Emotionele problemen en gevoelens

Hallo ik wil zm plegen ik weet niet wat ik moet doen help mij ik kan niet meer ik wil het tegen iemand vertellen maar ik weet niet tegen wie… :( 

Hoi,  vraag aan jullie. Wie krijgt er wel eens straf, thuis of op school of ergens anders? Zoja,  waarom kreeg/krijg je straf? En was dat terecht? Vond je het leerzaam of onzinnig?Groetjes Doby xxx

Hoi mensjes. Zoals de titel het zegt maakt mn beste vriendin (ofterwel crush) zich echt veel te veel zorgen om me.Ik wilde altijd al iemand die me wou helpen. Nu is de droom uitgekomen. Mooi toch? Nee dus. Ik app vaak mn beste vriendin E in de avond over mn sh en hoe ik me voel. Door dat maakt ze erg veel zorgen om me. En hoe ze zich zorgen maakt, ik vind het leuk maar dan ook weer niet. Ze zei als laatst  "ik ben bang dat ik een goodbye brief van je ga krijgen voordat je zm pleegt "en "toen je de ene keer heel droog chatte wou ik naar je huis gaan" en ik word er opgewonden van. Niet op een seksuele manier maar... ik weet niet eigenlijk. Het maakt me dom blij terwijl E zicht bijna dood stressed om me. En het maakt me ook verdrietig want als iemand van me gaat houden ben ik bang dat ik interesse ga verliezen in haar of andersom, en het doet me pijn hoeveel ze om me geeft. Ze wou ook mn sh zien om te kijken of ik infecties had. Ik zei tegen haar dat het op mn dijen was en ik me perse moe

Hoi allemaal,ik voel mij zo slecht.Ik ben misselijk, duizelig en het voelt alsof ik ga flauwvallen. Ook merk ik dat ik dagelijks super gespannen ben en me mentaal ook echt niet oké voel. Vandaar even een soort problemen dump, gewoon om even alles van me af te schrijven. Mocht er iemand advies/ tips hebben voor iets wat ik zo vertel laat het me alsjeblieft weten want ik trek het niet meer.Om te beginnen heb ik zo goed als dagelijks paniekaanvallen (voor hoever ik weet door school), slaap ik steeds later omdat het me niet lukt alles af te krijgen overdag (dit komt door faalangst en perfectionisme waardoor ik school dingen ga uitstellen en dan de avond van te voren alles nog probeer te maken of dan nog voor een toets probeer te leren). Ik merk ook dat ik veel minder goed tegen weinig slaap kan als eerst, dit is ergens positief want ik slaap sommige dagen 6!! uur achter elkaar maar ik merk nu wel dat ik wanneer dit een dag niet lukt ik meteen mega veel hoofdpijn etc heb. Ik weet dat 6 uur

hey, ik heb een vraagje ik voel me best alleen en ik zoek een vriendje maar iedereen wijst me af ik wordt dan ook best vaak lelijk genoemt en er wordt vaak gezecht “ew nee ik wil niet met je je bent te lelijk, je vraagd te veel aandacht enzo.” ik zoek gewoon iemand die me aandacht kan geven en het niet erg vindt om me te zien huilen hebben jullie tips wat ik misschien kan doen kwa gewoon opgeven of wachten?

Hoi, Ik heb al erg lang van extreme somberheid en depressieve klachten. De laatste weken werd het steeds erger, ik voel me erg somber of ik voel helemaal niks. Ik merk ook dat ik erg stil ben, ik praat nauwelijks meer met vrienden, of kies er bewust voor om alleen te zitten in de pauze. Mijn vrienden praten niet echt meer tegen me, en het voelt alsof ze niet echt om me geven. Ze hebben het volgensmij niet door als ik niet bij ze zit in de pauze, en als ik wel bij ze zit praten ze niet met me. Het lijkt een beetje alsof het ze niet uitmaakt of dat ze niet door hebben dat het heel erg slecht met me gaat. Ik weet niet meer wat ik moet doen, want van de ene kant wil ik het er met een van hen overhebben, en van de andere kant wil ik niet met iemand praten en met rust gelaten worden. Ik wil ook aan ze vragen waarom ze niet tegen me praten, maar dan ben ik bang dat ik op een aandachtszoeker lijk omdat ik zelf alleen ga zitten en weinig praat en dan aan hun vraag waarom ze niet tegen me praten

Ik weet t even niet meer, deze hele week heb ik mezelf meerdere keren gesneden en ik kan gewoon niet stoppen, ik weet niet hoe en het word alleen maar erger, ik heb al vaak met 113 gechat, dingen opgeschreven, krassen in een boekje, afleiding gezocht, geprobeerd erover te praten maar echt niks heeft geholpen en mijn huisarts wil een psychiater voor mij regelen maar ik weet niet wat ik daarvan moet vinden, ik ben steeds boos op mezelf en ik heb nergens meer controle over. heeft iemand misschien nog tips want ik trek t echt niet meer en ik word moe hiervan 

Heyy allemaal, aangezien het topic gedichten delen met anderen gesloten is, heb ik een nieuw topic aangemaakt waarin je gedichten mag delen en elkaar complimenten mag geven over de gedichten. Zorg ervoor dat je alleen gedichten plaatst en feedback/complimenten over de gedichten.  xx Eenmeisje004 

hey hey, ik vraag me al een tijdje af of dit selfharm is, hier begint de hele story: eerst begon het met krabben, daarna met voorwerpen die ik niet ga noemen (regel 6 kt?) en momenteel gebruik ik geen voorwerpen. niet omdat ik ben gestopt met selfharmen maar omdat ik echt geen kracht heb om te (...). wat ik nu doe is mezelf klappen. ja het klink misschien grappig maar ik krijg ook zo'n rode vlek op mn wang. en ik sla soms perongeluk mn kaak. is dit selfharm?

Hoi ik ben een meisje van 14 en heb altijd wel al moeite gehad met meiden problemen. Die praat dan weer over die en de ander weer over die, je snapt me vast wel. Ik heb vaak het gevoel alsof ik daardoor niet mezelf kan zijn, als ik mezelf ben voelt het alsof ik niet goed genoeg ben, dus laat ik mezelf maar altijd groter overkomen. Sinds begin september dit jaar doe ik mee aan een theater stuk waar ik mega blij mee ben. ik kwam daar binnen en het voelde meteen van ‘hier kan ik mezelf zijn zonder iemand die oordeelt’. Ik heb last van eet problemen en ook heb ik een slechte band met school. Dat met eten gedoe hebben ze opgemerkt en heb ik het hun eerlijk vertelt. Wat voor mij nog al een stap was omdat ik dus altijd bang ben dan mensen denken dat ik om aandacht vraag. Hierna heb ik gehoord dat een van die meiden vind dat ik om aandacht vraag. Ik zit hiermee omdat ik nu het gevoel heb dat ik alles wat ik doe wat een beetje aandacht kan krijgen niet meer kan uitvoeren. ik weet niet wat ik nu

Haiiii bugs!!Een vraag voor de therians en fictionkins en overal alterhumans; Denken jullie ook soms dat jullie "doen alsof"? Ik ben (onder andere) een mangle fictionkin. Ik was vroeger in mijn mangle leven best friends met withered chica en withered bonnie. Als ik aan ze terug denk, mis ik ze ontzettend erg. Maar dan bedenk ik me "Ze zijn fictioneel, waarom heb ik zulke sterke gevoelens hierover?" ​​​​​​Ook bijvoorbeeld als ik een realistische spring bonnie zie, krijg ik volle kippenvel (hij had mij vermoord als kind, en mijn ziel was toen vast gebonden aan mangle) Hebben jullie soms ook dit soort gedachtes? Wat doen jullie ermee? ​​​​​ 

Heyy,Ik wil meer leren over depressie bij jongeren. Op internet vind je vooral symptomen en clichés, maar niet de echte ervaringen die jongeren met depressie hebben. Daarom vroeg ik me af of jongeren die depressief zijn of depressief zijn geweest hun persoonlijke ervaringen willen delen. Ik ben zelf ook depressief geweest en op deze manier kun je jezelf misschien herkennen in anderen en dat kan fijn zijn. Toen ik depressief was, voelde ik mij bijvoorbeeld echt waardeloos. Ik had zo een grote haat naar mezelf toe. Het was alsof ik niks goed meer kon doen, ik zag alleen het slechte. Ik voelde me een slechte dochter, een slechte vriendin, een slechte student. Een keer heb ik een uur keihard gehuild omdat ik me zo een mislukkeling voelde. Hierdoor ging ik mezelf eigenlijk juist aan het saboteren. Ik deed gemeen en afstandelijk tegen mijn vrienden, boos tegen mijn ouders, ik ging expres zielige tiktoks kijken om me nog slechter te voelen. Ik dacht, als ik toch al een slecht persoon ben, kan

Hoi,Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen nu maar waar het een beetje op neer komt is dat ik echt heel graag iemand wil vinden aan wie ik al mijn problemen en struggles tegen kan zeggen.Ik lees vaak berichtjes op het forum van mensen die 18 worden en dus het forum verlaten en die dan mega veel oprechte reacties krijgen van mensen die ze gaan missen en ik denk steeds weer van dat zou ik ook zo graag willen. Ik heb alleen geen idee hoe ik dit zou moeten doen en op dit moment is mijn grootste angst dan ook dat niemand zal reageren. Ik heb al best veel meegemaakt, eigenlijk teveel om op te noemen maar ik zal een poging doen: ik woon nu al 6 jaar in een caravan met mijn gezin, slakken in huis, schimmel waar je ook maar kan bedenken en ijs op de ramen zijn tegenwoordig normaal. Ook hebben wij een brand in huis gehad en zijn wij eens verhuisd. Mijn moeder heeft een heresenbeschadeging opgelopen nadat zij is gevallen van mijn paard en daardoor wou mijn vader hem (mijn paard) naar de slacht b

Hey guys. Dit is is een korte life story van mij. Nou hij is niet perse kort maar lees het als je er zin in hebt. - het begint van de depressie -Het begon toen mn ma erg wreed was. Met woorden. Ze noemde me waardeloos en "als je hier niet zou zijn zou niemand het merken! Zo⅘ weinig doe je in huis!". Ik geef toe, ik deed geen enkel moer en was heel erg egoïstisch en narcisstisch. Maar ja ik was maar 11 jaar toen, begin van de zomervakantie. Ik zei altijd tegen mezelf pff laat die bitch maar zeuren, ze gaat toch niks bereiken. Op een dag werd mn ma (die ik even mf noem, mf = motherfucker) erg kwaad omdat ik de afwas niet wou opruimen. Ik besefde dat ik een deel was van de lgbtq community en toen transgender was. Ik was en ben een feminist. Ik zei tegen mf dat ik niet de afwas wil opruimen, omdat letterlijk haar fucking man het ook kan doen. Mf werd boos en gooide mn pa's broodtrommel op me. Heel erg hard. Gelukkig sprong ik naar links. Ik ben nogsteeds benieuwd wat is zou kunnen gebeuren

Vandaag toch voor het eerst een beetje klein geweest. Ik was alleen thuis en ik kon niet tegen mijn gevoel om klein te zijn. Ik deed een nachtluier om en speelde fijn met mijn knuffels en lego en ik keek ook leuk naar Bluey op Disney+ Het voelde vreemd maar ook juist heel fijn moeilijk uit te leggen wat ik precies voelde maar het voelde goed. Het voelde alsof ik toch even de verantwoordelijkheid kon laten gaan en ik gewoon onbezorgd kon zijn.Heeft iemand dit ook wel eens ervaren? Seashell 😘 

Hoi lieve lezer, bedankt dat je de tijd wil nemen om mijn verhaal even te lezen :)Op dit moment zit ik over best veel dingen na te denken en ik vraag me af of er nog mensen zijn met tips/ ideeën.Als eerste zou ik weer heel graag op een sport willen gaan, vroeger sportte ik heel veel maar door omstandigheden ben ik met alles gestopt. Dit was voor mij een best grote verandering want ik sportte eerst ongeveer 5/6x in de week en nu 0x. Ik merk dat ik mezelf ook dik begin te vinden en ik voel me minder fijn in mijn lichaam.  (Ik ben 1.78 cm en weeg nu +/- 63 kg) Nu wil ik graag weer gaan paardrijden maar dit is erg duur en ik wil niet aan mijn ouders vragen dit te betalen omdat de kosten 1 van de redenen waren waarom ik moest stoppen. Ik wil wel kijken of ik het zelf kan betalen maar dan kom ik waarschijnlijk uit op 1x in de maand rijden, dat is natuurlijk al beter maar ik denk niet dat dit mij zoveel gaat helpen.Ook voel ik me best onzeker over mijn lichaam, dit heeft meerdere redenen. Als

Hoi allemaal. Ik zit al een tijdje met een schuldgevoel en wat zelfverwijt over hoe ik heb gereageerd op de volgende situatie. We hadden een poosje geleden een lange zwem sport les en een jongen die een klein beetje grappig deed (echt niets ergs) werd voor straf de rest van de les, de volle 45 minuten, op een startblok gezet en moest daar de hele les staan, in zwembroekje. De onzekerheid en het ongemak droop letterlijk van hem af en hij wist zich geen houding. Handen voor zich, dan weer op zijn rug, achter zijn hoofd, naar de grond kijken, tenslotte weer handen op de rug,  blozen, zulke dingen. Hij onderging zijn straf vol begrijpelijke schaamte en onrust. Inclusief een voor hem zeer pijnlijk zichtbaar "jongens pech", er werd iets groter in zijn broekje zal ik maar zeggen. Zo stond hij zichtbaar op dat blok en beneden hem al die kinderen in dat grote bad. Heel zielig allemaal. En zo lang als het duurde, echt erg.  Mij spijt het vooral, dat ik ( en andere kinderen) niet voor hem op zijn

Hallo lieve mensen van het forum!Een paar maanden geleden kwam ik hier op het forum een post tegen over “klein zijn”, of zoals het online bekend staat “little space”. Ik heb er wat video's over gekeken en ik vind het heel interessant, en ik zou het graag zelf eens willen proberen. Omdat ik weet dat hier wat little space/agere/klein zijn mensen zitten, aan jullie de vraag: hebben jullie tips voor mij? Hoe start ik hiermee? Hoe zorg ik ervoor dat mijn ouders er niet achterkomen? Ik hoor graag van jullie! P.S. Ik heb het dan nu vooral over de niet-seksuele kant, maar als iemand met een ABDL fetisj iets heeft toe te voegen, reageer vooral!

Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.Ik heb al geprobeerd er over te praten met de huisarts maar die zegt dat ik meer afleiding moet gaan zoeken pfff.…Gepraat met 113 die zeggen precies het zelfde als de huisarts pffff.Verder heb ik niemand waarmee ik kan praten.Ik probeer elke dag opnieuw weer afleiding te gaan zoeken maar mijn klote gevoel gaat er niet mee weg.Dat gebeurd pas als dood ben.

Hoi, ik ben L, een transgender jongen van 13 jaar oudEven wat context, ik ben heel erg actief online en heb veel online vrienden, jammer genoeg omdat ik werd opgevoed door de internet vind ik mijn online vrienden belangerijker dan echte vriendenmensen in het verhaal; D, 15 jarige jongen, L, 19 jarige man, S, Bijna 17 jarige man, M, 14 jarige meidDit zijn voornaamelijk mijn beste vrienden online. S heeft mij geintroduceerd aan L en M, is al vrienden lang met D maar ik kende D voor hemExtra:Ik hou van vedrietig zijn, ik weet niet waarom, ik heb hoog waarschijnlijk stoornissen.backstory:1, Mijn ouders hadden al uitgevonden dat ik mezelf snee zinds de eerste, ze boeide het niet totdat ze bewijs vonden, ze zijden dat ze een kinder psycholoog voor mij zou halen (die was aangebod in de eerste door mijn mentor) als ik naar me nieuwe school ging (werd gepest vorig jaar heel erg, ouders boeide niet over het tot de einde van de jaar) maar ze hebben het vergeten, or ze liegde gewoon, ik heb nu nog

Hey, ik schrijf dit omdat ik mijn verhaal wil delen. Ik heb een tijdje aan self-harm gedaan. Het begon toen ik een keer in de badkamer mijn benen stond te scheren.  Dit was op het midden van mijn bovenbeen. Toen ik het gedaan had werd ik gefrustreerd omdat het niet ging bloeden dus deed ik het net zo lang tot het goed bloedde. Hierna voelde ik eigenlijk niks. In ieder geval mentaal niet. Tuurlijk, ik voelde fysiek de pijn maar mentaal was het gewoon radiostilte. Dat was fijn. Maar ik had ook meteen schuldgevoel dus ik appte mijn vriendje. Niet met het echte verhaal maar ik zei dat ik uitgeschoten was. Hij zei meteen (op een lieve, bezorgde manier) dat ik uit moest kijken. Het voelde fijn om te weten dat er iemand was die het uitmaakte. De dag erna, toen ik hem zag voelde ik me schuldig omdat ik een geheim voor hem had dus toen we aan het zoenen waren voelde dat ook alles behalve goed dus stopte ik en zei ik dat ik hem wat moest vertellen. Ik zei tegen hem dat ik helemaal niet uitgescho

Hey hey forum gebruikertjes, marco hier. Het spijt me als ik erg veel topics schreef en zeur. Al kan ik ZELF hulp zoeken zoals een zelf coaching doe ik dat niet. Mn mental stage is ass en ik heb geen zin in het leven en wilt een einde eraan maken, sorry. Zou mn ma huilen als ze me dood zou zien?? Nah ik denk het niet. Ze schreeuwt en jankt en zeurt de hele dag. En nog erger ben ik verliefd op iemand die nooit op me zou zijn. Mn eigen beste vriendin. Ze zorgt zoo goed voor me en wilt en probeert me te helpen. Ik wil dat wel en ook niet. Ik ben bang dat ik interesse ga verliezen in haar en ook andersom. Zouden jullie verdrietig zijn als ik suicide zou plegen? Nou jullie hebben al genoeg stress aan jullie eigen leven dus. Wat is er na de dood? Waarom leven we? Waarom mag ik niks zelf beslissen? Waarom heb ik paniekaanvallen?? Sorry sorry sorry. Ik ga slapen ig bye (maybe is deze topic te erg voor de kt forum, ook sorry daarvoor) goodnight yall xxx *Tekst aangepast door de Kindertelefoon i

Hey allemaal Ik had vanmorgen een gesprekje met een lieve vriend van me en mijn vriendin en we hadden het over hoe je om kunt gaan met vervelende of nare herinneringen, dingen die je als kind mee hebt gemaakt. Bijvoorbeeld een ongeval of een verdrietige periode of pesterijen. Voor iedereen is dat natuurlijk weer anders en de één vind iets erger dan de ander. Maar je kunt daar op allerlei manieren mee omgaan en dealen. Nu vertelde onze vriend over dat je dingen soms kunt verwerken of minder erg laten voelen door ze opnieuw te beleven, na te spelen en ze dan te herhalen en elke keer minder heftig te maken. Waardoor je je herinnering minder erg en pijnlijk wordt. Zelf heb ik vlgs mij in elk geval 1 ding , misschien 2, die ik mij wel minder heftig zou willen herinneren. Niet dat het constant voor mn ogen is maar toch. Ik heb er al wel eens hier over geschreven dus houd ik het kort, maar ik ben een keer door een groep jongens en meisjes op mijn knieën gezet op een stoep achter een sporthal

Hoi ik heb last van eetbuien als ik me slecht voel dan eet ik heel veel en dan voelt het dat ik de controle verlies. Heeft er iemand tips?

Hoi, Zoals jullie aan de titel zien is er iemand van mijn school overleden bij een vrachtwagenongeluk...😭 Op een kruispunt is hij aangereden door een vrachtwagen, en ik fietste 4 uur na het ongeluk daar langs... Hij was nog maar 12 jaar oud en hij fietste van school naar huis. Zijn verwondingen waren zo heftig dat hem beademen geen nut meer had.  Ik kende hem niet persoonlijk maar een vriendin van mij wel, overal verschijnen nieuws berichten over hem. Heeft iemand tips om me minder verdrietig te voelen ookal kende ik hem niet eens… Liefs