Emotionele problemen en gevoelens

Hoi,Ik know, de titel is heel sad, maar ik vraag het me echt af. Ik vind mezelf om eerlijk te zijn heel naar. Ik ben vgm wel heel aardig enzo, althans dat zegt men, maar ik vind mezelf heel irritant. Ik snap dus ook niet dat mensen vrienden met mij willen zijn. Ik weer niet wat ik hier aan kan doen, maar ook al vertellen mensen dat je heel leuk bent ofzo helpt dat niet. Ik weet dan wel dat anderen dat zeggen, maar kan het niet helpen en irriteer mezelf dan aan wat ik doe, hoe ik doe en wat ik zeg. Ik heb dus ook vaak dat ik niet naar mensen toe ga om mee te fietsen of bij ze te zitten, hoe aardig ze ook zijn, ik voel me bezwaard dat ik bij hun ga zitten, terwijl zij het waarschijnlijk niet eens erg vinden. Heeft hand anders dit ook? Of weet iemand hoe ik dit kan helpen?

Hi ik ben een jongen die graag een meisje wilt zijn, maar ik weet het niet zeker. En ik durf het zeker niet tegen mijn ouders te zeggen. Dus vraag ik me af om met een andere transgender ( met voorkeur een transmeisje\ vrouw ) om wat tips te krijgen en andere verhalen te horen. Ik hoop dat iemand mij wilt helpen.

hoi stalpa hierik ben een meisje van 13 en ik zoek al een jaar naar mijn vader. ik ken hem niet en woon nu in een pleeg gezin. mijn echte moeder wil niks over hem zeggen. ze zijn gescheiden. mijn moeder heeft zelf borderline daarom woon ik niet bij haar. en mijn vader is bij ons weg gegaan toen ik heel klein was. ben nu al 13 keer verhuist. maar ik wil graag mijn vader vinden wat moet ik doen ben ook bang voor hem….. 

Hoi, ik heb dus laatste tijd heel veel moeite op school met leren, ook thuos gaat het niet zo lekker. Ik begin de hele tijd veel te laat met leren en begin dan vaak pas een avond/ochtend vantevoren. Ik weetdat ik beter kan presteren als ik echt mijn best doe maar word de hele tijd afgeleid, ook ben ik veel aan t uitstellen. Ik probeer wel eerder te leren maar dat lukt nog niet echt. :/  Daardoor krijg ik weer slechte cijfers en ben ik bang het aan mijn ouders te vertellen. Ook word mijn vader heel vaak boos op mij en dan gaat ie weer schreeuwen.  Hij biedt daarna wel soms zijn excuses aan maar is dat toch zinloos omdat hij er toch wel weer mee verder gaat. Ik vind het moeilijk om over school en zijn gedrag met m te praten omdat het steeds weer tot discussies en ruzies uitloopt. Heeft iemqnd nog tips voor school en hoe ik met mijn vader kan praten?  Alvast bedankt :) sorry voor alle typefouten enzo trouwens 

Lieve mensen ik weet het niet meer zo goed.Ik heb dus Autisme (asperger) met een dwangstoornis maar ik zoek fijne gevoelige nummers en ik heb advies nodig hoe je vrienden moet maken hoe moet ik grappig zijn als ik op de scouting ben hoe moet ik een fatsoenlijk gesprek starten en hoe blijf ik positief de hele dag op school en heeft iemand anti internet tips om aan te komen want uhm ja ik ben net een lucifer en ik ben daar echt onzeker over want ik ben 15 volgend jaar en ik wil niet als een plank op het strand/zwembad liggen pleaseeeee help iemand mij!

hoi, allemaal voor de gene die dit lezen :)Ik zal me even voorstellen, ik ben Adeline ( gebruik een andere naam ) en ben 13 jaar. Ik heb een aantal problemen. Ik heb een beginnend eetprobleem  sinds dit school jaar is begonnen ik vind het moeilijk om in de ochtend te eten, krijg niks weg en heb er gewoon geen zin in. Op school heb ik een doorzichtige broodtrommel en heb het gevoel dat iedereen kijkt naar mijn eten en daar dan heel slecht over gaan denken bijvoorbeeld : zei is echt dik als ze dat eet. Mijn ouder weten dit en mijn beste vriendin ook. Sinds kort heb ik ook een psygoloog en praat ik met iemand op school, maar als nog voel ik met slecht :(Ik heb door mezelf te haten omdat ik mezelf zo dik vind en lelijk vind de hele tijd zelfmoord gedachtes. Ik heb ook soms mezelf gesneden en hoop dat er ooit een einde komt aan deze problemen! Maar dat was nog niet alles jammer genoeg. Ik ben namelijk op letterlijk drie jongens verliefd. Ik haat mezelf zo erg wie word er nou letterlijk op d

Hoi ik heb hulp nodig, ik dacht eerst dat ik gewoon heel verdrietig was door mijn verleden met mn vader en moeder er is heel veel gebeurd tussen hun scheiding en ik had dat allemaal moeten zien toen ik nog jong was Maar ik heb dus wat testjes gedaan (gewoon op google) en daar bleek dus uit dat ik wel symptomen heb van depressie.Ik doe mezelf soms ook pijn maar ik doe dat ook meer om aandacht te trekken zodat mischien iemand me hulp stuurt. Ik heb het aan 1 iemand vertelt maar die nam niet serieus, verder heb ik niemand aan wie ik het kwijt kan ik wil het niet aan een mentor of docent vertellen want vooral school heeft mn mentale gezondheid verpest. Niemand ziet dat ik eigenlijk niet lekker in mn vel zitIk vraag me daarom ook af hoe kinderen in contact met de jeugdzorg komen of met een therapeut.Als ik het aan mijn moeder zou vertellen zou ze zeggen dat ik me aanstel dat is wat iedereen zou zeggen, daarom durf ik het niet kwijt aan iemand.Ik wil echt duidelijk maken dat ik niet self dia

Hallo!Heeft iemand tips hoe met stress/paniek aanvallen om te gaan. Ikzelf heb het laatste jaar steeds vaker het gevoel van angst, meestal omdat ik bang ben dat ik dingen verkeerd doe of mensen teleur stel. nou doe ik VWO en dit zorgt voor mij heel veel stress, ondanks dat mijn cijfers in principe erg goed zijn. Als ik stress krijg door school of een sociaal conflict etc. Kan ik niet eten, mijn hartslag en ademhaling gaat omhoog, ik krijg een soort steek door mijn hele lichaam en vaak huilen (als ik niet in het openbaar ben) het is erg lastig om alles weer onder controle te krijgen. Ik weet niet of dit een paniek aanval is (persoonlijk denk ik van niet) maar ik weet wel dat het een vreselijk gevoel is. Ik denk dat dit het best is te omschrijven als ‘anxiety’. heeft iemand misschien tips of ervaring hoe je hier mee om moet gaan?bedankt iedereen die helpt!  

Hi. Ik ben Sven/Svennos.12 jaar.Niet me echte naam. Ik denk de hele tijd eraan of het niet beter is om dood te gaan. Alsof de andere wereld veel beter is (als die er is) Ik hoef geen hulp verder. Of er hoeft geen hulp ingeschakelt worden. Ik zal het toch niet doen. Alleen ik weet niet of het wel zin heeft om te blijven leven. Dagelijks heb ik met me zus ruzie. Ik heb fake-friends. Geen vriendin. Eigenlijk ben ik een beetje eenzaam. Hebben jullie hier en daar nog tips? Groet...... Anoniem

hai, het klinkt misschien raar maar ik ben bang voor wat ik doe en wie ik ben.ik wil gewoon niet bang zijn iemand tips. 

Hoi, Ik ben al een paar maand depressief, maar de laatste tijd is het wel erger. Ik weet niet wat ik moet doen, eigenlijk wil ik niet dat iemand erachter komt, want ik schaam me wel een beetje dat ik me zo voel. Het is toch dom dat ik niet gewoon ‘blij’ kan zijn. Als ik lach meen ik het eigenlijk helemaal niet dan doe dat om iemand niet te kwetsen als die gene iets vertelt, want eigenlijk voel ik me altijd down. Sorry voor dit verdrietige gezeik, maar ik moest dit gewoon even kwijt. Misschien heeft er iemand tips om toch wat blijer te doen zodat niemand erachter komt hoe ik me voel. Beter zal nog zijn hoe ik me wat beter kan voelen.Bedankt

Help!Ik kan niet werken op school, ik heb nooit de puf om naar huis te fietsen, ik kan nooit uit bed komen, en dit allemaal terwijl ik dit wel wil! Iedereen die dit weet veroordeeld mij! En als dat nog niet erg genoeg is, ik ben infantilistisch (ik wil me graag als baby/peuter/kleuter gedragen), en mijn moeder vind het alleen goed dat ik een keer in twee weken een luier draag, wat 1. Veel te weinig is en 2. Lang niet het complete plaatje. En dan dacht je alles gehad te hebben -nou-niet-dus- ik moet binnen afzienbare tijd terug naar een inrichting waar, ondanks dat het een "open" inrichting is, geweld en wanorde heerst.HELP!!

Ik denk te veel na over verschillenden dingen, zoals; school, vrienden, toekomst, huiswerk.Ik kan me gedachtes niet besturen en het gaat allemaal vanzelf.En als ik thuis kom wil ik liever gewoon kunnen rusten zonder gedoe en gedachtes. Ik luister wel muziek en dat helpt wel een beetje, maar toch vind ik het niet genoeg.Heeft iemand goeie tips? Ik wil graag van deze gedachten af. 

Hoi, Ik kan niet stoppen met mezelf snijden of om er over na te denken. Als ik iets doms doe ofzo is dat het eerste wat ik denk. Ik zal wel een FREAK zijn. Niemand weet het en ik durf het ook aan niemand te vertellen en als het aan mij ligt ga ik dat ook niet doen. Soms weet ik gewoon niet meer wat ik moet doen. Het doet geen pijn en het zorgt voor een soort opluchting (misschien een beetje raar). Ik ben alleen bang dat misschien iemand erachter komt. Daarom zou ik graag willen weten wat ik kan doen als ik me zo down voel (in plaats van snijden).Bedankt 

Ben ik depressief ik luister alleen depressieve muziek niks anders 

Oké, dus ik ben Marokkaans en vaak zie je dat Marokkanen moedig zijn en lef hebben, nou dat ben ik dus niet. En mensen denken dat dus wel vanwege me afkomst maar uiteindelijk kom ik over als een verlegen watje. Mensen nemen mij niet serieus en ze lachen me uit. Ik zeg niet dat ik niet trots ben om een Marokkaan te zijn, maar dat ik het jammer vind dat ik zo zwak ben, ik wil gewoon normaal en leuk overkomen, maar het gaat allemaal automatisch en dan durf ik niks. Soms denk ik ook van ‘Fuck it’ maar dan ben ik bang dat mensen me raar gaan vinden en me raar gaan aankijken. Ik overdenk dus ook echt te veel en dat maakt mij zwakker, alleen kan ik me gedachten niet zomaar switchen, het gaat allemaal VAN ZELF! :(Ik heb me gevoelens ge-uit, en dit heb ik niemand vertelt. Ik wees liever anoniem op een site dan dat ik het me vrienden of familie vertel. Kunnen jullie me please helpen? Bedankt voor je aandacht. 

Hoiii,  me moeder is best vaal heel boos op me en zegt vaak dat ze me niet meer wilt zien en soms slaat ze me (en ze zegt nog meer dingen die gewoon niet fijn zijn) maar ze werkt dus als pysigloog (sorry ben slecht in spelling) en ik heb dus heel vaak hulp maar als ik het er dan over heb dan geloven ze het niet dus ik weet niet wat ik moet doen

Ik word op school Homo genoemd terwijl ik Hetero ben en als ik uitleg dat ik met een meisje heb zeggen ze dat ik bee ben of hoe je dat schrijft… heeft iemand hier met het zelfde te maken of het zelfde meegemaakt zo ja hebben jullie tips?

Hey hey! De laatste tijd gaat het niet zo lekker meer. Ik ben moe, veel gezeik aan mijn hoofd en ja  ik weet het gewoon even niet. Ik merk steeds meer dat ik drang krijg om weer te gaan snijden om de pijn zo even te 'verminderen' al weet ik ook wel dat het misschien niet de beste oplossing is. O en nog een ding , ik wil wel dingen op het forum plaatsen zodat ik ergens mijn verhaal kwijt kan maar ik zoek geen aandacht, sorry als ik jullie dus lastig val! Maar nog even over het snijden, wat denken jullie erover? en heeft iemand tips om jezelf af te leiden als je neigingen krijgt? Alvast bedankt en nog een fijne nacht. Liefs Rosalie.

Er komt een monsterstorm genaamd Goni aan bij de Filipijnen die mogelijk honderden tot duizenden doden gaat eisen. Laten we allemaal hier iets zeggen tegen de mensen die in het pad van deze storm zitten als ze dit forum bekijken  of bidden dat er weinig doden zullen vallen! Ik begin:Hallo.Je zit nu in het pad van de zwaarste storm in 7 jaar. Ik hoop zo ontzettend voor je dat jij zult overleven, samen met je familie, dat jullie samen kunnen blijven. Liefde is zo belangrijk, vooral in deze tijden met een pandemie en dan nu ook nog Goni. Wees niet bang voor de storm, samen zullen jullie deze storm doorstaan. En ik hoop dat deze storm jou persoonlijkheid niet zal treffen, en vooral dat deze storm zo mild mogelijk bij je aankomt. Stay safe!-TheMightySlayer <33333333

Hoi iedereen,Ik ben dus een 12 jarig kind alleen soms heb ik zelfmoord gedachtes en ik heb mijzelf net nog gesneden. Alleen ik weet niet wat ik moet doen. Soms komt het door mijn ouders. Eigenlijk het meeste van de tijd. Soms ook door school. Alleen ik voel me schuldig als ok het doe voor mijn zus en beste vriendin. Mijn vriendin is door depressie heen gegaan, maar toch heb ik soms het gevoel dat ze dan tegen mij gaat zeggen: je faked het, of waarom ben je niet gemotiveerd om dingen te doen. Zij was door een speciaal persoon vast gesteld met depressie maar ik wil er thuis niet over praten want mijn ouders denken niet altijd dat het echt is en op school wil ik er al helemaal niet over praten. Ik denk dat ik depressie heb maar ik wil mijzelf niet diagnosen. Dus hebben jullie misschien tips? Groetjes,BlueGreen 

Beste forum lezers.ik zit de laatste tijd dus met iets. Ik denk dat ik social anxiety (sociale angst) heb.ik wordt laatst heel zenuwachtig als ik voor een groep moet spreken en voel me heel snel gejudged. Ik voel me er echt rot door. Het maakt me soms zelf ziek dat ik moet overgeven. Nu zou ik het fijn vinden als andere mensen die dit soort dingen hebben iets er over vertellen. Ik wil heel graag een diagnosis of ik het nou wel heb.  

Hoii allemaal,De laatste tijd ben ik heel somber en down en ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt ben. Er zijn dingen gebeurd op gebied van jongens/liefde wat ik nooit van mezelf had verwacht en misschien achteraf toch wat spijt van heb... Ik weet het gewoon allemaal even niet meer en dan komt de drukte en stress van een nieuwe opleiding er ook nog eens bij en dat ik mijn vrienden niet kan zien door corona werkt ook niet mee...  Iemand die hetzelfde heeft, tips of gewoon wil praten graag :) Alvast bedankt!Xx anoniem

hey ik ben nieuw hier maar heb een probleemik voel me niet goed. ik voel me erg alleen en heb het gevoel dat niemand om me geeft. ik heb het gevoel dat alles wat ik doe niet goed genoeg is en dat het altijd beter moet. ik durf het niet met mijn ouders of met iemand er over te praten bang dat het ze toch niet boeit wat ik ze. sinds mijn opa vorig jaar is overleden is het erger. mij opa maakte me weer blij maar dat gaat nu niet meer. ik doe op school alsof ik vrolijk ben maar diep van binnen ga ik kapot van verdriet en eenzaamheid. ik weet het niet meer. ik heb al een aantal keer aan zelfmoord gedacht en heb ook een afscheidsbrief geschreven. elk dag heb ik nu me zelf gesneden en mijn hele armen zitten onder met littekens. waarschijnlijk zullen ze het erg vinden als ik echt dood ga, maar zo voelt dat voor mij niet. veel mensen kijken me raar aan als ze het zien. sommige vragen wat ik gedaan heb. en ik ze vaak dat mijn huisdier het heeft gedaan omdat ik me er voor schaam dat ik mezelf ges

Beste Forumleden, Laatste tijd zit ik in de knoop met mezelf. Geen echte vrienden, niet lekker thuis en schoolgaat niet lekker. Ik ben al mijn motivatie en concentratie kwijt op school en tijdens huiswerk. Ik haal slechte cijfers, met als dieptepunten 2 2en (Ik doe VWO, zit in de 3de).  Vanaf eind groep 8 voelde ik me eigenlijk al gepushed om vwo te doen, ik kon het toch wel volgens mijn ouders. Voor mijn CITO en IEP toets haalde ik havo(/vwo).  De brugklas ging me best goed af (meestal 6jes en soms zevens en achten). Tweede ging me een beetje hetzelfde af. Nu zit ik in het 3de en ben ik al mijn motivatie kwijt, ik haal niet al te beste cijfers, en huiswerk kost (te) veel tijd en heb er simpelweg daarom ook geen zin in. Aangezien ik hierdoor minder tijd heb voor leuke dingen, maakt het allemaal een stuk erger. Hierdoor voel ik me slecht en voel ik vaak dat ik moet huilen, maar dat lukt dan niet. Ook wordt ik (een beetje) gepushed door mijn ouders om veel te leren en om NOG beter mijn b