Hey ​@Dilla, wat moedig dat je dit deelt. Het is helemaal begrijpelijk dat je het moeilijk hebt nu – je maakt iets heftigs mee, en dat terwijl je ook nog probeert school vol te houden. Het is heel normaal dat je je verdrietig voelt als je anderen vrolijk ziet zijn of actief bezig ziet, vooral als je zelf veel moet missen.

Dat je er niet ziek uitziet, betekent niet dat je niet ziek bent. Je hoeft je daar niet voor te verantwoorden. Als mensen vragen wat er is, kun je iets zeggen als:
"Ik ben ziek en word binnenkort behandeld, maar ik heb geen zin of energie om er steeds over te praten."

Of als je het wel kwijt wil, maar liever simpel houdt:
"Ik heb iets aan mijn been waarvoor ik naar het ziekenhuis moet, daarom gaat het soms wat minder."
Dat is genoeg. Je hoeft het niet helemaal uit te leggen als je dat niet wil.

Als je je eenzaam voelt, probeer het dan voorzichtig bespreekbaar te maken met een mentor of iemand op school die je vertrouwt. Je verdient steun, ook van volwassenen om je heen. Misschien kun je met je mentor afspreken dat hij/zij het de docenten vertelt, zodat je het zelf niet telkens hoeft te doen.

Je bent niet alleen in dit gevoel. Wat jij doormaakt is zwaar, en het is oké om dat toe te geven. Wees lief voor jezelf, en als je je rot voelt: je mag hulp vragen. Je hoeft dit niet helemaal alleen te dragen ❤️.

xx liefs Wolf 🐺