Hoii,

Ik ben nu 14 jaar oud en heb best veel littekens van mezelf snijden. Mijn mentor heeft het er in de rapportvergadering met bijna al mijn docenten erover gehad. Dat betekent dus dat al mijn docent weten dat ik mezelf snij en/of dat het niet zo goed gaat. Ze heeft ook mijn ouders gebeld, maar die beginnen er niet over (dat wil ik ook zeker niet). Waarschijnlijk omdat ze niet weten hoe en ze weten dat ik toch weer het gesprek afkap. Klopt ook. Mijn ouders zijn niet de personen waarmee ik het daarover kan en wil hebben. Toen mijn mentor erover begon op school heeft het gesprek ongeveer 45 minuten geduurd. Na 2 minuten in het gesprek begon ze al met 'een van de docenten zag wat op je arm' vanaf daar klapte ik volledig dicht en heb ik de rest van het gesprek bijna niks gezegd en ik had ook voor de volle 40 minuten een paniekaanval. Wat ze deed, en hoe ze praatte, zei vooral dat ik in de problemen zat. Het was ook meer een confrontratie dan een gesprek. Ik heb de paar weken daarna er met mijn vriendin over geprast en niemand, omdat ik dat simpelweg niet kon. Het geprek was op 6 februari 2025

Ik ben begonnen met snijden 2 weken voordat ik 13 werd. Toen ik 13 werd zat mijn rechterarm vol met rode lijnen en het was enorm irriterend met mouwen die eroverheen beweegden, douchen, enz. Toen hebben mijn ouders het niet gezien. Ongeveer 2 of 3 weken nadat ik 13 werd ben ik gestopt, omdat we met 2 andere gezinnen op wintersport zouden gaan en er was een sauna in het huisje. Vriendinnen zagen het bij gym en vroegen wat het was maar ik heb ze genegeerd. Na de wintersport ben ik gestopt voor een tijdje. Dat was eind februari 2024.

2 maanden later ben ik mijn beste vriendin op school kwijtgeraakt door een domme ruzie. We waren altijd met zn drieen, en ik zat met A in de klas. L was echt mijn allerbeste vriendin. Toen we op reisweek gingen wilde ik heel erg graag bij L in de kamer omdat ik enorme heimwee had en ze had beloofd om voor me en met me op te blijven. Door iets met haar nieuwe vriendinnen in de andere klas, wat ik en A absoluut niet mochten weten kwam L niet bij mij op de kamer en moest ik met A en 2 meiden die ik nauwelijks kende. Die 2 meiden waren heel aardig, maar ze waren geen L. A was heel erg tegen het feit dat L ons 'skipte' terwijl ik gewoon wist dat ze geen keuze had. Ik vond het heel vervelend dat we niet mochten weten wat het was, maar als het zo heftig was dan kan ik er niet heel veel mee. A wilde heel graag weten wat het was en ging vol in discussie met L en die vriendengroep. Ik was bang dat ook als ik niks zei in de groepsapp dat L aan zou nemen dat ik bij A hoorde, maar dat A me dan naar zou behandelen (mentaal) omdat ik niks had gezegd en haar niet had geholpen. Daarom heb ik meegedaan in die ruzie en ben ik L kwijtgeraakt. Daar ben ik nog steeds kapot van. Het is nu bijna een jaar geleden. 5 april 2024. Het is nu 8 maart 2025. Ik kan er niet over praten, dan krijg ik een paniekaanval en pak ik mn mes weer zodra het kan.

Na die reisweek kwam ik thuis, en 2 dagen later gingen we ineens verhuizen. Niet ineens, ik wist dat het eraan zat te komen maar ik dacht dat ik nog minimaal een week had. Ik heb mn kamer niet gelijk ingepakt. Ik heb een weekendtas gepakt en heb anderhalve week uit die tas, ja, geleefd. Ik had geen gordijnen, bureau, kast. Ik had een kledingkast, een bed en 2 zitzakken. En een rookmelder. Anderhalve week nadat ik daar moest slapen kwam mijn beste vriendin (S) logeren, en die heeft me geholpen met inpakken en een beetje met mijn nieuwe kamer opruimen, en ze heeft mijn kledingkast voor me ingeruimd. Superlief, en ze was ook altijd superlief voor me. Ze heeft me door een zware depressie geholpen terwijl ze zelf ook een lastige tijd had. Ik ga niet te veel delen, want haar verhaal is niet dat van mij en kan ik niet zomaar online zetten, ookal staat er geen naam bij.

Mn mes heb ik bij het dozen inpakken in een doos gegooid en niks meer mee gedaan, omdat ik het kwijt was. Ik heb tot de volgende herfstvakantie niet de motivatie gevonden om de 6 of 7 dozen uit te pakken. Een paar weken voor de herfstvakantie vond ik een nieuwe vriendin. (E) Ik heb haar best snel veel toevertrouwd, omdat het al vrij snel heel veilig voelde bij haar. Ik appte haar een beetje voor de grap 'zal ik die dozen is een keer uitpakken'. Of zoiets. Toen zei ze dat ik dat idd moest doen. Dus ik stuurde haar vlogjes van alle troep die uit de dozen kwam. Zonder haar is er een kans dat ze nog steeds ingepakt op mn kamer stonden. 

Ik had een paar dagen daarvoor al alle dozen afgezocht naar mn mes, omdat ik me ineens weer heel naar voelde. Ik was naar een jeugdcoach op school gegaan, maar het gevoel dat ik terugmoest gaf me zoveel pijn dat ik het mes simpelweg moest hebben. Ik heb het gevonden. Toen heb ik 5 dagen gesneden, niet heel erg. Na de herfstvakantie zei ik tegen E dat ik dat deed. En dat de gesprekjes met die mevrouw me heel naar lieten voelen. Toen heeft ze een email geschreven, die ik naar die coach heb gestuurd waarna ik niet meer terughoefde. Daar was ik heel blij mee. En ik was E heel dankbaar, maar het kan zijn dat ik dat niet heel veel heb gezegd. Wel dankjewel enzo, maar ik weet niet of ze weet dat ik daar zo blij mee was. 

Van de herfstvakantie tot kerstvakantie was ik best oke. Niet geweldig, maar oke. De 2de dinsdag na de kerstvakantie ging ik naar mn balletles. Ik zag rode lijnen onder het vestje van mn vriendin. Ze kwamen er net onderuit. Dat was ook 3 dagen voor mn 14de verjaardag. Die avond ben ik door haar reposts op tiktok gegaan, omdat ik wilde weten wat het was. Het was wat ik vermoedde. Ze sneed zichzelf. En opeens kwam alle pijn terug. Alle pijn die ik had beloofd nooit meer te voelen. In 1 avond heb ik beide armen onder de snedes gekregen. In januari 2024 heeft het geen littekens achtergelaten, nu wel. De woensdag en donderdag erna werd het alleen maar erger. Ik heb ook mn toetsweek daardoor compleet verpest. Nu sta ik op blijven zitten.

De vrijdag erna werd ik 14. Ik heb de hele dag gehuild en heel veel paniekaanvallen gehad. Ik vond mn verjaardag een verschrikkelijke dag. Daarna is het snijden doorgegaan tot 5 februari. Op de 6de kreeg ik namelijk die confrontatie van mn mentor. Daarna durfde ik niet meer te snijden. Tot 2 minuten geleden. Ik was een 30 dagen of iets clean. Heel leuk allemaal maarja. Ik heb vanaf die dinsdag elke dag elk moment zelfmoord aan mn gedachten gehad. Is dat niet gewoon beter? Geen leren, geen pijn, geen gedoe met geldzorgen als je straks volwassen bent. Er zitten geen nadelen voor jezelf aan. Ik ben niet het persoon dat dat zou doen. Maar ik zou het heel graag willen. 

S en E hebben me door de pijn heen geholpen. S op afstand, want ze woont een uur van me vandaan. E door me te appen en me aan het lachen te maken op school, en ook als we appen. Maar S voelde sinds de laatste paar maanden steeds afstandelijker. Ze was er wel, maar niet op de manier waarop ze er eerder was. Dat komt omdat ze hele goede vriendinnen heeft gemaakt waar zij woont, en dat gun ik haar echt enorm, maar ik had nooit verwacht dat ik niet meer haar beste vriendin zou zijn. Ze had minder aandacht voor mij. Waar we altijd belden, sprak ze steeds meer af met haar vriendinnen daar. En ze zei nog wel dat ik haar beste vriendin was, maar ze liet het niet merken. En acties zeggen meer dan woorden. Ook wilde ze met haar andere beste vriendinnen dezelfde truien kopen en tegelijk dragen, maar als wij ook maar een beetje hetzelfde droegen kleedde ze zich heel snel om. Ze maakte soms hele nare opmerkingen over dingen die ik leuk vind en de dingen die ik doe, omdat ze die dan heel raar vind, of daar maakt ze me later belachelijk maken. Een beetje, alles wat je zegt kan en zal tegen je gebruikt worden. 4 dagen geleden heb ik zo kort mogelijk maar wel lang gezegd dat ik dat niet meer kon hebben en onze vriendschap stopgezet. Dat is wat ik denk dat het beste voor mij is. Het doet wel pijn. Heel veel pijn. Bij haar ook echt wel denk ik, daarom doet het mij ook pijn. S was echt de beste beste vriendin die ik ooit heb gehad. Ik heb eigenlijk nog nooit een beste vriendin gehad die ik niet ben kwijtgeraakt. 

S was de vriendin waarvan ik dacht dat ik haar nooit maar echt nooit zou kwijtraken. En ik heb het zelf gedaan. Ik vind mezelf daardoor echt een naar persoon. Het probleem is, we zijn nichtjes. We zijn geen vijanden, maar de hele familie weet dat we echt beste vriendinnen zijn. Ze weten niet dat we beste vriendinnen waren. Hoe kan ik dat ooit vertellen aan überhaupt mijn ouders? En mijn opa en oma. En mn ooms en tantes, en mn neven en nichten en neefjes en nichtjes. En aan mn vriendinnen op school, bij wie ik altijd enthousiast vertel dat ik en S gelogeerd hebben? Conclusie is dat ik dat niet kan. 

Ik ben altijd een beetje de grappige vriendin geweest. Lol maken, een beetje dom doen, enz. Het klinkt vrij arrogant, maar ik heb best wel humor. Ook bij mn ouders doe ik altijd grappig. Mn moeder heeft zich wel zorgen om me gemaakt, maar ze heeft nooit door gehad hoe ernstig het was. 

Ik ben nu wel weer vriendinnen met L, en A haat ik echt enorm. Ze heeft me heel veel pijn gedaan en altijd als ik ook maar iets probeerde te vertellen begon ze over hoe slecht het wel niet met haar ging. Altijd. En toen ik eindelijk de moed had verzameld om haar te vertellen dat ik dat heel naar vond zei ze 'ja, maar jij vertelt mij ook nooit wat', heel verontwaardigd. Ze kon het niet hebben dat ik dat wel geprobeerd had maar dat ze daar nooit naar wilde luisteren en er zelf doorheen tetterde. Ze wilde het gewoon niet geloven. 2 weken erna kreeg ik een berichtje dat ze zich niet veilig bij mij voelde omdat ik in 3 dagen, 2 lessen niet bij haar was gaan zitten. Toen heb ik gezegd 'nou, dan voel je je toch niet veilig bij mij. Ik heb 2 weken geleden ook al duidelijk gemaakt dat ik wel zo'n beetje klaar met je was. Als dit is hoe je weet dat dit wel klaar is dan is dit het.' Heel onaardig en direct, maar ik was echt helemaal klaar met haar. Ik heb lang niet alles gezegd in de afgelopen alinea, dus misschien klinkt wat ik heb gezegd heel onterecht, maar ik heb heel veel van haar acties opgeschreven en toen ik daar nog een keer doorheen ben gegaan besefte ik me wel dat het terecht was. Ik ben absoluut geen vriendinnen meer met A en ik vergeef haar ook niet. 

Ze is de reden dat ik afscheidsbrieven heb geschreven, omdat ze meerdere keren in meerdere ruzies heeft gezegd dat ik zelfmoord moest plegen. Dat deed pijn, omdat ze wel wist van mijn zelfverwonding en ze wist dat ik heel heftig ben gepest op de basisschool en dat ik dat soort dingen nog steeds naar vond en dat die me heel hard raakten. Ook noemde ze me bijnaampjes 'voor de grap' terwijl ze wist dat die namen door mijn pesters werden gebruikt.

Ik weet niet wat ik met dit wilde vertellen, ik denk dat ik m'n verhaal kwijt wilde. Als iemand iets wil zeggen of iets vergelijkbaars heeft meegemaakt, je kan reageren hierop.

Succes met alles in jullie levens en begin nooit aan snijden of een vorm van zelfverwonding want je komt er heel erg lastig vanaf en je zal de littekens voor altijd bij je dragen.

Als je het tot hier hebt gelezen, dankjewel voor het lezen van mn levensverhaal van het afgelopen jaar en paar maanden. Doeegggg