snijden

  • 18 november 2020
  • 3 reacties
  • 103 Bekeken

Badge

Hey, 

Ik heb nu een week niet gesneden ik heb geprobeerd om afleiding te zoeken. Maar ik krijg het maar niet uit mijn hoofd ik voel me gewoon zo depressief en nu heb ik ook nog weer een onvoldoende gehaald. Ik kan er niet meer tegen. Door te snijden lucht het juist op en voel ik me niet zo… ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dat moet omschrijven, in ieder geval ik ben bang dat iemand erachter komt en daarom zou ik willen stoppen en aan de andere  kant ook weer niet. Zoals ik al zei als ik het doe is het zo’n opluchting. Soms dan denk ik eraan hoe het zou zijn als ik er niet was niet verkeerd opvatten GEEN zelfmoord, maar gewoon het idee of het dan beter zou zijn. Snap je? En ik weet niet of ik ook verslaafd ben kan eigenlijk dat wel? Heeft iemand dit gevoel ook niet goed weten wat je wil. En wat kan ik eraan doen???

P.S Ik ben blij dat ik zo mijn verhaal kwijt kan zonder er meteen gezeur mee te krijgen en dat lucht eigenlijk ook wel op.


3 reacties

Reputatie 3
Badge +2

Hey,

wat goed dat je dit durft te vertellen en dat je van jezelf weet dat je hiermee wilt stoppen. Dat is al een grote stap :blush:  

Ik denk dat het ook een opluchting is als je dit bespreekt met een volwassene in je omgeving die je vertrouwt, een vriend of een vertrouwenspersoon op school. Die kunnen wellicht ook hulp aanbieden als dat nodig is. 

In plaats van jezelf pijn te doen kan je misschien een boekje  bij je houden en als je weer de drang krijgt om jezelf pijn te doen, kan je in het boekje schrijven wat er aan de hand is, wat je voelt en wat voor jou een oplossing kan zijn. 

You can do this :heart:

Badge

Girlxx09,  

Ja misschien heb je wel gelijk dat ik er met iemand over moet praten, maar ik denk echt niet dat ik dat durf. Eigenlijk vertel nooit aan iemand hoe ik me echt voel. En ik bedoel maar wie snijd zichzelf nou. Een freak die niet met emoties en depressie om kan gaan en daarom zichzelf snijd om nog wat te voelen. Zeg nou zelf dat is toch gewoon raar.

Maar toch bedankt voor je advies zelf heb ik een dagboek, alleen schrijf ik er niet zo vaak in. Ik zal dat wat vaker doen misschien helpt dat.

P.S. Het spijt me om te zeggen, maar ik heb vandaag toch weer gesneden. Het blijft moeilijk.

Reputatie 5
Badge +7

Hey Cathy00,

Als eerste echt megaknap dat je een week niet gesneden hebt! Ik snap dat het heel moeilijk is en ook lastig dat je het toch weer gedaan hebt. Maar het kan ook niet in een keer goed gaan hè, zoiets kost tijd. Je hoeft ook niet te verwachten dat je er gelijk mee kunt stoppen. Dat is echt een proces, wees daarom ook niet gelijk boos op jezelf als je terugvalt of als het allemaal niet lukt, dat hoort erbij.

Het lijkt me alleen wel zwaar om dat alleen de dragen, hoe vind jij dat? Je geeft aan dat je er wel over wil praten, maar dat niet durft. Dat is begrijpelijk, het kan je echter wel heel erg helpen als je er met iemand over praat. 

Het kan je helpen als je voor jezelf eens goed nadenkt over de voordelen en de nadelen van het aan iemand vertellen. Dan kun je voor jezelf een afweging maken, waar de balans meer heen gaat. Denk dan ook aan de voor- en nadelen op korte en lange termijn.

Als je iemand weet die je vertrouwt hoef je niet gelijk alles te vertellen, je kunt het doen zoals jij het wilt en op jouw tempo. Je kan bijvoorbeeld een mailtje sturen dat je graag die persoon wilt spreken. Dan vertel je in het gesprek dat je het moeilijk vind om over te praten en dan kijk je gewoon hoe die persoon reageert. Afhankelijk daarvan kun je voor jezelf bepalen wat je wel of niet wilt delen met die persoon.

Ook kun je van tevoren misschien op een briefje schrijven wat je wil vertellen, als je het dan even niet weet kun je daar op kijken en waarschijnlijk geeft het een fijner gevoel als je een beetje voorbereid bent. Je kunt ook als je het moeilijk vind om te praten een brief schrijven naar de persoon aan wie je het wil vertellen. Dan kun je aan de hand daarvan een gesprek voeren.

Verder kun je in dit topic heel veel alternatieven vinden voor zelfbeschadiging. Ik zou dat eens doorkijken en dan voor jezelf op een lijstje zetten wat je zou kunnen doen als alternatief. Als je dan de neiging hebt kun je dat lijstje pakken en je op een andere manier uiten. 

Je zou ook op het moment dat je de drang hebt de plek dik inpakken, met bijvoorbeeld elastiekjes of papier zoiets en dan kun je wel soort snijden, maar dan beschadig je jezelf niet. Want ik denk niet dat dat is wat je echt wil, maar op dat moment wil je de pijn anders voelen.  Je kan je ook onder de mensen mengen, want vaak als er iemand bij is doe je het wat minder snel.  

Ik zou je echt aanraden om erover te praten.  Snijden is misschien een tijdelijke oplossing, maar het gaat je uiteindelijk niet verder helpen. Zoek iemand die je vertrouwt of bespreek dit eventueel met je huisarts. Maar blijf er niet alleen mee rondlopen! 

De huisarts kan naar je verhaal luisteren en met je meedenken wat je het beste kan doen en eventueel welke hulp het beste bij je past, welke mogelijkheden je allemaal hebt. De huisarts kan je ook doorverwijzen naar een psycholoog of naar andere hulpverlening.  Je kan een beroep doen op de geheimhoudingsplicht van de huisarts. Deze zal het dan niet met iemand anders bespreken, zoals je ouders. Als je 12-15 bent, kan je wel vragen om geheimhoudingsplicht maar beslist de huisarts of hij/zij het wel of niet met iemand bespreekt. Vanaf 16+ heb je recht op je eigen hulpvraag en zal de huisarts het geheimhouden. De huisarts kan je ook helpen als je het moeilijk vind om dit met iemand te bespreken, hij/zij kan het dan voor je vertellen, maar je kan het ook samen met de huisarts doen. Je kan dus samen met je huisarts dit met je ouders bespreken of je vraagt de huisarts of hij/zij het met je ouders bespreekt.

Verder vertelde je dat je af en toe ook wat opschrijft. Ik denk dat dat zeker ook kan helpen, dat je even je emoties gevoelens en gedachten van je afschrijft. Dan is het toch even voor dat moment uit je hoofd. Wat je kunt proberen is dat je elke dag of elke week (als voorbeeld) een paar punten op schrijft waar je dankbaar voor bent of trots op bent of blij mee bent, wat je zelf bedenkt. Bijvoorbeeld dat je haar leuk zat of je had een leuk gesprek, lekker kopje koffie, om zomaar wat te noemen. Kunnen gewoon lekker simpele dingen zijn. Het klinkt misschien een beetje gek of simpel maar het zijn wel dingen die je kunnen helpen.

Als laatste, het maakt je echt niet raar of gek dat je jezelf snijd en je bent ook zeker niet de enige! Sterkte en succes gewenst!

Groetjes,
Simply Me

 

Reageer