Stapelverliefd op Jur terwijl ik verkering heb met Luca. Ik wil ze het liefst allebei, maar hoe dan?



Toon eerste bericht

381 reacties

Reputatie 5
Badge +8

Hey M&M’s en twin,

Hoe is het nu met jullie? Zijn jullie uit quarantaine of zitten jullie er nog steeds in? En hoe is het verder?

Groetjes,
Simply Me

Reputatie 7
Badge +15

Hi @Simply Me ,

 

Wat lief dat je ff een berichtje stuurt.

Hoe het met de quarantaine zit? Nou, niet zo goed. Eigenlijk dachten we dat we vorige week dinsdag uit quarantaine mochten, maar een paar dagen daarvoor werden we verkouden (ja, allebei) en toen zei mama dat we beter niet gelijk uit quarantaine konden komen, maar ze wist ook niet wanneer dan wel.

Volgens ons waren we gewoon verkouden en toen zeiden we dat we dan wel een test wilden doen ofzo. Toen zijn we weer getest en vrijdag tegen de avond wisten we dat we geen corona hebben, dus ja toen mochten we zaterdag van mama naar buiten. Papa en mama waren toen (nog) niet thuis, ze kwamen ’s nachts pas thuis, maar toen waren wij al gaan slapen.

Zaterdagmorgen gingen we, voordat de rest wakker was een paar uurtjes fietsen, maar voordat we thuis waren stuurde ons broertje een berichtje dat een vriend van papa Corona heeft en papa en dus ook mama en hij in quarantaine moesten. Onze oudere broer was al ruim een week bij onze zus en die zijn ook al die tijd niet thuis geweest, dus die hoeven niet in quarantaine, zolang ze maar niet thuis komen, dus die zien we voorlopig ook niet… Dus ja, eigenlijk zitten wij nu ook weer in een soort quarantaine, wij mogen geen contact met papa, mama en ons broertje. Wij mogen wel naar buiten en nu moeten wij de boodschappen halen en van die dingen. Dus het is best wel ‘piep’ dat we nog steeds niet mogen knuffelen met hen.

We zijn dus eerst maar een paar dagen bij opa en oma geweest en omdat we net getest waren en we al 2 weken binnen hadden gezeten mochten we wel met opa en oma knuffelen. Toen hadden we verder nog met niemand contact gehad, we waren toen ook nog niet in de winkel enzo geweest. Alleen maar wezen fietsen in de polder.

Die knuffels voelden wel goed, vooral omdat we opa en oma irl al iets van 4 maanden niet gezien hadden. Wel online natuurlijk, maar ja, das toch heel anders. Oh ja en ze waren toen wij in quarantaine zaten wel langs geweest en we hadden ze voor het raam gezien, maar dat wilden we liever niet, omdat we ze dan nog meer gingen missen. Dus, dat hadden ze dan maar niet meer gedaan.

De quarantaine van papa en mama en broertje duurt nu nog een week en hopelijk kunnen we dan weer gewoon overal in huis komen en iedereen knuffelen. Dat wordt dan ook wel tijd na 3,5 week thuis zijn en iedereen zien en elkaar niet mogen aanraken of in de buurt komen…..

Wij blijven dus maar steeds gewoon aan de andere kant van de glazen deur in onze kamer, zodat papa en mama en broertje gewoon de rest van het huis kunnen gebruiken.

We hebben verder nogal wat aan ons hoofd en dat heeft met Luca te maken. Elke keer als we iets horen is het ‘bad news’, maar we hebben het nog niet van Luca zelf gehoord, dus beter zeggen we er nu nog niks over. We appen wel wat met Luca, maar dat schiet niet echt op en het gaat niet echt ergens over. Hij is wel blij om ons af en toe via internet te zien en te horen en wij hem, maar het voelt op één of andere manier  ‘raar’.

Gisteren hebben we de hele middag ‘achterstallig’ onderhoud gedaan op de begraafplaats en dat gaf wel wat afleiding.

We waren wel een beetje geschrokken dat er tijdens onze vakantie een jonge jongen was begraven. Hij was pas 15. Het was niet een vriend van ons, maar we kenden hem wel van zien en vorig jaar hadden we nog samen met hem een modeshow gelopen voor sport- en zwemkleding. Echt zonde, zo jong nog.

We hadden wel gehoord dat ie ziek was, maar wisten niet precies hoe en wat. Mama zegt dat ze er nog wel iets over gezegd had toen we in Frankrijk waren, maar kennelijk hebben we dat toen niet echt mee gekregen. Anders hadden we sws wel een kaartje gestuurd ofzo.

Het is nu al een beetje te lang geleden om nog een kaartje te sturen denken we. Ik bedoel, zijn familie heeft dat al weer een tijdje achter de rug en misschien is het dan stom als we nu ineens nog een kaartje gaan sturen. We weten niet echt wat we er nu mee moeten doen.

Hij woonde ook niet echt meer bij ons in het dorp, want ze waren in de winter of het voorjaar ofzo verhuisd, maar hij is hier toch wel begraven. Hij heeft nog niet een grafsteen, alleen nog maar zo’n bordje met zijn naam en geboortedatum en wanneer die dood is gegaan.

We dachten gisteren erover om misschien iets van bloemetjes op zijn graf te leggen, maar nu zijn de bloemen van zijn begrafenis al allemaal weg en heeft zijn familie (denken we) het allemaal netjes gemaakt met wat plantjes en wat spulletjes, dus dat willen we ook niet ‘verstoren’ door er zomaar een potje bij te zetten met bloemen of een plantje.

We hebben nog wel een paar mooie foto’s van hem gevonden van die modeshow en ook waar we samen met hem op staan. Die hebben we gisteravond uitgeprint maar nog niet op echt fotopapier. Misschien dat we die van de week wel officieel uit gaan laten printen en dan kunnen we die aan de muur hangen ofzo.

We denken niet dat zijn familie die foto’s ook heeft, want die had onze zus gemaakt als een soort ‘behind the scenes’ en het zijn dus niet de officiële foto’s van de modeshow/shoot. Omdat het vlakbij was, kwam onze zus kijken en dan maakt ze altijd wel foto’s en filmpjes van ons.

We hebben ook wel wat grappige filmpjes van ons met hem van die dag. We hadden echt lol, zoals je kunt zien en toen was ie nog niet ziek of iig wisten wij dat nog niet.

Misschien dat, als we één van zijn broer(tje)s een keertje zien dat die het wel leuk vindt om die filmpjes en foto’s ook te hebben. Niet omdat wij erop staan natuurlijk, maar om te zien hoe leuk en knap zijn broertje was. Jammer dat we zo weinig contact met hem hebben gehad, maar ja, we kunnen niet met iedereen waar we shoots mee hebben vrienden worden. Hij had natuurlijk ook gewoon zijn eigen vrienden.

Doordat we zo lang in Frankrijk waren, hebben we gewoon ‘allerlei dingen gemist’ die bij ons 'thuis’ gebeurden. Echt raar is dat.

Dus ja, er gebeurt nog steeds van alles om ons heen. We weten nog niet precies wat we er mee aan moeten….

Verder waren er veel van die potten met chrysanten (van allerheiligen/allerzielen?) omgewaaid en die hebben we over de hele begraafplaats weer recht gezet en bij de graven die we ‘normaal’ altijd bij houden hebben we best wat onkruid weg gehaald enzo. Nu is bijna alles weer netjes.

We gaan zo in de tuin bladeren bij elkaar harken, want het is te mooi weer om binnen te blijven zitten. Vanmorgen zijn we al wezen fietsen over het strand en door het bos. Zopas wat boodschappen gehaald en vanavond gaan we met feestgay skypen, als ie tijd heeft en dan hebben we het over Luca…..

 

Tot later en bedankt voor je berichtje

 

Groetjes,

M&M’s en twin

Reputatie 4
Badge +3

 

Hoe het met de quarantaine zit? Nou, niet zo goed. Eigenlijk dachten we dat we vorige week dinsdag uit quarantaine mochten, maar een paar dagen daarvoor werden we verkouden (ja, allebei) en toen zei mama dat we beter niet gelijk uit quarantaine konden komen, maar ze wist ook niet wanneer dan wel.

 

-Onnodige quotes verwijderd-

 

Jo ik weet niet of iemand mij überhaupt hier nog herinnert ik ben een tijd we geweest daar zal ik misschien wat over uitleggen als iemand geïnteresseerd is. Maar we zijn hier niet voor mij

 

Wat vervelend met al die corona ellende in jou gezin ik hoop dat het nu met kerstmis allemaal al weer voorbij is en dat je gewoon een normale vrolijke kerst hebt kunnen vieren.  
Sws nog merry christmas! 🎄🎁 

 

groetjes Matthijs.

 

 

Reputatie 7
Badge +15

Hi iedereen,

en hi @IdkAnameDealtwithIt /Matthijs,

we zijn weer (even?) terug van weggeweest. Tijd voor een update.

Allereerst, bedankt voor je berichtje en sorry dat het ff geduurd heeft voordat ik het beantwoord heb, maar ja, het zal verderop wel duidelijk worden hoe dat komt.

Natuurlijk herinneren we jou wel, ook al is het al weer eventjes geleden.

Leuk dat je aan ons gedacht hebt met de Kerst en ach ja, die quarantaine was uiteindelijk niet zo erg als je het vergelijkt met wat er nog meer gebeurd is. Op zich gaat het wel ok met ons, maar hieronder schrijf ik er wel iets meer over. We hopen dat jij ook een leuke Kerst en Oud & Nieuw hebt gehad en ook al is het wat aan de late kant: nog de beste wensen voor het 2021 van twin en mij :relaxed:

Nu eerst maar verder met de update.

Er is weer van alles gebeurd de afgelopen weken/maanden. Ik ga hier niet alles noemen, maar wel een paar dingen die zeker ook te maken hebben met onze afwezigheid en dit topic.

 

Ten eerste: we hadden wat tijd nodig voor onszelf. Om wat dingen op een rijtje te krijgen….

Na onze quarantaine, na onze lange vakantie in Zuid-Frankrijk was de tijd echt aangebroken om irl in contact te komen met Luca. Dus, face-to-face. Dat viel niet mee en dat kwam niet alleen door de corona regels…

We moesten de confrontatie aan gaan met Luca….dat klinkt niet echt vriendelijk, maar hoe kan ik het anders en beter opschrijven…..

Het was tenslotte eigenlijk wel een confrontatie…..een confrontatie met dingen die we over hem gehoord hadden en die we hem eerder al in gesprekken en via sm verteld hadden, maar waar we tot dan toe nog geen antwoorden op hadden gekregen….

Het was niet om Luca pijn te doen, maar om hem te kunnen begrijpen. We hadden geen keus en het werd tijd….

We zagen regelmatig ook wel de pijn als we met hem skypten, maar we konden niet echt tot hem doordringen. Vaak hebben we er wakker van gelegen….niet wetend wat we konden doen voor hem

Pas als we zouden begrijpen wat er aan de hand was, dan konden we weer dichter bij hem komen (vooral figuurlijk bedoeld, alhoewel we ook echt ook letterlijk dichter bij hem wilden zijn). We misten hem, zoals we hem altijd missen zodra we niet bij hem zijn. Alleen nu was het nog veel erger…

Luca zit diep in ons, ook al begrijpen we niet wat er het afgelopen jaar allemaal speelt. We houden echt van hem. Dat gevoel zal ook niet over gaan, ook niet door de waarheid en welke gevolgen die kunnen hebben op onze relatie. Luca is al ruim 3 jaar een deel van ons. In goede en slechte tijden. Hij was er voor ons en wij voor hem, maar de laatste tijd weten we niet precies meer wat er echt nog is….

In het begin dachten we, we geven het wat tijd en dan komt het ‘vanzelf’ wel goed. Beetje naïef misschien, maar ja, je hoopt dat het zo gaat.

Daarna worden plannen om elkaar irl te zien en te spreken gedwarsboomd door Corona, door allerlei regels om verspreiding te voorkomen en een in onze ogen niet zo flexibele Luca, maar tegelijkertijd moet ik erbij zeggen dat ons ook verwijten te maken zijn. Bijvoorbeeld doordat we 3 maanden in Frankrijk waren. Het zou niet eerlijk zijn om over Luca te zeggen dat ie niet echt lekker meewerkte aan een ontmoeting, terwijl wij zelf maanden er niet waren.

Maar ja, voor ons gevoel ‘werkte hij niet echt mee’ en dat gaat dus wel een rol spelen in ons hoofd en waarschijnlijk daardoor gingen wij onterecht meer ‘schuld’ bij hem leggen, vooral gevoelsmatig. Dat is niet echt netjes van ons natuurlijk en dat begonnen we vrij laat pas in te zien. Door onze houding brachten we hem, weliswaar onbedoeld, maar toch een verkeerde boodschap, denken we nu. Ik denk dat we soms verkeerde woorden gebruikten en ook ‘non-verbaal’ hebben we vast ook een niet echt fijne uitstraling gehad voor hem als we met hem spraken.

Daar achter komen heeft lang geduurd. Te lang en daarom hadden we ons voorgenomen zelf ook met de billen bloot te gaan en onze excuses daarvoor aan te bieden zodra we Luca irl zouden treffen. Luca is niet de boeman. Wij zijn vaak tekort geschoten.

Je dat realiseren is één ding, maar hoe ga je dat uitleggen en met welke woorden en hoe open je zo’n gesprek, zonder dat het uitmondt in een welles nietes verhaal.

Als oplossing (wij hoopten dat dit ook echt een oplossing zou zijn of iig een mogelijkheid tot het komen tot een oplossing) hadden we een brief geschreven aan Luca, waarin we onze tekortkomingen benoemden en excuses maakten voor hoe alles gelopen was. Die brief zouden we hem irl overhandigen en hem de tijd geven die rustig te lezen in de hoop dat dit een opening zou bieden voor een goed gesprek of tenminste dat wij aan de ene kant en Luca aan de andere kant, allebei ons verhaal en gevoel konden delen.

In een eerder gesprek via skype hadden we gezegd dat wij die brief aan hem wilden gaan schrijven en hem gevraagd of hij hetzelfde aan ons wilde schrijven.

We hadden afgesproken dat dus ook dingen die ons dwars zaten of die we niet begrepen aan bod mochten komen en omgekeerd mocht hij dat over ons doen natuurlijk. Logisch eigenlijk, maar ja, dat soort dingen zeg je dan omdat we ook niet precies wisten hoe we weer dichter bij elkaar konden komen.

De bedoeling was om elkaar geen verwijten te maken, omdat we nog geen volledig beeld hadden van wat er werkelijk aan de hand was, maar hoe doe je dat als je dingen duidelijk probeert te krijgen. Dat was voor ons iig niet gemakkelijk, voor je het weet trek je conclusies in je hoofd en wijs je met een beschuldigende vinger naar de ander (Luca in dit geval), zonder te weten wat er werkelijk gebeurd was. Dus, we hebben onze eerste versies van onze brief meerdere keren aan moeten passen. We hebben geprobeerd zo goed mogelijk onze tekortkomingen te benoemen als we kritisch waren over Luca. Dus, als er iets van een verwijt was richting Luca, dat we dan ook uitlegden waarom we dat schreven.

Ik vind het lastig om goed uit te leggen, net zoals het schrijven lastig was. Het kwam er op neer dat we allemaal ons hart zouden kunnen luchten en dat het opbouwend moest zijn. Does that make sense?

Nou ja, Luca had dus een brief aan ons en waar nodig op sommige punten aan één van ons, geschreven en wij allebei eentje aan Luca. Twin en ik hadden expres allebei een eigen brief geschreven, omdat we niet met zijn 2-en tegen hem waren ofzo. Hoe leg ik dat het beste uit, want dit komt niet echt goed over. Twin en ik zijn het over een heleboel dingen eens, maar op sommige punten verschillen we wel. Dat wilden we duidelijk maken met aparte brieven.

Twin was het ook niet altijd eens met wat ik aan Luca schreef of tegen Luca zei in een gesprek en ik ook niet altijd met twin. Dat ging vooral om details. Nou ja, details klinkt alsof het niet of minder belangrijk was, maar zo bedoel ik het niet. Best lastig om het ‘goed’ op te schrijven.

De brieven waren geschreven en de afspraak was gemaakt. Wij zouden naar Luca gaan. Wij konden ons makkelijker verplaatsen (toen konden we de auto van mama nog gebruiken, maar daarover later meer) en wij hadden meer tijd dan Luca. Hij moet zijn tijd goed gebruiken om te studeren en wij hebben wat dat betreft de tijd aan onszelf omdat we een tussenjaar hebben.

Wij wilden ook dat Luca op een voor hem veilige plek zou zijn tijdens onze ontmoeting. Twin en ik hadden onderling afgesproken dat Luca de tijd en plaats en andere voorwaarden mocht bepalen en wij er alles aan zouden doen om daaraan tegemoet te komen. We wilden voorkomen dat daar discussie over zou komen.

We wisten niet hoe onze eerste ontmoeting irl na lange tijd zou verlopen. Stel het loopt helemaal uit de hand, dan zou het beter zijn als wij dan zouden vertrekken en Luca bij zijn familie en/of vrienden in veilige handen zou zijn en dat hij dan niet in emotionele toestand naar huis zou moeten reizen als hij voor die afspraak naar ons moest komen.

We wilden zo graag dat het goed kwam of iig dat we eerlijk en open tegen elkaar konden zijn en alles wat maar een ‘spelbreker’ zou kunnen zijn, voorkomen. We hebben er dagen slecht van geslapen, zeker de dagen vlak voor de echte afspraak.

We waren ook best zenuwachtig en dat terwijl we naar de liefste jongen gingen waar we al zoveel (vooral)  mooie dingen mee gedeeld hebben. Das best weird.

Een vertrouwensbreuk, want ik denk dat je het zo kan en mag noemen, is één van de ergste dingen die je in een relatie kan meemaken. Een vertrouwensbreuk op onjuiste gronden of alleen op vermoedens gebaseerd is natuurlijk helemaal iets wat je niet wilt.

Normaal rijden we in minder dan een uur naar Luca, maar we wilden sws niet te laat komen, dus vertrokken we bijna 2 uur voor de daadwerkelijke afspraak…..

Thuis wist iedereen van onze afspraak en iedereen deed echt zijn best om ons te steunen, maar uiteindelijk was het iets wat we zelf moesten doen. We wilden er zelf naartoe rijden, maar puntje bij paaltje heeft onze ‘pleeg’broer ons gebracht, omdat iedereen thuis dat verstandiger vond. Wij waren teveel met de ontmoeting bezig en dat zou onveilige situaties onderweg op kunnen leveren. We zijn ook blij met de steun van iedereen om ons heen.

 

Ok, dus D-Day was there. Normaal zijn we altijd positief en zien in alles mogelijkheden, maar die dag was anders. Van alles schoot er door ons hoofd en vooral allerlei ‘wat als’ dingen en dan van die soort die alleen maar negatief zijn….

Vlak voor we zouden vertrekken kregen we ineens een huilbui, door vooral de zenuwen denken we. Gelukkig waren papa en mama er voor ons en natuurlijk ook onze pleegbroer. De rest was niet thuis op dat moment.

We zijn gaan rijden en onderweg zaten twin en ik stilletjes achterin met onze gedachten. Als we elkaar aankeken kregen we tranen, maar we wisten dat we dit moesten doen. Verder weten  we eigenlijk niet veel meer van die rit.

Het was zo spannend allemaal.

 

Om nog maar eens uit te leggen hoe belangrijk Luca voor ons is geweest vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst zagen hebben we een in onze ogen toepasselijk liedje uitgekozen.

 

Picture this:

We waren 14 en gingen voor het eerst alleen vliegen naar Frankrijk om onze eerste vakantie (redelijk kort na ons seksueel misbruik) te vieren met onze beste vrienden en hun ouders die daar al waren. De dag van de heenvlucht kwamen we Luca tegen en alles veranderde vanaf dat moment……voor hem, maar ook voor ons…..

 

Het liedje dat we gekozen hebben heet ‘Impossible’.

 

De originele uitvoering van het nummer Impossible is echt wel mooi en zeker ook de videoclip:

 

 

Nothing But Thieves - Impossible (Official Video)

 

maar de versie met orkest met strijkers en blazers heeft ons helemaal omver ‘geblazen’ :

 

 

Nothing But Thieves - Impossible (Orchestral Version - Live at Abbey Road)

 

Onderstaande quote (die we bij de comments onder de clip op yt vonden) ‘says it all’:

‘They are, nothing but thieves. After listening to this, they stole my heart.’

 

Hieronder wat achtergrondinfo over de band:

https://www.dansendeberen.be/2020/10/26/interview-nothing-but-thieves-het-is-belangrijk-voor-een-band-om-af-en-toe-zware-themas-aan-te-kaarten/

en over  ‘Impossible’:

https://www.totalntertainment.com/music/impossible-the-new-track-from-nothing-but-thieves/

hier alvast een quote daaruit:

‘Nothing But Thieves are no strangers to powerful anthems, and with Impossible, they’ve written another vast soundscape. Produced by Mike Crossey (The 1975, Arctic Monkeys and Wolf Alice), Impossible is an exuberant track opening with raw emotion before launching into a huge chorus full of elated melody and affecting lyrics of hope and passion. The band says;

“In a way ‘Impossible’ is the complete antithesis of everything else on the album, which has a lot of anxiety and confusion about what’s happening on this planet. This became the opposite, zooming into one person’s head, just being lifted up and transported by a feeling of possibility and hope. It was a moment of relief that both we and the album needed.”

- einde quote

 

Voor de volledigheid nog even de lyrics:

Impossible

Nothing but Thieves

 

[Verse 1]

Took a breath, let it go
Felt the moment settle so
I couln't wait to tell you why
I'm standin' here with this awkward smile
And that’s because

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

[Verse 2]

Love, it stings and then it laughs
At every beat of my battered heart
A sudden jolt, a tender kiss
I know I'm gonna die of this
And that’s because

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

[Pre-Chorus]

I'll take the smooth with the rough
Feels so fucked up to be in love
Another day, another night
Stuck in my own head but you pull me out
You pull me out

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

[Bridge]

Somebody told me and I think they're right
There is a change on its way tonight
And I feel it's so
But I fear it though

 

[Bridge]

Somebody told me and I think they're right
There is a change on its way tonight
And I feel it's so
And I feel it so

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

Om even in te gaan op de tekst: Luca was diegene die het in onze ogen onmogelijke, mogelijk wist te maken, namelijk dat we een leuke, lieve, betrouwbare jongen zouden ontmoeten die er voor ons zou zijn, zonder bijbedoelingen. (Zo kort) Na ons seksueel misbruik hadden we niet gedacht dat dat mogelijk zou kunnen zijn….

Veel van de songtekst is voor ons van toepassing op Luca en ons :slight_smile:

 

Ik ben blij dat het eindelijk gelukt is om dit alvast op te schrijven. Het was behoorlijk stressvol om weer langs al die herinneringen te gaan en zo goed mogelijk op te schrijven wat er dus allemaal gebeurd is.

Natuurlijk is dit nog niet het hele verhaal. Ik moet de ontmoeting nog opschrijven en dat zal ook nog wel ff lastig zijn, maar ja, komt vast ook wel weer goed.

 

Oh ja, waarom we niet eerder iets gepost hebben is ook (vooral)  door een andere oorzaak. We waren onze inloggegevens van onder andere onze mail en van het KT account ‘kwijt’ geraakt.

We hadden thuis brand gehad in de garage die onder onze slaapkamers ligt. Er was niemand thuis toen het gebeurde, maar onze slaapkamers zijn door vooral water en rookschade (en iets minder door de brand zelf) onbewoonbaar verklaard en waarschijnlijk moet dat deel van het huis helemaal afgebroken worden, omdat de constructie onherstelbare schade heeft opgelopen. Van een afstandje zie ‘nauwelijks’ iets van de brand, dus het lijkt mee te vallen, maar metingen hebben uitgewezen dat het beton onbetrouwbaar is door het vuur en hoge temperatuur. Ongeveer alles in onze kamer, dus ook onze laptops enzo waren rijp voor de sloop en omdat we pas daarvoor al onze wachtwoorden gewijzigd hadden, zoals we wel vaker doen, hadden we de nieuwe wachtwoorden alleen nog maar in een veilige map in onze laptops opgeslagen en niet op een externe plek…. lekker handig…

Zo’n specialistisch bedrijf heeft zoveel mogelijk proberen te redden en nu kunnen we iig weer inloggen in onze accounts. Andere spullen, zoals onze oude knuffels en meer dingen die belangrijk zijn voor ons gaan ze proberen schoon te maken, dus een heleboel spullen hebben we nog niet terug. We hebben wel al een container vol spullen weg moeten gooien, maar ja, gelukkig zijn er geen gewonden. Sinds de brand wonen we bij opa en oma, want daar is meer plek dan bij ons in huis, ik bedoel in de rest van het huis….wat er nog van over is...:sweat:

Best kut allemaal, want mama’s auto en papa’s motor en nog een heleboel andere spullen zoals een paar racefietsen van ons en een heleboel gereedschap, stonden ook in de garage. Het afgelopen jaar hebben we dus 2 auto’s om zeep geholpen (die van papa door een aanrijding en die van mama door de brand). Wij hadden mama’s auto kort voor de brand in de garage gezet, terwijl ie eigenlijk altijd op een andere plek geparkeerd staat, maar we hadden wat zware spullen in de auto en wilden er niet ver mee lopen. Dus hadden we ‘m voor een keertje in de ondergrondse garage gezet. Daarna zijn we gaan fietsen. Toen we terug thuis kwamen na een paar uur zagen we de brandweer nog blussen.

Tot overmaat van ramp zijn we (twin en ik) ook nog door de politie verhoord op verdenking van brandstichting, maar das totaal onterecht, want wij hebben er echt niks mee te maken. We hadden iets van 6 uur op het politiebureau gezeten. Allebei apart om ons verhaal te checken.

Pas 2 dagen na de brand ofzo werden we bij opa en oma thuis opgehaald door de politie. De brandweer of de verzekering, idk, hadden brandversneller gevonden ofzo, dat is bijvoorbeeld benzine, maar in de garage staat altijd wel een jerrycan met benzine voor de grasmaaier (oh ja, die is dus ook ‘afgefikt’), maar ja, de politie zei zo van ‘hebben jullie die leeggegooid ofzo en zijn jullie toen gaan fietsen’ zodat er niemand thuis zou zijn. Maar, waarom zouden wij ons eigen huis af willen laten branden. Het was echt heel kut op het politiebureau, gelukkig geloofden papa en mama ons wel dat we er niks mee te maken hadden.

Oh ja, er lag wel wat vuurwerk (wat allemaal ontploft was) van ons (of eigenlijk van ons neefje) in de garage, niet echt veel hoor, maar ja. Ze zeiden dat we vast aan het rommelen waren met vuurwerk en die benzine en dat het toen mis was gegaan, maar zo zijn wij niet.

Van de politie ook geen excuses gekregen ofzo, ze zeiden alleen dat ze gewoon hun werk doen en dat er verdachte omstandigheden waren, maar zo zijn wij niet en hebben ook nooit echt iets met de politie te maken gehad, behalve wat kwajongensstreken, zoals ergens opklimmen, maar daar hadden we toen alleen een bekeuring voor gekregen toen de brandweer ons eraf moest halen. We waren er ook wel erg van geschrokken, ook omdat we ook al dat gedoe met Luca hadden enzo.

Een week later zijn we nog een keertje, weer allebei apart verhoord en sinds die tijd hebben we er van de  politie niks meer over gehoord. Onze kamers en die van ons jongere broertje zijn allemaal leeg gehaald (de meeste spullen zijn weggegooid omdat het niet meer bruikbaar waren en de rest proberen ze schoon te maken), maar de politie en de verzekering willen misschien nog verder onderzoek doen. Ze denken nog steeds aan brandstichting…. Wij weten echt niet waarom het in brand is gevlogen en het voelt niet goed dat ze ons kennelijk niet (helemaal)  geloven.

 

Nou ja, ik ga eerst maar slapen en dan morgen de rest typen over Luca.

 

Alvast bedankt voor het lezen en reageren mag natuurlijk altijd.

 

Groetjes :relaxed: ,

M&M’s  en twin

Reputatie 4
Badge +3

Hi iedereen,

en hi @IdkAnameDealtwithIt /Matthijs,

Hi.

we zijn weer (even?) terug van weggeweest. Tijd voor een update.

Allereerst, bedankt voor je berichtje en sorry dat het ff geduurd heeft voordat ik het beantwoord heb, maar ja, het zal verderop wel duidelijk worden hoe dat komt.

Geen probleem. Doe rustig aan ik zal zelf ook niet altijd snel reageren wan​​​​t ik heb ook best een kut tijd achter de rug en ben zelf natuurlijk ook 5 maanden weg geweest.

Natuurlijk herinneren we jou wel, ook al is het al weer eventjes geleden.

Leuk dat je aan ons gedacht hebt met de Kerst en ach ja, die quarantaine was uiteindelijk niet zo erg als je het vergelijkt met wat er nog meer gebeurd is. Op zich gaat het wel ok met ons, maar hieronder schrijf ik er wel iets meer over. We hopen dat jij ook een leuke Kerst en Oud & Nieuw hebt gehad en ook al is het wat aan de late kant: nog de beste wensen voor het 2021 van twin en mij :relaxed:

Thanks!

Nu eerst maar verder met de update.

Er is weer van alles gebeurd de afgelopen weken/maanden. Ik ga hier niet alles noemen, maar wel een paar dingen die zeker ook te maken hebben met onze afwezigheid en dit topic.

 

Ten eerste: we hadden wat tijd nodig voor onszelf. Om wat dingen op een rijtje te krijgen….

Na onze quarantaine, na onze lange vakantie in Zuid-Frankrijk was de tijd echt aangebroken om irl in contact te komen met Luca. Dus, face-to-face. Dat viel niet mee en dat kwam niet alleen door de corona regels…

We moesten de confrontatie aan gaan met Luca….dat klinkt niet echt vriendelijk, maar hoe kan ik het anders en beter opschrijven…..

Dat heb je zo goed opgeschreven. Het is ook eigenlijk wel een confrontatie.

Het was tenslotte eigenlijk wel een confrontatie…..een confrontatie met dingen die we over hem gehoord hadden en die we hem eerder al in gesprekken en via sm verteld hadden, maar waar we tot dan toe nog geen antwoorden op hadden gekregen….

Het was niet om Luca pijn te doen, maar om hem te kunnen begrijpen. We hadden geen keus en het werd tijd….

Tuurlijk is het niet om hem pijn te doen dat wil je nooit met iemand waar je van houd.

We zagen regelmatig ook wel de pijn als we met hem skypten, maar we konden niet echt tot hem doordringen. Vaak hebben we er wakker van gelegen….niet wetend wat we konden doen voor hem

Pas als we zouden begrijpen wat er aan de hand was, dan konden we weer dichter bij hem komen (vooral figuurlijk bedoeld, alhoewel we ook echt ook letterlijk dichter bij hem wilden zijn). We misten hem, zoals we hem altijd missen zodra we niet bij hem zijn. Alleen nu was het nog veel erger…

Snap ik.

Luca zit diep in ons, ook al begrijpen we niet wat er het afgelopen jaar allemaal speelt. We houden echt van hem. Dat gevoel zal ook niet over gaan, ook niet door de waarheid en welke gevolgen die kunnen hebben op onze relatie. Luca is al ruim 3 jaar een deel van ons. In goede en slechte tijden. Hij was er voor ons en wij voor hem, maar de laatste tijd weten we niet precies meer wat er echt nog is….

In het begin dachten we, we geven het wat tijd en dan komt het ‘vanzelf’ wel goed. Beetje naïef misschien, maar ja, je hoopt dat het zo gaat.

Daarna worden plannen om elkaar irl te zien en te spreken gedwarsboomd door Corona, door allerlei regels om verspreiding te voorkomen en een in onze ogen niet zo flexibele Luca, maar tegelijkertijd moet ik erbij zeggen dat ons ook verwijten te maken zijn. Bijvoorbeeld doordat we 3 maanden in Frankrijk waren. Het zou niet eerlijk zijn om over Luca te zeggen dat ie niet echt lekker meewerkte aan een ontmoeting, terwijl wij zelf maanden er niet waren.

Dar ligt eraan. Als jullie met hem skypten en hij deed daar afstandelijk kan dat moeilijk jullie fout zijn.

Maar ja, voor ons gevoel ‘werkte hij niet echt mee’ en dat gaat dus wel een rol spelen in ons hoofd en waarschijnlijk daardoor gingen wij onterecht meer ‘schuld’ bij hem leggen, vooral gevoelsmatig. Dat is niet echt netjes van ons natuurlijk en dat begonnen we vrij laat pas in te zien. Door onze houding brachten we hem, weliswaar onbedoeld, maar toch een verkeerde boodschap, denken we nu. Ik denk dat we soms verkeerde woorden gebruikten en ook ‘non-verbaal’ hebben we vast ook een niet echt fijne uitstraling gehad voor hem als we met hem spraken.

Het is niet erg om iemand ergens de schuld van te geven als die persoon daadwerkelijk ook iets doet. Ik wil niet als een klootzak over komen op deze manier maar vanuit mijn ogen is het wel een beetje zo ( zeg trouwens als het vervelend over komt dat is niet de bedoeling natuurtlijk). Ik weet natuurlijk niet de situatie volledig. Maar ik heb vaak genoeg (op dit moment ook) meegemaakt dat iemand vreemd/afstandelijk doet. En als dat een goede vriend is is dat een van de kutste wat er is. En ik kan me voorstellen dat dat nog kutter is als het je vriend/vriendin is.

Daar achter komen heeft lang geduurd. Te lang en daarom hadden we ons voorgenomen zelf ook met de billen bloot te gaan en onze excuses daarvoor aan te bieden zodra we Luca irl zouden treffen. Luca is niet de boeman. Wij zijn vaak tekort geschoten. 
 

Het is goed dat jullie daar over hebben gepraat.

Je dat realiseren is één ding, maar hoe ga je dat uitleggen en met welke woorden en hoe open je zo’n gesprek, zonder dat het uitmondt in een welles nietes verhaal.

Als oplossing (wij hoopten dat dit ook echt een oplossing zou zijn of iig een mogelijkheid tot het komen tot een oplossing) hadden we een brief geschreven aan Luca, waarin we onze tekortkomingen benoemden en excuses maakten voor hoe alles gelopen was. Die brief zouden we hem irl overhandigen en hem de tijd geven die rustig te lezen in de hoop dat dit een opening zou bieden voor een goed gesprek of tenminste dat wij aan de ene kant en Luca aan de andere kant, allebei ons verhaal en gevoel konden delen.

In een eerder gesprek via skype hadden we gezegd dat wij die brief aan hem wilden gaan schrijven en hem gevraagd of hij hetzelfde aan ons wilde schrijven.

We hadden afgesproken dat dus ook dingen die ons dwars zaten of die we niet begrepen aan bod mochten komen en omgekeerd mocht hij dat over ons doen natuurlijk. Logisch eigenlijk, maar ja, dat soort dingen zeg je dan omdat we ook niet precies wisten hoe we weer dichter bij elkaar konden komen.

De bedoeling was om elkaar geen verwijten te maken, omdat we nog geen volledig beeld hadden van wat er werkelijk aan de hand was, maar hoe doe je dat als je dingen duidelijk probeert te krijgen. Dat was voor ons iig niet gemakkelijk, voor je het weet trek je conclusies in je hoofd en wijs je met een beschuldigende vinger naar de ander (Luca in dit geval), zonder te weten wat er werkelijk gebeurd was. Dus, we hebben onze eerste versies van onze brief meerdere keren aan moeten passen. We hebben geprobeerd zo goed mogelijk onze tekortkomingen te benoemen als we kritisch waren over Luca. Dus, als er iets van een verwijt was richting Luca, dat we dan ook uitlegden waarom we dat schreven.

Ik vind het lastig om goed uit te leggen, net zoals het schrijven lastig was. Het kwam er op neer dat we allemaal ons hart zouden kunnen luchten en dat het opbouwend moest zijn. Does that make sense? Ik begrijp het. Maak je geen zorgen over of je duidelijk over komt 🙂. 
Nou ja, Luca had dus een brief aan ons en waar nodig op sommige punten aan één van ons, geschreven en wij allebei eentje aan Luca. Twin en ik hadden expres allebei een eigen brief geschreven, omdat we niet met zijn 2-en tegen hem waren ofzo. Hoe leg ik dat het beste uit, want dit komt niet echt goed over. Twin en ik zijn het over een heleboel dingen eens, maar op sommige punten verschillen we wel. Dat wilden we duidelijk maken met aparte brieven.

het is goed dat jullie allebei je eigen mening hebben gegeven

Twin was het ook niet altijd eens met wat ik aan Luca schreef of tegen Luca zei in een gesprek en ik ook niet altijd met twin. Dat ging vooral om details. Nou ja, details klinkt alsof het niet of minder belangrijk was, maar zo bedoel ik het niet. Best lastig om het ‘goed’ op te schrijven.

De brieven waren geschreven en de afspraak was gemaakt. Wij zouden naar Luca gaan. Wij konden ons makkelijker verplaatsen (toen konden we de auto van mama nog gebruiken, maar daarover later meer) en wij hadden meer tijd dan Luca. Hij moet zijn tijd goed gebruiken om te studeren en wij hebben wat dat betreft de tijd aan onszelf omdat we een tussenjaar hebben.

Wij wilden ook dat Luca op een voor hem veilige plek zou zijn tijdens onze ontmoeting. Twin en ik hadden onderling afgesproken dat Luca de tijd en plaats en andere voorwaarden mocht bepalen en wij er alles aan zouden doen om daaraan tegemoet te komen. We wilden voorkomen dat daar discussie over zou komen.

Dat is goed afgesproken. Zo heb je het ook voor hem comfortabel gemaakt.

We wisten niet hoe onze eerste ontmoeting irl na lange tijd zou verlopen. Stel het loopt helemaal uit de hand, dan zou het beter zijn als wij dan zouden vertrekken en Luca bij zijn familie en/of vrienden in veilige handen zou zijn en dat hij dan niet in emotionele toestand naar huis zou moeten reizen als hij voor die afspraak naar ons moest komen.

We wilden zo graag dat het goed kwam of iig dat we eerlijk en open tegen elkaar konden zijn en alles wat maar een ‘spelbreker’ zou kunnen zijn, voorkomen. We hebben er dagen slecht van geslapen, zeker de dagen vlak voor de echte afspraak.

We waren ook best zenuwachtig en dat terwijl we naar de liefste jongen gingen waar we al zoveel (vooral)  mooie dingen mee gedeeld hebben. Das best weird.

Een vertrouwensbreuk, want ik denk dat je het zo kan en mag noemen, is één van de ergste dingen die je in een relatie kan meemaken. Een vertrouwensbreuk op onjuiste gronden of alleen op vermoedens gebaseerd is natuurlijk helemaal iets wat je niet wilt.

Dat is idd een van de vervelendste dingen die er zijn.

Normaal rijden we in minder dan een uur naar Luca, maar we wilden sws niet te laat komen, dus vertrokken we bijna 2 uur voor de daadwerkelijke afspraak…..

Thuis wist iedereen van onze afspraak en iedereen deed echt zijn best om ons te steunen, maar uiteindelijk was het iets wat we zelf moesten doen. We wilden er zelf naartoe rijden, maar puntje bij paaltje heeft onze ‘pleeg’broer ons gebracht, omdat iedereen thuis dat verstandiger vond. Wij waren teveel met de ontmoeting bezig en dat zou onveilige situaties onderweg op kunnen leveren. We zijn ook blij met de steun van iedereen om ons heen.

Steun van familie is het beste wat je op zo’n moment kan krijgen.

Ok, dus D-Day was there. Normaal zijn we altijd positief en zien in alles mogelijkheden, maar die dag was anders. Van alles schoot er door ons hoofd en vooral allerlei ‘wat als’ dingen en dan van die soort die alleen maar negatief zijn….

Vlak voor we zouden vertrekken kregen we ineens een huilbui, door vooral de zenuwen denken we. Gelukkig waren papa en mama er voor ons en natuurlijk ook onze pleegbroer. De rest was niet thuis op dat moment.

We zijn gaan rijden en onderweg zaten twin en ik stilletjes achterin met onze gedachten. Als we elkaar aankeken kregen we tranen, maar we wisten dat we dit moesten doen. Verder weten  we eigenlijk niet veel meer van die rit.

Het was zo spannend allemaal.

Snap ik!

Om nog maar eens uit te leggen hoe belangrijk Luca voor ons is geweest vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst zagen hebben we een in onze ogen toepasselijk liedje uitgekozen.

 

Picture this:

We waren 14 en gingen voor het eerst alleen vliegen naar Frankrijk om onze eerste vakantie (redelijk kort na ons seksueel misbruik) te vieren met onze beste vrienden en hun ouders die daar al waren. De dag van de heenvlucht kwamen we Luca tegen en alles veranderde vanaf dat moment……voor hem, maar ook voor ons…..

Ik ga zo verder ik moet namelijk maar ff uit bed komen. Ik heb zo weer online les.

Tot zo!

Het liedje dat we gekozen hebben heet ‘Impossible’.

 

De originele uitvoering van het nummer Impossible is echt wel mooi en zeker ook de videoclip:

 

 

Nothing But Thieves - Impossible (Official Video)

 

maar de versie met orkest met strijkers en blazers heeft ons helemaal omver ‘geblazen’ :

 

 

Nothing But Thieves - Impossible (Orchestral Version - Live at Abbey Road)

 

Onderstaande quote (die we bij de comments onder de clip op yt vonden) ‘says it all’:

‘They are, nothing but thieves. After listening to this, they stole my heart.’

 

Hieronder wat achtergrondinfo over de band:

https://www.dansendeberen.be/2020/10/26/interview-nothing-but-thieves-het-is-belangrijk-voor-een-band-om-af-en-toe-zware-themas-aan-te-kaarten/

en over  ‘Impossible’:

https://www.totalntertainment.com/music/impossible-the-new-track-from-nothing-but-thieves/

hier alvast een quote daaruit:

‘Nothing But Thieves are no strangers to powerful anthems, and with Impossible, they’ve written another vast soundscape. Produced by Mike Crossey (The 1975, Arctic Monkeys and Wolf Alice), Impossible is an exuberant track opening with raw emotion before launching into a huge chorus full of elated melody and affecting lyrics of hope and passion. The band says;

“In a way ‘Impossible’ is the complete antithesis of everything else on the album, which has a lot of anxiety and confusion about what’s happening on this planet. This became the opposite, zooming into one person’s head, just being lifted up and transported by a feeling of possibility and hope. It was a moment of relief that both we and the album needed.”

- einde quote

 

Voor de volledigheid nog even de lyrics:

Impossible

Nothing but Thieves

 

[Verse 1]

Took a breath, let it go
Felt the moment settle so
I couln't wait to tell you why
I'm standin' here with this awkward smile
And that’s because

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

[Verse 2]

Love, it stings and then it laughs
At every beat of my battered heart
A sudden jolt, a tender kiss
I know I'm gonna die of this
And that’s because

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

[Pre-Chorus]

I'll take the smooth with the rough
Feels so fucked up to be in love
Another day, another night
Stuck in my own head but you pull me out
You pull me out

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

[Bridge]

Somebody told me and I think they're right
There is a change on its way tonight
And I feel it's so
But I fear it though

 

[Bridge]

Somebody told me and I think they're right
There is a change on its way tonight
And I feel it's so
And I feel it so

 

[Chorus]

I could drown myself in someone like you
I could dive so deep I never come out
I thought it was impossible
But you make it possible

 

Om even in te gaan op de tekst: Luca was diegene die het in onze ogen onmogelijke, mogelijk wist te maken, namelijk dat we een leuke, lieve, betrouwbare jongen zouden ontmoeten die er voor ons zou zijn, zonder bijbedoelingen. (Zo kort) Na ons seksueel misbruik hadden we niet gedacht dat dat mogelijk zou kunnen zijn….

Veel van de songtekst is voor ons van toepassing op Luca en ons :slight_smile:

 

Ik ben blij dat het eindelijk gelukt is om dit alvast op te schrijven. Het was behoorlijk stressvol om weer langs al die herinneringen te gaan en zo goed mogelijk op te schrijven wat er dus allemaal gebeurd is.

Natuurlijk is dit nog niet het hele verhaal. Ik moet de ontmoeting nog opschrijven en dat zal ook nog wel ff lastig zijn, maar ja, komt vast ook wel weer goed.

 

Oh ja, waarom we niet eerder iets gepost hebben is ook (vooral)  door een andere oorzaak. We waren onze inloggegevens van onder andere onze mail en van het KT account ‘kwijt’ geraakt.

We hadden thuis brand gehad in de garage die onder onze slaapkamers ligt. Er was niemand thuis toen het gebeurde, maar onze slaapkamers zijn door vooral water en rookschade (en iets minder door de brand zelf) onbewoonbaar verklaard en waarschijnlijk moet dat deel van het huis helemaal afgebroken worden, omdat de constructie onherstelbare schade heeft opgelopen. Van een afstandje zie ‘nauwelijks’ iets van de brand, dus het lijkt mee te vallen, maar metingen hebben uitgewezen dat het beton onbetrouwbaar is door het vuur en hoge temperatuur. Ongeveer alles in onze kamer, dus ook onze laptops enzo waren rijp voor de sloop en omdat we pas daarvoor al onze wachtwoorden gewijzigd hadden, zoals we wel vaker doen, hadden we de nieuwe wachtwoorden alleen nog maar in een veilige map in onze laptops opgeslagen en niet op een externe plek…. lekker handig…

Zo’n specialistisch bedrijf heeft zoveel mogelijk proberen te redden en nu kunnen we iig weer inloggen in onze accounts. Andere spullen, zoals onze oude knuffels en meer dingen die belangrijk zijn voor ons gaan ze proberen schoon te maken, dus een heleboel spullen hebben we nog niet terug. We hebben wel al een container vol spullen weg moeten gooien, maar ja, gelukkig zijn er geen gewonden. Sinds de brand wonen we bij opa en oma, want daar is meer plek dan bij ons in huis, ik bedoel in de rest van het huis….wat er nog van over is...:sweat:

Best kut allemaal, want mama’s auto en papa’s motor en nog een heleboel andere spullen zoals een paar racefietsen van ons en een heleboel gereedschap, stonden ook in de garage. Het afgelopen jaar hebben we dus 2 auto’s om zeep geholpen (die van papa door een aanrijding en die van mama door de brand). Wij hadden mama’s auto kort voor de brand in de garage gezet, terwijl ie eigenlijk altijd op een andere plek geparkeerd staat, maar we hadden wat zware spullen in de auto en wilden er niet ver mee lopen. Dus hadden we ‘m voor een keertje in de ondergrondse garage gezet. Daarna zijn we gaan fietsen. Toen we terug thuis kwamen na een paar uur zagen we de brandweer nog blussen.

Tot overmaat van ramp zijn we (twin en ik) ook nog door de politie verhoord op verdenking van brandstichting, maar das totaal onterecht, want wij hebben er echt niks mee te maken. We hadden iets van 6 uur op het politiebureau gezeten. Allebei apart om ons verhaal te checken.

Pas 2 dagen na de brand ofzo werden we bij opa en oma thuis opgehaald door de politie. De brandweer of de verzekering, idk, hadden brandversneller gevonden ofzo, dat is bijvoorbeeld benzine, maar in de garage staat altijd wel een jerrycan met benzine voor de grasmaaier (oh ja, die is dus ook ‘afgefikt’), maar ja, de politie zei zo van ‘hebben jullie die leeggegooid ofzo en zijn jullie toen gaan fietsen’ zodat er niemand thuis zou zijn. Maar, waarom zouden wij ons eigen huis af willen laten branden. Het was echt heel kut op het politiebureau, gelukkig geloofden papa en mama ons wel dat we er niks mee te maken hadden.

Oh ja, er lag wel wat vuurwerk (wat allemaal ontploft was) van ons (of eigenlijk van ons neefje) in de garage, niet echt veel hoor, maar ja. Ze zeiden dat we vast aan het rommelen waren met vuurwerk en die benzine en dat het toen mis was gegaan, maar zo zijn wij niet.

Van de politie ook geen excuses gekregen ofzo, ze zeiden alleen dat ze gewoon hun werk doen en dat er verdachte omstandigheden waren, maar zo zijn wij niet en hebben ook nooit echt iets met de politie te maken gehad, behalve wat kwajongensstreken, zoals ergens opklimmen, maar daar hadden we toen alleen een bekeuring voor gekregen toen de brandweer ons eraf moest halen. We waren er ook wel erg van geschrokken, ook omdat we ook al dat gedoe met Luca hadden enzo.

Een week later zijn we nog een keertje, weer allebei apart verhoord en sinds die tijd hebben we er van de  politie niks meer over gehoord. Onze kamers en die van ons jongere broertje zijn allemaal leeg gehaald (de meeste spullen zijn weggegooid omdat het niet meer bruikbaar waren en de rest proberen ze schoon te maken), maar de politie en de verzekering willen misschien nog verder onderzoek doen. Ze denken nog steeds aan brandstichting…. Wij weten echt niet waarom het in brand is gevlogen en het voelt niet goed dat ze ons kennelijk niet (helemaal)  geloven.

 

Nou ja, ik ga eerst maar slapen en dan morgen de rest typen over Luca.

 

Alvast bedankt voor het lezen en reageren mag natuurlijk altijd.

 

Groetjes :relaxed: ,

M&M’s  en twin

 

Reputatie 7

Hey

 

poehh heftig zeg. waarom zouden ze mensen verdenken die zelf in dat huis wonen. ik snap er geen zak van 

 

ik kan heel veel zeggen over jou gigantische lap tekst maar weet je. ik ben te lui. en geen nog 15 minuten pauze tot dat ik weer les heb. en zelf een ondervraging krijg 😅 ooh eh 2 of 3 eigenlijk haha. ze noemen het zelf een bezorgde ondervraging en bij klasgenootje boze ondervragingen... 

 

dus ik hou het hier lekker bij. doe lekker rustig aan. kom op mijn topic langs wanneer je wilt. het heeft geen haast.

 

groetjes blue

Reageer