Moeite met einde relatie

Ik ben een jongen van 17 en nu zo'n 1,5 jaar geleden ben ik mezelf en eigenlijk ook al mijn vrienden om me heen volledig kwijtgeraakt. Ook de band met mijn ouders werd er in die tijd niet beter op. Gelukkig vond ik na zo'n 6 maanden een aantal nieuwe vrienden en als groep hadden we het gewoon erg gezellig met elkaar.

Na een tijdje begon alcohol alleen een steeds grotere rol te spelen binnen die vriendengroep. Ik begon te merken dat ze eigenlijk niet meer als groep wilden afspreken om gewoon gezellige dingen te doen, maar dat gezelligheid voor hen betekende dat er alcohol gedronken moest worden. Daardoor begonnen we langzaam weer een beetje uit elkaar te groeien.

Vervolgens leerde ik in maart van dit jaar een meisje kennen via mijn werk. Online hadden we vaak erg gezellige gesprekken en het klikte goed tussen ons. Collega's om ons heen merkten dit ook en we kregen regelmatig de vraag of wij een koppel waren. Halverwege juli heb ik haar uiteindelijk op date gevraagd. Dit voelde voor ons allebei zo goed dat we diezelfde week nog drie keer op date zijn geweest. Niet veel later besloten we samen officieel een relatie te beginnen.

Totdat ik gisteren (12 september) van haar een berichtje kreeg dat ze met me wilde praten. Ik ben naar haar huis gegaan en daar vertelde ze dat ze zich toch niet goed voelde bij onze relatie en er een einde aan wilde maken. Ze vertelde daarbij wel dat ze heel graag goede vrienden met mij wil blijven. Aan de ene kant wil ik dit zelf ook heel graag, maar aan de andere kant merk ik dat ik daar toch veel moeite mee heb.

Vooral omdat het voor mij zo plotseling veranderde. De avond daarvoor hebben we nog in elkaars armen gelegen en gezoend en nog geen 12 uur later was onze relatie voorbij. In de tijd dat we officieel een relatie hadden, heb ik echt met heel mijn hart van haar gehouden en wilde ik haar absoluut niet kwijt. Vanuit mijn kant leek het ook gewoon goed tussen ons te gaan. Bij iedere nieuwe stap die we zetten vroegen we aan elkaar of we het allebei echt wilden en of we ons er fijn bij voelden, zodat niks geforceerd zou zijn. Voor mij was er eigenlijk niks waaraan ik kon merken dat er afstand tussen ons ontstond, totdat het ineens over was.

Nu heb ik het gevoel dat ik weer een beetje in hetzelfde diepe dal terechtkom als 1,5 jaar geleden. Ik heb niet echt iemand om me heen bij wie ik altijd terecht kan als ik dat nodig heb en zij was de afgelopen tijd juist degene bij wie dat wel kon. Ik merk ook dat ik mijn romantische gevoelens voor haar niet zomaar kan kwijtraken.

Daardoor vind ik het lastig om nu ineens alleen vrienden met haar te zijn. Aan de ene kant wil ik haar absoluut niet uit mijn leven kwijt en vind ik het fijn dat we nog bij elkaar terecht kunnen als vrienden. Aan de andere kant ben ik bang dat mijn gevoelens voor haar daardoor blijven en dat het misschien juist moeilijker wordt om de relatie achter me te laten. We werken daarnaast ook samen, dus helemaal geen contact hebben is sowieso niet echt een optie. En een andere baan zoeken wil ik ook niet, gewoon omdat de plek waar ik nu werk goed betaald en ik een relatief hoge rol heb, die ik ergens anders misschien niet meer terug kan krijgen.

Heeft iemand hier misschien iets soortgelijks meegemaakt? Hoe ga je van een relatie waarin je nog verliefd bent ineens terug naar een vriendschap? Is het verstandig om vrienden te blijven of zou wat meer afstand in het begin juist beter zijn? En hoe zorg je ervoor dat je niet weer in zo'n diep dal terechtkomt als je op dit moment niet zoveel mensen om je heen hebt?