Emotionele problemen en gevoelens

Hoi er is iets waar ik de afgelopen tijd mee zit en dat is dat in Europa er op dit moment meer mensen dood gaan dan bijkomen wat niet goed is dus ja nu zit ik er soms over in. Laat weten hoe jij hierover denkt 👇

Oké daar gaan we, het is al lang geleden maar ik heb er nog steeds dingen aan over gehouden.  Ik kreeg toen ik 11 was een nieuwe begeleider op scouting. Mijn ouder zag ik nauwelijks meer en dat ik vond ik heel jammer want zij was gewoon de goat. Ik was op dat moment ook heel erg bezig met iemand leuk vinden en een beetje indruk maken?? Ja het klinkt raar maar zo was ik. In elk geval zag ik toen een week later of zo haar zitten in het gebouw van scouting dus liep ik even naar haar toe om een praatje te maken. Ik vroeg waarom ze geen training meer gaf. Ik kan me niet herinneren wat ze antwoordde maar mijn volgende zegje was “maar jij bent leuker…” ze keek me raar aan en zei dat de andere begeleider ook goed is *einde gesprek*hmmm ja als ik daar aan terug denk krijg ik al kippenvel of wil ik echt door de grond zakken. Het klonk alsof ik haar leuk vond en het ergste is dat ik dat ook zo wilde. Maar ik vond haar niet leuk, bovendien was ze 21 en ik 11. uiteindelijk kwam ze terug bij ons (?)

Hoi hoi,Ik denk al een tijdje dat ik misschien neurodivergent ben, maar ik hou me er niet zo mee bezig. Laatst had mijn vriendin een theatervoorstelling over ADHD, en ze zei dat ze me er erg in herkende. Ik ben een beetje gaan kijken, en van wat ik heb gevonden, lijkt het er erg op dat ik het dus heb. Maar ik weet het niet zeker, en ik denk dat als je de symptomen weet, dat je je onbewust op die manier kan gaan gedragen. Ik zou graag een diagnose willen krijgen, maar daar heb ik mijn ouders voor nodig, en mijn vader is enorm tegen neurodivergentie (ik denk dat dit is omdat hij zelf duidelijk neurodivergent is en hij loopt liever weg van problemen/ willful ignorance), en mijn moeder vindt diagnoses niet nodig. Ook als ik haar vertel dat ik dit graag wil, zegt ze dat het niet nodig is, en dat ik me waarschijnlijk gewoon onbewust naar de symptomen gedraag/ ga gedragen als ik die diagnose heb.Mijn vraag is dus: hoe kom ik erachten of ik ADHD heb, en is het eigenlijk nodig om een diagnose t

hey, ik vind het de laatste tijd echt niet meer leuk op school, ik vind leren enz prima, dat is niet het probleem, m'n klas. Ik ben zó alleen. Laatst was ik jarig, yay… niemand feliciteerde me, kijk iedereen wist dat ik jarig was. Maar ja, ik heb ook geen vriendinnen, ik heb er dit jaar zo hard voor gewerkt. ik kan het niet meer, ik lig nu huilend in mn bed, morgen school. ik kan het niet meer denk ik. ik ben al 2 jaar mezelf niet meer, ik heb al 2 jaar niet meer iemand die om mij geeft, thuis gaat het al lang niet zo lekker zm. wat heeft het nog voor een zin, ik kan dit niet nog een jaar, iemand tips hoe ik school misschien leuker kan maken? xx  Tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm anonimiteit. Zie ook forumregel 3: plaats op het forum geen persoonsgegevens.

Ik doe mezelf pijn op mijn onderarm. daardoor heb ik veel wondjes en littekens op mijn onderarm. Het wordt weer steeds warmer en ik moet straks dus weer korte mouwen gaan dragen. Als ik geen lange mouwen draag vallen mijn wonden/littekens erg op. Heeft iemand misschien nog tips om ze te kunnen verbergen. Alvast bedankt 

Hoi,Ik wil graag iets delen waar ik al een tijd mee zit. Ik voel me vaak onzeker op straat of wanneer ik aan het fietsen ben. Ik heb het gevoel dat mensen mij op een rare manier aankijken, en soms denk ik zelfs dat mensen foto’s of video’s van mij maken.Door dingen die ik eerder heb meegemaakt (zoals iemand die bij een verkeerslicht aan het filmen was vanuit de auto, met de camera gericht op het verkeerslicht waar ik stond), ben ik hier heel erg op gaan letten. Ook door andere ervaringen is dit versterkt. Sindsdien denk ik vaak dat het over mij gaat. Ook heb ik ooit in een park gehad dat iemand naar mij keek of het gevoel gaf dat er over mij werd gepraat heb ik ook.Deze gedachten maken me onrustig en onzeker, en ik zou graag advies krijgen over hoe ik hiermee om kan gaan, of andere mensen dit ook hebben.Dankjewel voor het lezen.Groet,Anoniem55555 

Hoi lieve forumleden,Oprecht veel personen (met name meisjes) noemen mij chopped en het is oprecht irritant want het doet om een of andere reden iets met mijn zelfvertrouwen. Waarschijnlijk is het ook zo maar alsnog wilde ik het ff laten weten want het kwam in me op toen ik op een topic antwoordde.Liefs,ghast

Hii!!, Ik ben echt super erg aan het strugglen op dit moment en denk heel veel over Boulimie na, ik probeer hulp te zoeken en praat ook met vrienden ( en me crush ) over mijn eetproblemen, want zij begrijpen mij en hebben zelf ook gestruggled met eten vroeger, ik weet dat ik naar een professional moet. Maar die ene "rare'’ docent gaat meteen zien dat het niet goed met me gaat als k maandag weer naar school moet. Gelukkig beginnen we wat later maandag. Maar ik wil gwn niet naar school omda ze gaan zien dat het niet goed met me gaat. ( het lucht echt op om hier op het forum over deze dingen te praten dus iedereen die reageert of leest <3 dankjewel )

Het wordt elke keer slechter. Ik kan niet kijken naar mn eigen gezicht. De enigste vriend die in dezelfde klas zit is naar een andere (betere) school. Ik heb mezelf weer pijn gedaan. Iedereen zegt dat ik autisme heb? Waarschijnlijk is dat ook zo maar wrm. Ik moest het maar de eerste keer moeten doen¿¿¿

Ik kan het echt niet meer zo, ik slaap erdoor slecht. Ik durf nauwelijks nog dingen. Ik ben bang dat bij alles dat ik doe, iemand gaat schreeuwen en boos worden. Soms loop ik langs de meest willekeurige mensen, en ben dan bang dat ze het hebben over hoe slecht ik nou weer niet ben.Ik durf de laatste tijd ook minder tegen andere mensen te praten. Zelfs als ik het doe, ben ik bang dat het moment dat ik weg ga, dat ze gaan praten over hoe slecht ik ben.Dat is niet eens alles…Soms, denk ik dat mijn eigen familie me iets aan gaat doen. Dit heb ik niet heel vaak, maar soms kijk ik bang naar de deur bang dat me moeder naar binnen komt stormen met een mes ofzo…Ik heb een heel fijne familie, ik heb geen trauma door hun ofzo. Bedankt als je dit allemaal hebt gelezen🫶❤️Iemand tips?

Heyy, Ik voel me al een tijdje verdrietig en leeg, maar ik weet niet precies waarom. Er is geen duidelijke reden, geen specifieke gebeurtenis die ik kan aanwijzen. Iedereen die verdrietig is, heeft vaak een reden. Ze kunnen zeggen: “Dit is waarom ik me zo voel,†of “Dit is wat er is gebeurd.†Maar ik niet. Ik voel me gewoon zo, zonder enige uitleg, en dat maakt het zo moeilijk voor mij. Omdat ik geen reden heb, lijkt het alsof mijn gevoelens niet serieus genomen worden. Het voelt alsof het niet echt mag zijn om me zo te voelen. En dat maakt alles alleen maar erger. Soms denk ik dat het makkelijker zou zijn als er gewoon iets ergs gebeurde. Iets traumatisch. Niet omdat ik dat per se wil, maar omdat het dan tenminste logisch zou zijn waarom ik me zo voel. Dan zou ik tenminste een reden hebben, iets waar ik naartoe kan wijzen. Dan zou ik niet meer het gevoel hebben dat ik me aanstel. Dan zou het makkelijker zijn om het te begrijpen. Maar nu zit ik vast in deze leegte zonder enige ve

Hoi.Ik ben al best lang, de heletijd bang voor dingen. Ik ben erg paranoïde over alles, soms durf ik de reacties op mijn topics niet eens te checken.Elke keer als er iemand aanbelt ben ik bang dat het iemand is die boos op mij is. Ik durf niet meer met vrienden aftespreken en bedenk vaak smoesjes.Voor de meeste mensen zie ik er niet bang uit.Maar ik ben niet 'Bang', alleen paranoïde.Ik ben gewoon bang voor alles, zelf ls mijn eigen gezin.  Soms, denk ik dat ze me pijn gaan doen.Ik weet niet wat ik moet doen.

heejjj nou ik zit dus zegmaar al een tijdje met iets, ik had op de basisschool altijd een beste vriendin en we waren echt megaclose enzo maar toen ik naar de middelbare school ging kreeg ze minder tijd voor me (we zaten allebei op een andere school) vanwege haar nieuwe beste vrienden en haar vriendje en we appten wel vaak, maar zij antwoorde vaak kortaf of ze antwoorde traag omdat ze met iemand anders aan het appen is en we spraken vaak af maar dan zat ze heeel veel op haar telefoon en jaa… het gaf me gewoon het gevoel alsof ik niet belangrijk genoeg voor haar ben zegmaar en als ik met haar was dan voelde het heeel vertrouwd maar dan ging ik die avond weer naar huis en dan had ze haar profiel of whatsapp weer met haar bestie van haar school en dat vond ik best wel kut ofzokweet niet of ik me aanstel dit loopt nu een halfjaartje??gelukkig heb ik wel gwn vriendinnen van mijn klas die met me meedenken en die haar ook kennenbyeeeee :)

Hoi,ik ben 15 en ik merk dat ik al een tijd niet lekker in mijn vel zit. Ik functioneer wel gewoon, school, sporten, sociale dingen, maar vanbinnen voelt het vaak leeg, zwaar en eenzaam. Ik zorg veel voor anderen en luister veel naar vrienden, maar ik heb het gevoel dat ik zelf weinig steun krijg of ruimte heb om te leunen.Ik heb een sterke behoefte aan nabijheid en troost. Soms wil ik gewoon bij iemand zijn, een knuffel, samen stil zijn, zonder iets te moeten uitleggen. Dat voelt niet romantisch of seksueel, maar gewoon veilig. Tegelijk vind ik het heel moeilijk om dit uit te spreken, omdat ik bang ben dat het raar wordt gevonden of niet serieus wordt genomen.Ik heb laatst geprobeerd dit met een vriend te delen. Dat hielp een beetje, maar het voelde ook onaf. Alsof woorden niet genoeg zijn voor wat ik nodig heb. Daardoor blijf ik met een leeg en onrustig gevoel zitten. Ik merk ook dat ik bang ben om me emotioneel af te sluiten, omdat ik heb gezien hoe slecht dat kan aflopen bij iemand

Ik zat een paar dagen geleden in de klas en wou bij mijn goede vriendin zitten. Maar haar vriendin zei tegen mij dat ik er niet thuishoorde en dat ik er niet mocht gaan zitten, Mijn vriendin zei er niks van en stuurde me later een berichtje waarin ze sorry zei. De volgende dag wou ik niet naar school meer en ik heb die hel dag gehuild. Heeft iemand tips?

Hoi. Ik heb dit vooral gemaakt omdat ik echt mijn gevoelens moet uiten maar niet durft te zeggen tegen mijn beste vriendin (wat ik wel morgen van plan ben, want ik ken haar al 12 jaar) ik ben dus een 15 jarige meisje dat in de 4de zit en heb al sinds ik 9 was problemen met mentale gezondheid. Het ging niet goed op school en ook niet in mijn gezin. Daar ga ik verder niet meer over praten. Ik had dus een vriend en ik had met hem voor bijna 2 maanden (wat voor andere misschien niet lang lijkt, maar hij was mijn eerste vriendje sinds ik nooit echt bezig was met jongens) Vandaag had ik het uitgemaakt omdat ik teveel aan me hoofd had en hem niet pijn wou doen door hem te negeren of dingen te zeggen dat ik niet meen. Ik dacht dat het me niet veel zou boeien dat het uit was, omdat hij me soms oncomfortabel zou maken door lustige dingen te zeggen wat dus niet bij mij past. Maar toen ik dus (voordat ik het uitmaakte) dat tegen hem zei, zei hij dat hij het begreep en dat niet meer zou doen. Maar

Hoi ik weet dat er al best veel vragenlijsten zijn maar ik heb een paar vragen die ik niet echt ergens anders kon vinden, het gaat echt over vanalles!Over jezelf:1 hoe oud ben je?             2 hoe beschrijf je jezelf?  3 geaardheid?   4 lengte?  5 jongen of meisje?Depressie:6 doe je aan sh (selfharm)?  7 word je gepest of zo?   8 ben je onzeker over iets? Zo ja, wat?   9 heb je iemand om er over te praten?   10 heb je zelf wel eens gepest? En zo ja, heb je er spijt van?  11 heb je veel vrienden/vriendinnen?12. Word een van je vriend (in)en gepest?13.  Wat zou je doen als je merkt dat je beste vriend ergens mee zit?14.  Heb je iemand om mee te praten als je dat nodig hebt?15.  Waarom zit je op het forum? verliefd enz:16 heb je een relatie?  17 heb je exen?   18 heb je een crush?   19 ben je maagd?  20 heb je wel eens gezoend?  21 kijk je porno?   22 wil je een relatie of liever niet?  23 ben je vaak geil?  24 stel je voor, je hebt een relatie en je wilt graag iets meer maar je vriend o

Hey, ik ben een meisje van 12 en voel me heel onzichtbaar. Nou ja mensen zien mij wel, maar ook weer niet. Dan is het wel “ wil je een spelletje doen” of zo maar nooit gaat het enz. Ook voel ik me de laatste tijd erg ongelukkig. Ik weet niet waarom of hoe. Mischien omdat ik altijd iedereen steun geef maar voor mijn gevoel niemand mij. Ik heb ook niemand om naar te praten, behalve mijn hond. Overigens geeft die geen antwoord. Daarnaast zeggen mijn ouders altijd dat ze me kennen enz. Maar ze zien het nooit als ik heb gehuild, en als ik lieg zien ze het niet. Als ik iets zeg wat ze minder leuk vinden of zoiets dan is het “ je liegt! Ik zie het aan je neus!” Maar wat zien zij dan?! Ik voel me heel erg alsof niemand mij begrijpt. Mijn vrienden ken ik pas een half jaar dus daar ga ik ook echt niet zo mee praten. Ik hoop heel erg dat ik niet over drijf

Hallo iedereen ik zit eigenlijk met iets en ik weet niet hoe het komt... Ik krijg steeds meer interesse in ABDL ik weet niet hoe dat komt... Ik draag vanwege incontinente al 24/7 luiers en hoewel ik het eigenlijk niet fijn vind dat ik ze MOET dragen maar eigenlijk draag ik ze al zolang dat het "normaal" is geworden en eigenlijk geven ze me wel rust en vertrouwen omdat ze mij droog houden.Ook kijk ik af en toe naar plaatjes of filmpjes van ABDL online omdat ik het wel erg interessant vind. Seks vind ik niet leuk tijdens zulke videos maar gewoon als ze gewoon spelen als kleintjes vind ik wel leuk om te zien.Ik vind het wel vreemd van mezelf maar zou het zelf misschien ook wel willen doen (spelen als een klein meisje) met bijv. knuffels spelen (doe dit zoiezo nog) misschien ooit een speentje kopen leuke kinderfilmpjes kijken bijv. Bluey of iets anders. Ik zou er graag over praten met anderen maar durf het thuis niet echt...Misschien wil ik mijn zus vertellen want zij draagt ook luiers omd

oke, dus dit word een erg lang verhaal, please als je er ook maar iets over te zeggen hebt is het echt super fijn. schooldus ten eerste, niemand in mijn klas vind mij aardig ofzo, er zijn we wat mensen die ik mag enzo, maar ik word bijvoorbeeld niet aan de klassechats toegevoegd, ik heb op een gegeven moment ook gehoort van iemand die mij er aan toe wou voegen dat '’er een reden is dat ze er niet in zit'’ ik heb letterlijk niks gedaan, ik ben aardig tegen mensen, ik doe niet veel raars,  ik probeer me best te doen om niemand tegen mij te hebben maar blijkbaar lukt dat toch niet.Mensen in mijn klas deden 8/10 keer ook wel aardig terug tegen mij, dus ik snap niet waar dat vandaan komt. ik weet serieus echt niet wat ik fout doe… adhdook heb ik echt hele erge adhd, dat zorgt er ook voor dat verslaving en depressie heel makkelijk zijn om te krijgen en hyperfocus, chaotisch zijn, en soms gewoon helemaal niks kunnen doen er  ook lekker bij horen. ook superleuke bijwerkingen van de medicatie d

 Ik vind het heel moeilijk om dit te zeggen, daarom schrijf ik het. Ik loop hier al heel lang mee rond, eigenlijk al sinds ik ongeveer 9 of 10 jaar oud ben. Nu ben ik bijna 15 en het is niet minder geworden, het is juist erger geworden.Ik heb vooral last van sociale angst en soms paniekaanvallen. Op school merk ik het het meest. Het is daar heel druk en sociaal en ik raak bijna elke dag overprikkeld. Dan voelt alles te veel en kost het me heel veel energie om het vol te houden.Ik probeer dit al jaren zelf te doen, maar het lukt me niet meer goed. Mijn hoofd en lichaam staan bijna altijd in de stress-stand en ik ben vaak heel moe en gespannen.Ik vind het heel spannend om dit te vertellen en ik weet ook niet precies wat ik nodig heb, maar ik weet wel dat ik dit niet meer alleen kan. Daarom wil ik graag hulp en samen kijken wat er aan de hand is en wat kan helpen.

Hey, ik ben een meisje van 12 en nieuw op het forum.ik heb een vraag, hoe weten mensen Waarneer ze bi of lesbisch zijn? Zelf weet ik het niet meer. Ik heb niet dat ik verliefd ben maar twijfel nu wel aan mijzelf hebben mensen nog tips?

1 hoe oud ben je :2 welke kleur haar heb je :3 welke kleur ogen heb je :4 heb je huisdieren :5 zo ja welke :6 zo nee zou je het willen :7 heb je een verkering : 8 ben je ongesteld :9 zo ja hoe oud was je :10 zit je op een sport :11 zo ja welke :12 zo nee zou je het willen :13 heb je ge scheiden ouders :14 zo ja hoe oud was je toen  :15 laatste vraag moet ik hem ook invullen : ok dat was het doeigroetjes lilou 😄

Hai,,Dit typen is momenteel moeilijk met hoe kapot ik voel.. maar dus mijn moeder heeft tegen me gelogen, voor 7 jaar om precies te zijn. Ze loog met te zeggen dat ze het nummer kwijt was van mijn beste vriendins moeder die ik in geen 8 jaar heb gezien-, terwijl mijn vriendin al jaren dood is.. mijn moeder zei altijd dat we niet wisetn waar ze woonde en dat we niks van ze wisten. Mijn moeder vertelde me pas een week geleden over het- al die jaren hoopte ik om haar magisch weer te zien, het voelt allemaal zo raar aan. Elke keer als we in mijn geboorte dorp waren vroeg ik mijn ouders om langs haar huis te gaan om te kijken of ze daar nog leefde- mijn ouders wouden het nooit doen.. nu weet ik waarom, alle puzzelstukjes klikken op zijn plaats- Ik weet niet wat precies te vragen hier- ik wou gewoon even mijn verhaal kwijt.. Misschien ben ik een beetje op zoek naar advies om hiermee of te gaan ofzo-

Hey hey, ik ben een meisje van 14 en ik zit in de derde. Ik heb best wel vervelende thuissituatie, ik heb autisme (niet heel erg veel last van gelukkig) en een depressie. Nu is de kerstvakantie helaas weer afgelopen en moet ik weer naar school. Ik heb heel erg veel moeite om naar school te gaan, omdat het in mijn ogen nutteloos is, saai, het duurt lang en ik vind het gewoon echt niet leuk. Ik heb opzicht een prima klas, docenten en een paar meiden die me zoveel mogelijk proberen te helpen op school, waar ik heel dankbaar voor ben. Ik weet al wat ik wil doen na school, en ik probeer dat dat voor ogen te houden dat ik toch naar school proberen te gaan, alleen het is zó moeilijk. Het lukt me gewoon niet om de school naar binnen te lopen (zelfs niet als iemand me oppikt), en vaak lukt het me niet eens om uit bed te komen en ik zie het leven door school en m’n thuissituatie gewoon echt niet meer zitten. hebben jullie misschien tips waardoor het makkelijker is om naar school te gaan?