Hoi, dit is nogal een lang verhaal, dus ik zal het even helemaal vanaf het begin vertellen. Ik heb er ook nog een ander topic over. Dat kan je ook nog even lezen als je wil.  
 

Even vanaf het begin. Het was eigenlijk allemaal toen het negen was en toen was het ook corona.  Er was een jongen, ik noem hem effe thee. Ik sprak toen echt heel vaak af met thee en we waren echt beste vrienden, maar volgens mij dacht hij dat we geen vrienden waren. Volgens mij dacht hij dat we meer dan vrienden waren, want we gingen altijd samen samenzitten op de bank en dan een filmpje kijken, nou ja, ik had nog niet echt iets van liefde. Ik bedoel, ik weet nog niet echt wat liefde is en hoe wat dat inhield en zo ja, ik was pas negen maar hij denk ik bel of zo elk geval volgens mij vond hij me echt heel leuk. Hij was echt stapelgek op me zelfs mijn moeder  merkte dat. Ja, ik weet niet waarom, maar toen werd ik 10 en ja, corona lockdown was weer minder en we spraken is steeds minder af En uiteindelijk helemaal niet meer. Het was zelfs arkward geworden. Het liefst wil ik hem eigenlijk niet echt naar onder ogen komen of zo dat we in groep acht bij elkaar in een groepje kwamen en dan moesten samenwerken en nou toen kwam we er dus echt achter dat we hadden echt supergezellig. Het was helemaal niet meer gek na een paar weken. Ik heb echt het gevoel dat we weer gewoon goeie vrienden waren zoals vroeger  

Helaas besefte ik dat pas toen ik 13 was. Ja toen kwam er pas achter dat hij me leuk vond gewoon door over na te denken en ik kwam er ook achter hoe goeie vrienden we eigenlijk weer waren in groep acht was helemaal niet meer akkoord maar daar kwam ik toen pas achter toen ik 13 was ja, daar had ik niet zoveel aan natuurlijk toen ik in groep achter zat. Ik dacht zoveel aan. Ik ben nu 14 by the way. Ik was naar huis aan het fietsen en toen deed toen zag ik hem ja ik zag hem. Ik sloeg echt helemaal op hol en ik fietste zo snel mogelijk door gewoon omdat het weer zo arkward was. Later bedacht ik me dat waarschijnlijk wel was overgekomen als een watje op hem wat ik natuurlijk niet wil. Ik wil gewoon overkomen Als een meisje die niet zich schaamt voor zichzelf en stoer is en het niet kan schelen als ik m’n soort van ex weer zie. Een badass eigenlijk. Echt heel lang heb ik aan hem gedacht een half jaar of zo. Ik was zelfs gek genoeg om aan iemand zijn nummer te vragen aan hem een appje te sturen of hij weer eens wil afspreken. Geen antwoord natuurlijk,  Maar ik kan er echt achter dat ik zoveel van hem hou  

En nu zie ik die filmpjes waarin mensen zeggen: my crush doesn’t know I exist. Girl my crush doesn’t even exist. Bookfans: at least you can sea your crush  

Nu ben ik zo van als je over je crush leest in een boek. De hoofdpersoon is voor je crush dan weet je tenminste zeker dat die persoon is. Wie zegt dat ie is
Oké, dat klinkt echt heel raar, maar ik heb nu dus crush nee geen crush. Ik hou van hem en hij bestaat niet. Zijn oude persoonlijkheid is weg,  Hij is van de natuurmens naar een gamer gegaan. En ik zie hem ook nooit toch voel ik echt gewoon vanuit de diepte van m’n hart dat ik gewoon zoveel van hem hou ja net zoals ik vorige topic beschreef over hem. Ik ben niet meer obsessed, maar ik hou nog wel van hem en ik denk niet dat ik dat ooit nog kan kwijt raken. Oftewel: Ik blijf voor de rest van m’n leven verliefd op iemand die niet meer bestaat en die ik nooit zal zien 

Hoe kan ik hiermee omgaan? van iemand houden die je nooit ziet? en die ook nooit zou gaan zien? en nooit zou gaan meemaken? We zullen nooit iets samen hebben…

Dank je wel trouwens dat je dit hele stuk hebt gelezen. En sorry als de tekst soms een beetje raar is ik heb het namelijk met spraakfunctie gedaan en die doet het soms niet zo goed, dus ja. Ik weet niet trouwens sinds een jaar dat hij verliefd op me was toen ik negen was en ik hou ook nu een jaar van hem. Het is nooit weggegaan. Het is nooit echt minder geworden