Emotionele problemen en gevoelens

hi mensen,Ik maak me zorgen over mijn beste vriendin. Ze heeft een relatie met iemand die depressief en suïcidaal is en heeft meerdere malen diens leven gered. Maar mijn beste vriendin valt zelf ook steeds dieper in een put. Ze heeft weinig energie meer, spreekt bijna nooit meer met mensen af en als wij tweeën afspreken of chatten ligt het initiatief altijd bij mij.  Laatst viel een gesprek stil omdat ze niet meer wist waar ze over moest praten. Dat deed mij pijn, omdat ze niet eens aan mij had gevraagd hoe het met me ging of hoe een paar belangrijke dingen de afgelopen dagen zijn gegaan. Daar zei ik niks van omdat ik vond dat ze daar zelf op moest komen. Ik voel me ook lang niet altijd top, maar voor mijn gevoel lijkt weinig plaats en ik wil haar daar ook niet mee lastigvallen. Ik ben, naast haar relatie, de enige die van haar gevoelens af weet. Ze valt langzaam weg uit onze vriendengroep. Wat moet ik doen? Ik wil haar bij een helpen voordat ze ook suïcidaal wordt.sorry, ik moest dit

Hoi ik reageer heel erg fel op als mensen op mijn billen tikken/knijpen. Het komt niet vaak voor, maar als het gebeurt reageer ik daar echt fel op. Weet iemand hoe dit komt? Of wat ik ermee kan doen? Sommige mensen doen het voor de grap en ik wordt ineens helemaal gek. 

Hoii,Is er iemand die mij kan helpen of kan zeggen wat ik moet doen?De laatste tijd zit ik echt niet lekker in m’n vel. Voel me vaak onzeker over mijn lichaam en heb veel ruzies met mensen.  Ik vind het moeilijk om er over te praten met mensen. En vooral met vriendinnen of mn ouders omdat ze mij gewoon niet begrijpen. En hierdoor gaat het op school ook steeds slechter en kan ik mij niet meer concerteren.Op 1 dag huil ik wel 3x ofz en ik weet t even echt niet meer.Is er iemand die met mij hier over wilt praten?Of tips heeft?xx bobbie03

hey lieverds even ee totaal anders berichtje dan wat jullie gewoon zijn van me ik en eventjes ten einde raad ik mket straks rond half half 10 alleen de bus nemen en kijk er totaal niet naar uit ik waarom ondat ik en het openbaar vervoer geen vrienden zijn en oke het is maar een belbus dat ik moet nemen heen en weer maar dan nog ik zit met kweet ni hoe veel stress paniek angst bangheid tranen die stromen en noem maar op ik voel me zo slecht en vooral zo schuldig omdat ik jullie hier mee moet lastig vallen sorry lieverds

Hey allemaal  het gaat  momteel niet zo goed met me zit hier weer te huilen als een klein kind om het zo te zeggen waarom  ik heb daarnet  weer een heftige ruzie  / woordenwisseling /  discusie gehad waar ik kapot van ben  tis niet de 1ste keer dat dit gebeurd het liefst van al zou ik nu gewoon weg willen weglopen of mezelf pijn doen maar dat gaat helaas niet omdat ik dat ik dat een paar dagen geleden al heb gedaan maar het liefst van al zou ik het opnieuw willen doen of gewoon weg zm willen plegen sorry als dit misschien wat heftig  is  maar op zón momenten  is bet gewoon moelijk om mezelf sterk td houden helaas heb ik al meerdere pogingen ondernomen 1 enkele jaren geleden en andere 6 in de afgelopen 5 maanden als ik me niet vergis  mijn laaste  was bv op 30 April dus dat ik bijna 2 weken geleden  ik heb het al op vershillende manieren geprobeerd maar helaas zijn ze tot nu toe al allemaal mislukt  en zijn ze niet gelukt ik hoop  dat ik jullie niet te hard heb laten shrikken met men al

Hoi allemaal, Ik ben 16 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 jaar was. Mijn moeder heeft een nieuwe man. Zij zijn nu getrouwd en mijn vader is nog steeds alleen. Ik heb veel dingen meegemaakt in mijn leven. De scheiding van mijn ouders, mijn vader kreeg prostaatkanker, veel ruzies en gedoe. Ik voel me af en toe een beetje verloren. Ik zit al sinds een hele lange tijd niet lekker in me vel. Ik weet niet wat ik moet denken, wat ik moet voelen, wat ik wil en wie ik ben. Ik voel me machteloos en ik ben een beetje ten einde raad.  Ik heb dagen gehad dat ik achter elkaar alleen maar verdrietig was en veel aan het huilen ben en dat ik gewoon even niet meer wist wat ik moest doen. Dat ik bang was dat ik nooit meer gelukkig kon zijn. Ik weet op dit moment ook niet hoe ik het moet aanpakken om een gelukkig leven te leiden. Ik ga sinds een aantal maanden naar een psycholoog omdat ik al voor zo'n lange tijd niet lekker in me vel zit dat ik toch had besloten om deze stap te nemen. Maar nu ga

Hoi, Ben ik weer, Ik heb de laatste tijd ineens een hele erge zelfhaat ontwikkeld.Ik doe gewoon alles fout, Niks gaat goed. Morgen heb ik weer school, En ik heb daar echt geen zin in. Bij iedereen zet ik een fake smile op en hopen dat zij niks zien. Mijn vader ziet wel dat er iets aan de hand is, Maar iknwil het niet zeggen. Ik haat het om over mijn gevoelens te praten.Ik vraag me vaak af waarom ik nog leef, Wat heb ik voor nut.Ik haat mezelf gewoon sorry… 

Hey, Ik ben Sarah. Ik ben zelf 12 en heb het gevoel dat mijn leven echt in stukken aan het breken is. Ik voel met uit het niets verdrietig en begin keihard te huilen. Soms denk ik dat ik gewoon aandacht wil want ik weet niet waarom ik me verdrietig voel. Ik wil heel graag een Boyfriend omdat ik me altijd erg alleen voel en ik hoop dat hij me zou begrijpen. Maar wat is er begrijpen als ik niet eens weet wat er met me is? Ik hoop gewoon dat iemand me kan vertellen hoe ik kan uit vinden wat er is en waarom ik me zo kut voel. Ik hoef geen advies met hoe ik me blijer zou voelen ik wil gewoon weten wat er met me gebeurd. Eerst dacht ik dat het misschien mijn hormonen waren omdat ik in de puberteit zit maar heb je dat voor 2 jaar lang? Alsjeblieft help me :(  soms voelt het alsof niemand me begrijpt en soms voelt het alsof ik ben gekwets heel hard maar door wie het voelt alsof iemand me zo in mijn rug heeft gestoken ik hoop vooral dat iemand me kan vertellen dat hij/zij dit ook heeft. Ik heb

Hey, ik wil even iets schrijven waar ik al een tijdje mee zit. Ik heb namelijk al sinds ik mij kan herinneren denkbeeldige mensen in mijn hoofd. (Ben op dit moment 15 jaar) Wat ik daarmee bedoel te zeggen is dat ik allemaal verschillende personen bedenk en daarmee allemaal verhalen verzin. Het begonnen met een paar mensen, maar het heeft nu al allemaal verschillende werelden! Het is allemaal niet op de realiteit gebasseerd. Dus met veel magie, draken etc. Op dit moment heb ik vier gezinnen waar ik echt veel aan denk. Vaak denk ik er 's avonds aan. Of als ik alleen ben en tijd ervoor heb. Het begon met 1 persoon, die verzon ik in de tijd dat ik het allemaal even niet meer zag zitten. Hij had ook veel problemen maar was wel 'perfect' in mijn ogen. Later kwamen er nog veel meer bij. Ze hebben allemaal heel strek hun eigen karakters en verleden. Ook hebben ze natuurlijk een eigen huis (waar ik net zo goed de weg ken als in mijn eigen huis). Door al die jaren dat ik al denkbeeldige pers

Hé allemaal,Ik ben 14 en ik zit in de 3e. Ik heb al sinds het begin van de middelbare dezelfde klas. In de eerste had ik nog veel vrienden en sprak ik vaak met mensen af enz, toen corona begon op de helft van het tweede jaar begon ik mijn vrienden nauwelijks meer te zien en begon ik het contact een beetje kwijt te raken. Sindsdien ben ik eigenlijk zo’n beetje al de vrienden die ik had kwijtgeraakt (heb al een jaar met niemand afgesproken). Ik had altijd een goede vriend (die nog steeds in mn klas zit) maar nu praten we eigenlijk nooit meer en hij zit in een apart vriendengroepje waar ik niet echt bij hoor. Ook de rest van mn klas is best wel verdeeld in groepjes, en dan heb je mij die eigenlijk nergens echt bij hoort.Ik voel me nu best eenzaam en praat niet echt veel met mensen op school. Ik zou wel nieuwe vrienden willen maken maar eigenlijk vindt ik niemand uit mn klas echt aardig. Er zijn wel 2/3 jongens die ik wel aardig vind maar ik vind het lastig om met mensen een gesprek te beg

hey guysOke k ga je effe uitleggen wat er dus aan de hand is. Nou me ex heeft me dus overal op geblokt en dit komt omdat hiij erachter kwam dat ik loog over me leeftijd. Nou ik ben nu 15 en in juni word ik dus 16 en hij is nu 18 en in augustus word dat ding 19. Ja sorry hoor maar zon groot verschil is t nou ook weer niet. Maarja anyways dus hij heeft me geblokt, nu heb ik hem overal geprobeerd te bereiken. Via me nicht gedmt op insta via teams alles! Maar ik had dus vorige week een gesprek met m via me nicht en dat liep niet zo goed want t eindigte met '’kk op'’ dus ja anyways. Hij kan heel bot reageren en direct en ik ben gevoelig en juist niet direct. Maar ja aan de andere kant moet ie wel effe op ze plek gezet worden. ANYWAYS ik heb me dus echt heel wanhopig opgesteld dus ik weet niet of ik m nog moet aanspreken om te zeggen hoe ik me voel enzo. WANT COME ON IK VERDIEN BETER OOKAL WAS T MIJN SCHULD. alsof hij zo mooi is. Anyways ja dat dus. Hebben jullie n idee?

HiWil jullie helemaal niet storen of zo. Maar ik heb een vraag, Is het zo dat een depressie bij vrouwen erger is bij mannen?Ik had ergens gelezen dat mannen het eerder laten merken, En dat de symptomen eigenlijk minder ergzijn als bij een vrouw.Klopt dit?Gr.

Ik heb niet een heel groot probleem in mijn leven maar ik wou dit toch even kwijt. Een vriendin gaat volgend jaar naar een andere school en ik weet niet wat ik moet doen. Het is een hele goede vriendin van mij en ik ben eigenlijk altijd met haar op school. Zij voelde zich niet heel erg thuis op deze school en de school waar ze nu heen gaat past beter bij haar. Ik zelf voel me best wel thuis op deze school dus ik denk dat ik blijf. Alleen ik heb niet een hele leuke klas en de meiden waar ik nog vriendinnen mee ben zijn best serieus met school en zijn anders dan mijn andere vriendinnen. Ik vind ze aardig enzo en ik kan af en toe met ze lachen maar ik weet niet of ik met met hun geweldig ga hebben. Als er gewoon mensen waar ik echt een goede klik me had op deze school zouden zitten zou ik 100% hier blijven maar dat is helaas niet zo. En als ik naar een andere school ga dan moet ik dat nu regelen. En naar een andere school gaan is ook echt heftig en je moet echt weer opnieuw beginnen. Een

Hallo forumleden!Dit klinkt wellicht een beetje raar, maar ik vind het moeilijk om veel te praten. In een gesprek ben ik meestal de persoon die "ja", "oh ja inderdaad", "cool" zegt. Ik vind dit vervelend voor mijzelf en andere mensen. Mijn vraag is dus: weet iemand hoe ik beter kan deelnemen aan een gesprek?Mvg, Philip

Hoi hoi, Ik heb binnenkort me examens, ik stress me daar wel heel erg voor, omdat ik faalangst heb en ik dus blokkeer tijdens toetsen, blablabla… genoeg over mij, me vriendinnen hebben er dus ook nii echt al te vertrouwen in… alleen ik weet gwn nii hoe ik hun… moet helpen… ik zeg steeds het komt goed en heb vertrouwen maar… voor de rest kan ik niks doen en dat irriteert me gwn heel erg… hebben jullie advies wat ik kan doen… dus me vriendinnen kan helpen om die gedachte weg te doen? Of te verminderen? 

Hallo Ik heb een vraag  ik ben mishandelt toen ik 4 was ik werd er me geholpen maar toen het klaar was deed het nog steeds pijn en nu denk ik er elke dag over na wat kan ik er aan doen dat het stopt ?

Sorry dit is een heel verhaal, alleen ik moet het ergens kwijt. Ik ben ongelukkig. Ik ben verdrietig en leeg en ik kan me niet meer herinneren wanneer het begon. Soms heb ik een goede dag of dagen, hooguit een week, maar hoe beter het dan gaat, hoe harder ik weer naar beneden val. Ik zit in het verkeerde lichaam en voel me opgesloten en alleen, ik ben non binair/ trans masc en ik heb het daar best wel moeilijk mee qua genderdysforie en lichaamsdysmorfie (nog geen diagnose). Ik ben door mijn huisarts doorverwezen naar de genderpoli maar door de lange wachtrij zal ik waarschijnlijk ergens in december een intake gesprek hebben. (Mijn ouders weten dat ik non binair ben, maar hebben denk ik niet in de gaten hoeveel last ik daar van heb los van binden) Ik heb ook het idee dat de dingen om me heen niet echt zijn, alsof er een glazen muur tussen mij en de wereld zit en soms is het ook alsof ik niet echt ben. Alsof ik achter in mijn hoofd zit en ik mezelf niet bestuur zeg maar. De tijd gaat gek

Gister met een vriend afgesproken (iemand anders dan in het vorige topic).  Het ging regenen. dus gingen we naar binnen aan een tafel wat bordspelletjes doen en daarna een gesprek gehouden. Maar waar het dus op neer kwam ik zocht een woord (ik ga niet in the depth), toen zei me moeder het, zij zat op een stoel.  Ze zat niet eens in die kamer ja wel soort van er zit geen deur tussen, maar het is wel een andere ruimte. Ik vond het zelf al ververvelend dat ze daar ging zitten, want ze kon ook op een andere plek haken (ik denk dat ze dat toen aan het doen was) Ik kende deze jongen pas dit jaar, daarvoor nooit samen in de klas gezeten. Een erg leuke open eerlijke jongen. Dat was de eerste keer dat hij bij mij was gekomen. Nu ben ik bang dat hij nu nooit meer naar mij toe wilt komen. Heeft iemand tips? Alvast bedankt.Met vriendelijke groeten Anonimiteit123 

Hey ik ben een meisje van 14 jaar en ik zit in de 1ste ik zat vorig jaar ook in de eerste maar ik was blijve zitten omdat me cijfers te laag warenmijn ouders doen er zo irritant mee elke keer als ik een 6 haal ofz gaan ze gelijk boos worden en ik ben zo van het is toch een voldoende. Ze zeggen altijd je leert nooit, we zien je nooit leren, maar ik leer wel alleen ik ben gewoon altijd in me kamer. Oh ja nog een irritatie mijn ouders zeggen ook altijd van altijd in je kamer zitten niks anders te doen dan op je telefoon te zitten je praat nooit met ons. Ik bedoel als jullie nooit zo irritant doen of tegen mij gaan schreeuwen omdat ik in me kamer zit tuurlijk zou ik komen maar ja enige wat jullie doen is hele dag ruzie ik bedoel als jullie elkaar haten neem dan gewoon een scheiding ofz. Soms slaan me ouders me ook irriteert mij ook wel maar laatste paar maanden niet meer maar het probleem begon van daag ergeren te worden dus. Het is bijna het einde van het schooljaar en je mag 4 toetsen he

Hey ik ben een meisje & ik ben net 14 jaar geworden ik ben een tijdje teruge betast door een docent ( ongv 4 maanden geleden miss al iets langer ) het blijf nog steeds lastige als ik op school kom dan komen die momenten weer naar boven ik wordt dan anstige en krijg vervolgens drwang om mezelf te gaan snijden ik hou me dan in in de lessen maar als ik dan thuis kom dan zit ik jankend in me kamer en snijdt ik mezelf ik voel me dan zo leeg en alleen en zo angstig, we hebben nu een nieuwe docent niemand mag haar en daarom bouw ik een schuld gevoel op en snij ik mezelf tis allemaal gw super moeilijk want constant als ik een gesprek wil met me mentor en ik begin er over dt ik het allemaal gw nog moeilijk vind zeg die “ je moet je niet zo erg aanstellen “ enzv we hebben twee mentors maar ben verdeeld bij 1tnje met die andere heb ik een betere band k wil graag ook een gesprek met hem maat weet ni hoe ? Iemand help me pls 

Hi  ,in mijn gezin is tussen 2 mensen vaak ruzie en daar sta ik  vaak tussen in , dat maakt me bang. Ik lig vaak snachts in bed te huilen denkende dat alles wat verkeert gaat mijn schuld is . Ik heb daar door zelfmoord neigingen gehad . Ze zij er al een tijdje niet meer , maar ik heb nu weer heel erg het idee dat het beter zou zijn als ik er gewoon niet meer ben . Ookal weet ik dat ik dan 1 iemand heel erg pijn ga doen (figuurlijk gezien) .  En op school doen mensen vaak raar techen mij of schreeuwen ze of ze gaan me lopen beuken . Dan krijg ik het gevoel alsof ik er gewoon niet toe doe . Zo van : ja uh ....... je kan beter gewoon weg hier .  Kan iemand me plz helpen . Ik ben een meisje van 12 en ik ben bang

TW: zelfbeschadiging Hoi,Ik heb een soort probleem.Ik ben een paar x naar de psycholoog geweest ivm zelfbeschadiging, na 3 gesprekken vond mijn psycholoog 'mij wel positief klinken' dus toen had ze gezegd dat ik maar weer terug moest komen als t weer slecht met mij ging. (Wat ik toch wel een beetje apart vond)Ik had na 2 gesprekken bij de psych aan m'n moeder vertelt dat ik naar de psycholoog ging en er een kort gesprek over gehad, zij heeft dit daarna (met toestemming) ook met m'n vader besproken. Daarna is er niet zoveel meer over gezegd bij ons thuis, ze vonden het niet erg ofz in de zin dat ze boos waren dat ik mentale problemen had. Ze begrijpen dit soort dingen best goed. Maar ik vind het best moeilijk dat hun zelf niet het initiatief hebben genomen om het er met mij nog over te hebben, ik voel me een beetje vergeten. Ik ben 16 jaar dus ik ben zelf ook wel volwassen genoeg eigenlijk om mijn problemen op te lossen, maar ik heb toch ook het idee dat hun m'n ouders zijn en mij hier

Ik ben vandaag voor de tweede keer op de grond beland naar het hardlopen bij het zien van een vrachtwagen. Een aantal weken geleden was dit ook al het geval toen waren we ook al aan het hardlopen en dacht ik als eerst ik heb me te koud aangekleed. Nu had ik eigenlijk het zelfde aan een sport bh en een kort broekje net zoals toen. Maar nu viel ik dus weer bewusteloos op de grond en lag ik weer te shaking toen een vrachtwagen mij kwam inhalen me beste vriendin zag me echt verschrikt kijken en ik viel op de grond en lach te trillen als een gek. De vorige keer was de situatie dat een vrachtwagen ons van voor en van achter tegemoet kwam. Maar kan ik misschien een trauma hebben opgelopen bij mij bijna aanrijding met een vrachtwagen toen ik 7 was. Laat ik het verhaal daar over kort vertellen toen ik 7 was lag ik in me bikini op een handdoek heerlijk bij ons in de straat te zonnen vrij rustige straat. Toen ik even lekker aan het slapen was werd ik dus wakker opgeschrikt door een vrachtwagen di

Hallo mensen,Ik ben Linda en ben 17 jaar oud over maand. Ik heb veel meegemaakt en alles is achter de rug. Alleen heb ik ook keuzes gemaakt, om bepaalde vriendschappen te moeten verbreken door het een andere logische reden. Ik heb veel baad erbij gehad en sta er nu nogsteeds achter van wat ik toen had besloten omdat die mensen namenlijk niet bij mij passen en mentaal in ontwikkeling te ver onder mij zaten en mij niet begrepen. Maar nu alles weer loopt en ik me soms af en toe verveel schiet het wel binnen dat mij sociaal contact is geminderd en weet eigenlijk niet hoe ik aan nieuwe mensen/ vriendschappen kom.  En merk ik ook steeds meer de behoefte om aftespreken  of even samen met iemand weg te zijn.  Mij vraag is aan jullie: Weten jullie misschien wat ik kan doen of hoe ik aan sociaal contact kom? En is dit een herkenbare struggle?  Groetjes Linda

Hee hoi, ik ben Maud, 16 jaar en ik zou je voor gek verklaren als je me 3 jaar geleden had vertelt dat ik hier op deze site srs zou zitten.  Ik weet het gewoon niet meer.. ik heb in een depressie van een klein jaartje gezeten waar ik thuis niks van lief merken maar op school wist en zag iedereen het aan me dat komt omdat ik me thuis niet kan tonen hoe ik me voel en vandaar dat ik dat liever op school doe! Ik heb heel goed contact met mijn docenten zij helpen mij ook met alle liefde maar het lastige is dat zij een plicht hebben naar school toe om als ze zich zorgen maken het te moeten melden aan de ouders wat voor mij gewoon simpel weg een no go is!  het is nu vakantie en mijn mentor weet dat vakantie voor mij een hel is ik moet als het ware weken lang mijn gevoelens weg duwen en doe me anders voor dan dat ik ben, dat is lastig voor mij omdat ik er nu genoeg van heb ik heb na deze vakantie een gesprek ingepland met mijn mentor maar moet ik haar alles eerlijk zeggen dat ik een jaar geled