Emotionele problemen en gevoelens

Hoii,Wat lang geleden dat ik hier iets op heb geschreven!De reden waarom ik hier weer ben is niet zo leuk, er is denk ik iets goed mis met me en niet op een leuke manier :( Ik heb geen idee wat ik moet doen en merk dat ik heel erg vastloopt.Ik heb al best lang problemen met eten en het gaat met ups en downs alleen ik merk dat het de laatste periodes steeds meer naar beneden gaat.Ik begon met slechte eetgedachtes toen ik in groep 8 zat ik begon lunch over te slaan en steeds minder te eten, op het gegeven moment heeft mijn juf mn ouders gebeld omdat zij het had opgemerkt dat ik niets at. Toen ik die middag thuiskwam nadat mn ouders waren gebeld reageerden ze niet fijn en vroegen ze aan me of ik meer aandacht nodig had. Dat is niet zo en ik vond dat erg vervelend om te horen.Toen ik naar de middelbare school/brugklas ging had ik er gelukkig minder last van, ik had nog wel soms last van gedachten die zeiden dat ik dik was enz maar die kon ik meestal wel negeren.In de 2e klas kreeg ik weer

Hey iedereen , k ben een paar maanden nii meer online geweest , en k merk nu dat dit wel echt heeft geholpen,  dus daarom ben k hier weer , oké k ga beginnen . K heb in de tussen tijd veel heel veel mee gemaakt me opa is overleden  , heb ruzie gekregen met een bestie van mij omdat ze loog over haar zm pogingen , k heb zelf nog zm poging gedaan jammer genoeg is het niet gelukt en ben k hier nog . En de laatste tijd krijg k weer paniekaanvallen maar dan ook echt erg krijg dan het gevoel als k stik en kan bijna nii meer ademen dan doe k meestal de 5 regels maar die helpen niet meer idk wat k nu moet doen als k hem krijg zit op de 30 / 45 minuten als k hem heb en het maakt me echt zo moe .  Dus heeft iemand tips tegen paniekaanvallen? 💙

Sinds de kerst vakantie vorige jaar heb ik ruzie met mij nu ex beste vriendin. Teminste ik zag het nooit als een ruzie, maar meer als zij die gewoon veder ging met haar leven en mij had vervangen door een vriendje. Ik ben hier een hele lange tijd heel verdrietig over geweest  en heb een aantal dingen gedaan bij mij zelf waar ik niet trots op ben. Ik heb in deze tijd ook enorm erg geworsteld met z-moordneigingen (ik weet niet of ik dat woord hier mag zeggen). In februari begon het eindelijk een beetje beter te gaan. En toen weer veel beter. Totdat ik op een gegeven moment beschuldigd werdt door haar, dat ik dingen over haar op insta en snapchat zou hebben gezet, wat ik oprecht nooit zou doen en dus ook nooit gedaan heb.  Toen ging het weer helemaal mis. Naast dat ik het zelf heel vervelend vond  werdt mijn moeder ook nog eens heel erg boos op mij. Ik was de tijd daarna in een hele donkere plek en had het gevoel dat ik niemand meer kon vertrouwen, omdat ook mijn moeder het niet voor mij

Tegen mijn mentor zeggen docenten vaak dat ik heel erg kinderlijk ben, ze bedoelen het positie, maar ik vind het niet zo positief en ga mezelf steeds meer haten. Is kinderlijk zijn hetzelfde als kinderachtig? Zeggen jullie docenten ook positive dingen tegen jullie mentor, maar dat jij het niet echt positief ziet? Ik denk dat ik daarom moeilijk vrienden kan maken. Ik ben denk ik gewoon een mislukking.Liefs, Zeepsopje

Hi,ik ben O., ik ben 16 en zit nu voor de tweede keer in 4vwo. ik heb een paar weken geleden te horen gekregen dat ik autisme heb, iets wat ik al langer vermoedde. voor mij valt alles op z’n plaats nu, alles klopt. maar mijn ouders hebben er veel moeite mee. ik woon  niet meer bij m’n vader maar heb nog wel contact met hem. hij is van mening dat autisme een valkuil is. hij weet helemaal niks over autisme en vindt het niet nodig om erover te lezen want hij gaat al m’n hele leven met me om. mijn moeders ex, m’n ex-stiefvader, had autisme dus m’n moeder weet er best veel van af. maar bij hem zag autisme er heel anders uit dan bij mij. ik zit dus in 4vwo en ik heb het de laatste tijd echt heel moeilijk. ik raak steeds overprikkeld en ben echt een soort zombie in de lessen. elke pauze naar de wc om te huilen, en dan weer zombie zijn. aan het begin was m’n moeder heel behulpzaam en meldde ze me vaak af. maar nu raakt ze geïrriteerd. ik stel me aan en moet beter m’n best doen. ze heeft zelfs

ik heb geen vraag maar ik wil graag mijn gevoelens uiten, maar ik ben daar nogal slecht in in het nederlands, dus ik ga het in het engels doen.i don’t understand the purpose of staying alive. the world is going to shit with the environment, the multiple genocides that are happening and capitalism making sure i won’t even be able to keep living in this country. my future is working until i die but still not being able to afford a house or food. everyone is just another cog in the machine that is capitalism. i don’t want to live for that. i try to think of reasons to live but the only thing i can come up with is that i don’t want my grandparents to be at their grandchild’s funeral.i barely have any friends and i wonder if the friends i do have would care if i died. i wonder that about a lot of people. or who would care if i disappeared. i would love to do that. disappear. go somewhere else, turn off my phone. i wonder how people would react. if they’d even notice.i don’t even understand

ik heb het gevoel dat ik begin met self harm. ik begin me zelf steeds vaker te krabben (met de neiging naar snijden) en ik sla mezelf ik doe dit sinds kort. heeft iemand dit ook? heeft iemand tips? 

Hey.Ik zit in de eerste, en heb sinds begin dit schooljaar erg last van angsten.Ik ben opeens erg verlegen, waar ik vroeger juist heel erg extravert was. Het begon met moeite hebben met praten tegen mensen, en het werd steeds erger. Mijn hoofd kwam in een soort knoop terecht die alleen maar moeilijker was om uit elkaar te halen. Toen ik me ook depressief begon te voelen, werd het me allemaal teveel. Ik heb me verschillende keren gesneden in de afgelopen maanden, en heb 2 keer bijna zelfmoord gepleegd.Mijn ouders zijn er vorige week achter gekomen, en sindsdien wordt het alleen maar erger. Ik wil niet meer, ik ben moe en uitgeput en ik heb een hekel aan iedereen waaronder mezelf waardoor ik geen reden zie om nog door te gaan.  Ik weet dat ik waarschijnlijk gewoon "te jong ben om me zo tevoelen" of dat ik me aanstel. Wat moet ik doen? ( methoden van zelfbeschadiging en van suïcide weggehaald wegens regel 6, dit kan voor anderen choquerend zijn of juist als trigger werken )

Hoi, Ik zit ergens mee. Morgen ga ik naar een concert/evenement voor christelijke jongeren. Ik ga met 2 vriendinnen er naar toe. en het duurt 7 uur + ook nog de rij van waarschijnlijk een uur.Deze week was zeg maar niet echt mijn week. Ik ben maar 1 dag deze week naar school geweest omdat ik mentaal en fysiek niet goed voel(de). Gisteren had ik de ergste paniekaanval ooit. Hierdoor ben ik nu en waarschijnlijk morgen ook heel moe en kan ik niet veel hebben. Ik zit echt heel hoog in mijn emoties (maar ik mag dit niet uiten waar andere bij zijn van mezelf)Ik ben nooit echt goed in drukke plekken bezoeken, ik raak heel snel overprikkeld. Ik maak me nu zorgen over morgen. ik wil de dag ook niet verpesten voor mijn vriendinnen of daar moeten huilen of een paniekaanval hebben. Moet ik dit met mijn vriendinnen bespreken en zo ja hoe?Hebben jullie nog tips? heel erg bedankt voor het lezen, hopelijk gaat het goed met jullie,groetjes,A

Hi vandaag voelde ik mij erg rot over mijn thuissituatie en ging en toch naar school en ging met tranen in mijn ogen naar gym en toen ik daar aan kwam ging ik naar de meisjes kleedkamer en toen zag ik een meisje uit mijn klas met haar vriendinnen en ik was zo verdrietig en tegelijkertijd boos dat ik haar meerdere keren duwde en haar bijna sloeg ik moest gewoon mijn woede kwijt mijn inval gymdocen vroeg einde van de les hiernaar en ik ontkende het toen zei ik tijdens mentor les tegen een van mijn mentoren dat het niet waar was want ja anders moet ik weer uitleggen waarom ik dat deed en ik heb geen zin om daar weer over te praten met school want ze gaan dan waarschijnlijk weer naar huis bellen toen ik zat te plannen met mijn beide mentoren moest ik snel weg maar die ene mentor zei dat ik ff moest blijven om het uit te praten met dat meisje ik zei dat ik een afspraak had en ik mocht gaan maar moet morgen wel die gesprek aan ik heb geen idee wat ik moet doen want ik wil ten eerste niet dat

Heyyyy!de rolstoelenrace was super leuk! Ik was vijfde en m’n zus derde. De dokters en verpleegsters duwden ons. We hadden een baan rond en in het ziekenhuis gemaakt met allemaal obstakels. Daarna was de prijsuitreiking voor de derde, tweede en eerste plaats. Gisteren was het uitrusten en vandaag is het een proef of we al klaar zijn om les te volgen en terug hobby’s te doen. Om 15 uur begin ik met keramiek. Sporten mogen we nog niet. Het eten hier is écht ziekenhuiseten 😅. Gisteren is er wel iets ergs gebeurt. Op mijn afdeling is er een transman van 20. Wij lagen samen op een kamen en hij steunde me in mijn coming-out. Omdat hij er natuurlijk ook zelf ervaring mee heeft. Ook al heb ik nu leukemie ben ik daar nogsteeds mee bezig. Omdat ik ook denk: je leeft maar 1 keer en je leven kan zo voorbij zijn.  Al zeker nu in mijn geval. Maar dus: wij deelden samen een kamer en hij hielp me. Voordat hij kanker kreeg nam hij hormonen. De dokters denken dat hij misschien daarom kanker kreeg. Nu m

Hoi allemaal, het schooljaar is bijna afgelopen. Ik heb nog 3 weken les tot aan de toetsweek dus de laatste 3 weken les nu. Ik heb een docent voor wiskunde en ik had haar vorig schooljaar ookal. Er is geen kans meer dat ik haar volgend jaar krijg want ik heb het profiel cultuur en maatschappij gekozen zonder wiskunde. Ik ga haar erg missen. Ik ben nooit zo sociaal met docenten, dus ook niet met haar. Sinds dit jaar weet ze dat ik last heb van faalangst, doordat er iets gebeurde tijdens de toets. Maar voor de rest had mn mentor het afgehandeld. Ik zou haar nog graag een keer willen spreken, maar hoe moet ik dat doen? Aangezien ik bijna nooit een woord tegen haar zeg. Ik ga haar gewoon erg missen

Hallo allemaal, Ik ben 15 jaar oud. Ik heb nu zo'n 3/4 jaar last van tics en hiernaast heb ik autisme. Vaak heb ik tics in mijn gezicht, ik moet bijvoorbeeld continu mijn wenkbrauwen op trekken, de hele tijd mijn neus ophalen of met mijn hoofd schudden. Mensen kijken me vaak raar aan, en soms vragen ze: 'wat doe je de hele tijd met je wenkbrauwen?' Nou dan kan ik wel door de grond zakken. Soms gaan ze de tic nadoen en dat vind ik heel erg. Ik heb ook een tic waarbij ik als ik in de kamer ben steeds in 1 bepaalde hoek van de kamer moet kijken. Ik zeg ook al weleens tegen mijzelf als ik niet binnen 10 seconden bij die lantaarnpaal ben dan krijg ik kanker. Ik voel de tic opkomen, ik doe de tic, ik ben opgelucht, en krijg 10 seconden later de neiging om de tic weer te doen. Ik haat het om het er met mensen over te hebben. Ze snappen net niet en maken er grapjes over. Het liefst kom ik er zo snel mogelijk van af.Heb je tips of advies voor mij?Je ervaring delen mag natuurlijk ook altijd!Vrol

Hoi hoi!Ik ben altijd al heel gevoelig geweest.Als iemand boos op me wordt, heb ik de rest van de dag/meerdere dagen (ligt eraan hoe erg het is) buikpijn van de schaamte. Mensen zeggen vaak dat een fout maken helemaal oké is, dat zou ook moeten kloppen, want we zijn nu eenmaal allemaal mensen, maar toch krijg ik het gevoel dat dat niet zo is. Want telkens als ik een fout maak (iets doms doen of zeggen) worden mensen boos op me en dan schaam ik me zo dat ik buikpijn krijg en negatief over mezelf ga denken.Soms ben ik een beetje onhandig en dan doe ik iets wat misschien toch niet zo slim was of ik flap er iets uit wat ik beter niet had kunnen zeggen. Ik probeer dan zo erg om alles perfect te doen, dat het me te veel wordt. En dan ga ik me stressen, waardoor ik gedwongen ben om iets minder hard te werken, maar dan gaan mensen weer boos op me worden omdat ik fouten maak.Hebben jullie dit ook weleens? En wat moet ik doen? Want ik kan er echt niet tegen als mensen boos op me worden.Alvast be

Hey, ik ben niet nieuw voor degene die dat dachten. M’n oude account is vw omdat ik per ongeluk gegevens heb gedeeld.  nou ja maakt niet zoveel uit.ik voel me de laatste tijd heel kut en wil ook telkens dood. Ik heb zegmaar iets gedaan dat niet echt mocht. En toen werden m’n ouders boos enzo…Oké ik heb dus zegmaar met een vreemde jongen gechat op messenger. En hij stuurde zegmaar p*rn filmpjes. En ja ik ben echt raar en dirty minded dus ik dacht leuk. Dus ik vroeg kan je meer sturen. Ja en toen was ik vorige week m’n telefoon vergeten thuis en toen belde die persoon dus. En toen ging m’n vader dat gesprek lezen. En toen ik thuis kwam waren ze dus boos… dus ja. en m’n beste vriendin (laten we haar Eva noemen) (niet haar echte naam) heeft me ineens verlaten. Ik stuurde hee, en toen werd ze helemaal boos. En heeft ze me op alles geblokt. (Bleek dat ze ziek was, wat ik dus niet wist.) dus ja. Gaat lekker. -geen vrienden-ben een idioot kind-iedereen haat me dus Zover m’n leven. maar ik wil

hoi!ik heb het moeilijk met dingen o.a school, gewicht, sh, ouders,  vrienden etc. En ik wil er heel graag met iemand over praten, maar ik weet niet wie. hier een lijstje met mensen die niet kunnen:-ouders, nee gwn nee die begrijpen me niet en die worden alleen maar boos-vrienden, vinden dat ik met aanstel en de meeste zijn wss nep-school, die vertellen het aan mijn ouders -therapeut, kan niet want hoe kom ik daar zonder dat mijn ouders het weten-broers en zussen, die snitchen mij Dus hebben jullie nog ideetjes voor mensen die ik om hulp kan vragen? heel erg bedankt!! xx

Ik Ben de laatste tijd aan het doen alsof ik me helemaal goed voel maar dat is niet zo. Ik kan Alleen net echt verwoorden hoe ik me voel. Ik Ben namelijk bijna nooit blij  en als ik lach is het niet echt. Ik kan look niet meer huilen en dat doet oprecht pijn. Huilen is altijd al mijn uitlaatklep geweest maar nu kan ik het niet meer. Ik Heb een drukkend gevoel oo mijn borst, ik voel me gestrest en verdwaald. Ik kan het tegen niemand vertellen want er is niemand die ik vertrouw in mijn leven. Dit is het engine wat ik kan doen op het moment. Ik wil mezelf zo erg aan andere bewijzen maar ik voel me nooit goed over mezelf. Het voelt alsof ik in een kleine doos zit en de muren Komen steeds dichterbij. Ik kan er niet uit. Ik will gewoon dat het eindigd. Maar ik hoop dat iemand me eruit haalt voordat de muren niet meer Verder kunnen. Als je dit nu leest is er misschien de mogelijkheid dat je iets vergelijkbaars mee maakt, ik weet hoe je je voelt maar ik kan green advies given. Daarom Ben ik nu

Hoi, ik ben een jongen van 17, maar zo voel ik me niet altijd. Mijn leven loopt opzich redelijk op rolletjes. Ik heb een leuke school, leuke klasgenoten, genoeg vrienden, leuke hobby’s en dan zou je denken kan niet beter toch?Maar toch is er een dingetje waar ik al best lang mee zit. Ik heb het gevoel dat ik me soms een beetje raar gedraag. De meeste mensen in mijn omgeving merken daar niks van, maar als ik bijvoorbeeld in een groep leeftijdsgenoten ben dan voel ik me altijd best wel genant, en zo doe ik ook. Ik twijfel of ik soms te veel aandacht vraag, en andere keren juist te stil ben. Nog een voorbeeldje is bijvoorbeeld op de fiets. Iedere keer als er mensen voorbij komen dan voel ik me bekeken, daarom kijk ik diegene ook aan en dan voel ik me nogal raar als ik dat doe.Vooral als ik nieuwe mensen ontmoet is het erg. Als ik op een nieuwe plek kom met nieuwe mensen (wat veel gebeurt de laatste tijd) dan word ik super onhandig. Als ik bijvoorbeeld iets wil laten zien op mijn laptop lo

TW!! EETSTOORNIS EN PESTGEDRAGNou zelfs 3 jaar laten nogsteeds mega onzeker,k heb mezelf nooit echt knap gevonden en dit kwam voornamelijk door andere mentale problemen, het internet en opmerkingen van andere. Ik weet ook wel dat knap voor iedereen iets anders is maar het lijkt wel alsof iedereen dezelfde mening over mij heeft.Vaak waren het kleine dingen die over mij werden gezegd die me veel pijn deden, dingen als een basic zei is echt lelijk maar ook dingen als oh ze staat op 2 in mijn bsf lijst, andere mogen dat niet zien en me dan vervolgens blokkeren.Maar ook worden er vaak grappen gemaakt over de grootte van mijn borsten en billen, ze noemen me plank en er worden opmerkingen gemaakt als: ach ja als ik een relatie met jou wil kan ik net zo goed een plank daten.tekst aangepast door de kindertelefoon i.v.m regel 6; triggerende details verwijderdMijn eetstoornis maakt dit echt zoveel lastiger voor me ik weet dat ik al dn ben maar voor mijn gevoel ben ik pas mooi als ik ondergewicht

Ik wil dood, maar ook weer niet. ik probeer een reden te verzinnen om het niet te doen maar ik kan er geen verzinnen. zouden mensen me wel missen als ik ineens verdween?

Hoi,  Ik heb dus een beste vriendin, maar ik weet niet of ze wel een échte vriendin is. Twee dagen geleden zaten we bij Latijn, en zei een jongen uit mijn klas iets over autisme. Ik heb zelf autisme, maar ik negeer het gewoon, omdat mensen die schelden met autisme niet beter weten. Dat zegt mijn begeleidster ook. Maar mijn vriendin heeft ook autisme, en die kon er niet tegen. Ze zei dat wij twee allebei autisme hebben. Ik wil het graag geheim houden voor mijn klas, maar zij zegt het dus zonder toestemming. En dat vind ik gewoon niet kunnen. Ik heb al een paar weken een slecht gevoel bij d'r. Een paar maanden geleden zei ze ook dat ik niet dapper ben, ik voor ongeveer alles bang ben, en dat ik lelijk ben. Ik ben er niet op ingegaan, omdat ik best wel verlegen ben en niet voor mezelf op durf te komen. Ik heb er wel een paar dagen mee rond gelopen. 4 dagen geleden wou ik ook iets tegen haar vertellen, maar praatte ze weer door me heen, zoals altijd. Deze keer kreeg ik er genoeg van en zei

Hoii allemaal,ik ben al een lange tijd mentaal onwel. Namelijk ik heb een sociale angststoornis en depressie. Ik doe soms ook aan sh alleen het is niet zo erg,maar ik denk er soms wel aan om dood te gaan. Op school gaat het echt slecht,namelijk ik ben al een paar weken niet naar school gegaan sinds ik  echt niet naar school kan. Ik voel me altijd zo mentaal uitgeput als ik op school ben en zelfs als ik buiten ben. Ik heb het al tegen mijn ouders gezegd dat ik een sociale angststoornis hen en eenbdepressie. Maar het lijkt wel of ze me niet begrijpen en zeggen dat ik gewoon naar school moet.Maar het lukt mij gewoon niet,elke ochtend heb ik ook moeite om uit bed te komen en kom ik altijd te laat. Maar meestal spijbel ik altijd sinds ik me dan mag ziek melden,alleen mijn ouders worden dan wel boos dus dan voel ik me weer schuldig.Ik ga wel een tijdje naar een psycholoog,alleen ik heb het gevoel dat ze me niet kunnen helpen. Zelfs mijn mentor kan me niet helpen want hun zeggen dat ik gewoon

hi, ik ben een meisje van 14.ik ben een hele tijd niet online geweest en als ik online was dan waren dat maar een paar minuten. maar ik heb besloten eventjes een update te geven van hoe het nu gaat.ik zeg aan het begin wel dat ik een meisje van 14 ben maar sinds ik echt kort haar heb voel ik me meer een jongen. ik heb me al eerder echt een jongen gevoeld maar toen heeft mijn moeder het me uit mijn hoofd gepraat. maar sinds ik mijn haar kort heb is dat gevoel steeds sterker. ik was normaal bijvoorbeeld trots op mijn borsten en mijn vrouwelijke figuur maar nu vind ik het gewoon lelijk. ik ben er dus een beetje ingedoken en ik ben erachter dat ik me het meeste een demi-boy voel. ik voel me niet volledig een jongen maar ook niet volledig een meisje. ik vind bijvoorbeeld make-up en tekenen leuk maar ik vind klussen en auto's ook heel leuk. ik kan zo wel meer opnoemen maar daar heb ik geen zin in.het gaat goed met sh. ik ben er grotendeels mee gestopt. ik gebruik alleen nog elastiekjes om mi

Ik ben een meisje van 14,Ik ben er bang dat ik een depressie heb. Ik heb al veel testen gedaan online en kwam uit dat ik een depressie heb. Wat denken jullie? Ik doe aan zelfbeschadiging, weinig zin in school en andere dingen, zelfhaat, veel schuldgevoelens, cijfers gaan achteruit. Alleen nog maar bang en denk echt heel soms aan zelfmoord denk ik. Wat moet ik doen?Zeepsopje

Ik begin bij het begin vorig jaar ontmoette ik een meisje bij me orkest en ik vond haar wel leuk maar we zagen elkaar niet vaak we waren soort van vrienden zeg maar. Toen in het einde van de zomer deden wij allebei met een activiteit mee waar je een week lang spelletjes gaat doen met kinderen enzo en vond ik haar leuk. Totdat ik een andere meid zag en mij leuk vondt om mij persoonlijkheid. Dat werdt mijn vriendin en we hebben een half jaar gehad. Maar die eerste meid heeft mentale problemen omdat ze was aangerand en ik probeerde haar te helpen door haar te koppelen aan een vriend van mij. Maar nu het uit is met me vriendin vind ik haar weer leuk maar nu heeft ze bijna met mijn vriend en ik weet niet wat ik ermee moet doen en de gevoelens onderdrukken lukt niet.Alvast bedankt voor het lezen