nog slechter

Hoi lieve mensen op het forum, het gaat weer eens niet goed met me, dat is niet waar, want het gaat al een hele tijd niet goed met me. 

Ik kom net terug van vakantie, wat leuk hoort te zijn, maar mij werd het allemaal echt teveel, met 3 andere broers en zussen en 2 ouders is nogal druk namelijk. Zoals ik ook al in mijn vorige topic zei, heb ik mezelf weer gesneden. Ik wil dat het stopt, maar dat doet het maar niet.

Ik dacht ook dat het niet erger kon, nou hier ben ik, dit topic aan het schrijven om, wat is het? 4 uur ‘s nachts… Ik kan de laatste tijd heel slecht in slaap komen door al die stomme gedachtes die me vertellen dat niemand om me geeft, dat niemand me zal missen als ik het zou doen en dat het allemaal beter word voor de andere als ik er niet meer was. Het kon dus nog wel erger.

In mijn vorige topic zei ik ook dat ik er met niemand over kon praten, dat is nu veranderd denk ik. Ik heb een vriendin die het ook moeilijk heeft (gehad) en ik vroeg al eerder of ik het er met haar kon over hebben, want dat heb ik echt nodig, maar dat was een week geleden ofzo en het is er dus nog niet van gekomen. Wel heb ik haar vannacht appjes gestuurd om dat het echt niet meer ging en ze zei dat ik haar altijd mocht appen, maar wat normaal is is dat ze nog niet heeft gereageerd want hoe kan je verwachten dat zij ook nog wakker is om 3 uur ‘s nachts.

Ik ga volgend jaar van klas wisselen. Op het zelfde niveau maar wel naar de andere klas. Ik vind het heel erg spannend ook omdat ik eigenlijk niet weet of die meiden (uit mijn nieuwe klas dan) me wel zien als een vriendin. Ik ben heel erg bang dat ik er niet bij ga horen of dat ze me niet mogen, maar ik denk wel dat het beter wordt dan vorig jaar, want dat was echt mijn slechtste jaar tot nu toe. Ohnee laat maar, ik zit nu op mijn slechtste punt dus het moet allemaal nog komen denk ik.

Volgens mij heeft niemand ook echt door dat het zo slecht met me gaat tenzij ik er over begin (wat ik nooit doe). Ik heb nooit over mijn gevoelens gepraat, want weet ik veel ik dacht dat het normaal was. Tot mijn moeder vroeg of het wel goed ging, en toen begon ik me te realiseren dat ik nooit slecht ben geweest (dit was een paar jaar geleden, iets van 4 of 5 jaar geleden), dus dat ik nooit alsof deed. Uhm nou dat is wel veranderd, ik ben er zo gewend aan geraakt, dat ik me ook als goed ging voordoen terwijl dat niet zo was. Ik denk dat mensen nu ook wel een beetje verwachten van mij dat het altijd goed gaat, ik bedoel ze hebben me nooit horen klagen.

Ik ben ook nooit zo een prater geweest, soms heb ik geeneens door dat ik niet praat omdat ik denk dat ik wat zeg maar dan luister ik gewoon naar het gesprek en krijg ik antwoorden op mijn vragen door andere? Ik weet dat het niet logisch klinkt maar zo voelt het wel. Ik denk ook dat ik harde social anxiety heb (ben nog nooit gediagnostiseerd) maar ik heb wel zo een beetje alle kenmerken ervan. Dit maakt het dus ook nog lastiger voor mij om om hulp te vragen.

Ik denk er ook steeds meer over na hoe het zal zijn als ik er niet meer was, wie zal me missen? wie zal het langste blijven? want je zou toch niet 1 ster in een hemel vol sterren missen?

Ik ben zo hard mijn best aan het doen,

Xxx