Emotionele problemen en gevoelens

Hallo, Ik zit met een probleem. Ik zie mijn leerkracht graag. Maar niet als in verliefd zijn maar meer als familie. En dat komt omdat zij er voor mij was toen ik mentale problemen had, dat ze mij terug leerde eten, dat ze lijn leven redden. En ik heb verlatingsangst waardoor ik haar niet kan vergeten. Moet ik haar dit vertellen? Wat moet ik doen? 

Ik vepest alles.Als ik leer voor een belangrijke toets, haal ik een onvoldoende, terwijl ik de samenvatting volledig uit mijn hoofd kende, en de oefentoets met een 8 had gehaald.Als ik eindelijk een baantje vind die bij me past, vergeet ik het contact uit gearchiveerd te halen, en mis ik alle berichten, waardoor ik onbetrouwbaar ben geworden. Ook heb ik daarvoor al twee keer moeten afzeggen.Als ik eindelijk een prima dag heb gehad, maak ik mijn ouders van streek, en krijgen we ruzie, en schreeuwen ze naar me, waarbij ik hun dag ook heb verpest.Als mijn vriendin haar feestje viert in Walibi, ga ik niet mee vanwege angst voor falen en achtbanen. Ik word achterlijk genoemd, en verpest de sfeer op het feestje.Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, en wordt gek van mezelf.

Dit vind ik best wel lastig om over te hebben maar ik moet het tegen iets of iemand zeggen. Ik deel een kamer met mijn jongere zusje. Ik zelf kan heel slecht tegen vele geluiden. Dingen zoals klokken en andere klikkende or tikkende dingen kunnen me erg van slag maken. Ik heb ook heel veel last met slapen en word bijna elke avond meerdere keren wakker en ik val slecht in slaap.Ik was om iets van twee, drie uur wakker geworden en mijn zusje sliep. Ik had een koptelefoon op die vaak het geluid van gesnurk of andere dingen kan verhinderen maar mijn koptelefoon was leeg geworden tijdens het slapen. mijn zusjes amandelen zijn eruit gehaald waardoor ze voor een tijdje stopte met snurken waardoor een kamer delen wel te doen was maar het is nu 10 keer zo erg terug gekomen.Uit frustratie van mijn lege koptelefoon en het harde gesnurk had ik mijn hele hand open gekrast. Ik had het  niet eens door en voelde het niet op het moment. Later toen ik voor school moest wakker worden en al mijn hond ging

Hey, ik ben een meisje van bijna 14 en gisteren was het weer zover. Ik kreeg niet eens een normaal droog broodje naar binnen. Mijn moeder zei dat ik hem op moest eten terwijl ik met tranen in mijn eten vroeg of ik hem mocht laten staan. Mam zei dat ik die tranen “maakte” om haar te manipuleren en dat bleef ze zeggen. Mijn enige plek waar ik ‘Vrienden’ heb is online op een game de mensen vinden me daar leuk en aardig. Mam dreigde er mee die van me af te pakken. En pap zou wel even een maandje vrij nemen om en in toon te gaan houden. Ik ben bang voor mijn vader en moeder en probeer dan ook zo min mogenlijk met ze te praten want alles wat is zeg is om ze te manipuleren en is onzin. Maar als ze tegen me praten schreeuwen ze. Ik durf hier met niemand over te praten en weet eigenlijk ook niet met wie ik hier over zou moeten praten  

Hoi ik heb iets verdrietigs, over een uur komt er een dierenarts bij ons in huis en waarschijnlijk geeft de dokter haar dan een spuitje dat ze dood gaat ik heb zoiets nog nooit mee gemaakt. En ik was bijna de enige van de familie die echt met haar dingen kon doen dat liet ze alleen bij mij toe. Heeft iemand anders dit ook al een keer meegemaakt?Groetjes Tinker.fan

gezeik van m'n hoofd.....hey, kom ik weer aan met mijn gezeik...ik heb de hele tijd dingen aan mijn hoofd, bijvoorbeeld;Ik wil een keer iets doen (huiswerk maken, of iets 'nieuws'). Laat ik beginnen met als ik mijn huiswerk wil maken, ik wil dat dus maken, maar kom totaal niet aan het werk, omdat ik wel klaar ben met school, en wel weet hoe alles werkt. Ik lees het 3x voor de toets, maak de toets, haal een 6,7 of een 8 (cijfers boeien me geen drol meer), en ik ga verder met mijn leven en vergeet voorderest de informatie die "'o zo goed is aangeleerd".En bij het huiswerk is alles praktisch gezien hetzelfde, het is makkelijk en saai. En dan zit ik maar te denken van hoeveel ik moet doen, en waarvoor ik het doe, want ik vind het niet leuk, maar heb de diploma nodig om verder te kunnen.En dan heb je ook nog eens 'vrienden' die dan op het MBO zitten, en die de hele tijd zeggen hoe geweldig werken naast school is. Dan zeg ik alleen maar dat ik helemaal niks kan doen, omdat 1. je veel te wein

Ik kan dit niet meer elke dag wakker worden ene dag gelukkig gaat alles goed andere dag ben k dood ongelukkig en er klaar mee er zn teveel dingen gebeurt ben 15 mr s al bezig sinds m’n ouders gescheiden z’n en kan nie verder zo heb al veel hulp mr wil die hulp niet zie m’n pa ook niet vanwege iets en vandaar woon k bij m’n moeder en spreek helft van familie niet en heb nooit echt veel vrienden gehad wat k jammer vind

hey hey, een paar dagen geleden heeft mijn beste vriendin verteld dat ze zichzelf snijd. ik schrok me kapot, ik wist dat ze het moeilijk had omdat ze altijd al moeite heeft gehad met haar emoties uiten, maar dit had ik echt niet verwacht. ik ben nu 4 maanden clean van snijden. ik heb haar eigenlijk mijn hele verhaal verteld (en dus ook hoe moeilijk het was om te stoppen en dat ik echt heel veel spijt heb dat ik er ooit aan ben begonnen). ze heeft het zelf niet echt door gehad, maar ze heeft mij heel erg geholpen omdat ik haar gewoon altijd kon bereiken. maar haar ouders hebben een nieuwe regel dat om 21.15 haar telefoon uit moet. dus na die tijd kan ik haar op geen enkele manier bereiken om te vragen hoe het gaat. ik ben de enige die het weet, dus ik kan er ook niet echt met iemand anders over praten om misschien samen te helpen ofzo. ze heeft niet een hele goede band met haar ouders, dus die kan ik het ook niet echt vertellen. verder zat ik nog wel te denken aan haar mentor. hij is ee

Heyy ik ben een meisje van 13 en zit in de tweede De laatste tijd is er veel gebeurd in mijn leven en normaal gesproken is er altijd wel wat maar nu werd alles echt teveel, hierdoor ben ik mezelf gaan snijden. (November 2022) Ik vind het zelf best wel fijn maar ik wil stoppen omdat ik steeds meer en vaker de drang krijg om het te doen. Ik weet zelf niet echt hoe ik moet stoppen maar ik ben wel begonnen met bijhouden wanneer ik het voor het laatst heb gedaan en waarom. En probeer zo lang mogelijk clean te blijven. Op school was er een gezondheidstest van de ggd en ik vulde in bij de vraag "doe je jezelf weleens pijn" ja in. Twee van mijn vriendinnen zagen dit. 1tje (noem ik ff emma) is heel erg aardig en ik mag haar ook echt. Die andere niet (noemen we ff Katie). Emma keek best wel geschokt maar zei er verder niets over. Katie riep toen keihard "Omg doe je jezelf pijn!?" Ik negeerde haar compleet en ging verder met mijn gesprek. Toch maak ik me heel erg zorgen dat ze het doorverteld en

Heeyyy menskes ik ben dus zeg maar paar maand geleden door m'n ex aangerand heel gedoe enz mr ik wil eigenlijk mn verhaal openbaar maken mr weet niet of dat verstandig is

Alles gaat fout! Ik was mijn kledingkast aan het opruimen en toen ging het helemaal mis: echt bijna alles is te klein en het lukte mij niet om shirtjes op te vouwen dus ik vroeg het maar aan mijn stiefmoeder. Zij zei dat ze het ging doen maar toen kwam mijn vader 5 minuten later binnen met de mededeling dat hij en zij naar de winkel gingen. Ik vloog door het lint natuurlijk want die shirtjes waren nog niet opgevouwen. Ik werd kwaad en begon te huilen. (Ik was al chagarijnig) Toen zei mijn stiefmoeder na ve gedoe: ik blijf wel thuis en ze trok haar jas uit. Dat was niet (!) mijn bedoeling en ik raakte ik paniek. Ik zei dat ze moest gaan en dat het me allemaal niets kan schelen. Toen sloeg ik de deur dicht en zei: ga toch lekker naar de winkel joh. Ik wil haar niet kwetsen maar zo gaat het echt niet langer. Ik voel me rotter dan rot. Op zulksoort momenten is het altijd ZIJ die iets tegen mij heeft, maar als we het gewoon gezellig hebben is het super leuk. Ik voel me rot!

Hoi ik ben een meisje van 13 en snijd mezelf sinds november vorig jaar. Ik doe het om met emoties om te gaan. Ik wil stoppen met snijden maar weet eigenlijk niet waarom. Zelf zie ik er eigenlijk niet een groot probleem in want ik hou er geen littekens aan over en als ik stop veranderd er toch niet echt wat...?Is dit normaal en moet ik eigenlijk wel stoppen?...

Hoi, k ben een jongen van 14 en k ben in de 1e en 2e heel erg gepest en geslagen. Op school gaat het slecht en k heb weinig vrienden. Ik ben heel depresief geweest toen k gepest werd en heb ook zelfmoord geprobeerd, dat lukte niet. Ik praat nu met een psychiater maar k heb het gevoel dat ze niet naar me luisterd. Ik probeer elke dag te doen of er niks aan de hand is maar het wordt steeds lastiger, k ben onlangs ook berslaafd geraakt aan roken en blowen. Ik heb het gevoel dat mijn leven helemaal de verkeerde kant op gaat. Soms denk ik na over wie me zou missen als k dood ben. Helemaal niemand denk ik. Niemand zou naar mn begrafenis komen. Dus waarom zou ik geen zelfmoord plegen? Ik moet soms ook savonds gwn huilen om niks gwn omdat k me zo ellendig voel. Wat moet ik doen? Ik wil er eigenlijk helemaal niet meer zijn. Groet T

Heeeyy!! Ik hen een meisje 13 jaar en ik zit in de eerste klasIk heb als sinds het begin van het jaar een klik met een meisje tenminste dat dacht zij en zij denkt dat we gelijk besties zijn.Eigenlijk mag ik haar niet, soms is het echt wel gezellig enzo maar ze is heel erg snel boos.Laatst heb ik dat tegen haar gezegt alleen nu zegt ze dat ze haar best gaat doen om niet meer boos te zijn.Maar eigenlijk wil ik geen vriendinnen meer zijn.…Hoe moet ik dit tegen haar zeggen?????Iemand help?Kusjes Niemandjexx

Hey allemaal!Het is weer een maand geleden dat ik voor het laatst een topic heb geschreven, hierin vertelde ik over dat ik mijn rust ga pakken en voor het eerst naar de psycholoog ga, en ik ben begonnen op een nieuwe school!Op mijn nieuwe school gaat het super! Ik heb twee super lieve vriendinnen, die me steunen, zij zijn de enige die het weten, verder weet niemand het. Ook ga ik dus sinds een maandje elke week twee keer per week, naar de psycholoog om over mijn traumas te praten. Laatst is een van mijn nieuwe vriendinnetjes mee geweest, dat was erg fijn, emotioneel ook!Ik merk dat ik de rust goed heb kunnen pakken, mijn nieuwe school is van de hoogte van deze heftige gebeurtenis en weet dat ik niet altijd mijn toetsen en/of huiswerk op plek nummer 1 ga zetten, ik mag sowieso al over naar volgend jaar, dus dat is een positief vooruitzicht! Mijn ex vriendje heb ik ook niet meer gesproken, het enige wat we weten op dit moment is dat de beelden die hij heeft gemaakt, verspreid zijn op mij

Al enige tijd voel ik me anders dan anderen, waardoor ik meer na ben ga denken over op welke punten ik met andere mensen verschil.Ik ben niet erg sociaal, het liefst ben ik alleen. Ik weet nooit goed wat ik tegen iemand moet zeggen, terwijl anderen hele verhalen op kunnen hangen. Hierdoor kom ik vaak in ongemakkelijke situaties terecht.Ook houd ik er niet van als we bijvoorbeeld een dagje weg gaan met school. Iedereen is helemaal enthousiast, maar ik had niet zo lief een gewone schooldag gewild. Dan heb je regelmaat en weet je wat er gaat komen, maar bij een dagje weg weet je nooit precies hoe het allemaal gaat lopen. Ik kan urenlang piekeren over wat voor dingen er allemaal wel niet kunnen gebeuren.Soms raak ik heel snel geïrriteerd, al is het om een kleine opmerking. Ook als ik pas kort van tevoren te horen krijg wat we gaan doen, wordt ik boos: had je dit niet wat eerder kunnen zeggen? Ook als er veel dingen tegelijk gebeuren die ik niet had zien aankomen, krijg ik teveel prikkels e

Hoi iedereen,Ik heb een ingewikkelde vraag, sorry daarvoor.Heb ik anorexia?zelf denk ik van niet, want ik ben niet ondergewicht ( 12 jaar, 166 cm en 53,9 kg)Soms sta ik wel 3x op de weegschaal per dag, en als ik dan zie of ik ben aangekomen, probeer ik de rest van de dag te vasten en niks te eten. Meestal eet ik dan een appel in de ochtend, 1 boterham in de middag en als avond eten vaak blaadjes spinazie.Ik ben bang, dat als ik het tegen iemand vertel, dat diegene dan vind dat het niet echt ernstig is, en me bijvoorbeeld uitlacht omdat het niet een echt probleem is, daarom deze vraag.groetjes

Ok, dus ik ken iemand op mijn school, en die is in de laatste jaren best wel veranderd.In de tweede was ze nog vrolijk en alles, en ook wel gwn aardig en alles, maar nu merk ik verandering aan haar. Vroeger was ze op zich wel zorgzaam, maar van wat ik nu van haar hoor zit ze best wel diep in de shit. Thuis lijkt het bij haar niet goed te gaan, en haar vader schijnt nu ook een ziekte te hebben, en daar ging ze bijzonder lacherig mee om. Ze wordt er in elke les uitgestuurd en heeft moeite met toetsen en leraren. Ze lijkt ook veel agressiever, en dat lijkt op een grappige manier bedoeld te zijn, met insult jokes en alles, maar zo voelt het niet.Ik ga nu ongeveer een jaar echt met haar om, en vroeger ging ze altijd voetballen tijdens de pauze, maar tegenwoordig is het vooral shittalk over vooral docenten. Ik ken haar op zich wel na 2 jaar, en ik heb het gevoel dat ze meer problemen heeft dan ze wil toegeven, en ik weet dat als ik met haar hierover zou praten dat ze er alles aan zou doen om

Ik ga binnenkort op bezoek bij een vriend, maar die heeft best strenge ouders. En ik eigenlijk ook.M'n vriend kwam er iets te laat aan bij zn moeder dat ik langskwam. En zijn moeder was best pissig dat hij er pas zo laat mee kwam. Waardoor ik het gevoel heb alsof ik helemaal niet welkom ben omdat het zijn moeder irriteerde. Weet iemand hoe ik een betere indruk kan maken bij zijn moeder? Zijn ouders zijn ook een beetje zo van die '’Oh je bent vrienden met een meisje is dat je nieuwe verkering?'’ Dus ik heb het gevoel alsof ze mij gaan controleren.Dus eigenlijk in het kort ga ik gewoon op bezoek en ben ik bang dat zijn moeder mij niet zo'n fijn bezoek vindt. Ik zat eraan te denken om iets van gevulde koeken mee te nemen (volgens hem vinden zijn ouders dat echt lekker).Iemand gelijksoortige situatie?

Wanneer mensen zeggen ‘je bent niet alleen’ hebben ze in de zin van dat er mensen om me heen zijn die er voor me zijn wel gelijk, gelukkig. Natuurlijk bedoelen ze daar ook mee dat je niet de enige bent die zich zo voelt of iets heeft meegemaakt. Maar ik heb juist het gevoel dat niemand iets soortgelijks heeft meegemaakt.  Ik ben al zo lang opzoek naar iets wat herkenbaar genoeg is voor mij, alleen kan ik het nergens vinden. Niet in personen, boeken, liedjes.  Of er is wel een soort herkenbaar maar uiteindelijk ook weer niet, you know. zelfs als ik een bepaald gevoel ofzo opzoek om het beter te begrijpen dan staat mijn situatie nooit bij voorbeelden van mogelijke oorzaken.  

Ik moet naar een instelling binnenkort maar ik heb geen idee hoe het daarbinnen is! Ik ga mijn vriendinnen en vriend ontzettend missen!!!

oke dus ik ben vanaf eig altijd al gepest en ik heb geen idee waarom , op de basisschool werd ik ook geslagen enzo . op de middelbare prc hetzelfde maar erger en vaker . nu word ik constant uitgescholden enzo op school en er buiten dus ik durf mijn eigen huis niet meer uit en heb nu straatangst en zware traumas waardoor ik nu altijd helemaal paranoid ben zodra ik rond mensen kom (en alleen ook) puur omdat ik nooit rond mensen ben en dat nooit ben geweest. ik doe heus altijd mn best om aardig te zijn en om vrienden te maken maar nooit lukt het en als het wel een beetje lukt dan kom ik of tussen de verkeerde mensen terecht die me op het verkeerde pad brengen of ik word keihard gedumpt na een tijdje omdat ze me gewoon gebruiken dus ik ben eig altijd nogsteeds alleen en niemand in mijn klas en op mn school en in mijn dorp vind me aardig ofz ookal heb ik nooit wat gedaan en ik zit alleen maar op mijn kamer altijd te wachten tot iemand me ooit meschien een keer simpelweg wat stuurt ofzo maar

Hoi, ik ben een meisje van 14 jaar en doet zelfbeschadeging.Ik was eerst altijd boos op me zelf dat ik nooit genoeg was voor iedereen enz. Dus begon ik me zelf te krabben waardoor ik dus me huid open krabde. Waardoor het ook begon te bloeden, ik wist zelf niet dat dat al om zelfbeschadiging ging. Ik was doen denk wel een paar maanden clean. Totdat het weer slecht ging met me en meer ging denken over mezelf en hoe ik me zie. En omdat ik steeds vaker uitgelachen/uitgescholden werd op school. Dus begon ik over me zelf te twijfelen. Dus had ik opeens een punteslijper gevonden en dacht daar kan ik me ook wel mee pijn doen. Want ik verdien die pijn (volgens me zelf). Dus begon ik een beetje te doen op me arm. Ik voelde me daarna erg schuldig. Maar dan was ik een ongeveer een week clean begon de drama weer. En zo ging het ook maar door met het snijden van mezelf. Ik wil oprecht van af, want vrienden van mij hebben het als gezien, en sommige boeide ze het geen eens. En de anders was van “je ar

Hey iedereenIk wil jullie even iets vertellen.Oké ik heb dus concentratie problemen. Daar bedoel ik mee dat ik me niet kan concentreren, terwijl dat wel moet. Ik zit nu in het 1ste leerjaar  van de middelbaar. En ik heb na de vakantie al 2 spreektoetsen. Waar ik poepnerveus voor ben. Ik ben bang dat ik ga stotteren en al die dingen. Maar de reden waarom ik me niet kan concentreren op de les is niet alleen door de zenuwen van  de spreektoets. Nee. Het komt doordat mijn oma dinsdag is overleden. Nou ja niet natuurlijk overleden. Maar overleden door een slaapmiddel. Ik leg het uit. Mijn oma werd ongeveer een jaar geleden heel ziek door haar ziekte parkison. Ze kon daardoor niet meer eten niet meer drinken niet meer lopen en niet meer praten. Toen wouden mijn ouders en tantes al dat ze misschien kon worden ingeslapen. Maar mijn oma wou dat niet en wou nog leven. Door behulp van zuurstof en een infuus kon ze het toch volhouden. Terug naar nu. Mijn oma zei dus vorige week dat ze het niet mee

Hi.Ik ben een jongen van 16 jaar en heb zware depressie, ik kom uit polen en moest naar Nederland vluchten daar bij is mijn oudste broer overleden en mijn vader opgepakt voor mensenhandel en nog een celstraf van 3 jaar.Ik heb toen al een paar keer geprobeerd zelfmoord te plegen.  -bericht aangepast door de Kindertelefoon i.v.m. forumregel 10-