Wat is er nou nog aan? Ik haat mezelf

Hoi lieve iedereen. 

Ik voel me weer zo verdrietig, leeg, stom, dom. Ik haat mezelf gewoon echt. En ik zie niet in waar ik nog goed voor ben

Het begon ongeveer 1 maand geleden, iets meer. Ik kreeg rare gedachtes (geen details, sorry) en midden in de vakantie had ik het super leuk. We waren op Ameland,  en vlak na het middageten was ik super happy met een aankoop die ik had gedaan. 

Toen kwam mijn moeder naar me toe. Ze zei dat het niet goed ging met S, de ontzettend leuke en lieve hond van mijn beste vriendin, en dat hij die middag ingeslapen zou worden. En ik stortte in. Echt gigantisch. Ik kon er niet bij zijn dus we hebben kaarsjes aangestoken bij foto's van hem. Ik heb echt zoveel gehuild, echt bij alles moest ik aan hem denken. Als ik een hond zag die op hem leek wilde ik die knuffelen en even verbeelden dat hij het was. 

Maar thuis kwam echt de klap. Mijn bestie was nog op vakantie en voor mijn eigen gevoel zou ik S minder missen als ik me gewoon verbeeldde dat hij mee was op vakantie met haar en dat hij samen met haar terug zou komen. Maar dat was niet de waarheid. Die wilde ik niet accepteren. Dus toen L terug kwam had ik het zo moeilijk. Zijn spullen zijn weg, de grote mand is leeg, geen nieuwsgierige kraaloogjes meer. Niks. En ik heb een kussen gekregen waar een foto van S op staat. En hij 'kijkt' me steeds aan. Ik had hem zo graag nog een laatste keer willen knuffelen. 

Rust in vrede lieve S ❤️

En daarbij komt nog, mijn planten gaan dood. Nu klinkt dat echt totaal onbenullig, maar ze betekenen serieus wat voor mij. Ik ben er echt al 7 kwijt in 1 maand tijd. Het voelt echt alsof ik alles fout doe, ik kan niet eens een plant in leven houden. 

En ineens ben ik onzeker. Over mezelf. Ik was altijd zo zelfverzekerd, maar nu vraag ik me ineens af of ik niet stom ben/doe. Of ik geen rare dingen zeg/ denk/ doe. Ik begin mezelf zo te haten. Ik vind mezelf stom, dom, goor. Ik zet gewoon mijn nagels in mijn huid zodat ik wat pijn voel. Ik vind dat ik dat verdien. 

Ik kan maar niet accepteren wie ik ben. Ik wil iemand anders zijn. School is nog steeds een probleem. De scholen zijn al 2 week geleden begonnen en ik heb nog geen poot uitgestoken naar mijn werk. Ik heb geen motivatie of inspiratie. Mijn droom is gewoon dat ik normaal in een klas zit. Zonder medicatie, zonder gezeik, zonder dat ik last van prikkels heb. 

Er zijn zoveel dingen die ik wil kunnen of proberen. Ik zou op boulderen willen, omdat klimmen 1 van mijn passies is. Maar L zegt al weer dat dat ook druk is. (Ze heeft dat 1 keer gedaan) 

Ik ben eenzaam als mijn vriendin(nen) niet kunnen spelen. Ik weet niet wat ik moet. Sorry als ik jullie lastig val, misschien lucht dit me gewoon een beetje op.

Liefs