Emotionele problemen en gevoelens

Hey! Het is al weer een tijdje geleden dat ik iets hierop heb geplaatst. Ik heb deze keer advies nodig! Ik weet namelijk in deze situatie niet zo goed wat ik moet doen.  Ik hoop dat jullie kunnen helpen! Ik ben al een tijd opzoek naar een nieuwe telefoon omdat ik hier family link op heb en mijn ouders controleren deze telefoon. Ik kan hier gewoon niks op downloaden eigenlijk ik mag geen tiktok en Roblox en dat is juist waar ik van droom! Ik ben op marktplaats een telefoon tegengekomen van 40.00€ (iPhone 6s 128 GB)  ik kan hem ook al ophalen.  Maar ik twijfel nog best wel erg van 40.00€ vind ik een hoop geld. Weten jullie misschien of ik dit moet doen of niet? Of tips hoe ik het bedrag lager zou kunnen krijgen. Liefs. Van mij!  PS ik doe dit dan wel stiekem naar mijn ouders toe! 

Ik merk dat ik helemaal vastzit in hele negatieve gedachten over mezelf. Ik ben verschrikkelijk onzeker en haat mezelf enorm. Ik kan mij daardoor heel erg somber voelen en diep ongelukkig met als gevolg dat ik een einde aan mijn leven wil maken, omdat ik niet verder wil zoals ik nu leef. Ik wil graag positiever in het leven gaan staan, zodat ik ook gelukkiger word. Ik ben het namelijk helemaal zat zoals het nu is. Ik trek dat echt niet meer. Ik doe al oefeningen om positiever te worden naar mezelf en probeer leuke dingen al lukt dat nog niet altijd. Ik merk ook dat echt genieten niet lukt, omdat er altijd wel negatieve gedachten zijn. Ik weet daar niet mee om te gaan, waardoor ik mij alsnog diep ongelukkig ga voelen. Hebben jullie adviezen hoe ik als ik mij slecht voel toch iets kan doen om mij beter te gaan voelen of tips? Bedankt

Hi, ik wil graag een binder gaan dragen, maar ik krijg van veel mensen te horen dat het gevaarlijk kan zijn. Waar moet ik op letten? En waar kan ik voor een redelijke prijs een goede binder kopen?

hey, waarschijnlijk vindt je de titel al heel raar. ik wil een depressie onderzoek doen. ik ben Celina. ik wil dus vragen of meerdere jongeren hierop zouden kunnen reageren. dit is eerder een vragenlijst. Ik doe dit ook voor school om dit later met hun te kunnen bespreken om het spreekzaam te maken. hier zijn een aantal vragen.hoe oud ben je? heb je al langer last van zelfmoordgedachten? wat is de reden dat je je minder voelt?hoelang heb je al last van deze gedachten? hoelang heb je al contact met een hulplijn? durf je er over te praten met iemand van school? heeft de hulplijn je geholpen? ben je bang voor de mening van andere? praat de school met je als ze merken dat het niet goed gaat? doe je iets van zelfmoordbeschadiging? zoja hoe lang al?  heeel erg bedankt voor het lezen alvast! als je wilt praten kan je ook altijd mij sturen maar hulplijnen kunnen je ook zeker helpen!  mvgCelina_hehe

Heeey iedereen, Ik beschadig mezelf nog niet zo lang, ik denk een maandje ongeveer. Heel lang heb ik de drang tegen kunnen houden, tot een heftige ruzie waarna ik een schaartje gepakt heb en mezelf gekrast heb op mijn benen. Alle spanning en boosheid moest eruit. Het voelde echt goed toen ik het gedaan had. Vanaf die dag heb ik het steeds vaker gedaan. Op mijn benen staan nu al best veel krassen. Ik doe het nu (bijna) dagelijks. Ik moet het doen van mezelf. Ik mag niet eerder naar bed gaan, voordat ik het gedaan heb. Ik mag pas stoppen als het gaat bloeden. Ik doe het niet heel erg diep, maar het zijn wel grote krassen. Ik heb het er nog met niemand over gehad, en dat ben ik ook niet van plan om te doen. Ik zit al in therapie, maar ik heb dit nog niet verteld omdat dit nog niet zo heel erg lang bezig is. Ik mag het van mezelf ook pas vertellen als het pas echt erg is. Als ik zelf pas kan zien dat het een serieus probleem is. Er zijn nu vast mensen die het veel erger doen dan i

Hoi,ik ben 14 jaar en doe al zo’n 2 jaar aan zelfbeschadiging.  Ik durf mezelf nooit echt depressief te noemen omdat ik weet dat andere het veel zwaarder hebben dan ik, maar ik denk wel aan zelfmoord. Vrienden van mij weten dit maar kunnen me niet helpen. Mijn ouders weten van niks en dat wil ik het liefst zo houden. Mijn familie is namelijk niet echt de makkelijkste familie. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn broers praten niet meer met mijn moeder en iedereen kraakt elkaar af. Ik zit daar als jongste tussen in. Ik hoor iedereens verhaal over hoeveel ze elkaar haten en kan het niet meer aanhoren. Ook deal ik met mijn eigen problemen. Sinds dat mijn ouders gescheiden zijn en al die ruzies zijn begonnen (dat is al zo’n 8 jaar geleden) heb ik last van een stem in mijn hoofd die zegt dat ik niet goed genoeg ben en het niet waard ben om te leven. Dit klinkt vast alsof ik gek ben, daarom heb ik dit ook nog nooit iemand verteld. Die stem hoor ik altijd. Het ene moment is hij te negeren maar

hi, ik heb de laatste tijd erg veel problemen met empathie voelen voor anderen. vroeger kon ik dat erg goed, dus ik weet niet waarom nu niet meer. ik praat heel vaak over dat ik suicidaal ben, dat ik plannen maak voor zelfmoord en ook soms aan self harm doe. als ik berichten lees op dit forum over vrienden van de OP die zichzelf snijden, en dat OP erg bezorgd is over hun vrienden, vraag ik me af of mijn vrienden bezorgd om mij zouden zijn. toen ik vroeg aan een vriendin of het haar wat deed dat ik suicidaal was, zei ze dat ze paniekaanvallen ervan kreeg (tenminste, dat was een deel van de redenen van haar paniekaanvallen, denk ik), maar ik kon geen medeleven voor haar opbrengen. ik vind het zeker erg voor haar en ik hoop dat haar paniekaanvallen stoppen of op zn minst minder erg worden, maar ik heb nooit de tijd genomen actief eraan te denken, of na te denken hoe ik misschien zou kunnen helpen. het ergste is, zelfs daar voel ik me niet slecht over. ik voel me zo egoistisch. vooral omda

Hallo,Als je mijn eerste topic hebt gelezen dan weet je dat ik problemen heb met mijn vrienden. Ik heb er nu afstand van gedaan omdat ik altijd buitengesloten werd ik appte toen een vriendin hoe die vond dat het ging maar ze zij eigelijk dat ik een last voor hun ben.  Alleen ik heb nu niemand meer en ben helemaal alleen ik ga ook altijd met lood in mijn schoenen naar school. Ik sta nu bij 2 andere meiden uit de klas maar die hebben ook contact met mijn oude vriendinnen en hun zijn ook echt beste vriendinnen van elkaar dus daar zal ik nooit echt bij horen en de rest van de meiden uit mijn klas mogen mij niet en ik hun ook niet. Ik weet niet meer wat ik moet doen ik heb helemaal niemand meer en ik wil niet de rest van mijn middelbare school alleen zijn want ik moet nog 3.5 jaar naar school. Heeft iemand tips want ik word hier echt heel verdrietig van 

Hallo allemaal,ik ben een meisje van 13 jaar en heb hier al eerder een bericht over achtergelaten. Ik snijd mezelf dus ik doe dit al sinds oktober, want toen begon het ongeluk van mijn moeder uiteindelijk is ze in coma terecht gekomen en is niet meer wakker geworden en is in november overleden. Sinds die tijd wil ik graag rust, maar ik wil ook een straf, dus snijden helpt daar heel erg tegen, maar ik kan dus ook niet naar gym, want letterlijk mijn hele armen zitten vol!!! Mijn vader is er laatst achter gekomen dat ik gym nu al heel lang skip en daar was hij heel boos over. Nu wilt hij een gesprek met mij en de mentor en ik ben daar heel bang voor, want ik heb laatst tegen hem gezegd dat ik dit doe omdat ik er simpel weg de energie niet voor heb! Ik wil dit wel graag vertellen, maar ik ben bang voor de gevolgen iemand tips?

Hoi,ik voel me al langer dan 2 weken down. Ik zie het leven even niet meer zitten. Er hangt een soort van donkere wolk over me heen waardoor ik het licht niet meer kan zien. Het positieve proberen zien, lukt niet meer. Ik heb het heel erg lastig en zie geen hoop meer. Ik worstel heel hard in mezelf.Ik hoor morgen mijn begeleider en binnen een week ga ik bij mijn psychologe op gesprek. Ik zou graag bij hen mijn hart luchten en om hulp vragen maar ik weet alleen niet direct hoe. Kunnen jullie me een beetje erbij helpen? anoniempje

Halo.Mijn ik ben 11 jaar en mijn stiefvader is super irritant en boos op iedereen en alles. Sinds mijn 3e Begon hij met zeiken en ze willen maar niet uit elkaar gaan. Ze maken elke dag ruzie en zijn nooit lief voor elkaar. Ik heb 3 andere broertjes en zusjes die er ook echt niet tegen kunnen. Ik ben er voor al 6 keer gaan praten bij vijftig thuis en nog veel meer.Ik heb gister een nieuwe kamer gekregen en hij wil het nu gebruiken als werkkamer. Wtf.Mijn vraag is nu zouden jullie mij kunnen helpen met deze situatie. Alvast bedankt.

Hoihoi,Ik ben een meisje van bijna 15 jaar en ik zit nu al een paar maanden met een eetstoornis (anorexia). Ik ben hiervoor bij de huisarts geweest laatst, en zij heeft mij doorverwezen naar de Urusla kliniek in Leiden.  Ik zie heel heel heel erg op tegen deze behandeling omdat het betekent dat ik veel meer moet gaan aankomen. Ik heb de intake pas over ongeveer 3 maanden (gelukkig) en in de tussentijd moet ik elke maand bij de huisarts langs voor controle en af en toe bloedprikken (ik heb nu te lage bloeddruk, vitamine B12 tekort en vitamine D tekort).  Ik wil echt niet in behandeling gaan bij de kliniek en heb nu al buikpijn omdat ik weet dat het gaat komen. Mijn eetstoornis is (helaas) niet het enige wat er in mijn leven omgaat nu. Ik zit met hele depressieve gedachten en denk vaak aan een eind maken aan alles. Ik sta op een wachtlijst van 9 maanden bij de GGZ alleen het duurt echt veel te lang. Ik heb hulp nodig!!!!x C.

Hoi,Ik ben G en ik ben een meisje van 17 jaar. Ik voel me al lang slecht in mijn vel. Al langer dan 2 weken voel ik me nu heel erg down. Ik had ups en down maar nu zit ik heel diep. Ik zie het leven even niet meer zitten en wil hulp zoeken. Ik kan niet meer genieten van het leven en ook niets niet meer kan ik van een positieve kant bekijken. Alles is voor me veel te veel op dit moment. Ik worstel heel hard met mezelf en verlies mezelf in mijn problemen. Ik weet niet meer hoe ik terug mijn leven kan oppakken en mijn weg kan vinden naar mezelf en mijn verdere leven. Ik ben het geloven in mezelf kwijt en ook de grip op mijn leven. Ik hoop uit het diepste van mijn hart dat alles maar goed komt. Ik heb veel mensen om me heel die me willen helpen groeien en steun geven en toch voel ik me zo verloren. Ik heb twee tohulpverleners: pleegzorgbegeleider (met haar ga ik deze voormiddag bellen, en bij mijn psychologe ga ik binnen een week op gesprek bij haar.) Deze week zie ik school helemaal niet

Hoi, ik ben Axo.Ik doe al aan zelfbeschadiging vanaf mn 11e (ben nu 14), heb hele nare gedachtes, eet & drink amper, en voel me niet goed op school. Ik zou graag met iemand willen praten over deze dingen, alleen ik durf het niet. Ik ben bang dat ik met iemand moet praten waar ik me niet comfortabel bij voel en het dan niet durf te vertellen. Verder weet ik ook niet hoe ik het aan mn moeder zou moeten vertellen, ze gaf heel vaak aan dat als ik met iemand zou willen praten dat dat dan mag, alleen ik heb geen idee hoe ik het gesprek moet starten. Als iemand tips heeft om dit aan te pakken, zou je die dan met mij willen delen?Alvast heel erg bedankt,Axo

Ik weet het even allemaal niet meer en denk veel aan zelfmoord. Ik weet echt niet wat ik met mezelf en mijn leven aan moet. Ik probeer het zo erg om door te gaan met leven en de motivatie en de hoop en het vertrouwen voor herstel te hebben, maar het lukt mij toch niet. Ik denk vaak waarom nog? Het is niet dat ik echt dood wil, maar ik wil gewoon niet meer leven, zoals mijn leven nu is en ik ben helemaal kapot. Mijn energie is op om nog door te gaan. Er gaan ook allerlei negatieve gedachten door mijn hoofd, zoals dat ik mezelf haat, dood waard ben en dat iedereen tegen mij. Dat gevoel maakt mij niet bepaald gelukkiger of zo. Ik word daar eerder nog ongelukkiger van. Ik voel mezelf als zwak en last voor anderen. Ik word er helemaal gek van. Ik heb ook vaak de wil niet om te herstellen, omdat het onbereikbaar voelt om mij beter te gaan voelen. Ik zit hier al hele lange tijd mee en heb er voor mijn gevoel alles aan gedaan, maar het blijft zo. Hebben jullie tips? 

Als ik zeg bijv dat het leven niet meer hoeft word ik dan opgenomen? 

ik ben klaar met het leven, gewoon op…ik wil niet meer leven, maar ik wil ook niet dood als je begrijpt wat ik bedoel, ik wil geen zelfmoord, maar ik wil niet doorgaan… ps: dit is geen suicide note

Hallo mensen, Ik zelf ben altijd heel negatief en kom zo over terwijl ik het helemaal niet zo bedoel, hierdoor krijg ik veel gezeik met iedereen wat best wel kut is. Niemand begrijpt mij haast, iemand tips om dit te verbeteren? 

Het klinkt misschien heel raar, maar ik kan gewoon niet huilen. Ik voel me zo, zo rot, en ik wil huilen maar het kan niet.Ik ben boos, verdrietig etc. en moet gewoon even uithuilen, hoe dom het ook klinkt

Hoi,Ik wilde even mn verhaal kwijt.Ik heb al maanden lang last van sombere gedachten, depressie…Mn zmgedachten worden steeds concreter.Heb medicatie gekregen voor die gedachten, moet de medicijnen innemen voor het slapengaan. Zodat ik eerder slaap. En dus minder tijd heb om na te denken. Maar de medicatie neem ik niet meer omdat ik er waarschijnlijk van ga aankomen, en dat wil ik niet! (heb dus ook anorexia)En als ik geen afspraken kan maken met de behandelaren over of ik er volgende week nog ben. Dan moeten ze volgens de wet handelen(wvggz) En wss crisisopname.Mn ouders letten mega erg op me en er is altijd wel iemand thuis:(Maar ik kan gwn niet meer. Ik kan mn gedachten niet langer bedwingen.Het wordt steeds lastiger om ze geen werkelijkheid te maken.  Sorry moest dit kwijt:(

Heyyy, bijna 2 jaar terug ben ik door een man van toen 55 lastig gevallen tijdens een feestje zat hij de hele tijd aan me. Hij heeft me proberen te vingeren en dat ook voor een aantal minuten gedaan. Ik was destijds 13 en wilde dat echt niet. Uit paniek heb ik de hele tijd stil gestaan en niks gezegd. Ik heb nog steeds flashbacks ervan. Ben er ook veel meer hypersexual van geworden. Ik vind mannen veel enger en durf niet bij oude dronken mannen in de buurt te komen. Deze man is verre familie van mijn moeder. Hij is de vader van een "soort van" vriendin van me, hij was dronken dus er is niks wat ik kan doen. Ben ik nu aangerand of verkracht? Ik las ergens dat penetratie tegen wil in verkrachting is? Help aub xx

Nou, zoals de titel al zegt IK KAN EN WIL NIET MEER Ik word helemaal gek thuis!!! Iedere keer als ik iets doe doe ik het nooit goed genoeg. Ik word geslagen, geschopt, er worden dingen naar me toe gegooid, ik word uitgescholden en vernederd. Ik kan het niet maar aan! Het is al zo voor ongeveer 6 jaar nu. Iedere keer denknik het komt wel goed, moren is alles weer beter, maar dan denk ik: wat maak ik mezelf nou wijs?! HET WORD NIET BETER! Iedere avond huil ik mezelf in slaap. Overdag ben ik het liefst gewokn niet thuis. Er zijn ook dagen dat ik naar school moet en dan zit ik ergens op een bankje denkend aan de dingem die ik allemaal verkloot heb in mn leven. Iedere keer weer opnieuw. Ik had een afspraaj met mn moeder aan het begin van het jaar, dat mn cijfers ol school minimaal een 6 moesten zijn. En als ik dan met een 6 thuis kwam werd ik helmaal vernederd. ALTIJD word er gezegt dat ik niks waard ben. Op schoop zit ik nu in mn examen jaar. Maar ik weet ondanks alles dat ik h

Ik heb geen vrienden nooit gehad . Ben altijd gepest . Thuis is het ook niet leuk met al dat gezeur dat ik nooit wat goed doe . Ik voel me vaak super allen . Ik heb niemand om alles te vertellen . Er is nergens een plek waar ik me fijn kan voelen . Of gewoon . Ik weet het niet meer

Ik moet even wat frustraties kwijt, dat moet hier wel kunnen. Heb een lange en samengevatte versie. LANG Ik zelf heb al jaren echt mjjn eigen kleding stijl (ouderwets spul (vintage), high waisted, crop tops, dr martens, tuinbroeken, baggy broeken, dingen met kant). Ik vind het enorm irritant dat veel mensen dat nu dragen omdat het 'mode' is. 1) omdat ik er niet tegen kan als mensen massaal iets gaan kopen omdat het 'in' is. 2) Ik koop bijna al mijn kleding op marktplaats, daar wordt er op dingen waar een jaar geleden nauwelijks animo voor was nu op los geboden. Wat weer inhoud dat ik weer meer moet gaan betalen dan voorheen. Ook in de winkels zijn prijzen omhoog gegaan omdat het nu mode is. 3) ik hoor achter mijn rug om dat mensen best wel gemene dingen zeggen (in de richting van: die wil cool doen met die stijl). Niet dat het mij interesseert wat anderen van mij vinden, maar waarschijnlijk vindt niemand het 'leuk' om geroddel achter je rug om te horen. 4) ik onderschei

Hey allemaal. Iedereen heeft een angst. ik heb een angst dat mijn moeder weer depressieft wordt. of dat een van mijn ouders zomaar een ongeluk krijgt. waar ben jij bang voor??