Vraag voor de meiden onder ons die ongesteld worden: hoe gaan je ouders/ verzorgers om het je ongesteld en schaamde jullie erover

En voor iedereen die niet ongesteld kan worden of moet worden: merken jullie van jullie moeder of vrouwlijke verzorger of zussen of ze het zijn spreken jullie er open over is merken jullie aan lichamelijke klachten of andere klachten van oké het is nu zo ver 

ik wil jullie mijn verhaal delen i don’t know of het al heb gedaan maar ik was 10 jaar en 2/3 maanden toen ik voor het eerst ongesteld werd zag in groep 6 dus was de eerste schaamde mij ervoor want heb geen moeder en woon bij mijn oma ik heb haar niet mee gemaakt van toen ze het nog werd dacht jaren lang dat het raar was had er niemand over om mee te praten ik ging niet verwisselen op school dus ( school duurde 6,5 uur dus als ik heel grof mag schatten 7 uren niet verschonen door de schaamte) in groep 8 kreeg ik voorlichting en ging wat schaamte weg ik ging mij verwisselen op school maar de voorledige schaamte was pas weg in de eerste (begin van het schooljaar) toen ik iemand over ongesteld hoorde praten