Traumatraject

Hallo iedereen 🤗

Ik moet even wat kwijt. Ik woon nu al meer dan 1,5 jaar in mijn pleeggezin, wat hartstikke goed gaat! Ik merk wel, dat ik nog struggle met bepaalde dingen. Niet alleen onzekerheden, maar ook met het feit dat mijn biologische ouders me nog steeds proberen op te zoeken, terwijl ik duidelijk aan heb gegeven dat ik niks van ze wil weten.

Wat er met mn biologische ouders is gebeurd is eigenlijk heel heftig. Ik ben jarenlang mishandeld, vooral emotioneel en mentaal, maar ook fysiek. Tot het punt waarin ik heel bang was en dacht dat ik dood zou gaan. Ik heb vanaf jongs af aan therapie gehad (wat ik ook echt wel nodig had), maar alles werd heel erg uitvergroot, ik was het probleem, ik moest me maar aanpassen, ik droeg de sfeer, en als ik 1 klein dingetje verkeerd deed dan kreeg ik op mijn kop of mocht ik niet mee met leuke dingen. Het mishandelen ging op zo een manier dat andere mensen ook geloofden dat ik het probleem was, dat ik een heel raar kind was, waardoor niemand aan de bel trok. Op mn 11e werd ik omstandig en maakte ik duidelijk dat dat simpel weg gewoon niet zo werkt, het is niet de schuld van 1 iemand, dat kán gewoon niet.

4 jaar lang heb ik voor mijn "vrijheid" gestreden, het kostte me heel veel en het was pas toen ik stopte met school, met voor mezelf zorgen, met mn bed voor mn deur ging slapen en een slecht slaapritme aannam en nadat ik een mail had gestuurd naar de enige persoon die ik kon bedenken en we samen een veilig thuis melding hadden gedaan dat er iets van actie in kwam.

Mijn trauma is dat, maar ook dat ondanks dat ik mijn mond wel open trek, dat ik volledig werd genegeerd en gediscrimineerd tegenover mijn biologische ouders. Zelfs door de zorg, zelfs door de politie. Alle mensen die er voor me hadden móéten zijn. Mensen waren te laf om hun mannetje te staan.

Ik was laatst op de diploma uitreiking van mijn zus en toen deed ik mn rondje met kletsen en toen vroeg een buurvrouw: "Hoe is het daar nu in je tijdelijke plek waar je nu woont?" Ik was stomverbaasd. "Ik woon in een pleeggezin, mijn pleegvader staat daar, en in principe woon ik daar voor altijd." Heb ik geantwoord, maar mensen worden nog steeds de verkeerde dingen in gepraat of gehint, ze keken me allemaal heel bezorgd aan, alsof dit zo een pleeggezin waar je mishandeld zou worden zou zijn. Zo een typische blik van: "Gaat het allemaal wel goed daar?"

Ik heb hier nog steeds heel veel moeite mee. Ik heb me heel lang alleen gevoeld, er werd gewoon maar over me heen gekeken.

I en M (bio ouders) proberen nog steeds controle over me te krijgen, door te zeggen dat ik meer hulp nodig heb of door rond te mailen naar mijn zorginstantie, míj́n begeleider om te vragen over welke privé dingen ik met haar bespreek. Door fysiek aanwezig te zijn bij school gesprekken van Max een half uur, waar voor ze 1,5 uur moeten rijden, terwijl ze heel makkelijk online kunnen aansluiten als ze er perse bij willen zijn. Het voelt stalkerig en ik kan niet zomaar mijn mond opentrekken omdat ik nu rekening wil houden met mijn pleegouders, ik hou van ze en ik wil hun de drama niet aan doen, want zodra ik er iets van zeg, in alle eerlijkheid, gaan I en M het uitvergroten, moeilijker maken dan dat het is en het bij mijn pleegouders neerleggen alsof het hun schuld is.

Dit moet ik allemaal verwerken en kwijt kunnen bij een professional, een professional die ik daadwerkelijk kan vertrouwen. Maar ook iemand die mij kan helpen voor de toekomst, zodat ik een nog betere band met mijn pleegouders kan opbouwen en onzekerheden aan de kant kan zetten.

Ik ben alleen bang om iemand te krijgen die ik niet kan vertrouwen.

Ik ben bang om dit te starten, omdat ik zorg moe ben.

Ik ben bang om dit te starten, omdat het ophalen van dit alles mij heel veel energie kost.

Ik ben bang om hiervan thuis te komen en aan mijn pleegouders een hele verdrietige en beschadigde kant van me te laten zien.

Ik ben bang om weer maandenlang 1 dag in de week gewoon doodop te zijn door dit.

Ik ben bang om weer nieuwe dingen te ontdekken waardoor de pijn groter wordt.

Ik weet dat het zwaar is en ik ben bang dat het mij gaat beïnvloeden op andere plekken zoals school, met vrienden of thuis.

Ik wil het echt doen, omdat ik de mogelijke voordelen echt wel goed voor ogen heb, maar toch ben ik heel erg bang.

Ik ben denk ik ook bang om dit samen te doen, omdat ik niet anders weet dan dat ik het altijd alleen heb gedaan.

Ik wilde dit even kwijt, maar alle adviezen of reacties zijn ook heel erg welkom, ik kan het vast gebruiken.

-OnlyMe