Emotionele problemen en gevoelens

Paar jaar geleden voelde ik me zo depressief dat ik zelfmoord wilde plegen, tegenwoordig ook nog soms, maar minder, maar ik heb het niet gedaan. Nog niet, ik weet het nog niet, maar denk het niet. Maar toen ik het tegen mijn ouders + broer en broertje zei, lachten ze me allemaal uit, en zeiden dat ik gek was. Mijn broer en broertje pesten/plagen me er nog steeds mee, wat ik wel wat irritant vind. Maar vooral van mijn ouders vind ik het erg triest.Ik wilde toen, en nu ook nog soms, zelfmoord plegen omdat ik te veel door mijn ouders gepusht word dat ik meer met school bezig moet zijn, terwijl ik al hele dagen ermee bezig ben. Net schreeuwde mijn moeder weer dat ik meer scheikunde moet leren, waardoor ik weer zelfmoordneigingen krijg, omdat ik ook erge faalangst heb. Het is niet zo dat ik nu mezelf iets ga aandoen ofzo, maar ik krijg wel de gevoelens dat ik blijer ben om dood te zijn, dan nog hier een dag extra rond te lopen.  Vooral mijn moeder wordt heel boos als ik niet naar

Hoi, vandaag had ik LO en ik houd van sporten, echt heeel erg. Het is meer dat ik me zo alleen voel omdat we zelf groepjes moeten maken😕 raden wie er natuurlijk overblijft… en dan moet ik bij mensen die mij pesten en ben ik een beetje stil en doe ik niet zo veel. Ook wil ik sh verbergen maar je moet een shirt met korte mouwen aan en dan doe ik mijn arm erover. Nu wou mijn gymdocent vandaag voor de 2e keer met mij praten en de vorige keer maakte ik héél duidelijk dat ik geen hulp wou. Nu ging hij een imitatie van mij doen die niet eens klopt dat ik een soort verlegen kind ben die niet praat. Hij zei daarna: ‘Je komt zo onzeker over, dat is niet nodig want je bent een hele mooie meid. Ik weet zeker dat er jongens zijn die jou wel willen. Kom op, borst naar voren!’ En ik weet niet zo goed of dit als compliment is bedoeld of anders… ik voel me er niet zo fijn bij, weten jullie wat ik kan doen?alvast dankjewel!💝

Ik ben een jongen van 13 en zit nu al een poosje in de tweede.Al sinds de zomervakantie overweeg ik zelfmoord te plegen. Mijn drang om dat te doen wordt steeds erger en ik weet echt niet hoe ik hiermee moet omgaan. Ik voel hier gewoon een enorme druk voor en ik weet niet hoe ik dit moet uiten. Ik ben de laatste tijd vrij agressief geweest naar vrienden, familie en docenten. Daarom heb ik nu echt werkelijk niemand meer om mee te praten, want nu mag niemand me meer omdat ik te erge dingen heb gezegd en ik heb grote problemen op school. Ik heb al met 113 gebeld maar dat was werkelijk belachelijk wat er tegen mij werd gezegd. Toen ik zei dat ik 13 was werd er werd er al heel snel gezegd: "Het valt vast allemaal wel een beetje mee” en "Ik denk dat je het veel groter maakt dan dat het is”. Het lijkt echt werkelijk alsof alles tegen mij is en dat niemand om mij geeft. Ik voel me echt hopeloos en vernederd. Wat nu?

Ben ik wel mooi? Ben ik wel goed genoeg? Ben ik wel perfect? Luister niet naar anderen je bent zeker wel goed. Weetje 1 ding is straffer zet je gsm eens uit en kijk daar eens in wat zie je? Ja dat is het juist enkel die is perfect! Iedereen is perfect hoe die is, je moet ni twijfelen jij bent een engeltje!

Hey allemaal. Ik heb in een ander topic al eens verteld over mijn regels voor mijn mobiel en socials en het (niet) mogen gebruiken ervan. Op een rijtje: - ik mag geen social media (geen tiktok en Insta etc)- ik mag niet gamen behalve de standaard spelletjes op de foon zelf - ik mag niks kopen of bestellen zonder overleg - de foon is bijzaak, nooit belangrijker dan mensen. Dus niet bellen of erop kijken en daardoor iemand laten wachten etc.- 's nachts geen gebruik Ik houd mij aan deze regels en mijn moeder heeft daarom geen Family link of andere checks op mijn mobiel gezet. En nu voel ik me toch een beetje slecht. Want ik kijk dus soms toch 's nachts even kort op de foon. Als ik niet goed in slaap kom of een tijdje wakker lig nadat ik al even heb geslapen. Het is nooit lang en ik wil het ook kort houden maar ik doe het af en toe wel. Of er schiet me iets te binnen, of dat ik nog iets wil posten of een mail concept wil maken. En ja dat is dus

Hey, het gaat niet zo goed met me. Ik voel me zo hopeloos. Vriendschap is voorbij, ik trok het niet meer. Iedereen vindt mij zwak. Mijn vriendin waar de vriendschap over is, ziet niet wat ze fout heeft gedaan, ze heeft me zoveel pijn gedaan, met haar woorden en dingen die ze deed. Heel jaar tien vindt mij zwak. Ik zie het niet meer zitten, ik hoef geen vrienden meer en ik hoef ook geen hulp meer. Blijkbaar willen mensen dat ik een soort ijskoud steen word. Ik zit waarschijnlijk ook in de problemen met head of year. Ik voel gewoon dat ik niet naar school wil morgen. Die vriendin geeft mij de schuld, ze draait de rollen om, ze zegt dat ik haar pijn doe en dat zij mij geen pijn doet. Mensen worden geïrriteerd door mij. Ik weet niet waarom. Komt het door dat ik gevoelens heb? Ik wil geen gevoelens meer. Ik wil niks meer. Soms voel ik gewoon dat ik wil weglopen. Ik haat mijn leven en mezelf. Ik vraag te veel aandacht. Ik ben gewoon zat, ik kan niet meer. Waarschijnlijk haat iedere

Jullie kennen het vast wel, misschien ken je zelfs iemand die het doet. Jezelf snijden. Nou ik ben ook zo’n gevalletje, nou doe ik het omdat ze mij de laatste tijd pesten op school en zeggen dat ik anders ben. Ik snap het niet. K ben laatst begonnen met snijden en ik doe het bijna elke dag omdat ik mij zo rot voel. Weet iemand hou je het kan verbergen? Het zit zeg maar net boven mijn pols en het zijn er echt best wel veel helaas😕 ik heb het al aan mijn beste vriendin verteld maar die zie ik niet zo vaak. Ik zit er best wel mee en ik denk niet dat ik uit mezelf kan stoppen, wat moet ik doen?xx juul

Dus ik ben een 13 jarig meisje die de laatste tijd problemen heeft met zm gedachtes. Ik wil therapie vragen aan mijn ouder maar ik weet niet hoe. In de1e kwamen ze erachter dat ik mezelf snee en ze werden helemaal boos. Maar ik ben dus ook de ene dag weer blij. Ik weet nou dus echt niet wat ik moet doen en hoe ik therapie moet vragen.

Sorry heb het toch maar verwijderd ❤

hey hey  zoals je als leest gaat deze vragenlijst over depressie en is dit mijn tweede vragenelijst erover. de eerste werdt veel bekeken en daarom wilde ik er nog 1 maken, maar deze is wel XL!!! dus neem er rustig de tijd voor haha en laat maar weten of julie meer vragen lijsten willen en of het julie leuk lijkt als ik mijn verhaal deel. ik sta er zelf achter en vind het fijn maar ik weet niet of julie het intressant vinden en het willen lezen, want het is een best wel lang verhaal, want er is best wel veel gebeurd in mijn leven, maar ik vind dat zelf dat ik julie het best kan helpen als julie weten at mijn ervaring si en als julie weten wat ik heb meegemaakt. Ik denk zelf vaak van ja wat weet jij er nou van of jij weet niet hoe het voelt of hoe het is. Dus als ik mijn verhaal deel dan kan ik julie waarschijnlijk beter helpen, doordat julie mischien mijn ervaring zien en zien hoe ik dingen heb beleef

ik durf niet meer naar school omdat ik gepest word en mijn vrinden [***] heeft stiekem een naakt video gemaakt ben bang super bang help help pls😭😭😭😭😭 naam verwijderd ivm anonimiteit KT

heyyy,dus ik voel me de laatste tijd een beetje k*t. ik kwam er in de zomervakantie achter dat mijn moeder een overdosis had genomen. dat is in de laatste paar maanden vaan school nog iets van 5 keer gebeurt,  ze was eerst al bij de PAAZ( Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis), maar daar is ze van weggestuurd omdat ze daar weer had geprobeerd om zelfmoord te plegen. Nu was ik laatst boos op m'n zus (gw normale zussen ruzie) en toen wij naar beneden kwamen werd mijn moeder heel boos, omdat we nog niet sorry hadden gezegd. Toen mijn moeder daardoor weer overprikkeld raakte schreeuwde mijn vader tegen mij dat mijn moeder door dit soort dingen dus zelfmoord wou plegen. ik kreeg daardoor het gevoel dat het mijn schuld was… ik weet nu niet zeker wat ik hiermee moet doen aangezien ik met mensen erover praten enorm lastig en k*t vind. heeft iemand tips? -tekst aangepast door De Kindertelefoon i.v.m. forumregel 6 - triggerende informatie-

Heyyy,Ik weet niet of ik dit ga sturen en je hoeft er ook niks mee te doen maar ja.Ik ben echt gwn weer slecht aan het wordenmn mentaliteit is gewoon verschrikkelijk ik weet het gwn niet meerik voel me zo kut maar ik wil je ook niet storen en ik weet niet wat ik moet doenik heb het idee dat ik nog verder in een gat ben gevallen dan eerst en het is moeilijk om mezelf overeind te krijgen nouja moeilijk het lukt op dit moment gewoon niet.Ik heb geen intresse meer in sporten ik wil het liefst gewoon de hele dag inn bed liggen maar dat kan niet en ik weet niet hoelang ik dit nog vol ga houden ik sta op breken.Alle gedachten in mn hoofd gaan door elkaar en ik blijf daar gewoon staan want ik weet het niet meer het enige waar de gedachten overeens zijn is dat het kut is.Mn school cijfers gaan ook heel erg naar beneden en alles gaat slecht. een onvoldoende en ik moet huilen omdat ik het niet meer weet omdat ik mezelf niet meer geloof en

Hai ik ben  een 14 jarig meisje.Ik struggel de laatste tijd met best veel en heb ook veel nare gedachten over z*lfm**rd etc. (Moet je daar sterretjes bij doen? Ik doe het maar gewoon)Ik heb een vriendengroep van een aantal mensen waarvan 2 mensen mijn beste vriendinnen zijn, alleen heeft een van hun ook 3 andere beste vriendinen (daardoor voel ik niet echt speciaal en dat klinkt raar maar ik ben gewoon een beetje jaloers want ik ben ook vrienden met al haar besties) waaronder mijn andere beste vriendin,, waardoor op school en eigelijk altijd ik heel erg third wheeling ben wat heel vervelend is. Die ene vriendin-met die andere beste vrienden- die vertel ik alles, die weet ook over mijn struggles (dat heb ik een tijdje geleden vertelt maar daarna niet echt meer opgebracht ofzo). Alleen de laatste tijd lijkt het haar niks te boeien, ik vraag trw ook altijd hoe het met haar is, tis niet zo dat ik alleen maar over mezlef praat. Maar ze luistert niet en vind dingen niet inte

ik voel me soms erg schuldig wanneer ik eet of dat nou tijdens het eten is of erna soms skip ik ook maaltijdenvoel me erg dik soms nu heb ik een vraagis dit een eet stoornisik heb ge googled ik heb online testen gedaanalles leidt naar Anorexia Nervosa of gwn anorexiamaar ben ik aan het over reacten of is het gwn waar?  

Hoi, Hier gaat het over andere personen.  A = eerste middelbaarB = hetzelfde jaar als mijIk weet niet meer goed hoe ik dit moet uitleggen. Er zijn twee vriendinnen van mij, A en B. A zit in het eerste middelbaar, en B zit in hetzelfde jaar als ik. Ze zijn superhecht met elkaar geworden: ze maken samen TikToks, zetten foto’s van hen twee met lieve tekstjes, sturen elkaar berichtjes en gaan nu ook afspreken.Elke keer als ik dat zie, doet het pijn. Het voelt alsof ik er gewoon niet meer bij hoor, alsof ik langzaam verdwijn uit hun leven. Ik heb met B gepraat, en ze begrijpt het wel, maar er verandert niets. Ik voel me zo ontzettend alleen en niet‑gezien.Soms voelt het alsof ik gewoon wil verdwijnen — niet om iets te doen, maar omdat het zo moeilijk is om me nog ergens thuis te voelen. Ik wil gewoon dat iemand begrijpt hoe zwaar dit is en me helpt om hiermee om te gaan. Ik denk dat het toch beter is dat ik verdwijn. Ik ga g

Heyy dus de laatste tijd heb ik soms van die tijden en dan voel ik me gewoon helemaal leeg, depressief, allen en om heel eerlijk te zijn gewoon k*t.. Ik ben een tijdje geleden 14 geworden, en ik denk dat het misschine door pubertijd komt, misschien mood swing etc, maar van wat ik wete is dat vooral als je al ongesteld bent, dat ben ik nog niet, en ik heb zo een gevoel al sowieso voor een jaar, de laatste tijd is het wel erger geworden maar ik weet het niet…Als ik zo een bui heb wil ik eigenlijk gewoon ieamadn hebben die mij gewoon verteld dat het goed komt ofzo, een beste vriend die me opvrolijkt, maar dat heb ik niet.  ( en daar heb ik sowieso al een ander forum over gepost)  ik wil gewoon janken maar dat kan niet, ik voel me gewoon depressief en ik weet niet wat ik  moet doen.Nu ik er over nadenk ik heb een vriendin, ze heeft zelf ook depressie en hoe zij verteld hoe ze zich voeld is ongeveer eigenlijk wat ik voel, ik heb ook een klein vermoeden dat ik misschien ook z

Ik kan het niet meer aan. Ik huil ELKE dag minstes 1 keer. Ik heb het gevoel dat ik bijna een fricking breakdown heb. Ik neem rustgevende pillen, en dan gaat het goed maar als die uitgewerkt zijn begin ik helemaal overprikkeld te worden en te huilen. Mijn klas is zo DRUK. Ze kunnen hun bek niet houden en bijna niemand krijgt ze stil. Mijn depressie wordt ook gewoon te erg.. Ik wil er niet meer zijn… ik heb gisteren een breakdown gehad, (ik was de les uitgerend omdat ik te overprikkeld ben geworden) Mijn ouders begrijpen me niet. Ik heb nog fricking 2 lesuren te gaan nu. IK WIL ZE NIET HUILEND SPENDEREN!! Ik ben maar alleen gaan zitten, ik kan even geen interactie aan. HOE moet ik dit volhouden.. het is te veel, te veel te veel te veel!….. Wat moet ik doen… Ik huil zo veel, ik heb het nog nooit ZO veel gedaan… ajb iemand help ik trek dit niet meer

ik snij mezelf elke keer weer nadat ik ruzie heb met me ouders heb of problemen heb met mensen en dat soort gevalletjes. Maar ik heb afgelopen dagen het een beetje heftig gedaan en op school vroegen ze ook al WAT IS DAT?! en ik zei gwn telkens dat me katten dat deden maar dat wordt echt een kut smoes. Weet iemand een betere smoes en hoe ik het kan verbergen, ik doe het boven me hand. O en voor de duidelijkheid ik probeer echt te stoppen.

Hallo mensen,Ik zit nu al best een tijdje op het forum, en ik denk dat het tijd is om mijn verhaal hier te vertellen. Ik hoop dat het mensen kan helpen die in een soortgelijke situatie zitten. Toen ik twaalf was zag mijn leven er best goed uit. Ik was een van de slimsten van de klas, ik had een overtuigend VWO-advies van mijn juf gekregen, ik ging naar de school die bovenaan mijn lijst stond en ook op sociaal vlak had ik het best goed. Dat veranderde allemaal toen ik naar de middelbare ging.Mijn eerste dagen op de middelbare waren intensief en zwaar. Logisch, dacht ik, het is nu eenmaal ook een grote overstap. Maar de weken gingen voorbij en het ging nog steeds niet weg. Het werdt juist alleen maar erger. Ik had ook niet alleen last van “gewone” dingen zoals veel huiswerk en lange dagen. Ik had vooral last van het rooster dat constant veranderde, van mijn klasgenoten die ik vaak als agressief en intimiderend ervaarden, en vooral van de o

ik had een bff waarmee ik best close was en  iets van 6 jaar bevriend was.maar op een gegeven moment kreeg ik geen contact meer en het voelt echt alsof ze me heeft laten vallen ook als ik haar zie (we zitten op dezelfde middelbare) kijkt ze me niet meer aan hoe ga ik hier het beste mee om? 

hiin de 1e begon het. heel af en toe at ik mijn lunch op school niet, of nam ik überhaupt geen lunch mee. en ik weet eigenlijk niet waarom want toen was ik nog niet eens zo onzeker. en toen in de 2e werd het erger, ik deed het iets vaker maar nog steeds niet vaak. nu zit ik weer in de 2e (ben blijven zitten) en ik heb vorige week bijna niks gegeten op school, na school, bij ontbijt. en dat komt omdat ik wil afvallen.ik vind niet eens dat ik zo super dik ben, ik ben gewoon niet dunmaar meerdere jongens in mijn klas hebben me al dik genoemd, en ik word er zeker onzekerder over. ik probeer ook zoveel mogelijk calorieën te verbranden door veel te bewegen.soms gaat het een dag heel goed en eet ik weer normaal, maar ik heb toch altijd een zwaar schuldgevoel nadat ik eet. ik denk 24/7 aan eten, wat wel en niet, wanneer, hoezo, en het voelt alsof eten gewoon mijn hele leven controleert.ik weet niet of ik een eetstoornis heb of begin te krijgen, want soms g

Hey, dus dit is al een tijdje aan de hand, ik voel me gwoon zo alleen en k*t. iedere keer dat ik thuis kom heb ik vaak een bijna depressie-achtige walm die over me heen komt. Ik ben op school echt een heel vrolijk kind en dat heeft ook soortvan te maken met het feit dat ik het gevoel heb alsof ik het tegen niemand kan vertellen. Ik heb een geweldige vriendengroep samen met een paar andere vrienden, maar ik ben eigenlijk altijd wel vrolijk met hun, en hun hebben ook gewoon niet de '’vibe'’ om over dat soort dingen te praten. Ik wil graag van die vrienden/ vriend waarbij je gewoon met ALLES aan kan komen, war je het over alles mee kan hebben, waarmee niets raar is, en gewoon je beste vriend/vriendin. Dat heb ik dus niet. ik heb veel vrienden maar ik ben niemand zn eerste keuze, ik ben gewoon '’een van hun vrienden'’ en ik voel me gewoon alsof ik een stuk mis ofzo.Ik heb 1 vriend waar ik me dan bijvoorbeeld wel comfortabel mee voel om dat soort dingen misschien te ze

Ik wil dit graag anoniem houden, omdat ik eerst jullie mening wil horen voordat ik verdere stappen neem. Ongeveer drie maanden geleden kregen mijn neefje en ik ruzie, en daar begon alles eigenlijk. Mijn familie bemoeide zich ermee, de ruzie liep uit de hand en sindsdien heb ik al een tijdje geen contact meer met mijn familie. Nadat mijn familie me gedag had gezegd, ging het juist even goed met mij. Ik kreeg meer vrienden en alles leek beter te gaan — tot deze week. Deze week kwam ik tot de realisatie dat ik een groot probleem heb, dat eigenlijk alles in mijn leven beïnvloedt: mijn moeder.Ze heeft mij mijn hele leven al getreiterd. Ik heb drie banen om haar schulden af te betalen en ik loop daarnaast ook stage. Ik werk te veel, maak overuren en ben daardoor erg oververmoeid. Ze behandelt mij slecht en ik zit in een moeilijke thuissituatie waarin ik niet juist behandeld word. Ik heb wel eens geprobeerd hulp te zoeken, maar ik hoor vaak

Sinds begin dit jaar woont de nieuwe vriend van m’n moeder bij ons, maar ik hou hem altijd op een afstand. Hij doet best wel wat moeite om contact te maken, stelt voor om eens naar de film te gaan, winkelen, gamen, samen een motorritje, naar een pretpark, … Maar ik zeg altijd nee.Vorige week stelde hij zelf voor om met me mee te gaan om bloemen te gaan kopen voor aan m’n papa z’n graf, dat hebben we samen gedaan, hij deed zelfs de moeite om het voor mij te betalen.Hij is dit weekend ook 3x samen met mij naar het kerkhof geweest.Maar de reden waarom ik hem op afstand hou is omdat ik me niet aan hem wil hechten. 3 jaar geleden deden m’n papa en ik een motorrit en zijn we aangereden door een camionette. M’n papa heeft het niet overleefd, ik word er iedere dag aan herinnerd door m’n litteken. Ben hem dus van de ene op de andere dag kwijtgeraakt, en m’n stiefpapa rijd ook met de motor, hij heeft ook al een ongeluk gehad en ik word er ook aan herinnerd als ik het litt