Emotionele problemen en gevoelens

Hoi ehik krijg van te horen van me ouders dat ik een relatie heb met iemand ik vertelde wie heeft dat naar je gezegd en het was me eigen mentor. Terwijl dat ik geen toestemming had gegeven is dat illegaal?

Heyy, Dit lied is voor iedereen die ook maar één keer gedacht heeft aan zelfmoord plegen: Don’t Try Suicide - Queen Weten jullie nog meer goede anti-zelfmoord liedjes?  :) xx Eenmeisje004 

Hoi! Ik ben een half-immigrant (half Nederlands, half Muysca (inheems Colombiaans)) en mijn moedertaal is Spaans, alleen mijn beheersing van de taal gaat vaak erg hard naar achteren doordat de enige persoon waarmee ik het kan spreken mijn moeder is. Hoe kan ik Spaanssprekende vrienden vinden dichtbij mij? (provincie Drenthe) Bvb. apps, websites, officiële instituties, etc. Dankjewel!En ik had ook nog een extra vraag: Wat vinden mensen in het algemeen over religieuze mensen hier in Nederland, specifiek polytheïsten (het geloof in meerdere goden, ikzelf ongeveer 11 haha)? Dankjewel (2) Ps. ik wist niet welk onderwerp te gebruiken, niks pastte echt, sorry

hoi hoi,Ik schrijf dit echt voor saus en ik wil er ook niks mee bereiken maar ik voel me echt kut. Ik kan me niet herinneren dat ik me eerder zo heb gevoeld en dat maakt me toch wel een klein beetje zorgen. Ik heb vandaag mijn 2e schooldag gehad en op de terugweg zat ik alweer jankend op mijn fiets. Ik voel me zo verdwaald ofzo. Ik voel me leeg maar tegelijkertijd doet alles zeer. Het kost me zo veel moeite om uit bed te komen en vrolijk te doen op school dat ik halverwege de dag gewoon instort. Ik heb alles verpest met mijn vrienden dus ik loop maar een beetje alleen rond de hele dag. Ik zat voor het eerst in jaren alleen tijdens de pauze en alle lachende kinderen om me heen gaven me zo’n kutgevoel. Ergens heb ik het idee dat iedereen naar me kijkt maar dan net alsof ze door me heen kijken. Ik wil niet meer. Ik wil zo erg niet meer naar school. Opeens vind ik het echt de meest verschrikkelijke plek ooit. Vroeger was school een soort escape om weg te komen van thuis maar ik weet nu ech

hoi ik ben al meer dan een half jaar bezig met zelf beschadiging (sh) ik doe het overal op mijn lichaam en heb al meer dan 30+ zicht baren krassen, gelukkig heeft nog niet echt iemand er iets over gezegd en ik heb het aan niemand vertelt.hoe kan ik het het beste zorgen dat niemand het ziet?ik doe het steeds vaker en steeds dieper voor mij is het een beetje verslaafend en ik weet niet hoe ik moet stoppen.heeft iemand tips om te stoppen en het te verbergen?

HeyIk heb zit heel veel stress laatste tijd. En ik verveel me waardoor ik niet afgeleid ben waardoor ik nog meet stress krijg. Ik heb stress over alles. Bijvoorbeeld school, thuis, stage, huiswerk, me moeder. Echt heel veel dingen die door m'n hooft gaan.  Weet iemand misschien een tip waardoor ik niet zoveel pieker

Goedendag mensen die dit lezen Ik ben een jonge van 17 en ik heb al de afgelopen 1-2 jaar depressie problemen en het was een tijdje erger toen kwamen er okk bepaalde gedachtes erbij en toen ging het goed maar ik merk dat ik nu weer terug val en ik nu doe drinken om alles te vergeten maar dat wil ik eigenlijk helemaal niet en weet niet hoe ik moet stoppen want zodra ik me ja rot voel grijp ik automatisch naar ja de alcohol enzo en dat wil ik niet dus mischien hebbe jullie tips om me te helpen het niet te doen want ik weet het niet meer…..

Hoi, Wat vinden jullie eigenlijk van je eigen uiterlijk?En wanneer is iemand lelijk of knap naar jullie mening?Zelf vind ik mezelf niet echt heel lelijk, maar ook zeker niet echt knap.Het is wel OK zoals het nu is,vorig jaar vond ik mezelf echt lelijk.Mijn gezicht was toen niet echt in balans zeg maar (erg grote neus bijvoorbeeld)…Mijn haarkleur is wel een beetje oranje (Ginger)/bruinig.Andere mensen vind ik niet snel lelijk , en innerlijk vind ik veel belangrijker natuurlijk😉Ik ben benieuwd! 

Ik worstel al sinds dat we verhuisd zijn naar Nederland (als jong kind), met depressie en zelfdoding gedachten (de laatste jaar is het wel op de ergst gegaan). Er zijn tijden waar ik super blij ben enz maar eig altijd als ik alleen in de kamer zit gaan er donkere gedachten door me heen. Ik heb al een paar keer dingen geprobeerd maar is nooit gelukt. Maar ik heb een paar maanden geleden een jongen ontmoet waarvoor ik beter wil worden. Maar ik weet dat ik daar professionele hulp bij nodig zou hebben. Maar ik weet niet hoe ik tegen mijn ouders moet vertellen dat ik dat nodig heb en waarom. Ik weet ook dat ze dan mn littekens zouden zien en ik wil hun dat niet aandoen omdat ze best wel dik en paars zijn en dus niet echt de mooiste dingen die je op je kind zou willen zien. En dus is mijn vraag hoe ik dit op de beste manier aan hun kan vertellen en vragen om hulp? Tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm anonimiteit 

Weet je wat, ik weet het echt niet meer het is niet dat ik zelfmoord wil plegen ofzo maar het is gewoon allemaal zo ingewikkeld. Ik vertrouw niemand mij oudste vriendin die ik al 7 jaar ken, gaat verhuizen naar Amerika voor 3 jaar en mijn andere beste vriendin is een beetje kut geworden. Mijn familie dingen zijn al helemaal ingewikkeld en met mijn vrienden heb ik geen emotionele band. Ik voel me bijna elke dag kut dus ik weet niet wat ik moet doen heeft iemand tips?

ik was verdrietig dus ik deed mezelf  pijn maar deze pijn is veel erger dan dat ik had gedacht het voelt of mijn arm in brand staat en als ik het aanraak voelt het alsof ik dood ga van de pijn paracetemollen zijn op wat nu?

Heeyy ik heb eigenlijk niet echt een vraag, maar ik wil gewoon even van me afschrijven. Ik heb het wel over een eetstoornis en zelfbeschadiging, dus lees het niet als je daardoor getriggerd wordt <3Nu school weer begonnen is ben ik teruggevallen in mijn eetstoornis. Ik eet niet op school, zoek alle mogelijke manieren om eten te kunnen skippen, moet van mezelf in de nacht sporten, ik braak elke schooldag minstens 1 keer en ik ben heel erg bezig met mijn gewicht en lichaam. Tegen mijn ouders zeg ik dat het allemaal heel goed gaat en dat ik niet meer braak. Ik wil niet nog een keer hun vertrouwen beschadigen, maar ik mag van mezelf gewoon niet de waarheid vertellen. Het is soms zo vermoeiend om de hele tijd bang te zijn dat iemand erachter komt dat ik lieg en ook gewoon om weinig energie en concentratie te hebben enzo.  Ik moet doorgaan met afvallen totdat ik ondergewicht heb, iemand het door heeft en ik eindelijk mijn doel heb bereikt. Het klinkt gek, maar ik wil aan de ene kant zo gr

Hallo, ik ben Emma ik ben 13 jaar.Ik heb al een tijdje moeite met eten de ene keer eet ik een week veel te veel wel een paar zakken popcorn en een bus pringles en allemaal andere dingen op een dag Een week of iets meer of minder eet ik juist te weinig ik eet geen ontbijt geen lunch alleen eet ik wat mee met avond eten. Nou denk ik dat ik misschien last heb van boulimia wat denken jullie?

hoiiheeft iemand ervaring met een gesprek met een huisarts waarin je waarschijnlijk doorgestuurd wordt naar een psycholoog?? in ieder geval een gesprek over ‘mentale problemen’ wat vraagt zo’n huisarts allemaal?maandag heb ik zo’n gesprek ik zie er zooo erg tegen op!en iemand misschien ervaring met een psycholoog, alleen positieve ervaringen please, anders durf ik niet meer…groetjesss

Hoi Ik ben verliefd op een jongen maar ik weer niet of hij verliefd is op mijGroetjes Debbie 

Heyy, ik zit dus in 3 vwo en sinds vorig schooljaar werd ik ineens veel drukker in de klas, slordiger, chaotischer, vergeetachtiger, flapuit, heel luidruchtig dat soort dingen. ik heb ook vaak last van moodswitches dan ben ik soms heel druk en dan van het een op het andere moment heel rustig. bij nieuwe mensen klap ik vaak ook helemaal dicht. ik weet dan gwn niet meer wat ik moet zeggen en kan de woorder ervoor niet meer vinden. niet alleen ik vind dat ik verander in mijn gedrag op een negatieve manier maar ook mijn vrienden en docenten. mijn docenten zien ook dat mijn gedrag een negatieve invloed heeft op mijn schoolresultaten. zo heb ik last van hele erge uitstelgedrag. thuis vericht ik kwa huiswerk helemaal niks meer, en leren lukt ook maar moeilijk omdat ik me gewoon simpelweg niet meer concentreren. ik sta zelfs nu op niet overgaan, en mijn mentor heeft een hekel aan me en wil dat ik blijf zitten het liefst. ik heb net met mijn moeder gepraat over dat ik zo stress over mijn cijfer

Hey ik weet eigenlijk al een paar jaar lang vrij zeker dat ik ADD heb en misschien ADHD maar ik ben ook best verlegen en soms druk maar niet met veel mensen erbij en ook niet altijd als ik alleen ben en zon beetje alles wat ik erover gehoord hebt klopt.Alleen het probleem is dus ik heb nooit een diagnose gehad ofzo gehad maar ik wil eigenlijk wel graag weten of ik add of adhd heb of niet. Ook zodat ik er gewoon hulp bij kan krijgen. Alleen ik wil het niet aan mijn ouders vertellen en als ik dat wel zou doen hoe? 

Ik ben erg bang om mijn ouders (en met name mijn moeder) te verliezen (op een jonge leeftijd). 

Ik ben nu dus op kamp met de klas. Is over het algemeen best wel leuk om te doen maar vandaag hadden we de “feestavond”. Het begon wel oké met een beetje spelletjes s spelen maar het werd steeds luidere muziek dus ik ben naar de tent gegaan. Ik heb tot nu toe op alle kampen waar ik ben geweest op de feestavond me kut gevoeld. Ik heb ook over dingen nagedacht die ik hier liever niet wil zeggen. Ik zie op zo’n avond iedereen blij en wou dat ik ook iemand had. Er is iemand die ik leuk vind maar ik zie er gewoon niet leuk uit zelf. Dat zeg ik niet om aandacht te trekken of me aan te stellen maar ik zie er “onder gemiddeld” uit. Diegene heeft ook al iemand en vanavond voel ik dat best wel for some reason. Ik ben in de tent met vrienden maar ik wil het gesprek niet starten over dit want dan lijk ik alsof het alleen maar over mij gaat of dat mijn problemen die van anderen zijn en ik breng de gemiddelde sfeer naar beneden. Ze Willen toch slapen en ik hoop dat ik me morgen toch beter voel maar

Ik heb het gevoel dat al mijn vrienden me eigenlijk niet mogen, dat ze me alleen gebruiken

Heyy,ik weet niet wie dit ooit gaat lezen maar ik dacht dat het voor sommige mensen misschien helpvol is om te lezen. ik ben S ( naam verwijderd door De Kinderteelfoon vanwege anonimiteit ) ik ben 13 jaar en ik zit onder zwemmen. Vinzwemmen om precies te zijn. Om de sport gaat het opzich niet. Het gaat om het omkleden en om het badpak.ik ben depressief , ik ben hoogsensitief en ik heb adhd. Dit is best veel en ook veel om mee te dealen. Door mijn hoogsensitiviteit en adhd is het voor mij heel moeilijk om mij te concentreren in de klas. Dit is omdat er dan veel prikkels zijn. En in mijn klas is eigenlijk altijd wel een vervelende sfeer. Dit leid mij af waardoor ik geen werk gedaan krijg.Door mijn depressie kan ik mijn vrije tijd niet echt goed besteden. Als ik thuis kom ben ik heel erg moe. Ik ga thuis op bed liggen en kom er de hele dag niet meer uit. Ik eet weinig tot niet. Als ik thuis op bed heb geslapen dan maak ik mij klaar voor zwemmen.Maar er is een heel groot probleem. Ik doe a

👋Ik weet niet hoe ik dit ga uitleggen, waarschijnlijk is dit topic ongestructureerd.1. Ik heb dus geen school, niet dat dat veel uitmaakt, maar het feit dat de onderwijsambtenaren die me eerst ‘hielpen’ voor school, logen over wat ze deden en/of wouden doen, waar ik later achter kwam, omdat ik die ene docent tegenkwam die 1 van die mensen zouden contacteren voor een bepaald onderdeel van school (de toetsen).2. Daarnaast heb ik ook geen werk of iets dergelijks, en heb ik ook nog eens niks te doen op een dag. Niet dat dat echt uitmaakt, want ik moet toch school nu zelf regelen, aangezien ik dit jaar ook staatsexamens moet gaan doen.3. En heb ik nog het “leuke” gevoel dat ik lichtelijk ‘gevoelens’ krijg voor een meisje die ik hier en daar weleens tegenkom. Maar ik ben gewoon bang om een berichtje te sturen, wat ik op het volgende bericht moet reageren et cetera, et cetera.4. En dan nog: Dat ik denk over later, welk werk ik ‘wil doen’, maar dan komt de realisatie dat het salaris wat je da

Hai!Ik ben Benthe,Ik voel me hopeloos. Ik weet het allemaal niet meer.Iedereen zegt dat ik veelste druk ben. En dan probeer ik op de achtergrond te zijn en dan ben ik weer te rustig. Het is gewoon nooit goed. Ik voel me soms een beetje alleen en als ik op de fiets zit denk ik er wel eens aan om zelfmoord te plegen. Ik stel het mij dan zo realistisch voor dat ik er van schrik en verdrietig word. Ik snijd mijzelf ook. Laatste tijd niet vaak meer, omdat mijn ouders er zijn achter gekomen en ik mij schaam, dus ik weet dat ze nu op mijn armen gaan letten. Ik heb een tijdje nagedacht en toen ben ik achter de oorzaak van dit alles gekomen. 2 jaar geleden. Mijn vriend maakte het uit met mij. Om het nog erger te maken verhuisde mijn beste vriend (die ik al voor 9 jaar kende) naar een ander land voor 5 jaar. Om het nog nog moeilijker te maken viel mijn vriendinnengroep uit een door een gigantische ruzie. Lang verhaal kort: 1 meid kwam erbij en die nam er 2 mee. Met veel gescheld en beledigingen

ik heb fk veel ruzie thuis ik trek het hier niet meer weet echt niet wat ik moet doen mama sloeg me en papa is weg met de vrachtwagen die zie ik vrijdag pas weer ben echt fk bang ben gwn mentaal op lig al fk 3 uur te janke 

Dat heb ik nu al veel te vaak gehoord. Achter mijn rug om wordt telkens weer (door verschillende mensen) gezegd: “Niemand mag {mijn naam}”.Ik ben echt bang dat er iets mis is met mijn persoonlijkheid, want het gaat altijd over dezelfde dingen. Ik ben mezelf, maar daar hebben ze kritiek op. Mijn kleding is niet goed, mijn persoonlijkheid (perfectionistje) is niet goed, niks is goed.En nou is het grootste probleem dat het komt van mensen waar ik het niet meteen van verwacht. Ik weet dat ze niet mijn vrienden zijn, maar niet dat ze zo over me zouden praten. Ik begrijp ook niet waarom je dat doet. Hou je mening alsjeblieft voor jezelf.Maar nu weet ik dus niet wat ik moet doen om dat van me af te laten glijden, dat lukt me namelijk niet. Weten jullie hoe?Xx, Mave