Emotionele problemen en gevoelens

hoi iedereen die dit leest   ik weet niet echt waar te begginen.. Ik denk maar toen ik hoorde dat mijn vriendin zichzelf toch has gesneden terwijl ze had belooft dat niet te doen.. Ik besloot toen mezelf te snijden omdat ze de belofte had gebroken.. sinsdien (vanaf de kerst vakantie) snijd ik me zelf in ieder geval om de 2 weken moet ik hiervoor hulp zoeken?

Hey, ik ben een meisje van 16 jaar oud. ik ben heel onzeker over mijn gewicht ; ik ben 1,79 en weeg 77 kilo. Ik vraag me af wat jongens hiervan vinden en of het een enorme afknapper is… dus reageer alsjeblieft!! groetjes ;)

Hi, ik heb jullie hulp nodig, want ik sneed mezelf een tijdje (ben gestopt). Maar nu heb ik littekens en mijn ouders weten het niet, ik moet over een maand ongeveer een prik doen (weet niet welke). Ik moest die prik al een halfjaar geleden doen, ik kwam er onder uit door een leugen dat ik bang was voor naalden. Ik wil het echt niet tegen mijn ouders zeggen!    ik zou er natuurlijk ook make up op kunnen doen of een litteken crème erop doen. Ik weet waar je dat kan halen alleen een probleem, ik ben nogal bang om dat te kopen, make up kan ook wel maar ik weet niet welke huidskleur ik dan moet kopen! Ik kan moeilijk in de winkel dat op mijn littekens smeren. En ik ben bang dat mensen zien dat ik er make up op gedaan heb. En de zomer komt eraan en ik weet niet hoe ik het moet verbergen! ik wil het echt niet tegen mijn ouders zeggen! Dus het heeft geen zin om te zeggen dat ik het moet vertellen aan mijn ouders enz. Of dat ik er met iemand over moet praten! Dankjewel voor het lezen...

Hoi iedereen, Ik ben nieuw hier. Al voor een jaar ga ik om met een depressie, ik zat er op een gegeven moment diep in en het ging de verkeerde kant op. Na wat ‘hulp’ van een vriend ging het steeds beter. Alleen nu begint het weer mis te gaan. Ik heb vrijwel geen contact meer met mijn vrienden en ik heb het gevoel alsof het allemaal mijn schuld is. Ik voel me zo alleen en ik heb niemand om mee te praten. Wat ik al die tijd zocht en wat ik blijkbaar niet verdien is iemand die met me praat. Er gewoon voor me is.  Ik heb al een tijdje geen contact met die vriend die me toen geholpen heeft. Ik mis hem, maar ik weet niet of ik dat hem moet zeggen, hij heeft voor veel narigheid gezorgd.  Groetjes!

Oke, als je geen zin hebt in een heel lang saai lul gesprek. Scroll dan vooral door. Maar in iedere geval, ik ben bisexueel en ben verliefd op een jongen uit mn team (ik ben zelf ook een jongen). Hij weet dat ik bi ben maar niet dat ik op hem ben. Nu heb ik hem al zo lang niet meer gezien dat ik gewoon niet meer kan herinneren hoe hij er uit ziet. Nou zou ik hem binnenkort zien omdat sportclubs weer open mogen. Maar aangezien ik op waterpolo zit gaat dat dus niet door. Nou mis ik hem heel erg. Want hij is echt super cute en knap en sterk, dat is ook waarom ik op hem ben. Ik heb wel contact met hem maar ik durf hem niet te vertellen dat ik op hem ben. Hebben jullie hier tips voor? Ook hoe je het zo min mogelijk awkward maakt? Omdat ik hem zolang niet meer gezien heb heb ik het idee dat ik steeds minder op hem ben. Maar wat het gekke is is dat ik hem steeds meer mis. Verder ben ik depressief door quarantaine en shit en ligt mn oma in het ziekenhuis. Dit helpt allemaal niet echt. Vandaag

ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen ..… ik ben eenmeisje van 13 en heb 3 weken geleden mijn beste vriendin verloren .  ze betekende echt veel voor mij . ze was eigelijk de enige die er echt voor mij was . mijn aandet bsf zegt altijd dingen en als het op daden aan komt komt ze ze niet na .  sinds dat dat gebeurt is heb ik meestal in niks meer zin . ik lig heel de dagen in bed en kijk netflix . soms gaat het eens wat beter maar dat is ook nket lang het valt me eo zwaar . ik weet niet wat ik miet doen zodat iets me een beetje vrolijker maakt .  ik heb al mijn mied bijeen geroepen om dit te schrijven . ik hoop dat irmand raad heeft voor mij  grtjs anoniempje 🥺  

Ik ben hopeloos heb al zoveel narig heid mee gemaakt waardoor ik heel snel boos wordt hierdoor trap ik vaak mijn pleeg moeder in elkaar en het hele dorp zag me in het begin al niet zitten ik werdt vaak gepest kinderen ontwijkte me nu zit ik in de 2e klas maar zelf moord houdt maar niet op de enige reden waarom ik blijf is omdat ik de stap niet durf te zetten maar ik weet dat ik het moet doen de dingen heb ik al geregeld  en toch houdt iets me tegen een gedeelte van mijn hersenen zegt blijf maar een ander gedeelte ga toch je kunt nu ik wil ook wel weg mijn echt moeder kijkt niet naar me om  als er een man is dan moet ik oprotten ze gaat met jan en allemaal maar niet als ik er ben maar ik weet het wel mijn vader is dood en verliet me door zm ik voel me heel erg ongelukkig maar ik durf die stap niet kan iemand me helpen hoe wel   Dit is trouwens maar een deel waarom ik weg wil   Bericht aangepast door De Kindertelefoon i.v.m. regel 9

Hoi ik ben een meisje van 13 jaar en zit in de tweede.  ik heb een heel leuk vriendje en een paar goede vriendinnen. de laatste maanden voel ik me heel leeg van binnen. ik ben in 8 maanden tijd meer dan 5 hele goede vrienden verloren (niet door zelfmoord of iets maar door ruzies/uit elkaar gegroeid/andere omstandigheden) en ik voel me er best wel kut door. in de eerste had ik veel vrienden, ook in de klas maar opeens werden ze minder. kijk tuurlijk ben je bevriend met mensen, maar om daar nou aan te vertelen dat je een crush hebt/of daar uren mee te praten,,,, dat zeker niet. ik heb vrienden op sport en ik kan altijd alles los laten en heel veel lol hebben. op school heb ik maar 1 beste vriendin. zij is uit de klas gehaald vanwege haar cijfers en mocht dit jaar niet afmaken. ik heb me hier al wel deels bij neergelegd dat het niet anders kan, etc, en ze zou 2 weken geleden uit de klas gaan maar nu met dit hele corona gebeuren is het er nog niet van gekomen, al doet ze qua lessen wel mee

oke dus wij zijn twee meisjes van 15 en we hebben het zeer moeilijk thuis. we hebben ierdoor al 5x weggelopen & niks word er beter op, nu willen we een lange tijd wegblijven omdat wanneer we weglopen voelen we ons echt gelukkig en dan voelt pas alsof we echt leven. nu vragen we ons af ofdat het wel slim is om naar het buitenland te gaan? zouden ze ons tegenhouden aan de grens of bij het overstappen? heb veel verhalen gehoord waar de leeftijd van die mensen stonden er niet bij dus misschien waren ze meerderjarig. iemand die kan helpen? reacties zoals ´loop niet weg/het is niet goed/je komt in de problemen’ weet da da ni helpt, ons besluit sta vast en als jullie er iets op tegen hebben dat kan, iedereen zen mening he maar hou die dan voor jezelf want ik bn er niets mee, dankje alvast voorde mensen die willen helpen.

Hallo,  Ik had een half jaar geleden een goede vriendin, maar het contact is verbroken door dat ze zich een beetje had misdragen bij mij thuis. Ze had ook niet zo’n goede invloed op me.  Maar de laatste tijd mis ik haar heel erg. Als ik een foto van haar zie wil ik haar weer graag zien en weer met haar afspreken. Maar ik weet niet hoe ik weer contact moet opzoeken. Ik heb ook een poos niet al te leuke dingen over haar gezegt en was erg afstandelijk. Maar ik mis haar zo. Ik heb het ook zo met haar te doen om dat ik weet dat ze het moelijk heeft!  Wat moet ik doen?  Ik weet het echt niet! Help me aub  liefs van mij

Hoi, Sinds de corona uitbraak zit ik veel thuis. Toch zit ik in het eindexamen jaar en moet ik morgen en overmorgen tentamens gaan maken waar ik erg zenuwachtig voor ben. Ik zal even uitleggen waarom. Ik heb last een depressie en andere mentale gezondheidsproblemen zoals een angststoornis. Ik heb weinig last gehad van mijn angsten sinds ik in quarantaine zit maar daarom merk ik dat ik niet meer uit bed kom, en ik ben bang om weer naar school te gaan omdat de angsten misschien dan weer terug komen. Hebben jullie tips om weer motivatie te krijgen om naar buiten te komen, of tips om van de angstige gedachten af te komen zodra ik weer buiten kom? Dankjewel voor het lezen.

Sinds 6 jaar vertrouw ik helemaal niemand meer. Docenten, vrienden en zelfs mijn ouders vertrouw ik niet wat moet ik doen.

Hoi ik ben 14 (meisje but who cares) en  heb zeg maar een soort van raar gevoel als mensen om mij heen verdrietig zijn. Ik ga zweeten, ga trillen en mijn hart gaat sneller kloppen. Dan heb ik de behoefte om er alles aan te doen om die gene op te vrolijken. Dit gevoel heb ik ook als mensen negatief zijn. Zijn er hier andere mensen die dit ook hebben?  Idk why maar ik word ook vaak bang van mensen (van mijn leeftijd ofzo en voornamelijk jongens) als ze bij me in de buurt komen. Of die tiktok boys die zijn het ergst haha. Of ik ben gwn te soft xD Oh ja en ik heb ook heel veel stress voor school. Ik moet al huilen als ik naar m'n boeken kijk.   Sorry voor de slechte uitleg ik ben niet zo goed in praten over mijn gevoelens in het Nederlands.. Thanks voor het lezen I appreciate it

Aantal jaren geleden had ik een relatie met een Turkse meisje uit Veendam. Ik vond haar zooo mooi en aantrekkelijk. Omdat ze een strenge vader had hebben we maar heel beperkt afgesproken maar ik begon haar niet te vertrouwen. Want altijd had ze excuses en smoesjes van TIS EEN KLEINE DORPJE HIER. IEDEREEN KENT ELKAAR. WAT ALS WE GEZIEN WORDEN? etc. Ik was erg serieus met haar maar deze excuses horen alleen bij een meisje die speelt met een boy. Want ook op de social media zag ik dat ze andere oudere mannen aan t verleiden was. Omdat ze een cupmaat F had. Waar ik graag aan zat terwijl we zoenden/tongden. Hoe dan ook met die uiers heeft ze talloze boys mannen verleid. Nu na een aantal jaren nadat we  uit elkaar zijn gegaan omdat ze zo eerloos was om vreemd te gaan. Vraag ik me af waarom ik haar niet kan vergeten?? Trouwens ik geef toe dat meiden met dikke borsten kunnen scoren bij me. Zoals dat een andere gek kan zijn op dikke kontjes. Of dat meiden vallen op kleurlingen etc. vond haar bo

Hallo, Ik voel me op dit moment vaak verdrietig omdat ik deze tijd niks te doen heb en nix kan doen door corona. Altijd als ik foto's zie van met vriendinnen en familieuitjes word ik verdrietig. Ook merk ik dat ik sneller boos ben nu en kan ik(vooral tegen mn gezin want dat zinn de enige mensen die ik nu nog zie) heel boos worden terwijl ik dat helemaal niet wil. Iemand tips? Want k voel me echt eenzaam en verdrietig.

Hoi Ik ben een meisje van 13 jaar, en ik worstel als bijna 3,5 jaar met depressie. Ik werd/word ook veel gepest. Tijdens de gym kreeg ik 3 ballen van 10cm afstand en een schommel in mijn gezicht. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik anders ben dan andere mensen. En dat ik alleen maar een probleem ben voor iedereen. Mijn paardrijd juf scheld me uit als ik iets fout doe en mijn ouders weten het niet eens omdat het ze niet boeit. Soms vraag ik me af of mij ouders nog weten dat ze een kind hebben, en dat hun kind depressief is. Ik heb al met zoveel mensen gepraat hierover, met mijn paardencoacher, de kindertelefoon en zelfs 113, maar niets hielp. Het word alleen maar erger, in het begin probeerde ik het geheim te houden voor iedereen, zelfs voor m’n beste vriendin en m’n mentor, maar nu lukt dat niet meer. Het gaat nu heel slecht op school, ik heb deze week nog geen 1 hoger cijfer gehaald dan een 2,0 en ik had 5 toetsen. Laatst belde mij mentor en heeft m’n moeder me best wel heel erg

Hoi, ik zit nu in de tweede klas op het gymnasium en ik moet het jaar overdoen.  Ik voel me nu niet goed genoeg, zeker niet omdat mijn vriendinnen verbaasd waren dat ik het moet overdoen, ze dachten allemaal dat ik van school af zou moeten.  Ik doe wel alsof het me allemaal niet zo boeit maar ik ben best wel bang. Leraren denken dat ik niet meedoe in de lessen omdat ik nooit iets zeg, maar dat is omdat ik niks durf te zeggen.  Ik ben bang om tegen mensen te praten, om aandacht te krijgen.  Ik ben ook bang om het jaar ver te doen omdat ik dan waarschijnlijk geen nieuwe vrienden kan maken, omdat ik dus de moed gewoon niet heb om iets te zeggen tegen mensen,  Ik kan geen motivatie vinden om ook maar iets voor school te doen, zeker in deze coronaperiode.  Het enige wat ik doe is staren naar het werk en daarna iets anders doen.. Soms voel ik me of het allemaal niet meer gaat, ik denk dan over wat mensen van me denken, en ik voel me een mislukking. Ik snijd mezelf op dat soort momenten. Ik p

hey mensen, ik heb hier al vaker wat berichten op geplaatst (onder andere over mijn relatie met mijn moeder en hoe dat tot stand is gekomen)  ik heb dus kort samengevat, gescheiden ouders, de scheiding as niet prettig, en ik was erg jong. en beide ouders wonen dus (gelukkig/kan erger) in de zelfde stad. een in de binnen stad en de ander net daarbuiten.  bij mijn vader hebben we een hond, dit is een vrij donkerbruine labradoodle en hij is super lief. en speels. ik ga dus een keer in de 2 weken een weekend naar mijn vader en hier heb ik het een stuk meer naar mijn zin.    toevallig is het nu vakantie, en mijn moeder maakt weer eens mijn vader zwart omdat de tweede helft eigenlijk van haar was en dat ze nu dus de eerste helft heeft, zonder overleg. niet alsof ze ook maar iets doet nu maar ja…. de laatste keer dat ik bij mijn moeder het huis uit was gestuurd deed ze de hond weg die we daar toen hadden. ik mis hem iedere dag, en de hond die we nu hebben bij onze vader herinnerd mij iedere d

Hallo,   Ik heb sinds korte tijd dat als ik zit of sta ik het gevoel heb dat ik heel hard naar beneden val  van een hoge berg of hoog gebouw. Kan iemand vertellen wat dat is?   Alvast bedankt.

Hey ik zou het graag willen vertellen aan me mentor maar moet hij het dan geheimhouden of mag hij gwn zomaar naar me ouders gaan en het vertellen? haha hele korten topic maarja  gr. Alexa

Het is even geleden dat me vriendje zei dat hij bi was kwam er zelf beetje achter omdat er achter kwam dat hij ooit keer trio wou met twee mannen hoe ik er achter kwam doet er niet toe. ik vroeg dus waarom en toen zei hij dat hij bi was. Kwam als een klap in me hoofd aan. Omdat ik weet dat hij ooit iets bij jongen heeft gedaan. voelt wel raar omdat ik nooit iets bij het zelfde geslacht heb gedaan. Heb nooit er behoefte aan gehat. Ik denk dat ik dit nooit hellemaal vergeet maar leg me er bij neer. Ik kom uit een familie die alles kwa gevoel geloof afkomst respecteerd dus ik respecteer dat me vriendje bi is. Maar ik zag het niet aankomen. Ik denk als ik er deels niet achter gekomen was hat hij hey niet gezegt. Hij zei dat hij bang was om me kwijt te raken er door. Maar heb nooit een moment gedacht ja ik ga het uitmaken omdat hij bi is. En ik zou hem nooit dumpen omdat hij bi is. Love me vriendje mij alles een echte knuffelbeer is hij. Maar soms ben ik bang dat hij toch voor jongens kiest

Hii    Ik hé gevoelens voor mijn beste vriendin ontwikkeld  ik denk dat dat komt doordat we sex hadden gehad    Ik moet binnenkort met haar afspreken  en ik weet niet wat te doen?    Iemand tips? 

heyy euhhh ja ik ben al maanden depressief en het wordt met de dag erger ik heb met heel veel dingen schuldgevoel mijn ouders weten niet wat er aan de hand is en denken dat ik onhandelbaar ben geworden omdat ik alleen maar op me kamer zit muziek te luisteren en toen de scholen nog open waren had ik naar mijn mentor moeten gaan denk ik nu maar dat is nu te laat en door de corona kan ik niet naar  de huisarts en vanuit daar doorgestuurd worden naar pychologen vandaag heb ik een paar x een zelfmoord poging gedaan ik weet dat ik het moet vertellen maar wat in godsnaam want als k niet zeg waarom ik me zo voel gaan ze natuurlijk ook geen hulp zoeken mr ja ik rook dus ook af en toe en sinds kort pak ik de sigaretten van mijn moeder en rook ik ergens onder een brug bij mij in de buurt maar ja ik weet oke tf loop k allemaal te lullen denk dat jullie dr geen zak van begrijpen mr ja iemand tips ofzo

Heyy iedereen, Ik ben benieuwd naar jullie mening over mensen die aan zelfbeschadiging doen, of hebben gedaan waarvan je de littekens ziet. Tegenwoordig zie ik vaak mensen lopen waarvan je de littekens goed kan zien, maar ik denk dan alleen maar “oh ik hoop dat alles nu oké gaat, wat een sterk persoon”  wat is jullie mening of wat denken jullie als je iemand ziet lopen met littekens?  groetjes Flora

Hoihoi, Een vriendin van me die vertelt eigenlijk alles aan mij. Ze snijdt zichzelf, denkt vaak aan zelfmoord en is totaal niet blij met zichzelf. Ze vertrouwt mij heel erg en verwacht advies van mij, en ik probeer dit ook vaak te geven. Maar het probleem is dus dat ik zelf ook in een hele moeilijke periode zit. Ik zit denk ik in een depressie en voel me zelf ook heel kut, en ik heb vroeger ook heftige dingen meegemaakt. Soms heb ik dus ook geen zin om op haar appjes te reageren en uren met haar te appen. Ik weet niet wat ik moet doen, moet ik eerst voor mezelf kiezen of haar blijven helpen in deze zware tijd? PLease help me xoxo