Emotionele problemen en gevoelens

Hallo allemaal,Ik heb de laatste tijd last van dat ik over vervelende gebeurtenissen en levenskwesties zit na te denken in bed . En dan vooral miscommunicaties, gênante gebeurtenissen, gebeurtenissen waar iemand mij heeft gekwetst , gebeurtenissen waar ik niet volgens mij morele waarden hebt gehandeld, gebeurtenissen waar ik per ongeluk iemand heb gekwetst of denk dat ik iemand gekwetst heb, me afvragen of ik iemand niet teveel belast, spijt van niet een sociale interactie aangaan en spijt van overige dingen die ik wel of niet heb gedaan. Ik denk dan ook na over bijvoorbeeld het doel van het leven of hoe ik iemand kan helpen. En ook al zijn dit dingen die misschien zelfs belangrijk zijn om soms over na te denken, om jezelf te verbeteren in de toekomst. Kan ik soms niet stoppen met over deze dingen na te denken, en houdt het me best vaak wakker.  Dus mij vraag is aan jullie, hebben jullie dit ook en wat doen jullie ertegen?

HoihoiEen goede vriendin van mij is overspannen de daarom sinds woensdag niet meer op haar telefoon. Ik heb dit gehoord via haar familie. Ik heb haar nog niet zo heel vaak gezien maar we appen wel elke dag. We zijn christelijk. Wat is oke om naar haar te appen dat ze dat ziet als ze weer op haar telefoon kan? Het moet niet te akward enzo zijn :)

Hey het is nu al 4 maanden naar mijn zelfmoord pogingen. Ik dacht dat ik me beter zou voelen maar niet dus. Ik kan dit niet meer. Alles is gewoon zo donker er is geen licht. Ik krijg hulp maar die hulp werkt niet. Mensen begrijpen het gewoon niet. Ik wou dit graag kwijt, als jullie dingen antwoorden vind ik dat erg lief. De tekst is aangepast door De Kindertelefoon i.v.m. forumregel 6 (Plaats geen illegale, schadelijke, triggerende en/of choquerende (seksuele) inhoud of links op het forum). 

Ik heb een vriendin. Ze vertelde me een paar maanden geleden dat ze zichzelf pijn doet. Niet snijden maar haar hoofd slaan. Ze vertelde me eerst dat haar ouders, haar zus en haar regelmatig erge ruzies hebben. Haar zus vertelde haar dat ze de familie kapot heeft gemaakt en haar ouders vertelde haar dat zij de reden was waarom ze bijna gingen scheiden. Zover ik weet doen ze haar niet lichaamlijks pijn. Maar het is niet een fijne thuussituatie.En een maand geleden vertelde ze dat ze niet veel eet. En het is ernstig ze at gister echt bijna niks voor de hele dag. Het gaat steeds slechter met eten. Ik wil een volwassen vertellen maar ik weet niemand die haar ouders niet zullen vertellen. (Haar ouders worden dan super boos op haar) ze heeft geen leraar op school of niks. Ik heb geen idee wat ik moet doen. HELP  ( tekst aangepast door De Kindertelefoon vanwege regel 6, details over een eetstoornis kunnen triggerend zijn voor anderen en worden daarom weggehaald )

hii t is een tijdje geleden dat ik hierop heb geschreven mr ik heb best wel erge sh gedaan en veel zm gedachtes mr ben nu 17 dagen clean. dat is langer dan me ooit gelukt is en ik weet dat t niet veel is maar ik ben echt blij ermee en trots op mezelf en dankjewel voor iedereen die mn vorige topics heeft gelezen/hebben gereageerd t heeft erg geholpen💕♥️

Hey allemaal Ik had vanmorgen een gesprekje met een lieve vriend van me en mijn vriendin en we hadden het over hoe je om kunt gaan met vervelende of nare herinneringen, dingen die je als kind mee hebt gemaakt. Bijvoorbeeld een ongeval of een verdrietige periode of pesterijen. Voor iedereen is dat natuurlijk weer anders en de één vind iets erger dan de ander. Maar je kunt daar op allerlei manieren mee omgaan en dealen. Nu vertelde onze vriend over dat je dingen soms kunt verwerken of minder erg laten voelen door ze opnieuw te beleven, na te spelen en ze dan te herhalen en elke keer minder heftig te maken. Waardoor je je herinnering minder erg en pijnlijk wordt. Zelf heb ik vlgs mij in elk geval 1 ding , misschien 2, die ik mij wel minder heftig zou willen herinneren. Niet dat het constant voor mn ogen is maar toch. Ik heb er al wel eens hier over geschreven dus houd ik het kort, maar ik ben een keer door een groep jongens en meisjes op mijn knieën gezet op een stoep achter een sporthal

Haiii!!, Mijn naam is sparkle(En dat is niet omdat niemand mijn naam mag weten maar omdat ik niet in de problemen wil komen.)Hoi ik ben sparkle en ik zit op een groep in jeugdzorg omdat het niet goed bij mij thuis.Dus zij ik tegen de politie dat het niet goed thuis ging en wat er allemaal speeldeEn dit was ook de eerste keer dat ik echt serieus was genomen met mijn problemenEn werd ik eerst als nood bed  geplaatst op een groep waar ik me vriendje ontmoette daarna heel snel werdt ik crisis  (geen idee hoe ik dit moet typen)Vervolgens bleef ik daar voor 2 maanden en paar weken en het was echt een hele chillen groepAlles veranderde toen ik naar een andere groep gingWaar ik nu nog steeds zit!Er wordt tegen je geschreeuwtAlles wat ik doe doe ik foutDe sfeer is niet leukMensen rennen en bonken op de deuren in de nachtEn er is altijd drama wat uit de hand loopt Als je een ding fout doet bijvoorbeeld Iemand heeft woede aanvallen en kan er echt niks aan doen door de trauma die je hebben en ze d

Hoi noem me evelien (niet mij echte naam) ik zit op het gymnasium(8.4 gem) en ga naar de 2e. Ik heb vrienden van de basisschool waar ik regelmatig mee praat en heb op de middelbare school vrienden,ik voel niet echt een connectie met de nieuwe vrienden maar ga met ze om want het kan gezellig zijn alleen voel ik me als een blok aan hun been ze zijn wel aardig enz alleen ook rijk. Ik kom uit een achterbuurt en hou dat geheim voor ze want ik wil geen medelijden (stiekem wel maar ik haat het) binnenkort laatste toetsweek en ik lig onder de stress want ik ben perfectionistisch maar heb geen motivatie. Ik heb er geprobeerrd met mijn moeder over te praten maar ze wil niet luisteren en zegt gewoon dat ‘ik niet de beste hoef te zijn’ alsof dat zo makkelijk is. Ik kan moeilijk nee zeggen maar zeg het spmeestal toch. Ik weet niet wat ik moet doen en tast volledig in het duister. Ik sil in de zomer vakantie een enorme glow up doen maar kan de druk niet aan. Ik heb met de mentor geprobeert re praten

Ik heb waarschijnlijk agorafobie. Ik ben 16 en ga niet naar school momenteel. Zodra ik naar buiten ga of naar bijvoorbeeld winkels krijg ik last van duizeligheid en best wel erg ook. Thuis had ik hier nooit last van. Maar nu heb ik hier ongeveer een jaar last van en krijg ik ineens thuis ook last van duizeligheid. Ik durf absoluut geen bloed te prikken maar ik ben benieuwd of meer mensen dit (deels) herkennen? Of tips hebben hier mee om te gaan, ik hoor het graag!🤗

sorry er kunnenscheldwoorden tussen zitten. Maar ik ben ook erg gekwetst en best een beetje boos. Ik had een vriendin, maar ze was erg kut, eerst leken we erg goed te passen. En plotseling ging ze me ineens judgen, ze had de meeste erge dingen gezegd dat iemand kan zeggen. Je bent zwak, ik schaam me voor dat je zo zwak bent, en ik schaam me dat ik vrienden ben met zo’n zwakke persoon. En ze lachte me uit over dat ik een beetje stotter, en doet me na. Dat was toen voor de eerste ruzie. En toen kwam de eerste ruzie, en ze zei sorry en ik geloofde haar. Maar daarna deed ze nog steeds dingen die me pijn doen, ze wacht niet meer voor me in de pauzes, ze wilt liever zitten naast iemand anders, ze zegt dat ze ruimte nodig heeft en dan geef ik haar ruimte en dan later zie ik haar zitten met haar andere vrienden en mijn vrienden, dan zegt ze dat ze geïrriteerd van me wordt omdat ik niet echt een prater meer ben en dat ik introvert ben, en dan probeer ik daar iets aan te doen ik probeer meer te

Heyy,Ik heb denk ik wel goed nieuws, maar er is ook iets waar ik mee zit. Ik ga ergens begin meisje naar de psycholoog in het ziekenhuis, het was een idee van een leraar en dat hebben ze mijn ouders verteld. Alleen ik vind het wel spannend, want sinds ik in thailand ben, heeft bijna alle mensen me veroordeeld, ben bang dat ze dat ook gaat doen, ook al weet ik dat psychologen niet horen te veroordelen. Ben ik er toch bang voor. En ik voel me niet persée echt gemotiveerd om te gaan. Wat als het niet werkt? En wat als ik hibernate weer stop, jrijg ik dan weer een terugval? Ben ik dan weer bij begin af aan. 

Hoiik ben echt ff op. Nou laten we beginnen ik ben een dj en zou voor mijn klassen feest mogen draaien op de echte apparatuur . Nou heel leuk tot dat de eigenaar zegt na ja ik vind het toch niet zo fijn dat je achter mijn spullen gaat draaien. En in een keer schoot al mijn verdriet naar boven. Ik was zo verdrietig. Dat ik gwn leeg ben.ik wou zo graag draaien op dat feest om te bewijzen dat ik ook besta. Ik word gewoon gebruikt en genegeerd. Iedereen leent spullen van mij. Iedereen vraagt kauwgom aan mij. Iedereen deelt zijn kut verhalen met mij over dat hun vader hun telefoon had afgepakt. Terwijl ik geen eens een vader heb. Iedereen gebruikt me als een gratis psycholoog. Iedereen begeert bij ook nou niet negeren maar ik voel me ontzichtbaar. En op een moment ongeveer twee maanden geleden zei ik” ik ben jullie psycholoog niet ga maar bij iemand anders klagen” mijn vrienden begrepen dat maar een week later beginnen ze weer te zeiken.  Iedereen is altijd negatief bij mij. Iedereen afzeik

Ik vind het dus fijn en leuk om little te zijn. Nu zijn er genoeg vragenlijsten die zich alleen richten op luiers maar ik dacht misschien ook een leuk idee om een lijstje te maken die dat minder benoemt. (Zitten wel een paar vragen over luiers in btw🙈) Gender:Leeftijd:Lengte:Beschrijf je uiterlijk: Ben je bekend met ABDL/TBDL?Ben je meer TB of DL?Hoe lang weet je dat al?Hoe lang ben je er mee bezig?Weet je hoe deze gevoelens zijn ontstaan? (Bijv: incontinentie, bedplassen, jaloerzie naar verzorging of iets anders)Heb je een little-age of age-range?Zo ja, hoe oud?Vind jij dat luiers erbij horen?Want vind je belangrijker bij luiers een leuk design of dat ze goed beschermen tegen ongelukjes?Waar speel je graag mee als je je klein voelt?Gebruik je ook een speen?Wat voor little items heb je allemaal?Wie weten ervan?Heb je een BF of GF die ervan weet?Zo ja, hoe reageren hun erop?Wat vonden jullie van de vragenlijst? Ik hoop dat jullie het een leuke vragenlijst vonden....Ik zal hem zelf ook

Hoihoi ik zag net een leuke topic waar ik echt vrolijk van werd er was namelijk iemand die een leuk berichtje had geschreven en het leek mij leuk om daar in deze topic soortvan (ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen) de gelegenheid voor te maken, zodat als je even niet zo lekker in je vel zit je hier onder even kunt kijken☺️ dus ik hoop dat iedereen die dit leest een klein hoeft niet heel lang tekstje wil schrijven  Groetjes cookie😘

Ik ben een jongen van 16 en ik schrijf dit omdat ik de laatste tijd enorm in de knoop zit met mezelf. Het ene moment gaat het best goed en voel ik me rustig (ik schrijf veel in een soort dagboek in Word en dat helpt), maar het andere moment schiet ik volledig in de stress, krijg ik een soort paniekaanvallen en voel ik me heel eenzaam.Er zijn een paar dingen waar ik momenteel erg mee worstel:Ik heb een heel goede vriend met wie ik heel close ben. We steunen elkaar enorm en knuffelen ook gewoon soms, niet heel veel ofzo, maar ik raak soms zo in de war van mijn eigen gevoelens voor hem. Is dit gewoon een heel diepe vriendschap, of is het meer? Ik heb hiervoor een relatie met een meisje gehad, dus dit is allemaal heel nieuw voor me. Ik durf het niet goed met hem te bespreken, omdat ik bang ben om de vriendschap te verpesten. Dit kun je ook wel terug zien in eerdere topics van mij. In het verleden hebben mensen weleens mijn grenzen overschreden, en ook recenter is er in een andere iets stom

Hii,Sorry dat ik hier heel lang niet meer ben geweest. Zoals ik al zei in 1 van mijn topics ben ik verhuist..☹ ben het er ook nog steeds niet mee eens maar kan er helaas niks meer aan doen.  Ik kan nu wel een beetje mijn plek vinden maar het voelt heel raar en mis veel mensen..  Mijn ouders hebben vaak ruzie.. denk vooral omdat we steeds dicht op elkaars lip zitten en dat er een aantal dingen zijn gebeurt ☹met vriendinnen gaat het nog steeds net soepel en met iemand heb ik eerst een pauze, ik hoop dat het contact wel meer terug gaat komen maar ja het is afwachten en heb ik eigenlijk ook wel iets ergers aan mijn hoofd, vorige week is mijn opa overleden 😔♥️ en ik ben er nog steeds kapot van voor de verhuizing ging het al niet goed met hem en moest hij naar een verzorgingshuis ookal wou hij dat niet en zat er mee dat ik en mijn ouders minder bij hem kunnen zijn, dat vind ik al super erg.. 😭☹ vorige week werd mijn moeder gebeld dat het slechter ging en dat hij ons iets wou vertellen, toe

Okay, haiii. Dus ik heb nu bijna zo’n half jaar mentale problemen en shit. Doe ook al een half jaar aan sh en heb nu zo’n 3 maanden therapie (wat heel leuk is 😐 (gwn echt niet)), heb 1 keer een opname gehad in een ggz instelling (was ook echt heel leuk) met 2 keer een BOR (bed op Resept (een nachtje daar slapen)). Heb niet normaal vaak ruzie met m’n moeder wat ik eerder met m’n pa had. Het liefste wil ik gwn zm plegen maar ik weet ook dat ik m’n vrienden, zusjes en broertje dan heel veel pijn doe enzo. Ik heb daarnaast ook waarschijnlijk een eetstoornis want ik weet vaak alleen een klein bordje avondeten en verder niks op een dag. Niet omdat ik niet wil eten omdat ik dik ben ofzo (wat ik wel vind dat ik ben maar daarom ga ik nu vaak 1 keer per week naar de sportschool en 1 keer in de week naar kickboksen) maar gwn omdat ik geen honger heb. M’n moeder heeft letterlijk een aantal week geleden gevraagd of ik d**d wil en als ik dat wil dat ik het dan met m’n therapeuten moet over hebben o

Hoii ik ben dus 13 en ik haat mezelf ik ben niet depressief mr ja ik weet dus niet of dat ook kan . Ik snijd mezelf met echt alles en ja ben nuneen tijdje clean mr ja hetvwerkt verslavend het enig eis dat ik naakt douche met sport en dat de meiden uit m'n team dus echt overbezorgd zijn. M'n ouders zijn er ook al een keer achter gekomen mr ik heb gwn gezegd dat het maar eenmalig is mr ja hé tuurlijk niet. Ik word zoals ik mezelf nu zie geen 15 meer. De enige reden wrm ik het nog niet heb gedaan is schuldgevoel want niemand heeft iets door behalve de mensen die ik iets heb verteld. Ik heb sws altijd al last van schuldgevoel voor alles zelfs dingen die niet eens leven en ik weet eig niet of ik wdl vrienden heb waardoor ik ook best eenzaam ben. Als ik dus iets vertel heb ik het al 100x geoefend met alle reacties die komen zodat het niet misgaat mr dit gaat dus wel altijd mis en ik begin te stotteren. Ik ben echt zo klaar met leven en ja er zijn nog 2 vriendinnen (?) Die het gaan doen als i

Ik snap dat het niet het einde van de wereld is maar hoogstwaarschijnlijk ga ik niet over, ik ben pas 2 dagen in mijn toetsweek en ik moest een 3,5 halen voor wiskunde om een 3,5 te blijven staan dat was het uiterste, maar de toets ging echt heel slecht en ik heb geen motivatie meer om andere dingen nog te doen, altijd ging ik met twee vingers in de neus over hoe haal ik de docenten over om mij over te laten gaan, ik ben echt heel slim. Ik kan altijd nog naar wiskunde a misschien helpt dat maar….. ik moet gw over gaan

Regel 6 Plaats geen illegale, schadelijke, triggerende en/of choquerende (seksuele) inhoud of links op het forum.Hiermee bedoelen we bijvoorbeeld: Aankondigingen van zelfdoding worden verwijderd. Bericht verwijderd door de kindertelefoon.

ik wil gewoon naar huis, het land waar ik nu woon is gewoon niet hetzelfde als in Nederland. De mensen zijn wel aardig, maar niet alle mensen, mijn vrienden die me veroordelen op school, heel mijn jaargroep. Docenten die niks doen. Ik haat mijn school. Ik wil gewoon naar huis, ik mis mijn vrienden. Ik kan het gewoon niet meer, soms denk ik, ik ga gewoon weglopen en zelf terug vliegen naar Nederland, maar dat kan ook niet. Maar ik wil wel gewoon naar huis. En school, ik voel me daar ook niet welkom. Ik mag niet zijn wie ik ben, ik moet altijd veranderen, zo deed mijn “vriendin” tegen mij. Waarom moet ik verhuizen naar de andere kant van de wereld? Kan ik niet gewoon in Nederland blijven? 

Ik heb de laatste tijd vaker last van paniekaanvallen..net weer.. ik heb bijna 112 gebeld, omdat het zo heftig was. ik ben uitgeput.heeft iemand hier tips voor??

Hoi ik lees in een paar reacties dat sommigen van jullie wel eens, vrijwillig of onvrijwillig, op je knieën moest zitten. Zelf doe ik dat wel eens voor het slapen gaan dus dat is een voorbeeld van vrijwillig. Als je wilt kun je hier vertellen of en waarom jij wel eens moest knielen.  Op je blote knieën misschien zelfs. Voor iets romantisch misschien, uit eerbied kan ook, of uit pesterij. Of straf. Wat betekent knielen volgens jou? En hoe heb je gereageerd en hoe reageerden andere kinderen? Groetjes xxxx

hey.. ik ben een jongen en zit in de derde. en ik heb heel veel stress door school. ik ga je vertellen waarom: ik moet voor nederlands: een boek verslag en presentatie maken en die deze week af hebben waarvan ik het boek nog niet uit heb. ik moet een verslag en een cv schrijven, en dan moet ik daar bij ook nog leren voor de toetsweek.voor de rest van de van de vakken moet ik leren voor de toetsweek.en daar allemaal nog bij op mijn engels docent geeft mij aleen maar slechte cijfers , want hij zegt dat hij geen toetsen geeft, maar dan zet hij wel bij mij slechte cijfers neer, terwijl ik echt goed ben in engels (zit oorspronkelijk een niveau hoger dan hij het geeft).en als het al niet genoeg is, de toetsweek is volgende week.. ik ben al een tijdje depressief (2 jaar) en begon toen ook met selfharm, op mijn armen en nek. weet niet waarom ik dit zeg, kijk maar of je erop wilt reageren. moest het effe kwijt! bedankt voor het lezen en tot de volgende!

Hoi mensen van de forum (haha).oke dus ik ben hier net nieuw want ik wil mijn verhaal delen, het wordt lang dus bereid je voor (er kunnen hier dingen in zitten die gevoelig liggen voor mensen met een soortgelijke situatie)het begon denk ik in groep zeven. ik ben en was toen ook al superonzeker en ik had gedachtes van "je benen zijn te dik', 'je benen zijn al dik genoeg hopelijk vallen je arme nog te redden’ 'haar benen zijn zo dun waarom kan dat niet bij mij?’nu -in de tweede- is het terug, ik koop maaltijd repen in de hoop af te vallen, sport veel. Het ding is dus dat ik niet precies weet hoeveel ik weeg omdat ik gewoon bang ben om op de weegschaal te staan omdat ik gewoon weet dat het cijfer er op nooit goed genoeg zal zijn. Mijn vriendinnen (vooral eentje) vraagt waarom ik zo weinig eet. ze vraagt me hoe ik het toch doe, ik vind het al normaal en overweeg naar minder calorieen per dag te gaan. want misschien wordt het dan beter. ik denk het niet. ik voel me schuldig wanneer ik eet e