hoi hoi,

ik weet niet zo goed waaronder ik dit verhaal moet plaatse en hoe ik dit moet vertellen.

ik had een beste vriend voor 6 en half jaar lang, we waren net broer en zusje van elkaar.

paar maanden terug heb ik een heftige ruzie met hem gehad en waren best wel veel woorden naar elkaar en de helle vriendengroep bemoeide zich ermee.

ik heb vandaag na 2/3 maanden eindelijk geprobeerd mijn excuses aan te bieden en een lap met tekst naar hem gestuurd.

ik vond het in het begin super moeilijk om te doen maar daarna ging het best wel soepel, hij heeft mij overal op geblokkeerd dus heb het via een vriendin van mij gedaan die bij hem op school zit.

toevallig heb ik net een antwoord terug gehad van hem met daarin hij mij duidelijk? wilde maken dat hij geen vrienden meer wilde zijn.

daarin werd ook een vriend van me genoemd en een vriendin van mij, dat ik een video gestuurd van hem naar hun gestuurd zou moeten hebben, dat vond ik al heel erg raar. maar ook de avond dat wij ruzie kregen heeft hij gezegd dat ie die vriendin van mij een mes in der rug wou steken omdat ik het voor haar opnam, heb haar gelijk gebeld van waar zij is en wie der thuis was, heb alles aan haar uitgelegd en ik was zwaar in paniek.

het is raar maar het dee me niks ofzo, normaal zou ik gek worden maar nu niet.

ik mis hem maar ook weer niet eigenlijk.

als ik op de plekjes kom waar we vaak waren of uberhaupt geweest zijn gaat der wel een raar gevoel door me heen en doet t me heel veel, 

een week later zijn der meiden die bij mij op school zitten naar de antipest cordinator gegaan en werd ik met de directrice uit de klas gehaald en is MIJ duidelijk gemaakt dat ik moest stoppen met alles?

terwel die meiden eigenlijk de aanstichter waren.

de antipest cordinator is mijn een verhaal uitgaan leggen en ik moest me in hun schoenen gaan verplaatsen dat het andersom was, ik wilde mijn verhaal gaan uitleggen maar dat mocht niet.

betekend dit dat ze denken dat het mijn schuld is van alles?

ze noemde mij de ¨aansticher¨ van heel deze ruzie omdat het een spaning mee naar school neemt, ik bedoel ik zit in het 4de jaar, mijn examen jaar en hun in de 3de.

ik zie die meiden toch nooit op school omdat hun de maandag, dinsdag en woensdags op school zijn en ik donderdag en vrijdag maar de docenten hebben der last van zeide ze.

sowieso kom ik ze nooit tegen in mijn ¨¨privé leven¨¨ omdat ik een half uur/uur van school en hun vandaan woon.

ik wilde het alleen voor die vriendin van mij opnemen en nu is het allemaal mijn schuld.

heel eerlijk? Zijn antwoord dee me niet veel, want na 6 jaar en veel maanden ken je iemand goed genoeg en ik weet hoe hij erbij stond.

ik ben 15 jaar en geen kind van 7 die je voor de gek wilt houden,

ik hoop dat jullie tips voor me hebben hoe ik van het nare gevoel afkom want het doet mij stiekem eigenlijk best veel.

we hebben teveel mooie momenten samen en ik vind het zonde om alles weg te gooien eigelijk.

groetjes r

(dankjewel voor het lezen allemaal!)

Tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm anonimiteit. Door teveel details is een topic snel herleidbaar naar een persoon.