Emotionele problemen en gevoelens

Hey, Ik moet ff mijn verhaal kwijt, maar omdat ik niet weet wie dit gaat lezen en bang ben dat de persoon waarbij dit gebeurde dit ziet zeg ik niet of het een hij/zij/hen is en noem ik die gene Rennee, want dat is een naam die iedereen wel zou kunnen hebben. Ik zeg ook niet waar dit zich afspeelde om bepaalde redenen. Oke dus Rennee en ik kennen elkaar niet echt ofzo we moesten gwn samen iets doen, alleen uiteindelijk was er niet veel te doen dus we hadden gwn een gesprek. Uiteindelijk hadden we het erover dat we hierna pauze hadden en allebei een bepaald soort eten wilden eten alleen, ik had geen geld en Rennee wel. Dus Rennee zegt dat die wel voor mij gaat betalen, maar ik ben daar totaal niet comfortabel bij, want vind het nooit leuk als mensen eten voor mij betalen en kan best wel snel boos worden (besef ook even dat we elkaar pas 3 uur kende ofzo, daarvoor hadden we elkaar wel ooit gezien, maar nooit gepraat). Dus zeg ik dat die maar een tikkie moet sturen maar wilt die ook niet d

Ja ik weet niet waar ik moet beginnen alleen ik en 2 anderen vrienden gingen gister met 30+graden 30 min+ fietsen naar het zwembad Eenmaal bij een supermarkt voor eten drinken viel me vriend opeens flauw ik ging meteen naar een kassa medewerkster en vroeg als een teamleider kon komen omdat hij ook een hevige bloedneus had en tand door lip hun die meteen kwamen helpen en 112 belden en zijn ouders hadden gebeld.      Ik wouw ff me verhaal kwijt ALS JE ZOVER FIETST DRINK 2L PER 2 UUR ZIJ DE AMBULANCE BROEDER    

Ik moet naar me huisarts want hij wilt weten hoe het gaat eigenlijk wil ik eerlijk zijn en zeggen dat het slecht gaat maar ik wil niet dat er vader en oma het weten ik ben 13 dus heeft me huisarts geheimshouding plicht 

Hoi,ik heb besloten om voor volgend jaar een ander vakkenpakket te kiezen, ik vind het vakkenpakket wat ik nu heb veel te lastig.Mijn “vrienden” doen hier een beetje apart over.Hier komt het verhaal:Ik voel mij het hele jaar al slecht over mijn vakkenpakket ik vind het echt veeeeel te lastig, nu doet een vriendin van mij ook een ander vakkenpakket omdat ze dat beter kan gebruiken voor haar werk later. Een andere vriendin deed het vakkenpakket wat wij gaan doen al dus dat zou betekenen dan de kans groot is dat wij bij elkaar in de klas komen. Een andere vriendin blijft bij hetzelfde vakkenpakket en komt dan voor 1 vak alleen te zitten. Ze denken dat ik een ander vakkenpakket doe om bij hun 2 in de klas te komen maar dat is helemaal niet zo.ik heb dit hun ook al een paar keer uitgelegd maar ze geloven mij niet.Nu doen mijn “vrienden” al ongeveer 2 weken super raar tegen mij, ze roddelen over mij, ze willen het liefst niet met mij praten, ze lopen altijd snel naast elkaar zodat ik dan all

Ik ben nu 14 en ik weet eerlijkgezegd niet wie ik ben.Al een paar jaar voelt het alsof alles dat ik doe een toneelstuk is. Ik kan niet daadwerkelijk hechten met mensen, ik mag ze wel maar voel nooit echt een band. Alles dat ik doe in mijn leven voelt als een obstakel dat ik moet overwinnen bijv als ik vrienden ben met mensen is dat maar heel even.Wanneer ik plezier heb is dat alleen voor heel even en daarna heb ik totaal geen plezier, eigenlijk heb ik het ook alleen maar leuk met vrienden. Ik ben heel erg abstract ingesteld geloof ik maar ik wil meer plezier hebben en gewoon zijn als iemand van mijn leeftijd, tips?

Hi! mijn vriend gaat 2 weken op vakantie, en met het afscheid was ik echt overstuur. ik ga hem ontzettend missen, 2 weken voelt zo ontzettend lang. heeft iemand tips voor heimwee? ik blijf maar aan hem denken met wat ik ook doe.. werk enzv.

Ik voel me slecht de laatste tijd.  Als er iets gebeurt en mijn ouders worden boos op me is het altijd mijn fout niet die van iemand anders. Ze merken niet dat het slecht gaat en ook al lig ik in tranen, het is altijd mijn fout.  Ze begrijpen mij ook gewoon niet of zo. Mijn zus ging laatst met een vriendin weg (die vriendin is ook onze schoonmaakster). Ik vind haar zeer irritant en elke keer dat ze komt kan ik gewoon niet tegen haar. Nou ja toen ze weg gingen, had ik niet in de gaten dat we mijn zus uitzwaaide dus kwam mijn moeder boos op je af en vond het raar dat ik daarna overstuur en boos was.  Toen kwamen ze vandaag bij ons eerst en at de vriendin mee. Toen ze aankwamen was ik de enigste thuis, ik had het zo ook best wel leuk en vond het fijn alleen te zijn. Ik was een klein beetje chagrijnig want ja die irri vriendin, maar ik zei wel hoi, ook zei ik verbaasd *jullie zijn vroeg*even een uurtje later, zat ik alleen aan tafel met die vriendin en mijn zus. Op eens begonnen ze het met

hoi ik heb een verslaving van 7 jaar bijna 8 en dat is aftrekken hoe kan ik dit stoppen

Ik ben een meisje van 14 jaar. Ik was ooit gelukkig, maar dat gevoel heb ik al heel lang niet meer. Ik heb een pittig jaar gehad. School heeft me een half jaar in het zorglokaal geplaatst, ik werd gepest en mijn cijfers gingen al helemaal niet goed. Aan het einde van het jaar begon ik eindelijk meer vrienden te krijgen en toen heeft school besloten dat het beter is als ik mijn jaar over zou doen. Ik ben sindsdien alleen maar verdrietig. Ik weet gewoon echt niet hoe het verder moet met mijn vriendschap en hoe dat stand moet houden. Ik ben als de dood dat ik ze kwijtraak. Ze zeggen natuurlijk van niet, maar ik weet dat ik niemand van de basisschool nog spreek. Het doet pijn om te denken dat ik mijn vrienden kwijtraak. Ik slaap niet meer.  Ik wil ze niet kwijt. Ze zijn alles wat ik heb. Ik heb een depressie en ze zijn het enige wat me nog in leven houden. Ik heb me het hele jaar zorgen om iedereen gemaakt en nu ben ik juist de persoon waar iedereen zich zorgen om maakt. Ik weet echt niet

Ik heb een paar maanden geleden dreigende appjes naar iemand gestuurd. Hij wil mij niet vergevenIk ben intens verdrietig Wat moet ik doen?    

Mijn ouders weten inmiddels alles over mij, nou ja, bijna alles.Sinds 2 jaar voel ik mij depressief en ben ook al naar 2 psychologen geweest. Vaak gaat dit maar voor even goed en val ik daarna weer in mijn oude patroon: mijzelf snijden en het liefst alleen op deze wereld willen zijn. Sinds kort is het patroon veranderd: mijzelf snijden en het liefst niet meer op deze wereld willen zijn.Inmiddels heb ik weer een nieuwe psycholoog en vermoede ze dat ik depressie heb door Asperger. Ik kan mijn psycholoog alles vertellen, wat ook logisch is natuurlijk. Ik heb alleen veel dingen die ik niet wil vertellen zoals de suïcidale gedachtes. Door mij hebben mijn ouders al veel meegemaakt en ik wil niet dat ze hun enige dochter verliezen door wat voelt als de enige oplossing. Ik weet ook dat als ik dit tegen mijn psycholoog vertel, dat dit direct naar mijn ouders zal gaan door geheimhoudingsplicht. Het voelt voor mij al serieus, doordat ik al een datum had geprikt. Maar ik kon mijn ouders niet achte

Hoi,ik doe al een tijdje aan zelfbeschadiging, maar ik had het laatst op mijn pols gedaan omdat ik boos op mijzelf was. Ik wil geen attentie trekken en ik wil geen hele gesprekken met mijn ouders over zelfbeschading (mijn moeder heeft het al gezien) ze zei er iets van maar ik ontkende dat ik zelfbeschading deedheef iemand tips om dit soort gesprekken te vermijden of het beste mee om te gaan? Mijn ouders zijn gescheiden en ik ga van de week naar mijn vader.Thank you,

ik ben en meisje van 13 en ik zit in de 2de en er is waarschijnlijk iets goeds mis met mij. Ik ben bang voor alles maar dan ook echt ALLES. Bijvoorbeeld laatst zou ik eigenlijk met de bus van school naar huis moeten gaan maar ik durfde niet want ik was bang dat het druk zou worden dus ging ik maar lopen (7 km) En ik moet volgende week weer naar school na een lange tijd en ik voel me daar nu al echt slecht over. Ik heb altijd  het gevoel dat iedereen naar me kijkt en over me praat. Er zijn een paar jongens in me klas die me een beetje plagen maar ik vind t echt niet leuk en dat zijn een paar redenen waarom ik school HAAT!

Hey, De dagen vloeien ineen, het voelt als een eindeloze, vermoeiende weg met oneindig veel teleurstellingen. Elke keer ik niets heb om mij af te leiden, ontploft mijn hoofd door de pessimistische gedachten waardoor ik het nut van het leven niet meer zie.  Meestal voel je wat er gebeurd, ben je in het moment. Maar ik heb het gevoel dat ik naar een beeld aan het kijken ben waar mijn leven op afspeelt. Alsof ik als een schaduw zonder emoties rondloop. Alles voelt verkeerd, maar ik heb geen idee hoe ik het kan veranderen. Het voelt alsof ik vastzit en geen lucht krijg.  Iedereen lacht mij uit elk moment van de dag, ik kijk, lach, praat, volleybal, wandel, doe niets… en ik word meteen neergehaald. Als het niet door iemand anders is dan door mezelf.  Wanneer ik het gevoel heb dat ik vastzit, zou ik willen schreeuwen, huilen, lopen, dingen scheuren… maar dat lukt allemaal niet dus staar ik naar een lege muur met een hoofd vol ondraaglijke gedachten die mij laten verdrinken.  Ik wil mijzelf n

beste lezers als je dit leest denk eens naar hoeveel mensen jij zou kunnen helpen met wat binnen jouw macht ligt. hoeveel zouden dat er per dag zijn? met vriendelijke groet,KVBTJE

Hey, ik ben klaar met school, maar ik denk toch over heel veel na.  Er is van alles met me aan de hand, maar ik snap niet wat er met me is. Ik ervaar veel stress en ik bijt bijvoorbeeld veel op m’n nagels en velletjes. Ik wil hier echt van af, want mijn familie heeft er ook last van. Ik wil er graag iets aan doen.ook zit mijn hoofd vol met vanalles en ik word er boos, chagrijnig en verdrietig van.Heeft iemand tips?✨ 

Ik ben een meisje van 15, bijna 16. Mijn zus heeft een zware eetstoornis al twee jaar lang. Ze gaat naar een psycholoog, ze is namelijk van anorexia naar binge eating  met boulimia gegaan. Mijn ouders en ik hebben steeds meer ruzie en ze trekken mijn zus ontzettend voor, dit hebben ze ook toegegeven. Dit snap ik overigens want zij heeft het in sommige opzichten ook gewoon zwaarder. Maar toch valt het allemaal soms net wat te zwaar bij mij. Ik heb namelijk ook wel eens kleine succesje’s zoals dat ik nu over ben er vijf vwo en eigenlijk krijg ik behalve een goed gedaan van mijn ouders daar helemaal geen aandacht voor. Mijn zus krijgt voor kleine dingetjes zoals überhaupt een voldoende op school haalt al complimenten en cadeautjes, en bij mij is dit gewoon normaal en wordt er geen aandacht aan besteed. Verder heb ik ook steeds meer ruzie met mijn ouders. Ze vinden dat ik chagrijnig  en kattig tegen ze doe, maar volgens mij leggen we de verwachtingen die ze van mijn zus hebben qua gezellig

Ik voel dat ik soms echt behoefte heb om te praten over mijn suicidale gevoelens in een forum met anderen die zich ook zo hebben gevoeld of hier nu mee te maken hebben. Weet iemand hier zo'n forum van een website van? Het kan ook een Engels zijn, maakt niet uit. 

Hoi iedereen.Ik heb sinds vandaag zomervakantie. Ik keek er al het hele schooljaar naar uit, maar ik ben ook erg verdrietig. Ik ga namelijk volgend jaar naar de derde en ik zat dit jaar op een andere locatie waar alleen de 1ste en 2de jaars op zaten. Ik voel me heel verdrietig omdat ik heel veel mensen ga missen. De meeste zie ik nog wel op de nieuwe locatie, en misschien kom ik zelfs bij een paar in de klas. Maar ook sommige van me beste vrienden die ik al vanaf de bassischool ken gaan naar een hele andere locatie. Ik voel me verdrietig omdat ik weet dat ik ze niet meer zo vaak ga zien als eerst en misschien wel helemaal nooit meer. Ik weet niet goed hoe ik met deze emoties om moet gaan. Huilen lukt niet ofzo  ookal heb ik wel het gevoel dat ik moet.  Ik weet eigenlijk ook niet wat ik wilde met dit bericht. Alleen ff mijn emoties kwijt. Als iemand het erover wilt hebben of zelf iets kwijt wil doe dat dan alsjeblieft.Alvast bedankt 🙂Gr kmupppl

Hey wie kan mij advies geven en of helpen?   mensen zeggen mijn ouders van goh jullie zoon is altijd heel vriendelijk. Vervolgens zeggen ouders tegen mij van. Tsja wij hoeven gelukkig niet jaloers ervan te worden want jij hebt toch geen toekomst en geen leven.   Greetz

Hey,Wat doen jullie als je je down voelt…Ik ben 2 jaar lang misbruikt door mijn stiefbroer en heb dit 2 weken geleden aan mijn moeder verteld. Ik dacht dat ik mij fijner zou voelen nu mijn moeder het weet. Maar ik merk dat ik alles zwaar en ingewikkeld vind op het moment. Vanmiddag was is ik zo boos op mijzelf dat ik op het punt stond om met iets scherps in mijn arm te kunnen krassen, heb het uiteindelijk niet gedaan maar wil zo graag even geen pijn of verdriet voelen. Ik probeer van alles en toch voel ik me zo ellendig. Wat doen jullie, of hebben jullie tips?

hoiii, ik heb best wel een tijdje een beste vriendin gehad alleen door omstandigheden heb ik ervoor gekozen om het contact met haar te verbreken omdat ik er echt klaar mee was, maar nu heb ik dus niet echt mensen in mijn omgeving waar ik goed mee kan praten, terwijl ik het nu juist wel heel hard nodig heb. ik zit echt heel erg in de knoop met mezelf en met mijn gevoelens, maar ja ik heb nu dus niemand om het daar goed over te kunnen hebben, daardoor voel ik me dus heel erg alleeniemand tips om je niet alleen te voelen?

Hee, ergens rond 2021 was het zeer waarschijnlijk dat we een puppy zouden krijgen, omdat we daar ineens tijd weer kregen. ik heb daar enorm veel zin in gehad en kon echt niet wachten. eind februari was het zover en haalden we hem op, onze lieve ollie! hij was toen 10 weken oud.  vanwege priveredenen moest hij helaas weer weg na 16 dagen, het is nu juli en ik mis hem nogsteeds. emotioneel ben ik niet helemaal stabiel doordat ik enorm onzeker ben over mijn uiterlijk, en ik vind mezelf dik. het waren maar 2 weken met ollie maar het voelde als een jaar en dat is ook waarom ik hem zo mis, de laatste keer dat ik hem ging uitlaten ging ik met hem ergens alleen zitten en heb ik heel hard gehuild.. ik had verwacht dat ik alleen maar zou huilen vanaf dat hij weg was, maar dat gebeurde niet.. ik voelde me alleen slecht omdat ik me goed voelde ofzo, ik wo echt enorm graag even huilen dat alles er uit kwam, maar dat gebeurde niet. het voelde alsof ik van binnen kapot was maar van buitn voelde het a

Hoi mensen dit is m'n eerste bericht op dit forum dus sorry als ik het niet goed doe maar ik zit ergens mee.Ik ben een jongen en ik ben nou al een jaartje heel goed bevriend met een meisje van school. Ze heeft echt een heleboel vreselijke dingen meegemaakt en dat heeft nu nog steeds effect op haar. Het grootste effect is dat ze ongelooflijk weinig liefde voor zichzelf heeft. Ik probeer haar hier veel mee te helpen maar ja ik ben geen psycholoog dus dat lukt ook niet altijd even goed. Dus mijn eerste vraag is hoe help ik haar weer meer van zichzelf te houden. Daarnaast heeft ze me net in vertrouwen een heel heftig verhaal verteld over dat ze seksueel misbruikt is. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Mijn tweede vraag is dus hoe help ik haar met over zulke verschrikkelijke gebeurtenissen heen helpen. Alle tips zijn welkom ik wil alles doen om haar te helpen

Hey, Ik heb veel topics over dit onderwerp gelezen, maar mijn probleem is (denk ik) net iets anders, dus ik start maar het zoveelste topic hierover…Ik heb een vriendengroepje van vijf, en daarvan snijden twee mensen zichzelf. Van de een wist ik het wel, en was ik ook niet heel verrast toen ze zei dat onze gymdocent haar armen gezien had en ze op gesprek moest komen bij de mentor(ze had al counseling) volgens mij gaat het met haar de laatste tijd al beter. Bij de andere is het wat ingewikkelder: zij is sowieso mijn beste vriendin, en van haar wist ik het ook echt niet, pas toen ze het tegen me zei nadat de gymdocent haar ook gezien had. De docent en onze mentor wisten dat dus eerder. Daarnaast zei ze het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Toen ik haar vroeg waarom was het antwoord: “Ik word af en toe gewoon gek van mezelf” en laatst zei ze ook van ja het voelt best lekker.  Ze heeft tegen onze mentor gezegd dat het niet nodig is om een gesprek te hebben, maar persoonlijk den