Emotionele problemen en gevoelens

Hallo, ik ben een abdl en hou van baby spullen zoals luiers, baby speelgoed, spenen, etc.Ik ben al in de community voor al meer dan 5 jaar ik voel me er echt bij horen, helaas denken mijn ouders er anders over…Paar maanden geleden ontdekten mijn ouders dat ik een abdl ben en ze werden best boos en verdrietig over, ze stuurden mij naar een pyscholoog maar ik zei dat het niet werkte,  daarom besloten ze om op alle mobiele apparaten een wachtwoord in te stellen waardoor ik niet meer met mijn abdl vrienden kon chatten na een tijdje zo een anderhalf maand zei ik dat het me niet meer interesseerde, dat was helaas een leugen want ik wou niet dat ze verdrietig zouden zijn daar dit maar een abdl zijn voelde ik goed en mijzelf nu kan ik ook geen luiers en andere spullen kopen omdat ze al mijn geld op mijn pinpas hebben gedaan en daar konden ze alles bij houden soms vind ik een manier om het te doen en roleplay ik soms maar het is moeilijk om zo te leven, ik wil mijzelf zijn, maar ik wil ook niet

Hey,Ik ben een meisje van 13. Ik ben erg onzeker over mijn gewicht en uiterlijk.Ik heb voor de herstvakantie 3 weken erg slecht gegeten. Ik at onbijt een klein beetje, omdat mijn ouders daar bij zaten. Ik heb wel eens gehad dat ik het niet kon binnen houden. Dan ging ik gewoon snel naar de wc. Ik moest dan niet overgeven maar ik spuigde het eten uit mijn mond in de wc anders ging ik wel kokhalzen. Ik at verder niks alleen een beetje avond eten weer omdat mijn ouders er bij zitten. In de vakantie gingen we opvakantie dus we aten altijd samen. ik at, maar met zo veel spijt. Soms wel eens niet maar echt heel soms. Na de vakantie ben ik niet echt voledig gaan eten maar zo half soms wel soms niet. Nu later weer minder. Ik gooi steeds mijn eten weg in de prullenbak op mijn kamer. Dat zien mijn ouders niet. Ik eet op school ook niet heel soms eens misschien een koekje ofzo die mijn vriendinnen hebben gebakken ofzo. Ik zit ook echt niet lekker in mijn vel. Mijn vader maakt wel eens opmerkingen

Heyy, lang heel lang niks geplaatst, was eigenlijk ook niet van plan omdat nog te doen. maar ik had plots een onderwerp in mijn hoofd waar ik niet meer vanaf kwam, angst, specifiek angst voor jongens/mannen. ik heb dit al sinds dat ik jong was (3-4jaar). Ik vond jongens en mannen van mijn leeftijd, ouder en jonger altijd spannend om mee om te gaan, tegen te praten en eigenlijk alles. Ik voelde me altijd heel geïntimideerd, al ging het om vreemde, familie of mensen van school.Ik was altijd al een verlegen en onzeker meisje, maar ik weet niet of dat er mee te maken heeft.ik heb geen idee waar dit vandaan komt en ben benieuwd of iemand misschien een idee heeft of dit relatable vind.

Ben jij alleen in de klas? Wat is jouw kledingstyle? hoe oud ben je? (hoef niet perse te antwoorden) ben je op dit moment oke? wat is jouw lievelings kleur? hoeveel vrienden heb je? ben jij een furry/therain? (ik support btw) heb je zin in kerst? heb je zin in volgend jaar? heb je nog iets te zeggen? bijvoorbeeld dat er iets is gebeurd of vent.

ik wil gewoon weg. Weg van alles. ik ben zat met alles. ik wil dood. maar ook weer niet. ik wil gaan huilen. maar dat kan niet. ik wil het aan iemand vertellen. maar ik heb niemand die me begrijpt. Ik wil de mentale pijn verdoven maar ik weet niet hoe. Ik snij mezelf maar ik ben bang om het te doen voor de gevolgen die kunnen komen. Wat moet ik doen. Is er een weg om te ontsnappen aan die pijn? 

Lieve @Tover01 Voor jou speciaal even dit topic cq briefje.Ik lees in verschillende reacties van jou dat je nog vaak wakker ligt om hoe je deed, hoe je was. Je ligt letterlijk wakker zeg je, en je schaamt je nog steeds heel erg. Je ziet het nog voor je en het doet je nog pijn.Ik wil je graag helpen, ik wil je vertellen, dat het niet meer hoeft! Ik wil je vertellen dat je nu een heel leuke, aardige, sociale en beleefde jongen bent, die door iedereen wordt gewaardeerd. Ook in je eigen omgeving, dat kan ik wel merken aan je reacties en teksten. Mijn verhaal voor jou en @Tartan13  was mede bedoeld om jou te helpen, een duwtje te geven om je nachtrust te kunnen vinden. Ik weet zeker, je hebt het gelezen, dat anderen het zo hebben gezien! Dat ze je hebben zien veranderen en verbeteren. Dat ze je nu waarderen en graag bij je hebben. Ik zou willen zeggen tegen je: neem afscheid. Neem afscheid van die jongen die daar voor straf staat ! Neem afscheid van hoe hij was, wat hij deed, en van alle ve

het gaat de laatste tijd niet zo goed met mij. Ik denk dat ik verslaafd ben aan SH, maar ik weet niet PRECIES hoe dat hoort te voelen. ik doe het ongeveer 3 tot 4 keer per week en het is tijdens de les het enige waar ik aan denk (samen met: wanneer is deze les afgelopen en zou ze nu aan me denken) Laten we zeggen dat ik de laatste tijd (3 jaar) snel ben afgeleid. Ik ben al depressief en kan dit er echt niet bij hebben!

Nou gister moest ik na de les dus even blijven en toen vroeg me docent of er iets aan de hand was omdat ik er verdrietig uit zag en toen zei ik dat er niks aan de hand was. Maar er is eigenlijk wel wat aan de hand dus hoe zou ik nog een keer met haar in gesprek kunnen komen? Ik wil niet zo een aandachtskindje zijn ofzo dus ik wil ook niet om een gesprek vragen, want dat is raar omdat ik ook eerst zei zo van dat er niks aan de hand was. Ze zei trouwens ook dat als er wat is dat ik altijd bij haar terecht kan. maar betekend dat dan dat ze denkt dat ik loog over dat er niks aan de hand was? Is er iets van een smoes ofzo waardoor ik weer in gesprek met haar kan komen? 

Men zm gedachten keren terug mijn mentale issues zijn ook allemaal terug kzit weer zwaarder op de sigharetten dan ooit en terug me drugs en zwaar alchol gebruik kwil dees even ni meer kben uitgeput van te moete vechten tegen mezelf kmis mijn ex en kwil echt gewoon ni meer ik weet nooit wa ik moet doen vanaf da ik ni me iets bezeig ben dan denk ik aan men ex dus meestal in de avond kwil liever de makelijke optie pakken dan met men problemen te moeten dealen kheb ook zo'n 2 mensen om me te praten die meeste van de tijd ni kunne ze hebben een druk leven dus ja kdenk echt da mijn einde eraan komt want ik ben zo klaar me alles en iedereen

mijn vader haat me. hij wil me d00d. hij wil dat ik er niet ben. hij haat me alleen maar. hij kan alleen maar tegen me schreeuwen. hij helpt mij niet.   ff eerlijk, misschien is het beter dat ik weg ben. Heb ik ook niet meer last

HeeyMisschien hebben jullie het niet gemerkt, maar zoals de titel al zegt, ben ik mentaal echt helemaal kapot. Waarom?Nou, het begon eigenlijk allemaal al begin het schooljaar. Mijn klas werd met een andere klas samengevoegd. Het werd 10 x drukker. Gek genoeg werd ik daar niet eens zo moe van. Maar nu ben ik er wel helemaal kapot van. Halverwege het schooljaar ging mijn ex-BFF steeds meer om met een meisje dat nu mijn ex-vriendin is. Ik heb meerdere keren tegen haar gezegd dat het voelt alsof onze band steeds minder hecht word. Maar ze negeerde het. Ondertussen kwam er ook een nieuw meisje in onze klas, waarmee ik een goede vriendschap kreeg. We gaan allebei hetzelfde niveau doen, en toch komen we niet bij elkaar in de klas. Dat was wel even slikken. Thuis ging het ook wat minder goed. Ik skipte mijn huiswerk, en mijn ouders en broer en zus kwamen pas met het avondeten thuis, waardoor ik me best vaak eenzaam voelde. Ik werd half telefoon verslaafd, en ik had nergens meer zin in. Toen d

ik ben meisje van syrie(nederland voor sorry)ik ben nauw 1 jaar in nederland, ik ben gevlucht van syrie(oorlog enzo)ik ben moslim opgegroeid maar ik denk ik ben lesbies ofzo2 weeks geleten was ik op feestje(lekker dansen)toen ik had drinken gekregen met alkohol(mag niet van papa)ik wert helemaal dronk.toen heb ik een andere meisje gekusje gegeven.(eerste keer)toen heb ik gedans met haar(super leuk)na een tijdje hadden we nog meer dronken(allah boos) maar zei zei dat zei verliefdt was op meitoen zei zei kom mee met mei naar pakeerplaats. wei hebben toen elkaar gevingeren(allah heel boos)ik vond het heel fijn maar had wel spijt voor allahvolgende dag op schol had iemand filmpje gestuurd naar andere mensen ervan dat ik vingeren met haarnu word ik ‘vieze lebsie hoer genoemd’ gister trak jongen aan me haar en kneep in me billen.ik heb heel hard gehuildik ben bang dat papa en allah het filmpje zien heeft iemand tips of tops?of advies of raad? bedankt naar mijn vriendin l voor helpen met nede

Hoi ik vroeg me af waarom anderen zig snijden 1 jongen/meisje 2 welke vorm van automulatie? (Snijden krassen elastiek krabben muur slaan jezelf slaan) 3 waarom doe je het? 4 wat doe je tegen de littekens? 5 waar doe je het? (Arm been enz) 6 weten anderen het? Zo ja wie 7 hoe reageerden ze toen je het ze vertelde/ze er achter kwamen? 8 vind je het erg dat je het doet? 9 hoelang doe je het al? 10 durf je het in t openbaar te laten zien? Durf je te gaan zwemmen Alvast superbedankt voor het invullen!!! Ik doe het zelf namelijk ook en wel weten waarom anderen het zouden doen

Klavertje vier | Een klavertje vier kun je aan iemand geven die een bericht heeft gepost dat je heeft geraakt. Met een klavertje vier kun je een gebruiker laten zien dat je hem of haar steunt. De vier blaadjes staan symbool voor hoop, vertrouwen, liefde en geluk. <3

Ik heb door dat mijn depressie elke avond enorm toeneemt en de dag erna beter is ik weet het echt allemaal niet meer ik ben zo ontzettend moe van tegen mezelf te moeten vechten ik kan echt niet meer ik mis men papa gewoon zo hard het is bijna 3 jaar geleden dat hij gestorven is en elke avond sinds die dag ween ik super hard het is ook zo moeilijk om elke dag een fake smile op te zetten want anders begginen mensen vragen te stellen en ik wil ze niet lastigvallen met mijn problemen ik heb het gewoon zo ontzettend moeilijk en ik kan er niet echt over praten met iemand mijn mama heeft wat geld problemen dus ik wil geen therapeut en ik wil ook niet met haar praten zij heeft al genoeg aan haar hoofd

hey ik ben therian maar wil heel graag een yt kanaal erover beginnen mijn ouders weten niet dat ik therian ben maar wel dat ik daarover filmpjes maak en naar andere therian vriendinnen stuur maar ik weet niet hoe ik het moet vragen

Ik ben een therian en ik snap niet waarom zo veel mensen er tegen zijn. Ik gedraag me als een normaal mens omdat ik weet dat ik een mens ben, ik identificeer me alleen niet zo. Het enige "rare" aan mij is dat ik een staart draag en een sport op handen en voeten doe. Ik doe er niemand pijn mee en ik kwets ook niemand. Wij therians zijn mensen zoals jij. Waarom zijn anderen er dan zo fel tegen? Het is niet alsof ik blaf of zo. Ik gedraag me normaal, net zoals bijna alle andere therians. Maar wij zijn het pispaaltje.

Hee allemaal, Ik heb een vriendin A, maar een echte vriendin voeld het voor mij niet, omdat elke keer als ik met haar afspreek ze heel weinig zegt en bijna niks wilt doen. En als ik dan een keer met B afspreek ( die ook vriendin is met A) vertel B wel eens dat A over mij roddelt als ik er niet bij ben, bijvoorbeeld over wat je draagt en de dingen die je leuk vind om te doen.En als ik met A ben heeft ze het daar nooit over. En dat is echt heel irritant,ook om te horen van B wat voor dingen A over je roddelt, maar ook gewoon in het algemeen om met A af te spreken. Want ik denk dan wil je nou gewoon echt vriendin zijn of gewoon een beetje gebruik van maken om overal achter te komen wie ik ben en verder helemaal geen vrienden wil zijn.En ik ben A gewoon helemaal zat, ik wil echt niks meer met haar te maken hebben, maar dat is echt moeilijk want ze vraagt echt bijna elke dag of ik met haar kan afspreken, maar ik heb daar echt nooit zin, omdat ze bij anderen zit te roddelen over me. Ik zeg n

Ik weet niet wat er überhaupt aan de hand is met mezelf, maar ik weet dat het niet klopt. Vroeger toen ik klein was raakte ik al te snel in paniek of ging ik huilen, en nu voelt het alsof mijn hoofd overstroomd.Het is net alsof ik constant over 10 dingen tegelijk denk, alsof er meerdere radiozenders aanstaan in mijn hersenen. ADHD runt in mijn vaders familie, maar mijn ouders willen me niet laten testen omdat ze het onzin vinden, terwijl mijn oom 10 maanden geleden zelfmoord heeft gepleegd door zijn ADHD.Ik doe vwo maar dat is veel te veel en stressvol, waardoor ik zo vaak paniekaanvallen krijg waar ik ook geen idee van heb waarom, en bij wiskundetoetsen is het zo erg dat ik de neiging krijg om nooit meer terug te gaan naar school, gewoon omdat ik bang ben dat ik geen voldoende haal en mijn ouders teleurstel.Wat moet ik hier mee? Hoe begin je überhaupt aan dit ok maken als er niemand naar je luisterd?

Hoi Allemaal,Ik heb een beste vriendin waar ik het altijd super goed mee kon vinden. We zaten altijd samen te lachen, maar nu is ze steeds vaker verdrietig. Haar ouders zijn net gescheiden en daar heeft ze het super moeilijk mee. Ze wilt er met mij ook helemaal niet over praten en heeft steeds minder contact met mij. Leuke dingen doen zoals naar de bioscoop gaan vrolijken haar ook niet op. Wat moet ik nu doen? Hebben jullie misschien tips voor mij? Alvast dankjewel voor jullie reacties!

Hai,ik voel me vaak gevoelloos en veel nare dingen voelen nep en als een soort droom. ik heb wel heel veel stress wat daar waarschijnlijk door komt maar het voelt ergens wel een soort van eng dat ik soms niet snel geraakt word door dingen, of tenminste dat niet voel behalve die stressheeft iemand anders dit ook? hoe ga je er mee om?liefs van mij🤗

hallo iedereen, het zou heel fijn zijn als mensen mij kunnen helpen met mijn probleem. ik zit net op de middelbare school en heb een boel nieuwe vrienden, we hebben daarmee ook een groepschat. alleen is iedereen altijd heel vervelend tegen mij. ze zeggen dat ik iemand leuk vind wat ik helemaal niet vind!en als ik stop zeg luisteren ze niet en gaan ze er de hele tijd mee door. dat vind ik heel vervelend alleen het lukt me gewoon niet om ze te laten stoppen. ook zeggen ze stomme dingen over mij eerst waren het wat grappen maar nu zijn het geen grappen meer.ik word er helemaal gek van en weet gewoon niet wat ik moet doen. ze luisteren niet! ook zeggen ze dingen zoals je bent lelijk etc. wat ook niet bepaald fijn is. mijn vriendinnen nemen het ook niet voor me op maar gaan er gewoon mee door. want ze doen het zelf ook. ik weet even niet meer wat ik moet doenheeft iemand misschien tips om mij te helpen? 

Heb jij netzoals mij Misofonie? Bij mij is mijn grootste triggergeluid eten. Ik hoor en focus op elke detail die iemand kan maken tijdens het eten zoals : Het moment dat iemand’s tong tegen hun gehemelte aankomt, de seconde dat iemands eten gecrushed worden door hun kaken, elk. klein, shit geluidje. nou komen de feestdagen eraan, en is er overal eten. Bij mijn opa en oma gaan we Sinterklaas vieren (ik geloof natuurlijk er niet meer in maar we doen t voor de shits n giggles). Wat inhoud dat het hele feest veranderd word door mij, zoals dat er alleen nog maar tussendoortjes voor 5 minutes op de tafel staan en daarna voor uren weer weggezet worden. Ik voel me alsof ik mensen belemmer en de pret bederf, omdat ik altijd maar angstig zit te kijken naar de bewegingen van mensen hopend dat ze niet een keelsnoepje bij hebben, of erger zelfs kauwgom. Do you relate?  

Hi,Ik heb al een tijdje niks meer gepost omdat het een stuk beter met me ging. Maar nu ben ik weer terug bij het begin.Ik heb sinds een tijdje zelfmoordgedachten en het word steeds erger. Ik heb geprobeerd erover te praten maar het gaat niet weg.Gisteren heb ik hele heftige ruzie gehad thuis, en dan word ik automatisch heel boos op mezelf. (Ik heb problemen met boosheid en hoe te controleren, ik heb ook de diagnose Autisme) Ik heb in woede heel hard tegen mijn hoofd geslagen en het werd wazig en alles ging draaien. Heeft iemand misschien tips…? De tekst is aangepast door De Kindertelefoon i.v.m. forumregel 6 (Plaats geen illegale, schadelijke, triggerende en/of choquerende (seksuele) inhoud of links op het forum)

Hallo leve allemaal die dit leest, dit is m'n eerste bericht en ik hoop dat ik mijn verhaal kwijt kan en misschien tips? Ik ben 13. Toen ik 12 was had ik mezelf gesneden door een grote ruzie met m'n vriendin en toen stopte ik een paar maanden niet. Ik was op een punt van 2 maanden, viel toen 1 keer terug, toen nog 3 maanden en dan ben ik nu weer een soort van teruggevallen. Ik weet niet wat ik moet, ik haat mezelf omdat ik naar mijn mentor ben gegaan over de feit dat ik bijv gewoon op de schoot zat van de vader van een vriendin en dat hij mijn buik aanraakte enzo maar ook ongepaste vragen. Mijn mentor had gezegd als ik hulp wou dat ik dan mijn moeder moest gaan. Afgelopen woensdag was het gesprek. ik had iets te eten, en zij, mijn hulpverlener, en een andere gappie zaten er. Mijn mentor vertelde mijn moeder wat ik had gezegd en het leek ook alsof ze het zelf best moeilijk vond en dat snap ik ook dat ze het moeilijk kon hebben om zoiets heftigs te vertellen aan iemand. Inmiddels is de p