Hoi, 

Moet dit even kwijt 😓 

De laatste tijd gaat het nogal slecht, thuis gaat het niet goed er is veel ruzie over meerdere dingen en ik voel me nogal opgesloten en beperkt omdat ik vaak niet bij weg kan lopen alsin er niks van mee krijgen.  Ik voel me vaak schuldig vooral naar vrienden dat ik niet voor ze ben en ook verkeerd reageer of dat ik bang ben dat ze het idee hebben alsof het me niks doet wat ze zeggen en ze denken dat ik niet geïnteresseerd ben, dat is niet zo en wat ze zeggen wil ik echt oprecht wel horen ... op zo'n moment klap ik dicht met reageren en schieten er meerdere dingen door mijn hoofd wat ik wel zou willen zeggen maar het er gewoon niet uit komt, en misschien denken ze dat niet of zien ze het niet zo maar voor mij voelt het fout en verkeerd, want zo ben ik niet als het goed gaat. Het is al lang dat ik het gevoel heb dat ik met een soort masker moet rondlopen, ik slaap slecht en de laatste tijd krijg ik niet eens meer een hap door mijn keel en kan ik eigenlijk alleen maar huilen door dingen die zijn gebeurt en terug komen en nog steeds spelen.  Eerder heb ik wel hulp gehad, maar daar heb ik niks aan gehad en daardoor is het nogal een drempel om weer hulp te proberen ookal voelt het dubbel omdat ik wel merk dat ik weer terug val in hetzelfde soort patroon als eerder en ik ook weer zm gedachten heb, maar dit keer begin ik er liever maar niet over als bijvoorbeeld vrienden vragen hoe het gaat, ik wil ze niet wéér bang maken, natuurlijk weten ze wel dat het soms niet goed gaat, maar dit lukt gewoon niet meer om uit te spreken. Ik heb soms wel contact nog met 113, maar dat zijn steeds een beetje dezelfde soort gesprekken en maakt me soms wel meer verdrietiger.  Het klinkt misschien fout, maar omdat die gesprekken het soms erger maken voelt het alsof ik faal en kan ik mezelf  daar nogal om haten of dat ik denk: " als zo'n gesprek niet meer kan helpen hoe moet het dan verder?" En die gedachte maakt me wel bang dat ik wéér een moment ga krijgen de controle te verliezen, maar tijdens een gesprek met hun durf ik dat niet aan te geven ik bestempel mezelf als "gek" ( niet omdat ik dat idee heb bij anderen of hun zo zie) maar omdat ik ergens weet dat ikzelf anders ben dan dit... ( ookal is de oude ik al een lange tijd weg) 😔  Ik weet het allemaal niet meer ik huil dagelijks en blijf het liefst elke dag in bed. Na de zomervakantie is het de bedoeling dat ik weer naar school ga, maar ik kan er eigenlijk totaal niet mee bezig zijn ookal ben ik elke dag thuis zitten ook zat, maar ergens denk ik dat ik door extra druk van school helemaal meer terug val en opnieuw dezelfde shit als alles daarvoor mee moet maken dat kan en wil ik gewoon niet 😖 ik ging toen al vaak met buikpijn en een masker op naar school en ging kapot van de stress en zat later thuis te panikeren en flauw te vallen... dat nooit meer.  Ik vond het heel  lastig dit te zeggen en laat het hier maar bij, lief als je dit hebt gelezen.