Emotionele problemen en gevoelens

Hey hey, uhm ik zit even de goede woorden te zoeken hoe ik dit verhaal allemaal ga samenvatten voor jullie first of all ik had echt even geen idee waar ik dit verhaal moest neerzetten dus srry als het op een verkeerde plek staat.Oke terug naar het verhaal. Ik ben in juni aangereden door een auto op een rotonde. Nu, bijna een half jaar verder ( nu 22 december)  heb ik nog steeds klachten btw het was niet een heel heftig ongeluk, want het had veel erger kunnen aflopen. oké uhm ik ga die dag gw helemaal uit type dat is misschien makkelijker voor jullie om te begrijpen . Het was dus juni en ik moest werken. ik moest beginnen om 11:00 uur en ik ging dus rustig onderweg,  nadat ik al een bezoekje had gehad bij de tandarts.  Goed, ik onderweg op m'n fietsje en ik kwam aan bij de laatste rotonde die ik moest hebben om bij m'n werk aan te komen, en toen ging het dus mis. Eig werd ik bij het eerste deel  ook maar net niet geraakt maar bij het 2e deel helaas dus wel nou het was ong. 10:45 uur toe

Hoi allemaal,Al een tijdje heb ik last van het gevoel dat ik opgesloten zit ofzo (niet letterlijk).Ik denk vaak na over de wereld en het leven en ik heb het gevoel dat ik zo klein en zinloos ben dat het geen zin meer heeft om nog iets te doen in het leven omdat het toch wel anders worden dan gewild. Ik heb daarom geen zin meer in het leven en om nog iets te doen.Ik wil ook niet dood, want ik weet niet wat er na de dood komt en over het algemeen is doodgaan heel pijnlijk en dan moet ik familie en vrienden achterlaten en dat wil ik ook niet. Sowieso kan ik in de dood niet echt meer veel doen (denk ik, want je weet nooit zeker wat er na de dood komt).Ik denk er soms wel over na, maar besluit toch uiteindelijk dat dat ook geen oplossing is.Ik weet gewoon niet meer wat ik dan moet doen en een eens voelt dan alles ontzettend klein en voel ik me opgesloten en ga ik panieken. Tot nu toe heb ik gewoon geprobeerd om aan andere dingen te denken en leuke dingen te doen, maar de gedachtes komen ste

Hey, ik ben Nina 13 jaar en denk dat ik een depressie heb. Thuis doe ik met altijd voor als het vrolijke meisje ,maar als ik even naar boven ga barst ik in tranen uit, soms word ik zo boos op mezelf dat ik mezelf ga slaan of met mijn hand tegen de muur aan ga slaan. Maar ik kan me voor doen als een vrolijk persoon, dus kan ik dan wel een depressie hebben? ik kan hier niks over vinden op internet. Mijn vader en moeder hebben vroeger ook een depressie gehad, zou het kunnen dat er iets erfelijk is? Geef me alsjeblieft tips want ik heb het nodig….

Hey, Ik ben 13 jaar en ik voel me leeg vanbinnen. Ik weet niet wat het precies is. Ik denk na over zelfmoord, maar dat is bij mij geen optie want ik doe dan niet alleen mijzelf pijn maar ook mijn vrienden en familie.Ik trek ook Kors tjes van mijn huid af omdat ik de pijn fijn vind en denk aan mezelf gaan snijden.Ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben niet goed in praten en mij openstellen aan mensen.  Ik heb ook zwaar onder gewicht, ik ben 43 kilo. Ik lijn niet, en zit ook elke avond vol na het eten. Ik sport niet maar wil dat wel gaan doen. Ik ben niet blij met mijn lichaam. Mijn vriendinnen zijn allemaal al ongesteld en hebben grotere borsten dan dat ik heb. Ik ben ook nooit verliefd geweest en jongens zien mij waarschijnlijk ook niet staan. Ik twijfel daarom ook aan mijn sexualiteit. Ik ben niet de populairste in de klas. Mijn moeder heeft een burn-out en mijn vader zoekt een nieuwe baan, dus ik wil ze niet tot last zijn. Ik heb ook een jonger zusje, waar ik blijkbaar een groot voorb

Hii,Ik heb de laatste tijd een gevoel van opgesloten zitten. Het begint dan bij het denken dat m'n hele leven al een soort van voor me is uitgestippeld (studeren-werken-pensioen) daarna gaat het door en vind ik het leven waar ik op dit moment in zit niet stom of vervelend, maar het feit dat de enige ontsnappingsmogelijkheid de dood is voelt zo kut. Jeetje ik kan het gewoon niet beschrijven hoe opgesloten ik me voel in mn hoofd, huis, school en gewoon met alles wat ik meemaak. Ik vroeg me af of iemand zich hierin herkende? Of misschien zelfs wel tips heeft?Dankje voor het lezen in ieder geval :)   

Deze hele corona bende, ik kan het niet meer aan. Ik voel me leeg, saai, alleen, ellendig en alsjeblieft ik heb wat adrenaline nodig. Heeft iemand tips om mij weer een beetje ALIVE te voelen. Dit hou ik niet lang meer vol, voordat ik dingen doe waar ik spijt van krijg.. dat liever niet X  

Hoi ik ben nieuw op dit forum.  Ik heb al sinds de groep 5 begeleiding voor mijn overprikkelingen en het slecht slapen. Ze hebben bij mij nooit echt vastgesteld wat het was en waarom ik het heb.  Ze hebben mij nu doorgestuurd naar een psychiater. Alleen de wachttijd is 16 weken.  Ik zit nu al dagen binnen omdat ik ook wel angststoornis heb en niet naar buiten durf. Ik slik slaappillen om mij overdag te kunnen ontspannen wat eigenlijk heel slecht is alleen ik wil me gewoon niet meer rot voelen. Iemand misschien tips voor mij, laat hey vooral weten. Alvast  bedankt  

Hoi ik ben een jongen van 12, het gaat erg slecht thuis ik en voel me alleen, ik ben ook erg derpresief

Hoi allemaal!Tja, ik heb niet zo´n hele fijne vakantie nu. Ik zal uitleggen waarom:Mijn moeder testte maandag positief op corona. Een dag later liet ik me testen en die dag daarna kreeg ik een negatieve testuitslag.Maar mijn moeder probeert het tegen te houden dat ik vanmiddag naar huis ga.Mijn vader vindt dat ik naar huis mag maar mijn moeder probeert dat allemaal tegen te houden.Ik mag niet eens meer met mijn moeder appen, ik moet eerst aan mijn vader laten zien wat mijn moeder aan mij stuurt en wat ik haar wil sturenDit heeft ze met de GGD besproken en nu heeft mijn zus (noem haar ff Sarah) ineens mijn casemanager bij Carehouse (een jeugdhulp organisatie voor kinderen en jongeren) gemaild!Ik snap gewoon niet waarom het zo moeilijk is dat ik naar huis kom.Volgens mijn moeder behoor ik tot een ¨risicogroep¨!Dat is niet zo! Ik ben gewoon kerngezond!Nou, lang verhaal hè!?Ik weet hier geen raad mee!Hebben jullie tips om hiermee om te gaan?Want ik moet dit jaar weer Kerst bij mijn vader v

Hallo Ik ben een meisje van 17 jaar,ik wil even wat vragen ik zit hier pas sinds kort op, maar ik wil even wat advies mij ben 3 jaar geleden in een depressie terecht gekomen en heb hier zoveel moeite mee gehad ook is mijn oma bij ons weg gegaan de reden van mijn depressie was wss omdat mijn ex 7 keer vreemd is gegaan dit heeft me erg onzeker gemaakt🙁 opgegeven moment leerde ik een jongen kennen een hele lieve en leuke jongen ik ben nu ongeveer 2 jaar samen met hem maar ik merk dat ik het steeds moeilijker vind me gevoel naar hem te uiten ik merk dat ik me snel aan hem irriteer en dat ik snel boos wordt op hem heel raar want ben stapelgek op hem!!ook ben volg ik nu therapie maar ik weet niet meer wat ik moet doen….. ik trek het niet voel me enorm hopeloosik ben ontzettend vermoeid en moe ik heb nergens meer energie voor en ga er zelf aan kapot heeft iemand alsjeblieft tips?🥺

hoi,ik ben ee jongen van 13 jaar oud, zit in de 1e van de middelbare school.ik krijg al 2 aar dag in dag uit van veel kinderen te horen dat ik een k**nk*r homo etc. ben. ik heb hier erg veel verdriet van(kijk ff een van mn vorige topics. dan snap je wel waarom). nu ben ik mezelf gaan snijden om de negativiteit weg te snijden… weet iemand een andere oplossing om die negativiteit weg te halen i.p.v. mezelf te snijden? groetjezzz ,  anoniempje194

Hey hey ben ik weer😅 oepss... nee maar goed back to business laat ik agian maar gw gelijk beginnen ik ben mezelf dus weer aant snijden bc life sucks enzovoort😊 maar goed ik heb dus nog steeds een soort van streepjes van ruim 3 maanden geleden staan trekken die ook nog weg of niet want het is niet op een bepaald handige plek voor mijn werk want klanten kunnen het gw zien ookal zijn de de winkels gw dicht door die k Corona (srry voor mijn taalgebruik) maar goed gaat dat nog weg of niet het gaat nu btw wel weer een beetje de goede kant op ben nu 5 dagen clean💪 Nou dat was mijn vraag eig😅 hoop dat iemand een antwoord heeft🤷‍♀️🙏 Bye byeeee

Hey ik scheld echt behoorlijk vak met de ziekte k meestal als ik een woedeaanval heb. Ik schaam me er soms best wel eens voor omdat me zusje het nu ook begint te doen en ze is pas 7. Vorig jaar waren we naar het strand maar ze wou haar gordel niet om doen in de auto op de terugweg ze had haar bikini namelijk nog aan. Maar ze zij ik doe die k gordel niet om hij snijdt in me buik die k gordel straks heb ik allemaal k schuurplekjes op me buik. Ik schrok me echt dood toen ze dat zo vaak er uitgooide mijn moeder keek echt met open mond wat gebeurt hier. Ja zegt me zusje die Elise heet Tessa zegt het ook heel vaak ik begon echt helemaal onderuit gezakt in de auto te zitten. Maar ik wil er gewoon zelf mee stoppen het is me soms een week gelukt en vervolgens gebeurt er weer wat en het komt er weer uit. Ik wil sowieso dat me zusje het niet na doet alleen dan moet ik er zelf natuurlijk ook mee kappen en dat is al moeilijk. Ik ben er ook voor geen meter trots op dat ik er mee scheld ik heb het oo

Hoi..Het is precies 2 weken sinds ik mezelf heb gesneden. Dit was niet de eerste keer, ik heb het vaker gedaan. Meestal groeiden mn wonden goed dicht, heb weinig of niet opvallende wittere littekens. iig zie je ze niet…. Nu zijn de littekens van mijn laatste snijwond wel echt zichtbaar. Ze zijn rood/donkerbruin… Korstje is er al af… Het zijn er 3 naast elkaar op mijn pols, help!!! Dit valt super erg op…. Wat nou als mn moeder het ziet straks in de zomer… Of iemand van school met gym bijvoorbeeld… Of mn mentor... Hoe kan je littekens laten vervagen? Kan je ze lichter maken? Of iets ermee doen? Of vervaagt het misscnien vanzelf? Is het nog aan het genezen? Help!!!  

ik heb wel eens heftige woede aanvallen gehad zomaar uit het niets en hoe voorkom je ze. vroeger toen ik klein was echt heel vaak last gehad van woede aanvallen en ging ik uit het niets krijsen en huilen. 1 keer in frankrijk gehad bij zo vuurwerkshow omdat ik bang voor vuurwerk ben en we niet wisten wat ons te wachten stond. toen de eerste vuurpijl de lucht in ging wou ik weg maar het kon niet want het stond helemaal vast met mensen ik heb toen echt in de buggy gezeten heel hard huilen en janken. of toen ik lag te zonnen en er per ongeluk een vrachtwagen over me bril en knuffel heen reed ik heb denk ik nog nooit zo hard op de grond liggen janken. ze waren bezig met ons huis aan het verbouwen en ik lag heerlijk in me bikini te zonnen op een badlaken op de straat. tot er een vrachtwagen kwam om spullen te lossen hij zag mij wel liggen op de straat alleen de bril en knuffel wat iets naast mij lagen niet dus stopte echt precies strak naast mij. ik keek om en zag me knuffel onder de band en

Hey. Ik heb moeite met praten en om mij open te stellen. Ik ben een meisje van 17 en mijn ouders zijn gescheiden. Ik voel me de laatste tijd emotieloos. Ik kan niet blij zijn. Ben niet gelukkig. Voel me alleen en het helpt ook niet mee dat ik er niet over kan en durf te praten. Ik ben vroeger altijd open geweest tegen andere totdat ze achter me rug om gingen praten. Ze wisten wat mij Het meest pijn deed en dat hadden ze gebruikt tegen mij. Sindsdien ben ik niet meer open over mijn gevoelens. Het ging eindelijk weer goed. Had een vriendje en die was vreemdgegaan op me. Toen het uitging ontmoette ik een andere jongen die naast mij kwam te wonen. Paar dagen geleden zei ik tegen hem dat ik geen seks met hem wilde en toen zei die daarna dat hij me alleen sprak vanwege dat hij seks met me wilde. Sindsdien ben ik gevoelloos en het enige wat K kan is huilen. Ik weet niet meer wat ik moet doen

Hoi ik heet dus Lisa en ik was laatst bij mijn oma en ik was aan het bellen met mijn beste vriendin en ze gedroeg zich heel sad en ik hoorde haar huilen dus ik vroeg wat er aan het hand was ze zij dat er niks was dus de volgende dag vroeg ik aan haar of ze mischien een beetje depresief is en ze zij ja.. En mijn anderen vriendin snijd zich ook al HELP 

Hoi, Ik zit in een verschrikkelijk drukke klas. Dat gebeurt wel vaker, maar ik heb vooral problemen met wat de leerlingen zeggen. Sommigen praten over problemen thuis, of over depressies. Sommige jongens praten over meiden, het komt er op neer dat ze die meiden willen bedriegen en gebruiken. De leerlingen zijn ook super respectloos tegenover de docenten en de schoolleiding doet er niets aan.Ik stoor me nogal aan al die dingen en ik kan me er niet van afsluiten.Verder heb ik ook weer last van paniekaanvallen, ik was er ongeveer een jaar vanaf, maar ze zijn weer terug. Vlak voor quarantaine had ik ze zo’n 2x per dag.Heeft iemand tips voor hoe ik die problemen van me af kan zetten en misschien weer van de aanvallen af kan komen? 

Ik vraag me echt af waar ik over 1 jaar of een paar jaar ben. Heeft iemand dit ook? Dat ik echt bang ben om dit te verliezen over misschien een jaar misschien 2 jaar? Fijne vrienden, gescheiden ouders met allebei een leuke vriend(in). Etc. Ik hoop dat bijvoorbeeld mijn vader en moeder hun vriend of vriendin blijven houden. En dat ik met mijn vriend waar ik altijd leuke tijden mee heb en op zijn tijd een sigaretje mee opsteek en lol mee heb in de klas en katte kwaad mee uithaal dat ik die blijf houden. Ik voel me echt kut als ik hieraan denk en me inbeeld dat dit allemaal weg is. Dit wou ik even kwijt. Heeft iemand dit nog meer?

toen ik 7 jaar was heb ik echt iets mega heftigs meegemaakt wat echt verkeerd voor mij had kunnen aflopen maar uiteindelijk verkeerd is afgelopen voor me knuffel. het begon eigenlijk al als een aparte vakantie dag voor mij omdat ze thuis aan het verbouwen waren werd ik al vroeg wakker van het boren en timmeren van wat bouwvakkers. mijn moeder had gezegd omdat het zo warm was en eigenlijk niet te doen was in de woonkamer dat ik buiten mocht zwemmen. dus mijn moeder had me bikini al klaar gelegd smeerde me snel in met zonnebrand en verlegen ging ik achter haar aan op de trap. buiten ontbeten wat ik me nog kon herinneren en daarna direct het zwembad ingedoken tot de middag toen gingen ze bezig in de achtertuin. dus ging ik maar nog helemaal nat naar de voorkant van het huis normaal lig ik op de oprijlaan van ons huis maar dat kon toen ook niet dat stond vol met busjes. dus ik ging maar op de straat liggen het is toch een rustige straat dus er komt toch geen auto of fiets aan. me knuffel e

Hallo allen, Geen idee of iemand dit ziet maar bij deze: Ik heb al een behoorlijke tijd de diagnose autisme spectrum stoornis. Sinds mn 11e (momenteel 18 jaar). Ik heb eerder nooit echt goede hulp gehad. Natuurlijk wel een beetje begeleiding aangezien ik de diagnose kreeg. momenteel loop ik heel erg vast. Het is een opstapeling van alles bij elkaar. Mijn opleiding loopt niet lekker, ik zit al lange tijd niet lekker in mijn vel, ik mag /kan niet sporten ivm corona, en de corona situatie.  ik heb een aantal weken geleden op mijn opleiding verteld van mijn diagnose. Ik werd hier toe eigenlijk een beetje gedwongen. Omdat school totaal niet liep. Na een gesprek met mijn slber werd ik doorverwezen naar een zorgdecaan. Die zorgdecaan heeft mij doorverwezen naar de orthopedagogie van school. Dit gesprek heb ik na de vakantie. Hier zie ik best tegenop. Ik heb mijn diagnose nooit bespreekbaar gemaakt en heb het er verder ook eigenlijk nooit over.  eigenlijk weet ook niemand van mijn diagnose. Ik

Hey,ik heb een paar personen waar ik mee zou kunnen praten. Toch heb ik er moeite mee, omdat ik telkens weer het gevoel heb dat ik ze irriteer of dat ze mij toch niet mogen. Daardoor praat ik tegenwoordig niet meer met mensen, maar soms is dat heel moeilijk voor mij. Hebben meerdere mensen dat? En wat kan ik daar tegen doen?…. ik kan toch niet de rest van mijn leven voor andere mensen gaan praten…

Hey hey  als we weer naar school moeten heb ik toets week de laaste tijd voor lockdown 2 had ik geen tempo in snelwerken had een uur de tijd en nog steeds 2 dingen gemaakt. Omdat als we weer naar school gaan en die toetsen hebben ben ik er best bang voor omdat 1 ik voel me niet lekker in me vel en 2 omdat ik niet zo veel tempo heb en 3 ik ben heel bang dat ik in een slechte periode komt waar ik alleen maar denk dat ik het niet kan en dat ik dan alweer zo,n tijd heb dat ik alleen wil zijn in me kamer en alleen naar beneden komt om iets te pakken of zulke dingen en daar ben ik het meest bang , de laaste tijd sinds gister heb ik pilletjes gekregen dat ik beter kan slapen omdat ik er heel erg mee zit en ik voel van mezelf dat het helpt ,ik kan er zelf tot nu toe beter slapen maar hebben jullie tips of nog meer ,alvast bedankt

Ik heb soms wel eens momenten dat ik me helemaal ergens de enigste in voel. Ik moest vroeger als enigste van de klas altijd zo pleister op me oog en voelde me dan echt de enigste. Of thuis ben ik echt de enigste met een bril op en voel ik me soms net de bril smurf thuis. Of vorig jaar zomer toen gingen we even kijken naar van die vrachtwagens wat voor bij kwamen rijden toen stond ik echt helemaal alleen in me bikini daar. Dan heb ik ook altijd het vermoeden dat mensen me zitten aan te staren terwijl het gewoon vet warm is en gewoon dood normaal is.

Hoii, ik zit een beetje met mezelf in de knoop. Want ik voel me zegmaar buitengesloten enzo. Maar ik vertel m'n situatie nu wel ff. Ik zit nu in de 3 van VWO en ben pas 13 jaar.  En daar begint het al een beetje. Ik ben nog erg jong en daardoor loop ik zegmaar een beetje achter met pubertijd en dat soort dingen en dat is een rede dat ik voel dat ik er niet bij hoor. En andere reden is dat ik graag bij de rest van de klas wil horen en dat ik met iedereen om kan gaan enzo maar het lukt niet om me zelfverzekerd te voelen en trots te zijn op mezelf.  Ook heb ik het idee dat iedereen in mn klas helemaal happy is enzo en ze hwbben ook allemaal een leuke stijl en ik niet. Het helpt dan ook niet dat ik nog een crush heb op een hele knappe jongen uit m'n klas. En ook geld speel een rol hierin. Ik en m'n ouders enzo hebben neit veel geld dus ik heb geen eigen kamer, een tweedehands fiets, alleen als het echt noodzakelijk is nieuwe kleding en bijna nooit nieuwe spullen. Ik huil ook bijna iedere a