Emotionele problemen en gevoelens

Hoihoi, ik ben een meisje van 13 en zat vorig jaar in 1 VWO, ik had best een goed leven. Nu zit ik in 2 Gymnasium (op mijn school kan je pas in de tweede beginnen met Gymnasium) en loop ik vast. Het gaat gewoon niet meer en ik haal alleen maar onvoldoendes voor die irritante talen! Ik heb het al met m'n moeder er over gehad en die gaat over een tijdje misschien naar een 10 minuten gesprek met m'n mentor, das wel fijn, maar volgens de regels van de school mag je pas na de 3e pas stoppen met Gymnasium. Ik heb nu echt heel veel stress want het lukt niet en m'n leraar snapt niet hoe het kan dat je onvoldoendes haalt en m'n vrienden halen allemaal elke keer een 8 of hoger. Ik heb volgende week alweer een toets!!!!!!!!Daarnaast helpt het ook niet echt mee dat m'n broer aan het afkikken is van drugs en hij op dit moment psychische problemen heeft( dat snapt hij zelf alleen niet) en hij elk moment van de dag boos is op m'n ouders, het is gewoon niet meer gezellig en ik vind het zo zielig voor

Ik ben een jongen van 16 en heb sinds kort een vriendin waarmee ik nieuwe dingen uitprobeer, zo heeft ze mij proberen af te trekkenn. Alles ging goed maar ik kwam maar gwn niet klaar. Terwijl ik hier normaal nooit problemen mee heb. Weet iemand hoe dit komt?

Ik zit vaak niet goed in mn vel, en dit komt vooral door een aantal vrienden.Ik word door hun vaak buitengesloten, en daardoor voel ik me kut. ze verbergen dingen voor me en als ze de waarheid vertellen die hard is moet ik janken. en dan draaien ze eromheen door me te troosten en te doen dat ik heel zielig ben.  

hey, ik heb nog steeds last van heel veel stress, laagzelfbeeld, social anxiety (zie mn andere topic). Het punt is mn moeder weet t maar niet dat ik nog steeds last ervan heb en mn vriendin ook niet. Alleen ik wil ze niet belasten met mijn problemen. En toen ik mn moeder alles heb verteld is het alleen maar erger geworden. Ik mag mn telefoon niet als ik ga slapen ik deed daar eerst een luisterboek op luisteren zodat ik niet na kon denken. Maar nu heb ik dat niet meer en denk ik heel de nacht na over alles. over mn stress enzo. weten jullie wat ik moet doen ik wil zo graag an alles af! ( ik heb dus sociale angst, stress door de stress vaak hyperventileren en ik ben bang voor een paniekaanval. en ik vind mezelf dik, lelijk etc, ben heel onzeker en denk dat ik het allemaal niet kan qua school). alvast bedankt groetjes anoniempie145

heey heey, De laatste tijd merk ik dat het niet zo goed gaat met me. Afgelopen augustus ben ik mijn oma verloren. Dit heeft veel impact op me gemaakt. Ik heb niet genoeg mijn gevoel geuit op dat moment en ik merk dat dat nu zwaar gaat wegen. Als ik mijn verhaal kwijt wil weet ik eerlijk gezegd bij wie ik dan kan doen. Mensen zeggen we dat ze er voor je zijn maar als het er op neer komt in eens niet. De laatste tijd ben ik elke dag wel verdrietig en huil ik veel. Er zijn niet veel dingen waar ik ECHT blij van word. Muziek helpt mij wel enorm, net zoals sporten. Mijn omgeving merkt hier eigenlijk niks van. Aan de ene kant vind ik dat fijn want dan hoef ik niet alles uit te leggen. Toch wil ik ook dat iemand aan me vraagt hoe het met me gaat. Meestal komen dit soort vragen alleen vanuit mijn kant. Ik merk ook dat ik dan over mezelf ga praten omdat niemand anders wat aan me vraagt. Ik vind het dat stom van mezelf dat ik dat doe en dan hou ik mijn mond. Ik heb de laatste weken steeds meer m

ik neem mijzelf kwalijk dat ik niet eerder die avond had ingegrepen. Maar jij hoorde dit niet te doen . jij bent toch ‘volwassen’.iedereen kon zich gedragen hoezo jij niet. hoezo heb jij me dit aangedaan? wat voor jou misschien maar enkele minuten duurde, gaat nu voor eeuwig met mij mee. ik zal me nooit voelen als eerst en dat komt allemaal door jou. Een paar uur, paar momenten. Wat voor jou nu het verleden is voor mij elke dag het heden. Elke dag elke minuut denk ik er aan en voel ik het opnieuw. ik voel machteloosheid, schaamte, boosheid, verdriet en vooral een combinatie van dit alles hebben mij gemaakt tot datgene wat ik nu ben,  . Hoezo voel ik dit? jij bent de gene die moet lijden onder schaamte, verdriet, en boosheid. boos zijn op jezelf, want jij hebt me dit aangedaan. Alle vastigheid dat ik had opgebouwd en al het vertrouwen dat ik had in het leven is met een klap weggevaagd. Want jij, diegene die zo netjes en sympathiek overkwam, had ook hele andere kanten die mensen zelfs op

Ik ben al op jonge leeftijd hoogsensitief genoemd. Ik denk ook wel zeker dat dat klopt maar voel me toch een beetje “beledigd”  als mensen zeggen dat het meer een persoonlijkheid is. Terwijl ik het wel een stoornis vind omdat het mijn leven enorm beinvloed.  Ik vind het enorm lastig want als ik aan persoonlijkheid denk denk ik aan “aardig, slim, sportief, fanatiek” niet aan hoogsensitief. Niemand kan me ook uitleggen waarom het zo word beschreven daarom vraag ik het hier want ik voel me er niet goed over. kan iemand het uitleggen? 

Hoi, ik heb dus ADHD en daar valt onder dat ik heel weinig motivatie heb voor dingen. Je kan het vergelijken met een gasfornuis, als er een gasfornuis is die aan staat en ik vraag of je je hand daar op wil doen, dan zou je dat fysiek gewoon kunnen maar mentaal houd je brein je tegen, zo zit dat dus met mij en huiswerk, klusjes, leren en gewoon mijn kamer opruimen. Het is dus heel moeilijk om ook maar iets te doen. Mijn cijfers leiden daar ook erg onder ik heb al iets van 6/7 onvoldoendes en al meerdere 5,5-6,0. Maar van mezelf moet ik overal boven de 7 voor scoren maar dat lukt niet. Dus dan krijg ik weer dat hele gezeik met dat ik boos word op mezelf omdat ik het weer niet goed doe en daar komt prestatie druk en faalangst bij kijken en dat word ook steeds erger en erger. Het ik best hinderlijk, want ik blijf steeds maar boos worden als ik lager heb dan een 6,5. Ook mijn docenten zijn er klaar mee ze kijken me aan van dat ik beter me best moet doen terwijl ik echt alles geef wat ik heb

Heee,Ik zit al een tijdje niet zo lekker in mijn vel en doe sinds een tijdje aan zelfbeschadiging. Nu wil ik dit graag tegen mijn mentor vertellen,maar ten eerste: Ik durf het niet, dus als iemand tips heeft zou dat heel fijn zijn.En ten tweede: Ik heb het gevoel dat zij mij niet mag ofzo, in elk geval zit ze niet op mij te wachten (denk ik) en ik wil ook niet dat ze denk dat ik mij aanstel en dat ik niet zo kinderachtig moet doen. En ten derde: Ik ben bang dat zij mijn ouders dan gaat inlichten, maar dat wil ik echt niet!! Ik wil niet dat hun denken dat ik dat doe, hun hebben al genoeg aan hun hoofd en dan hoeven ze ook niet mijn problemen erbij.  Maar mijn mentor is  wel de enige die ik vertrouw. Dus als iemand tips heeft, zijn die van harte welkom!

Hoi hoi ik ben een beetje in paniek omdat ik morgen gym heb waar we geen truien of shirt met lange mouwen aan mogen en ik heb littekens van zelfbeschadiging op mijn arm heb. wat moet ik doen want ik ben bang dat mijn docent het opmerkt en het tegen mijn ouders verteld kan iemand mij helpen

Hey hey ik ben Elvie 15 jaar en ik weeg 52,3 kg. Ik ben nu ongeveer een week of 3 bezig met afvallen maar zie nog helemaal geen verschil als ik in de spiegel kijk. Terwijl ik eerst 54 kg woog! Is dit normaal? Ik probeer zo min mogelijk calorieën per dag te eten maar neem wel 3 maaltijden en een snackje (soms). Iemand tips wat ik kan doen om het afvallen sneller te laten gaan? Ik blijf er zo kut uitzien :( Ohja op reacties van “je hoeft niet af te vallen” of “je bent mooi zoals je bent” of “ga naar een diëtiste” zit ik niet de wachten :)

Hey J (15) hier en ik heb een klein probleempje. Mn docent doet een beetje raar en volgens mij wilt hij het met mij doen. Hij streelt me hoofd en haar soms als hij langs loopt en ik voel me er eigenlijk niet zo erg over, is dit raar? hij is best knap en hij knipoogt ook soms naar me. Wat moet ik doen? Me enige optie tot nu toe is hem hoofd geven (een van me vorige topic is dat ik eraan verslaafd ben dusja) Help me!!! tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm anonimiteit 

Ik haat school. Ik gaat mijn leven .ik haat alles.  Ik kan hier 2000 woorden over schrijven, maar daar heb ik nu geen tijd voor. Dus in het kort hoe bij mij de middag ging: ik kom thuis van school. Ik moet nog beginnen met het leren voor de 3 repetities van morgen (Grieks, bio en gs). Ik heb knallende koppijn. Ik moet een Frans opdracht nog maken. Ik ging leren en laat me weer veel te veel afleiden, maak de Frans opdracht, kom ik er nu achter dat ik de verkeerde Frans opdracht heb gemaakt. Ook ken ik die repetities echt super slecht. Ik heb vandaag ook te horen gekregen dat ik sinds het begin van het schooljaar 6 kruisjes heb, en daarvoor dus 2 uur moet nablijven. Je krijgt bij ons op school een kruisje zodra je je huiswerk/spullen niet op orde hebt. Ook als je een schrift vergeet. Ik ben nu echt al 20 keer 1 van mijn schriften niet bij me gehad (ik ben enorm chaotisch) en dat is nu dus 6 keer gerraporteerd. NU MOET IK DUS 2 PEEPING UUR NABLIJVEN OMDAT IK EEN PEEPING SCHRIFT NIET BIJ M

heeft iemand ervaring? ik wil mezelf niet pijn doen ofzo maar ik ben heel erg afwezig en heb geen plezier meer in dingen. Ik heb ook niet echt iets waardoor het komt ofzo, alsof het uit het niets komt

Hoi, Ik ben er klaar mee, dit hele leven. Ik word gehaat door letterlijk iedereen, mijn mentor mag mij niet, mijn ouders zitten allebij in een mid-life crisis, mijn vrienden zijn allemaal toxic, school gaat slecht.Even om mezelf voor te stellen : hoi, ik ben kikker en ik ben 12 jaar oud. Ik zit op de middelbare. Ik heb 1x van basisschool veranderd en ben echt gepest.Ik begin bij het begin : m’n geboorte, nee nee grapje hoor. Het begon in groep 3, er kwam een nieuw meisje bij ons in de klas , noah (nep naam ). Zij was jaloers op mij want ik was best populair. Zij heeft mij toen naar beneden gehaalt om haar beter te laten lijken. Ik was al best jong volwassen, ik kon toen al nadenken zoals ik dat nu doe zeg maar. Toen ik in groep 4 zat werd het erger en zei ze dingen zoals : ben je al weer beter? het was net zo gezelig toen jij ziek was. En ze heeft me zelfs in elkaar geslagen. Toen in groep 5 mocht ik naar een andere school. Ik helemaal blij. Wist ik veel. Het ging een hele tijd goed en

Hi ik wil weg lopen van huis want er gaat slecht met mij omdat thuis ik mij niet veilig voel op school word ik gepest en niemand wil er wat aan en ik wil dood en die ik kan naar niemand toe want niemand begrijpt mij de enige die mij begrijpt is mijn school begeleidster en die is ziek dus ik wil weglopen van huis Wat kan ik nu doen?

Ik zit vast in een neerwaartse spiraal van verdriet en frustratie sinds dat ik de 2de overdoe. Mijn vader is een controlerende en overbezorgde figuur die me nooit de ruimte geeft om mijn eigen leven te leiden. Hij bemoeit zich continu met mijn keuzes en beslissingen, en heeft geen begrip voor mijn dromen en ambities.Daarnaast ben ik ook zat van school. De druk om te presteren, de constante eis om perfect te zijn, en de angst om te falen, maken me compleet gek. Ik ben opgebrand, uitgeput, en kan geen energie opbrengen voor mijn werk of studie.Het gevoel van eenzaamheid, falen en hopeloosheid, maakt me zo wanhopig, dat ik mezelf wil vermoorden. Ik kan niet verder leven in deze situatie en kan geen oplossing zien voor mijn problemen. Het enige wat ik kan hopen, is dat de pijn snel zal eindigen.

Hi! Ik voel mij de laatste tijd echt eenzaam, ik zit net op een opleiding na de middelbare school en ik heb echt 0 vrienden wat heel kut is. Ik voel mij echt super kut altijd, ik ben super verlegen en heel onzeker en durf veel dingen niet (mensen aanspreken en gwn überhaupt met mensen praten) waardoor ik ook behoorlijk paniekaanvallen krijg. Heel mijn leven zie ik ook dingen die er niet zijn, geen idee wat ik er mee moet en ik word er ook heel bang van. Voel me ook vaak bekeken en alsof iedereen over mij praat. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen, het is echt een beetje tot het top punt gekomen nu en ik ben heel bang om bijvoorbeeld mijn ouders te vragen of ik naar een psycholoog kan gaan ofzo:( ik ben gewoon bang dat mensen mij niet gaan geloven en ik wil niet dat mijn ouders zich zorgen moeten maken om mij….

Ik wil niet meer, 

Hoi ,Kan iemand mij alsjeblieft helpen want mijn beste vriendin zegt alleen maar dat ze dood wil en ze snijd zich al met een schaar soms en ik weet het even niet meer.Groetjes van mij<3

Hoi allemaal.Ik ben een meisje van 15 jaar. Het gaat niet zo goed met mij. Ik voel me leeg, vermoeid en ik wil echt niet meer verder. Ik sta elke dag met een k*t gevoel op en moet dan de hele dag weer naar school, ik geef zoveel signalen aan m'n ouders over hoe ik me voel, ik ben 24/7 moe, ik eet weinig, ik wil Het liefste nergens heen. Met vrienden afspreken lukt ook niet meer. Ik sport heel veel 5 dagen in de week. En op school nog. En ik merk dat dat ontzettend vermoeiend is maar dat is ook het enigste wat ik graag doe. Ik heb geen idee waarom ik dit vertel maar ik moet het kwijt en ik weet dat ik echt hulp nodig heb. Maar hoe ga ik hulp vragen als ik dat niet durf? En ik wil het niet bij m'n ouders kwijt. Die begrijpen het toch niet. Een paar vrienden weten hier van af maar doen er niet veel aan. Ik verwacht niet dat ze me ineens beter maken maar ze vragen nog niet eens hoe het gaat en dat doet wel pijn.Tips zijn welkom.Liefs mij! 💗

Hoi, het gaat niet zo goed met me. Thuis heb ik bijna altijd ruzie. Ook accepteren ze me niet zoals ik ben (geen jongen en geen meisje, ik haat labels). Op school voel ik me niet veilig. Heb de laatste tijd veel last van trauma flashbacks en heel vaak paniek aanvallen. De laatste tijd ook vaak tot het niveau dat ik weg moet van alles, maar niet meer kan bewegen, heel erg tril, moet huilen en dood wil. Nu ook tijdens de lessen op school kan ik niet meer normaal functioneren. Ik zie een bus buiten rijden en in gedachten spring ik ervoor.Docenten merken nu dat er wat gaande is, maar ik kan niet met ze praten. Ik blokkeer volledig als ik over mezelf moet praten. En nu kom ik ook steeds mensen tegen van de basisscholen, waar ik continue gepest ben. Dat is enorm triggerend. En ook moet ik nu de hele tijd dingen van mezelf, over bepaalde lijnen heen fietsen of juist niet en heb daardoor paar keer bijna een ongeluk gehad. Maar overal zie ik ook kansen om er niet meer te zijn en ik lijk wel all

Recent heb ik veel over de vraag hoe het met me gaat nagedacht. Dit lijkt een gemakkelijke vraag, online wordt de vraag zeer dikwijls oppervlakkig gesteld en is het verwachte antwoord ja zonder er verder bij na te denken. Ook in het dagelijkse leven is een antwoord dat niet positief is niet in conform. Ik denk dat de vraag 'Hoe gaat het met je' serieuzer moet genomen worden en niet enkel een facade moet zijn om beleefd te zijn.Als een eerste stap heb ik de vraag aan mezelf gesteld, niet op de aldaagse oppervlakkige manier die zo ingeburgert is. Maar gemeend, zoekend naar een betekenis vol antwoord. En tot mijn verassing was het antwoord : ... Mentale stilte, ik vond geen antwoord en heb het nog steeds niet gevonden. Ik heb er veel toeweiding aan gegeven tervergeefs.Ik voel me leeg, emotieloos en alleen. Ik heb geen bepaald stabiel leven geleid in het verleden. Ik moest zeer vroeg zeer volwassen zijn. Dat was ik al door hoogbegaafdheid, waardoor ik van nature al anders in interactie gin

Heyy! Een van mijn vriendinnen heeft echt heel veel problemen zoals depressie, anxiety (geen idee wat dit in Nederlands is), een eetstoornis en meer en ik wil haar heel graag helpen maar kan dit niet.Voordat je denkt waarom kan dat niet, ik loop al sinds m'n 10e rond met datsoort problemen (niet alles) en probeer wel te helpen maar ze geloofd me niet en gaat alleen maar over haar gewicht praten wat me ook heel onzeker maakt omdat ze ondergewicht is en zegt dat ze dik is. Ook gaat ze niet goed met me om waardoor ik m'n respect voor haar ben verloren terwijl ze er waarschijnlijk een reden voor heeft. Ik wil graag gewoon advies over wat het beste is om te doen. Groetjes v Lotus, heel erg bedankt alv <33

Hey,ik heb al mn problemen aan mijn moeder verteld en ze reageerde wel goed. Ik moest van haar beter slapen dus geen telefoon bij t slapen en beetje ritme erin houden dat doe ik nu al 2,5 week en er is niks veranderd. Mijn moeder denkt dat ik gewoon negatief denk over mezelf en ik moet er gewoon mee stoppen en als ik negatief denk tegen mezelf zeggen ' stoppen het heeft geen nut'.Maar zo simpel is het niet als ik dat zeg ga ik even later toch wel weer door. Dus ik ben meerdere dingen gaan opzoeken over socialr angsstoornis(had ik al eerder gedaan maar ik wist het niet zeker of k het had). Ik denk eigenlijk wel dat ik het heb maar mijn moeder gelooft het niet ik heb bijna alle symptonen die ze beschrijven.Ik heb podiumvrees, heb het vaak benauwd en druk op mn borst, ik ga soms trillen in sociale situaties als ik me erg druk maak. Ik ga ook steeds vaker van alle stress die ik krijg door de sociale angst tikken met mijn vinger op n tafel of met mn been tikken. Ik moet altijd iets in mn ha