Emotionele problemen en gevoelens

Ik mis een oude vriend van mij erg. We hebben op snap contact maar niet veel meer dan snapdagen. Ik weet niet zo goed hoe ik met hem moet afspreken. Het is nogal raar als ik stuur dat ik hem mis. Want we hebben op de basisschool vk gehad  iet serieuze vk maar toch. Hebben jullie tips hoe ik het moet aangeven of zeggen? 

Hey,Ik heb de afgelopen tijd best veel meegemaakt en ga hier hulp voor krijgen. Mijn mentor van school is echt een super aardige vrouw die toen ze hoorde wat er met mij was gebeurd gelijk lieve appjes stuurde. Ze heeft aangegeven dat ik haar altijd mag bellen of appen als ik hier behoefte aan zou hebben, zelf in de vakantie. Ik vind dit eigenlijk wel een fijne gedachte. Ik merk alleen nu wel dat mijn moeder hier moeite mee heeft omdat ik met haar nergens over wil praten terwijl zij mij juist wil helpen. Hoe laat ik mijn moeder nu weten dat ik het moeilijk vind om er met haar over te praten… 

Hoi ben 17 jaar. Door prive redenen heb ik dit jaar geen school gevolgd. Ik heb daarom niet zoveel vrienden. Me ouders zeggen van ja kijk naar andere jongens van jou leeftijd. Die hebben tenminste vrienden. Hoe moet ik hier mee omgaan. Groetjes 

Haii ik ga dus naar de eerste en we hebben al kennismaking dag gehad dus dan zie je je nieuwe klas genoten al. Er zaten 2 lieve meiden tussen maar de ene ik noem haar even (L) die lachte de hele tijd heel lief naar mij maar ze durfde nog niet zo op mij af te stappen. En er was een ander lief meisje (r) die lachte ook heel lief naar mij maar zij stapte meteen op mij af en ja ik vond haar ook heel erg lief en daarna heb ik nog 3 x afgesproken met (r) maar nu zijn we beste vriendinnen en we noemen elkaar zussen maar ik weet niet of ik het zo een juiste beslissing heb gevonden dat ik ja zei tegen haar dat ik besties wou zijn met dr want ik heb er nog maar 3x gezien en ze zegt nu al dat ze me veel te goed kent en dat het voelt dat we al jaren besties zijn. En ik vind haar ook wel echt een meeloop typetje enzo en ze stuurt al 💋 naar me en we hebben nu al maching poppetjes op Snapchat. Ik ga er wel in mee want ik vind het ook zielig om opeens te doen alsof k het niet meer leuk vind.   Maar w

Hallo. Ik ben een jongen van 13 en ik sta te plassen. Moet ik me hier voor schamen of is dit normaal?

Hallo allemaal,Ik ben een jongen van 17 en ik doe heel vaak aan zelfsabotage. (als je niet weet wat het is, raad ik je aan om het op te zoeken voor volledige detail, of je kan hier kort samengevat lezen wat het inhoud.) Zelfsabotage is iets wat gebeurd zonder dat je het doorhebt, het houd in dat je jezelf niet de dingen gunt die je eigenlijk wel heel graag wilt en jezelf constant onderuit haalt.Wat ik heel vaak heb is als iemand een compliment geeft aan mij, dat ik dat sarcastisch of niet gemeend opvat, zo van: ‘nee, dat is niet zo, dat zegt-ie alleen maar omdat hij een vriend is en mij tevreden wilt houden’. Het maakt me echt kapot! Ik krijg al (professionele) hulp hierbij, maar dat is maar 1x per week dat ik daar naartoe ga. Ik hoop eigenlijk dat hier mensen zijn die dit ook ervaren of ervaren hebben.Het verbaast me trouwens dat hier niks over te vinden is op het forum, ik hoop in de toekomst dat hier meer over gepraat word!

Halo ik noem me zelf effe piet   Um halo ik ben piet en ja ik woonde dus eerst in een pleeg gezin en woonde daar 6 jaar tot ik en mijn pleeg ouders het niet meer aan konden. we haden veel te vaak discussies en ruzie vanuit jeugdzorg hielp er iemand dat was mijn begeleider, die was wel heel aardig maar ja ik ging samen met mijn pleegouders een therapie starten om het tusen mijn en hij pleegouders te redden. uiteindelijk heb ik in een ruzie gescheeld dat ik weg ging en niet meer daar wouw woonen. ik ben na een Klijn jaartje en lange zoektocht iets gevonden een groep en dat was wel effe wat voor mij. ik ging daar op gesprek en zo om Alie uit te leggen en een rondleiding kreeg enzo. uiteindelijk heb ik nee gezegd maar toen ineens een weekje later moet er een afspraak worden gemaakt binnen een halve week om te gaan verhuizen ondanks dat ik nee het gezecht. Ik heb zeker bij 6 andere huizen nee gezecht en somige was het geld er niet voor maar ik moest mee werken en heb zeker heel snel al weg.

me ouders zijn gescheiden in een verlegting scheiding dat is als ze vecthend uit elkaar gaan met mishandeling opdracht me  vader heeft ons dus vanaf jongs af aan mishandelt me zus is nu 14 ik 12 me moeder 30 en ze waren al 10 jaar getrouwd me vader heefd nu een enkelband dat die niet bij ons in de buurt mag komen ik heb er nog nachtmeries over dat hij mij slaat heeft iemand tips 

Hey Ik heb dus een Frans docent en die mis ik heel heel erg.Het begon dus allemaal toen ik het armbandje van de docent omdat ze het zelf niet meer om kreeg. Ik dacht zelf van waarom heb je het dan af gedaan. Volgensmij was ik aan het begin van het jaar een beetje alleen en probeerde ze contact te maken( zit nu in de 1e). Ik vond haar een beetje emotioneel dus op dat moment vond ik haar niet zo'n fijne docent.Iedereen was super enthousiast en blij met haar dat we haar als docent frans kregen.Mijn vriendin zij tegen de frans docent dat ik dyslexie heb en zij was een dyslexie coach zij begon helemaal te stralen omdat ze stiekem wel blij was. We hebben heel veel gesprekjes gehad over dyslexie en een beetje kletsen. Op gegeven moment ( het ging allemaal opeens super snel) vond ik haar super aardig enzo…De kinderen in de klas noemde mij het lievelingetje van de frans docent omdat wij altijd aan het kletsen ,als er wat is dan kon ik altijd naar haar toe, bij mij keek zij mijn toets altijd als

Oké. Alles wat ik ga vertellen is echt gebeurd en ik wil het gewoon aan iemand/mensen vertellen.Een aantal maanden geleden heb ik drugs gedaan, want ik wou het proberen. Was heel heftig en zou ook rare dingen hebben gedaan, als ik niet met mijn vrienden was (die me hebben tegengehouden). Zat de weken die volgden niet goed in me vel en alles ging mis. De dag erna was ik nog boos en had ik mijn leraar heftig uitgescholden, waardoor ik geschorst werd. Maandag was ik dus geschorst, toen ben ik er woensdag achter gekomen dat ik geout (homo) was en donderdag ging ook niet lekker. En het probleem dat ik geout was vond ik eigenlijk al helemaal niet leuk, maar dat was nog niet alles. Ik weet trouwens ook dat de meesten niet zullen snappen hoe vervelend het is, maar het is gewoon een zooó niet leuk gevoel. Het probleem lag meer bij het feit dat ik een jongen leuk vond, die toen wist (hij en zijn vrienden) dat ik hem leuk vond. Ik wist, en weet nog steeds niet wie het aan hem heeft verteld. Dus n

Heb hier al een tijdje niks gepost maar nu toch weer een dilemma . Ik ben een intussen 15 jarige meid en nog steeds in relatie met mijn vriendin en dat gaat best goed . Het ding is dat ik vorige week kennisgemaakt heb met een jongen uit de buurt die ik alleen van zien kende en nooit gesproken had ( hij is ook 15 weet ik inmiddels) en best een knapperd . Ik spreek niet snel mensen aan die ik niet ken maar vorige week in het parkje hier wat verderop waar ik doorheen liep zag ik mijn buurjongen op een bankje zitten nog snel zijn sigaret weggooiend toen ie mij zag . Grappig want ik deed indertijd net hetzelfde toen ik begon te roken en niemand het mocht weten , haha . Voor ik het zelf besefte zei ik in het voorbijlopen snel zonde van die half opgerookte sigaret wil je er eentje van mij . Is goed was het antwoord (met een rood hoofd) . Kortom , we hebben daar meer dan een uur op het bankje zitten kletsen over vanalles en nog wat , ook over mijn vriendin en zijn vriendin die hem net de bons

Heyy, ik heb dus zo’n vriend, en hij gebruikt veel te vaak, eigenlijk is 1 keer al teveel, mr de woorden nigger never of zwarte of zo. Hij is zelf volledig blank trouwens. Ik vind zo van dat je dat dan niet kan zeggen, omdat dat misschien mensen kan kwetsen, misschien ook niet maar ik denk zo van doe het gwn niet gebruik gewoon kut of klote of zo. Maar ik weet niet zo goed wat ik moet doen want ik vind het eigenlijk echt niet kunnen, maar als ik dit tegen hem zegt lijkt dit hem weinig te boeien, het zelfde met kei hard smash or pass roepen naast een meisje. Kan iemand mij helpen want ik vind het gewoon een beetje jammer.  Tnx.

Hoi iedereen,Ik heb een week of twee geleden te horen gekregen dat mijn oma kanker heeft. Ze was al ziek, maar nu blijkt dus dat ze echt heel ziek is. En het is te zien ook, ze valt heel snel af en ziet er echt bleek en ziek uit.Mijn oma woont in het buitenland, dus we kunnen ook niet snel bij haar op bezoek. Mijn vader is nu weg naar mijn oma (het is zijn moeder) maar hij komt morgen weer terug. Toen hij wegging besefte ik pas wat er allemaal aan de hand is.Maar nog steeds heb ik het niet echt door, voor mijn gevoel. Ik kan niet huilen ofzo. Ik voel me alleen maar heel ongelukkig. Er heerst, sinds het nieuws over mijn oma, een soort bedrukte sfeer in huis. Mijn broertje huilt bij elk voorwerp wat hij van mijn oma ziet, mijn ouders doen hun best, maar ik voel dat zij het ook zwaar hebben. Ik ben heel gevoelig en raak best snel overprikkeld. Ik kan slecht tegen “teveel”. En het is nu allemaal een beetje teveel. Het is al een tijd heel warm. Ik heb extreem veel toetsen en er verschijnen

Lief dagboek,Ik voel me echt vreselijk.Ik moet wat opbiechten.Ik heb autisme…Ik weet er al een tijdje van en ik raak vaak overprikkeld en heb hulp nodig. Het is voor mij dan al een hele hulp als ik gewoon even wat tijd voor mezelf mag hebben en even helemaal alleen mag zijn.Omdat lief dagboek ik prikkels veel intenser beleef en mijn hoofd tijd nodig heeft om het allemaal te begrijpen en omdat er zoveel om me heen gebeurt heb ik hulp nodig. Het is niet zo dat ik iemand nodig heb die telkens op me let voor sommigen is dit handig maar voor mij is mijn hulp meer dat ik begrepen word, rust kan krijgen en echt even alleen moet zijn.Ook heb ik heel graag structuur in mijn planning omdat ik gestrest word als er iets in mijn planning verandert. Ik heb dat de laatste tijd al te vaak moeten doen. Mijn ouders houden er weinig rekening mee dat ik niet heel goed tegen plotselinge veranderingen kan en dat als ik overprikkeld ben ik echt even rust nodig heb. Ik heb dit soort problemen trouwens ook op

Hallo, ik ben 16 jaar oud en heb vaak ontzettend veel stress, en daarom ook depressie met als gevolg suicidale gedachten. Ik wil graag weten hoe ik een goede therapeut kan vinden. Ik wil  geen groepssessies of andere activiteiten met meer personen, maar gewoon een gesprek of andere soort therapie met een privé les. Alvast bedankt! Tekst aangepast door De Kindertelefoon n.a.v. Forumregel 6: plaats op het forum geen persoonsgegevens.

Deze week heb ik toetsweek en ik heb geen vertrouwen in dat het goed komt gisteren had ik wiskunde en ik denk dat ik voor wiskunde een onvoldoende voor heb ik heb er goed voor geleerd maar toch vandaag had ik een Engels spreekt toets en ik had er voor geoefend met iemand die me bijles geeft en ze zei dat me uitspraak heel goed was maar had er zo weinig vertrouwen in dat ik niet ben gekomen uiteindelijk moest ik later vandaag het inhalen en ik had in de tussentijd nog geleerd en toen bij de Engels spreektoets was ik bijna alles vergeten en ik moet voor Engels een 4,5 staat om over te gaan en ik sta nu een 4,3 en me mentor zij als ik deze week nog een keer niet bij een toets aanwezig ben zonder een goede reden dat ik dan automatisch een 1 heb maar ik heb er echt geen vertrouwen in dat het goed komt ik ben denk ook dat ik depressief ben en volgende week woensdag moet ik me boeken inleveren dus ik kan daarna niet leren en ik krijg dan me rapport mee ik kan niet aan me oma vragen of ik thui

Ik moet misschien van school af omdat ik voor Engels en Frans een onvoldoende sta en door dat heb ik weinig zelfvertrouwen.ik heb maandag een Frans toets die ik moet inhalen maar ik heb daar echt geen goed gevoel over en als ik deze toets verpest dan moet ik nog harder werken en dat gaat me sowieso niet lekker.ook  ben ik bi en durf ik dat niet te zeggen omdat ik bang ben dat me klas mij gaat pesten of niet gaat accepteren en thuis gaat het ook niet zo goed.me vader houdt niet van me en me moeder ook niet en ik woon bij me oma en me tante heb ik vaak ruzieen ik maak me ook druk over dat mij vader donderdag een gesprek heeft met me mentoren.me mentoren kent me vader niet eens en ze gaan het sowieso hebben dat ik naar een andere school moet en ik ben bang dat me vader boos op me wordt.ook is er voor de laatste keer dit school jaar van tafelgroepjes gewisseld en me tafel groepje praat best wel vaak,  en als ik aan het werk ben kan ik me niet concentreren.maar doordat ik met me tafel groep

Hoi ik heb veel meegemaakt onder andere is m’n beste vriend uit het leven gestapt en sinds dien heb k veel klachten met stress vandaag had k een toets en ging t helemaal slecht k had ook gezeik met kinderen die dag en was helemaal gestrest k moest huilen tijdens de toets en bij mij gaat dan m’n hele mond verlammen ofzo en m’n rechter been ook en ik krijg slecht adem en ik heb een tik dan in m’n oog een beetje en trillen is dat een paniekaanval of ja want als k t opzoek zie k nergens mijn symptomen en zijn er andere die het ook hebben en wat voelen jullie en wat helpt jullie er dan tegen 

Ik ben een meisje van 17, en snij soms wel me zelf als ik gewoon echt verdrietig ben en dan wordt ik uit het niets boos en wil ik niet ergens tegen aan slaan want dan horen me ouders het dus dan snijd ik maar me zelf heb ik wel een paar keer gedaan maar daarna krijg ik er spijt van . Want nu op me arm zie je die littekens wel erg goed en een hele goeie vriendin heeft nu al twee keer gevraagd wat het is eerste keer praatte ik er gewoon om heen. Maar de tweede keer vroeg ze het waar me moeder bij was dus ik zei gewoon van een kitten van een andere vriendin. Maar ik kan het gewoon niet vertellen ik zou niet weten hoe of hoe ik om hulp kan vragen. Ik snij namelijk als ik verdrietig ben of boos of erg teleurgesteld in me zelf. Heb ook een keer geprobeerd om gewoon veel paracetamol te slikken maar ik durfde niet veder te gaan. Nu sinds kort rook ik ook dus dat helpt wel of blowen maar dat kan ik niet doen als ik bij me vader ben Roken want hij zou heel boos worden maar gelukkig vindt me moed

Ik voel me heel leeg van binnen. Ik voel dat ik nu weinig voel, ik voel me verdoofd. Ik heb moe van steeds online te blijven voor de emotionele steun . Ik heb een online lieve vriendin en ik chat vaker met haar en het helpt me wel, maar na een tijdje wil ik nieuwe vrienden maken. En dat is ook leuk om sociaal contact te maken, maar het is niet hetzelfde als in het echte leven. Ik heb me voor een langere tijd geisoleerd en struggle met sucidale gedachten. Soms denk ik dat ik er gewoon niet meer kan zijn over een tijdje. Ik merk dat ik me moe voel. Ik weet niet of een forum echt de goede plek is om hierover te praten, maar ik wil toch ergens mn gevoelens delen met iemand en hopelijk kan iemand hierop reageren als je denkt goede advies te hebben voor mijn situatie. Of iets wat je zelf doet als je je eenzaam voelt/ depressief. 

Hee, ik ben een meisje ik ben 16 jaar. Ik voel me altijd heel leeg, Dat is eigenlijk al 1,5 jaar zo. Ik heb veel hobbies maar niks lijkt me echt blij te maken. Ik beschadig mezelf ook af en toe. Op het moment voelt het heel fijn om te doen, maar ik heb er littekens van en dat vind ik heel erg kut omdat die me weer herinneren  aan het moment dat ik het heb gedaan. Als je ook welleens gedachtes of nijgingen heb aan snijden of zelfmoord… wat doe jij dan op zo een moment? Ik hoor het graag, want ik kan er met niemand echt over praten en dat voelt heel erg eenzaam.… ( deel van de tekst verwijderd vanwege forumregel 10: 10. Plaats geen illegale, schadelijke, triggerende en/of choquerende (seksuele) inhoud of links op het forum. Het gedetailleerd omschrijven van manieren van zelfbeshadiging kan voor anderen triggerend of choquerend zijn )

ik voel me miserabel vanbinnen, ik heb ook behoefte om te praten over mn suicidale gedachtes en eenzaamheid in een forum met andere mensen die zich ook zo hebben gevoeld of zo voelen. Weet iemand hier zo'n topic van? Het kan ook Engels zijn,  maakt niet uit. 

Een van mijn vrienden is depressief net als ik en ik ben 24/7 bang dat hij zij zelf vermoord of pijn doet of iets in die richting en ik vraag me af hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Ik wil hem wel helpen maar dat is echt heel lastig omdat ik de hele tijd denk dat hij me irritant vindt maar ik probeer alleen te helpen… iemand tips hoe ik hem duidelijk kan maken dat hij niet stom is en gewild is in deze wereld maar dat ik niet irritant doe? Liefs<3

Hey,is het raar dat ik bij een  docent een soort moeder gevoel krijg?  ze lijkt best wel op mij vindt ik zelf🤣 of ik op haar. Af en toe vraag ik mij af of ik haar ergens van ken maar ik weet niet waarvan. Ze komt mij al van af het moment dat ik haar heb gezien zo bekent voor. Als ik haar zie voel ik mij opeens zo veel veiliger en als ze op school is voelt het ook veel veiliger.ze kent mij van alle kanten en ik vind het raar want af en toe kent zij mij beter dan mijn eigen moeder.  is dit raar?Liefs,

Hoi allemaal ben nieuw op dit forum en hier is mijn eerste vraag.Ik ben 12jaar en zit nog op de basisschool in groep 8 maar elke keer als het pauze is ben ik vaak alleen en er zijn wel kinderen waar ik mee speel maar in de pauze zijn ze weer met andere bezig en er is nu ook een soort van groepje waarmee ze na school gaan lopen kletsen en ik vroeg of ik daarbij mocht en de jongen aan wie ik het vroeg is denk ik een goede vriend van me maar hij zei dat ze het groepje liever klein wilde houden "ik bedoel het niet gemeen hoor" zei hij en hij zou die dag ook nog bij mij komen spelen maar hij wou liever bij dat groepje blijven... En veel mensen die ik aardig vindt zitten in dat groepje... WAT MOET IK DOEN IK VOEL ME BEST NAAR!!!Groetjes Bodi.​​