hoe kom ik hier uit, suïcidale gedachtes en hopeloosheid

Ik heb al een paar jaar last van negatieve gedachtes, deze gedachtes probeer ik te onderdrukken maar daardoor stapelen ze ook juist op. Vooral dit jaar heb ik erg veel last van suïcidale gedachtes en hopeloosheid, wat de laatste paar weken erger dan ooit is. Elke dag heb ik het gevoel dat ik vast zit in mijn eigen lichaam, ik haat hoe ik er uit zie, ik voel me altijd erg onzeker en ik weet niet hoe ik dit kan veranderen. Elke dag probeer ik me zo veel nodig af te leiden zodat ik niet in een nog slechtere mentale staat terecht kom, helaas merk ik aan mezelf dat ik dit niet meer vol kan houden, ik merk namelijk dat alles fysiek zwaarder is en dat ik slechter word in dingen waar ik eerder misschien net average in was en hierdoor weet ik niet meer wat ik met mezelf aan moet. Ik heb constant het gevoel dat ik me niet moet aanstellen aangezien er niet echt iets duidelijks is waarom ik me depressief voel en dat anderen het veel erger hebben. Ik heb altijd het gevoel alsof ik niemand heb terwijl ik wel een paar vrienden hebben, ik heb dus het gevoel dat er niemand is waar ik mee kan praten en dit lijdt tot opgestapelde negatieve gedachtes. Ik heb altijd al moeite gehad met het vragen om hulp maar dit is zegmaar een laatste poging om beter te worden, want ik sta op het punt om op te geven en ik zou het liefst willen dat mijn ouders hier niets van af komen te weten.