Ik schrijf deze brief weer om mijn gevoelens te uiten. Dit gaat niet over wat je misschien denkt.

Ik voel al lang (al jaren) stiekem eenzaam. Ik heb dan wel mensen om me heen maar geen mensen met wie ik kan praten elke dag over alles wat ik wil. En meestal zijn het mensen waar ik liever niet mee kan omgaan, maar alleen doe omdat ik anders niemand heb. Dan heb ik het over school. Dit jaar ben ik heel het jaar wel werkelijk alleen geweest want de enige met wie ik oppervlakkig sprak komt niet meer naar school. Dit heb ik zo lang volgehouden en ik heb gemerkt dat ik er echt onder lijdt en dat de maat echt vol zit deze laatste paar weken. Ik ga elke dag naar school, ik spreek met niemand in de lessen en ik de pauzes ga ik niet naar de kantine maar blijf ik boven en ga ik langs elke wc om tijd te rekken. Niemand spreekt me, docenten kennen soms mn naam niet eens. Dit is ook de reden waarom ik steeds vaker thuis wil blijven omdat er toch niemand wacht op me op school. En ja, soms heb ik dagen dat ik doe alsof het me niet uitmaakt, maar dan lieg ik gewoon tegen mezelf. Ik voel me op school zo depressief. Elke dag word ik geconfronteerd met opkomende examen en ik voel elke dag die druk van iedereen heel de tijd door. En dan zit ik nog met eenzaamheid erbij en te beseffen dat dit gevoel de volgende dag weer komt. Soms besef ik tijdens school hoe het me laat voelen en dan moet ik bijna huilen. Soms moet ik ook gewoon op school huilen. Het maakt me gwn mentaal kapot. Ik moet maar heel de dag volhouden tot ik naar huis kan en gewoon in mijn eigen wereld kan zitten in mijn kamer, loslaten van al die gedachtes en die stress die ik heb bij elke stap die ik zet op school.

Dat ik met niemand praat komt omdat ik gewoon verlegen ben en me soms gewoon apart voel tegenover klasgenoten. Dat ze al een beeld hebben van, ze praat met niemand en is altijd stil, dus al zou ik mijn verlegenheid opzijzetten en mezelf zijn, zouden ze het raar vinden omdat ze het niet gewend zijn.

Met deze eenzaamheid zit ik niet alleen op school maar gewoon in mijn dagelijks leven. Ik heb niemand echt die me dagelijks appt, ik heb niemand om mee naar buiten te gaan naast school. Ik ga überhaupt nergens. Ik heb niemand om even een rondje mee te lopen, niemand om naar de stad te gaan, niemand om naar de bieb te gaan. Ik voel me afgezonderd van mijn leeftijdsgenoten. Ik weet dat hun vaak even naar buiten gaan of weekend afspraken hebben met vrienden. En volgens mij had jij dat ook op mijn leeftijd. Ik voel alsof ik mijn jongere jaren verspil aan alleen maar thuis zitten en naar school gaan. En dit is de eerste keer in al deze tiener jaren dat ik het kan verwoorden.

Soms ga ik na school naar t winkelcentrum om mezelf af te leiden van die gevoel. Want ik weet als ik thuis zit, ik in mijn kamer toch weer heel de tijd hieraan ga denken. En t centrum is voor de dag mijn enige buiten tijd. Als ik eenmaal thuiskom, zit ik alleen nog in mijn kamer, op mijn telefoon en mezelf proberen af te leiden van mijn werkelijke leven en stress en gevoel. En dat maar elke dag opnieuw. Maar toch eindigt elke dag met liggen in bed, en dan erken ik toch het gevoel dat ik de hele dag heb gehad en huil ik het vaak uit.

Ik probeer het ook zo erg te negeren, in me te houden en gewoon verder te gaan met mijn dag maar die gevoel blijft toch altijd in mijn hoofd zitten. En het doet gewoon pijn. Ik ben zo moe van zo voelen en gewoon zo moe van alles.

Ik doe niks. Ik ga alleen naar school en ben voor de rest thuis. Ik ga bijna niet naar buiten, ik ontmoet geen mensen. En dat heb ik nodig. Daarom wil ik altijd buiten eten of überhaupt naar buiten. Want anders voel ik me afgezonderd van de wereld.

Naast het alleen voelen, voel ik me ook beperkt. Als ik soms met een oude vriendin naar de stad ging, moet ik hele tijd op te tijd letten. Ik wil, als ik nieuwe vrienden maak, naar buiten kunnen zonder gedoe. Ik wil kunnen zeggen “mama ik ga daar met die en die en ben denk ik zo laat thuis”. Ik wil naar slaapfeestjes kunnen gaan of ik wil na school even langs een vriendin thuis kunnen en dan naar huis. Ik wil dingen doen die al mijn leeftijdsgenoten ook doen. Ik wil niet dat er verwacht wordt dat ik na school gelijk naar huis kom of dat er verwacht wordt dat ik geen eigen plannen heb. Want ik ben al 17. En ik voel me al zo sinds vroeger, maar toen dacht ik, als ik ouder ben gaat dat wel veranderen, maar het is nogsteeds zo. En ik weet dat je me veilig thuis wilt hebben en dat je altijd moet oppassen buiten, maar ik word gwn depressief als ik alleen maar thuis zit en niemand ken. En ik word ouder en meer volwassen elk jaar, als je geen risico’s neemt blijf je voor altijd in een kleine bol. En zo is je enige sociale interactie school.

Ik heb gemerkt dat ik bij niemand van buiten mezelf kan zijn. Ik doe alsof ik een serieus meisje ben die niet grappig en leuk kan zijn. Enige met wie ik dat heb/had was die jongen. Naast het zo voelen had ik geprobeerd een last van mijn schouders te halen: jou vertellen over die jongen. En misschien dat je me zou begrijpen zonder dat ik al mijn andere persoonlijke lasten hoef te bekennen. Zonder dat ik hoef te vertellen dat hij de enige is met wie ik kon praten en die mijn eenzaamheid wegneemt.

Toen je me vertelde dat ik niet met hem mocht afspreken was ik boos. Want voor mij voelt het alsof de enige met wie ik zo goed kan omgaan en die ik heb buiten, ik niet kan zien wanneer ik wil en iemand nodig heb. Ja met een vriendengroep mag of met mn zus erbij, maar ik heb geen vriendengroep en ik wil haar er niet per se elke keer bij. Misschien begrijp je het niet maar iemand die zo lang zich alleen voelt en dan eindelijk iemand normaal vindt waar ze echt mee kan praten, veranderd zo veel. Na zo een lange tijd hebben gevoeld dat je niemand had. En dan niet kunnen spreken en afspreken wanneer je daar juist naar zocht, maakt het 10x erger.

Dit komt tot het punt van vertrouwen. Ik heb niet het gevoel dat je op mij vertrouwd dat ik voor mezelf kan nadenken. Hier zat ik ook mee laatste tijd omdat ik me toen pas besefte. In jouw vorige brief had je genoemd dat je voor mij nog keuzes moet maken omdat ik nog te jong voor ben. Ik ben 17 en ik vind dat ik het meeste wel zelf kan beslissen en goed kan nadenken. En dat je mij dat niet laat doen doet pijn. Ookal ben ik dat volgens jou niet, vind ik dat als ik dat nooit doe en geen risico´s neem en niet de gevolgen kan zien van een verkeerde keuze, dat ik dat ook nooit ga leren. Ik word steeds ouder, slimmer en zelfstandiger en ik kan nu steeds meer dingen zelf. Ik denk voor mezelf en ik vind dat ik ook (meeste) keuzes kan maken voor mezelf. Ik ben oud genoeg om te snappen dat er gevolgen kunnen zijn maar het belangrijkste is dat je ervan leert.

Ik ben 17. Ik vorm in mijn eigen persoon. Ik draag make-up die ik mooi vind, ik draag kleding die ik leuk vind, ik doe mijn haar hoe ik wil. Ik doe mijn kamer hoe ik wil, ik heb eigen meningen, eigen grenzen, eigen behoeftes. Ik wil me niet hoeven te beperken wie ik ben of hoe ik eruitzie of wat ik vind omdat het niet overeenkomt met andere mensen en hun idee over wat mag en wat volgens hen normaal is. Toen ik begon met make-up was dat een teken van zelfontwikkeling. Ik heb opmerkingen gekregen erover van verschillende mensen. Zelfde toen ik meer ging dragen wat ik zelf mooi vond of toen ik begon met wimpers zetten. En toch doe ik het, omdat ik het zelf mooi vind en omdat ik niet ben en wil zijn hoe mensen verwachten dat ik ben. En dat is nogsteeds in ontwikkeling. Zelfde is over meningen en keuzes. Soms lijkt het in ons huis alsof we allemaal dezelfde meningen moeten hebben, terwijl ik er soms anders over denk.

Ik ben anders dan mn zus. zij heeft andere behoeftes in haar leven. Ik heb vaak ook het gevoel dat wij hetzelfde moeten doen en vinden. mn zus wil vaak binnen zitten, ik wil naar buiten. zij hoeft geen grote sociale kring, ik zou dat wel willen.

Ik heb geprobeerd mijn gevoelens en verdriet op te schrijven, om het kwijt te raken maar dat helpt alleen maar tijdelijk.

Misschien ga je nu zeggen dat ik het nog even vol moet houden tot ik school heb afgerond. Maar dit eet me al zo lang op. Ik zit hier elke dag, seconde mee. Ik kan hier niet mee focussen op school en ik raak motivatie kwijt. Ik wil mijn mentaal voorop zetten.

Misschien moet ik weer werk zoeken om een sociale kring op te bouwen, of misschien hobby’s buiten zoeken en ergens gaan waar ik leeftijdsgenoten kan ontmoeten. Misschien moet ik meer dingen doen die mij gelukkig maken misschien heb ik gewoon iemand nodig waarmee ik kan praten, kan een vriendin zijn maar miss gwn een therapeut.