mijn gevoelens?

Hoi allemaal, ik zit nu al een tijdje op het forum, maar ik heb zelf nog nooit een topic gestart. En ik denk dat ik nu wel mijn verhaal kwijt moet want het zit al zo lang in me gepropt.

Ik weet eigenlijk niet meer precies wanneer het begon, maar ergens vorig jaar (ik zat in de eerste dus allemaal nieuwe mensen en zo) een beetje in het midden volgens mij, kwam ik best wel close met een vriendin. In die periode zaten we naast elkaar in de klas en we hadden heel veel lol. Na een tijdje kwam er een ander meisje bij ons gevoegd zeg maar, en toen begon het al minder echt te voelen. Ik dacht dat ze mijn beste vriendin was, ergens wist ik natuurlijk dat dat niet zo was, maar het voelde eindelijk een keer zo. Dus begin dit school jaar, eigenlijk ook eind vorig schooljaar, trok ze meer op naar een ander meisje. Daardoor voelde het voor mij dat ze me had gedumpt voor haar nieuwe vriendin. Natuurlijk had ik door dat zij het veel leuker hadden met elkaar en dat onze vriendschap daardoor ook helemaal niks meer voorstelde. In dit schooljaar heb ik me zo alleen gevoeld, ook omdat iedereen het zo goed had met elkaar (de andere meiden in mijn klas ook) en ik merkte echt dat ik eigenlijk nog nooit een echte goede vriendschap heb gehad met iemand.

Dus toen begon ik aan mezelf te twijfelen. Wat heb ik gedaan dat ze me vervangen hebben? Ben ik echt zo stom dat ze zeggen? De mooie meisjes winnen altijd natuurlijk. Ben ik dan toch echt niet goed genoeg? Kan iemand wel van de echte mij houden? Ik ben ook niet zo mooi dat ze me als vriendin willen hebben.. Ik zat heel erg met mezelf in de knoop en het heeft me heel erg onzeker gemaakt.

Ik denk dat ik er nu nog steeds niet helemaal over heen ben, want begin dit jaar begon ik mezelf te snijden. Eerst klein maar toen voelde ik me nog slechter en werd het erger. En steeds als ik denk dat het niet erger kan, word het toch erger…

Mijn moeder vergelijkt me altijd met mijn zus, ze heeft door dat het niet lekker met me gaat en dan zegt ze: “Ja je zus die had ook veel gedoe met haar vriendinnen in de tweede.” Ik bedoel, ik heb ook zelf een verhaal, niet altijd alles moet van een ander komen. Ze had door dat ik me sneed op mijn enkel, maar ze heeft niet door dat het daarna nog 10 keer erger werd.

Ik heb nooit over mijn gevoelens gepraat. Ik kan dat gewoon niet, typen gaat dan al een stuk makkelijker. Ik kan en durf ook niet om hulp te vragen, ik denk ook dat het me nog te veel raakt zonder in huilen uit te barsten. Maar ik denk wel dat ik hulp nodig heb, ik dacht dat ik het zelf aan kon? Maar toch niet? Ik weet ook niet eens meer wat ik dacht joh.

Ik denk dat het zo erg werd/ is, dat ik (soms) dood wil. Ik weet niet, ik kan me ook niet goed mijn toekomst zien. Ik denk niet dat ik het echt ga doen, maar soms wil ik wel gewoon dat ik niet geboren was.

Ik weet ook niet wat ik wil/ verwacht dat andere hier op gaan reageren, maar ik moest het kwijt, want ik kan er dus ook met niemand over praten.

Xx