weet het niet meer

Hoi allemaal, ik ben een jongen van 16 jaar oud en woon in België.

Het ging de laatste 5 jaar niet meer zo best bij ons thuis... mijn vader dronk en rook regelmatig, mijn moeder dronk ook af en toe maar in mindere mate ze rookte wel mee. Bon, ongeveer 5 jaar geleden dus kreeg mijn vader de diagnose lonkanker dat viel wel als een bom bij ons thuis. Ze hebben hem geopereerd en er volgde een lange revalidatie met chemotherapie en stralingstherapie, die vergden erg veel energie uit het gezin. In een tussenperiode volgden er nog een aantal opnames in het ziekenhuis, een aantal keren ervan stief hij zo goed als zeker als we een dag later waren gekomen.  Een dik 1.5 jaar later faalden plots zijn organen, hij kon ook niet bewegen wat best eng was omdat mijn moeder me plots in paniek opbelde. Ook toen volgde een revalidatie.

Tijdend de revalidaties van beide operaties/opnames dronk hij nog steeds, hij reageerde ook vaak wat boos ofzo dat is echt lang blijven aanhouden. Het was echt een zware periode voor mij, mijn moeder en mijn zus. Vorig jaar januari kreeg hij pancreatitis (dat is volgens mij gewoon dat je pancreas niet meer werkt en ook best gevaarlijk) het klinkt misschien raar maar ergens was dit wel een bevrijding voor ons. Dankzij de pancreatitis openden zijn ogen en zag hij in dat het TE was geworden (het drinken), hij kan het ook nu niet meer doen omdat dat het einde voor hem zou betekenen. 

Voor mij en mijn zus beterde het gedrag, daarmee bedoel ik de woedeuitbarstingen om niets. Wel reageerde hij meer en feller op mijn moeder, ze had het gevoel dat ze niets meer goed kon doen bij ons thuis... ze zat diep in de put. Wel denk ik dat die reacties kwamen omdat mijn vader ergens zijn zorgen kwijtmoest omdat hij met veel in zijn hoofd zat (niet alleen medisch maar ook van zijn kutjeugd) en dat hij dat dus onbewust op die mannier deed.

Uiteindelijk heeft ze de keuze gemaakt om weg te gaan bij mijn vader, die keuze maakte ze april dit jaar. Ik was echt kapot, ik heb heel lang geweend. Ik ben nog steeds teleurgesteld en boos. Ze is best wel even verderop gaan wonen in een apartement en ik ben nog maar 2 keer een halve week geweest (nu ben ik in die 2de halve week) wat zij zelf echt spijtig vind omdat ze me nog graag ziet. Ik weet zelf niet goed meer wat ik moet doen, ik voel me nergens echt volledig goed bij, ik kan me er gewoon niet over zetten het spookt al een aantal maanden constant door mijn hoofd. Ik denk misschien omdat ik ze 16 jaar niet anders dan bij elkaar heb geweten.

Vandaag zijn we gaan eten samen, zonder mijn zus om te praten. Ze heeft bekend dat ze iemand wel leuk vind en hij haar ook. Het is de vader van een oude vriend van de lagere school, eigelijk vind ik hem echt niet fijn gewoon de persoon ik weet niet per se waarom maar ik heb een kut gevoel bij hem, dat heb ik haar ook gezegd. Toen we thuiskwamen ben ik nogmaals in tranen uitgebarsten ik denk dat mijn moeder ook niet goed weet wat ze moet doen, het eerste wat ze zei was dat ze dan maaar alleen door het leven zal gaan maar echt op een kut manier. Het nieuws kwam bij mij echr hard binnen omdat ze bij het vertrekken zij dat ze even een pauze nam om zelf terug rust te vinden ik had echt nog veel hoop dat ze elkaar weer zouden vinden en nog eens zouden proberen.

Om eerlijk te zijn weet in het allemaal niet meer, ik voel me niet meer geweldig en ben ik ook niet meer gelukkig. Ik ben weer aan het wenen en zit enkel nog met dat in mijn hoofd. Als ik praat tegen mijn moeder, zus of vader doe ik dat zacht en kort omdat ik boos, verdrietig, teleurgesteld, ... ben.

Ik weet dus niet echt wat ik moet aanvangen met mezelf, heeft iemand een idee, tips of ervaring hiermee?

Ps. Sorry dat het zo lang is ik moest even mijn hart luchten en dat kwam er zo uit. Het is nog lang niet alles.