben super bang dat mijn mentor ergens achter komt wan tik wil echt niet dat mijn ouders dit te weten komen. op school heb ik vaak veel stress. ik eet nooit meer op school. ik ben ook dik. op school heb ik zo veel stress dat ik super vaak ziek ben niemand weet het en ik heb niemand om er over te praten. ik zit op paardrijden en heb mijn eigen paard ik kan daar altijd mijn hoofd leeg maken maar ik was laatst bij een les van een vriendin aan het kijken toen ik appjes tussen haar en andere vriendin zag. ze vonden dat ik veel at ik lag alleen maar in bed en ze vonden dat ik nooit kon afspreken en nog veel meer. sindsdien ben ik buiten avond eten gestopt met eten. ik ben super veel ziek door waarschijnlijk een voorhoofdholtesontsteking ik heb daar medicijnen voor maar word er wel super moe van ben de laatste tijd ook super veel misselijk en snel duizeligBericht aangepast door De Kin

heey, Ik ben een meisje van 14 jaar en ik heb echt iets, maar geen idee wat. Sinds ik thuis genegeerd word omdat alle aandacht naar mijn nieuwe broertje gaat begin ik een beetje bang te worden op plekken waar veel mensen zijn, de supermarkt bijvoorbeeld of op school. Alle geluiden om me heen lijken steeds harder en harder te worden. Vandaag op school vond ik het zo moeilijk om mee te lachen met mijn vrienden terwijl ik eigenlijk gewoon alleen in een hoekje wilde zitten en huilen tot de tranen gewoon op waren. In de pauze ben ik alleen naar de wc gegaan omdat ik een paniekaanval kreeg, ik heb me na bijna 35 minuten er uit weten te halen omdat ik weet wat ik moet doen. Maar de enige plekken waar ik nu nu nog graag ben is op stal bij mn pony of op mn kamer achter mn laptop een spel spelen waar niemand me kent en waar ze me allemaal aardig vinden om wie ik echt ben en niet omdat ik toevallig vrienden ben met een populaire jongen en er volgens sommige goed uit zie. Weet iemand wat dit is? O

Ik ga mr gwn beginnen want idk hoe ik dit moet starten. Ik heb morgen mijn economie examen. Ik ben nooit goed in economie maar met de oefenexamens had ik een voldoende  dus dat is nog een beetje hoop. Ik probeer al een week denk ik te leren voor het vak maar er komen geen woorden binnen. Ik ben bang dit tegen mijn ouders te vertellen, zeker zo laat omdat ik weet dat ze boos of teleurgesteld gaan reageren. Ik krijg nu sinds gisteren ook schuldgevoelens over het niet leren omdat ik denk ik mezelf vertel dat ik het prima kan maar het lukt me niet. Weet iemand hoe ik of de woorden binenkrijg, of de schuldgevoelens weg krijg? 

Hallo, ik zit al een tijdje met het ding dat 1 van mijn vriendinnen zich steeds raarder begint te gedragen. Voor wat context, ik zit in een vriendengroep van ongeveer 6, waarbij we 1 iemand alleen in de pauzes of na school zien. We hebben afgelopen 1,5 jaar wat pesterijen gehad, vooral op die vriendin gericht die nu dus raar doet, en zij en ik zijn allebei halverwege het jaar ingestroomd op school.Door die pesterijen gingen die ene vriendin (zal haar voor nu even 1 noemen) en een andere vriendin op een soort ‘schorsing’ die ze zelf namen voor wat rust, waarna 1 een gesprek heeft gehad en alleen nog maar bepaalde lessen hoeft te volgen. Hierdoor mist zij nu een aantal lessen, waardoor ze thuis meer is. Ze is dus vaak s’morgens niet op school, dan in de middag 3 lessen wel en dan de rest weer niet, maar in die drie lessen is het steeds ongemakkelijker. Als eerste begon ze haar kleding stijl te veranderen en kocht ze een super dure, nieuwe handtas. Niet al te gek, mensen kunnen nou eenmaa

Ik ontmoette een jaar geleden een meisje van de kerk. Ze is nu een goede vriendin van mij. Tenminste, dat hoop ik. We hebben al een half jaar leuk contact. Als we afspreken is het altijd leuk. Maar pas viel het me op dat ik het bijna altijd ben die als eerste app. Ik heb gewoon het gevoel dat ze niet meer wil afspreken. Ik probeerde namelijk deze vakantie af te spreken. Maar ze kon de hele vakantie niet, serieus! Maar het kan toeval zijn natuurlijk. Maar gisteren in de kerk was het zingen na de dienst. Maar ze was er niet. Last van haar keel, eerder die ochtend hoorde ik haar moeder tegen haar zeggen: daar heb je LittleMe! Ze keek niet naar me, ik ook niet. Ik vond het vervelend dat zij wel wil afspreken maar nooit kan. Dus ik dacht toen, als je wil afspreken stel je zelf maar wat voor.. Ben alleen bang dat ze dat niet gaat doen.Wat vinden jullie?Klopt wat ik denk, en waarom zou ze dat willen, we hebben namelijk wel een leuke relatie?Of overreageer ik?Moet ik toch een voorstel voor een

Hoi allemaal,Ik ga elke dag (behalve zondag) mijn dag beschrijven. Zoals je in mijn vorige topic hebt kunnen lezen heb ik ruzie met mijn vriendinnen. Vandaag zou ik het met mijn vriendin (1e dus) gaan uitpraten maar die was ziek dus het ging vandaag niet door. Toen apte ik van zullen we het morgen doen. En zei zij dus van ja zullen we her met zen 4e doen? Ik wou het alleen met haar doen maar dat kan zij blijkbaar niet aan. Maar ik weet 2 dingen als we het met zen 4e gaan doen.1. Een van mijn vriendinnen wordt gedwongen om keuzes te maken die ze niet wil. Ik weet dat ze het verschrikkelijk vind wat ze met me doen en ze weet ook dat die andere me helemaal kapot maken. En zij is niet zo. Maar ze kan ook niet zeggen va. Dat ik gelijk heb want dan krijgt ze gezeur met de meiden en met de moeder van Men vriendinnen.Wat vinden jullie ervan dat een moeder zo met vriendinnen bemoeit en er voor zorgt dat je je vriendin altijd gelijk moet geven?2. Ik klap helemaal dicht als ik met iemand moet pra

ik haat het leven zo erg. ik kan het gwn niet meer aan. Ik kwam in de middag thuis, op school had ik maar een boterham op. dus totaal 2 boterhammen gegeten. normaal eet ik er 3 in de middag, hebben mn ouders nooit moeilijk mee gehad. ik neem paar uur later wat chips, en mn moeder word helemaal boos. ik gooide die chipszak op de grond. ik schreeuwde helemaal zo boos was ik. ook noemt ze me steeds vreetzak.  dan mag ze lekker naar haar zelf kijken. misschien had ik er niet zo´n groot probleem van moeten maken maar alsnog.. kinderen van mijn school krijgen geld van hun ouders om voor zichzelf patat te kopen. dat doen ze elke week, soms 2x in de week. toen ik het een keer deed toen werden mn ouders al boos. ik heb dit school jaar maar 3x gehaald…. ik vind mezelf niet eens dik, ik ben niet te dik en niet te dun. maar als me ouders zo doen dan ben ik blijkbaar wel dik. ik wil nu afvallen maar dat gaat heel moeilijk zijn. als je me andere topics al n keer hebt gelezen dan weet je dat ik heel

help me ik heb geheimen zoals dat ik ben aangereden ect

Goedenavond allen, mijn oma heeft  maandag 25 januari 2021 haar rust gevonden. Ik als kleinkind kreeg dit te horen via mijn moeder die gebeld was door opa. Ik kwam net terug van mijn werk en deed de deur open en ineens kreeg ik een telefoontje van mijn moeder. Ik nam op en hoorde haar gillen, huilen met het bericht: “ oma is overleden”, ik kon het op dat moment nog niet beseffen dus ben direct met de auto naar mijn oma en opa hun huis gereden en ja hoor daar lag ze op bed, de ambulance broeders waren al weg en ze lag er heel rustig en vredig bij.  mijn oma was niet de fitste en de gezondste meer en zelf had ze er ook geen zin meer in. Maar vond dit zielig voor opa om hem achter te laten. Toch heeft ze een pijnloze dood gehad namelijk een hartstilstand thuis in haar vertrouwde omgeving. niemand heeft afscheid kunnen nemen omdat ze in een keer weg was. Zelfs opa had geen afscheid kunnen nemen.  mijn oma kennende wou ze dit omdat mijn oma niet van afscheid hield. zoals ik al zei ben ik bo

hallo iedereen ik heb zelfbeschadiging littekens op mijn arm en heupen ik draag heel veel armbandjes om mijn littekens te verbergen iemand maakte laatst een grap van ¨jij draagt vast zoveel armbandjes om je litekens te verbergen¨ ik zij toen van doe niet zo dramatisch en heb het afgelachen ik voel mij hierdoor heel onzeker over mijn littekens mijn vraag is wat moet ik doen?

heyik ken mijn beste vriendin al 10 jaar sinds onze 3de en we verschillen 9 dagen.ik maak me zorgen over haar, ze sluit haar zelf af van deze wereld en ik weet niet wat ik moet doen

Hoi ik ben Senna Deze zondag heeft feyenoord gewonnen en is kampioen geworden heel rotterdam mag naar de huliging en ik wil ook graag maar ik heb 2 toetsen dus daarom mag ik niet van me ouders gaan en eigenlijk ben ik daar een beetje boos om want ik kan de toetsen gewoon nog in halen en die huldiging is 1 keer en daarna misschien 6 jaar niet meerWat vinden jullie hier van?

Hee! Ik ben een 16 jarig meisje en ik heb even een dingetje waar ik mee zit. Ik voel me heel vaak buitengesloten. Ik vind het altijd wel wat lastiger om contact te zoeken met mensen maar de laatste tijd ging het echt veel beter. Ik kwam terecht in een leuke groep waar ik nu meer dan 2 jaar ‘in’ zit. Maar nog steeds hoor ik er niet helemaal bij. Ik zou bijvoorbeeld graag weleens willen afspreken met mensen buiten school, maar ik word niet uitgenodigd. De mensen in deze groep hebben het vaak over leuke dingen die ze hebben gedaan waarvoor ik niet uitgenodigd was en maken vaak plannen zonder mij, terwijl ik er gewoon bij sta. Ook praten ze vaak door mij heen. Net wanneer ik een verhaal wil vertellen waar ik echt enthousiast over ben, praat er iemand door me heen en begint over zichzelf. En ik praat echt niet veel over mezelf, ik luister ook goed in verhouding. Ik vind dat heel vervelend. Een lange tijd kon ik nog accepteren dat dat zo was omdat zij elkaar langer kende dan mij. Maar nu raa

Sorry voor dit lange bericht maar ik heb echt advies nodig.  Hoi, ik ben een meisje van 15 jaar en ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen. Niks maakt me meer blij. Elke dag word ik wakker en wou ik dat het niet zo was. De laatste keer dat ik goed nieuws kreeg waar ik echt blij van werd was een paar maanden geleden, want ik zou in de zomer naar Italië gaan, maar dat gaat niet meer door. Ik verheug me nooit op dingen omdat ik dan niet word teleurgesteld maar die ene keer dat ik me verheug dan word het van me afgepakt. Ik wil niet meer naar school, maar ik wil ook niet naar huis. Ik voel me nooit echt gelukkig, en als ik daarom een paniek aanval of iets in die richting krijg snij ik mezelf om het af te leren. Ik heb 1 vriendin die van het snijden af weet, maar zij woont in Schotland. Ik vind mezelf veel te dik. Het is heel verwarrend want sommige zeggen dat ik veel te dun ben (soms voegen ze eraan toe dat het me lelijk maakt) en andere zeggen dat ik moet afvallen. Ik ken mijn vade

hey,  ik heb altijd al veel stress gehad voor presentaties , om nieuwe mensen te ontmoeten etc. (komt door mn sociale angst). Maar ik heb het laatste half jaar ongeveer heel erg veel stress en druk op mn borst. De laatste maand ongeveer moet ik ook elke keer hyperventileren niet lang ik krijg mn ademhaling na paar minuten wel weer onder controle. Maar ik voel me ook de hele tijd gespannen en het is gewoon echt niet chill. Mijn ouders weten ervan en ik moet nu slapen zonder telefoon en ik slik 2x per dag een valeriaan pil. Ik wil het graag ook aan mn beste vriendin vertellen maar ik ben bang dat ik haar hiermee lastig val want al mn andere problemen heb ik ook al verteld. Maar als ik het niet vertel hou ik het voor haar achter. Ik wil er elke keer over beginnen maar het is gewoon makkelijker om te doen alsof t goed gaat.  Ik weet ook niet waarneer je nou echt een paniek of angstaanval hebt. Ik denk dat ik het al wel n keer gehad heb maar het kan ook goed gewoon hyperventileren zijn. Ik