Het voelt goed om mezelf pijn te doen

Ik was 13 toen ik zei dat ik zelfmoord wilde plegen naar mijn psycholoog. Ik weet niet of ik dat toen ook echt wilde of alleen zo voelde, Ik herinner me niet veel van dat jaar. Mijn ouders kwamen ook gelijk en ik wist niet dat als ik dat had gezegd ik niet naar huis mocht zonder een ouder. Het voelde als een soort verraad, iets vertellen en de psycholoog vertelde het gelijk door, dat is alles wat ik nog weet. Wanneer je iemand het ding laat zien waar je dus vastloopt, of het nou depressie is, zullen ze je “proberen” te helpen. “hoe kunnen we je helpen?” zo een domme vraag, ik ging naar jullie toe omdat ik het zelf ook niet wist.

Ik was 13 toen ik leerde dat je je echte gevoelens niet moet delen, dan voelt het alsof je verstikt in all die hulp dat niet helpt. Maar ik leerde in plaats daarvan hoe ik mijn school, mijn ouders, docenten en mijn coaches kon manipuleren. Door mijn psycholoog dat te vertellen had ik 3 dingen tot mijn beschikking dat ik kon gebruiken tegen hulpverleners of docenten. ADHD, autisme en zelfmoord. Ik hoefde niet naar school als ik niet wilde, iedereen geloofde me als ik vertelde dat ik gepest werd en door wie. Ik kreeg extra tijd in toetsen en hoefde sommige toetsen niet eens te maken. Perfect in de ogen van een docent, iemand die hun best deed en de rest liet lijken alsof ze allemaal pesters waren.

Ik deed dingen tegen mezelf. Ik heb mezelf gesneden, ik ben door meltdowns gegaan die ik zelf gestimuleerd heb, dagen niks gegeten en mezelf gekrabd en pijn gedaan waar mensen het konden zien, en dan denken ze dat het niet goed ging. en toen kreeg ik weer wat ik wilde. Het was alsof er twee kanten waren aan mij, de een nieuwsgierige zonder enige empathie voor andere of voor mijn lichaam en brein. de ander was heel empathisch en ging door alles heen, om iemand te overtuigen dat je gek wordt moet je het ook zelf geloven en worden, en dat was die kant.

Het probleem kwam doordat ik dingen had gezegd die niet waar waren. Of niet compleet. het was altijd “Ik ben te overprikkeld om naar school te gaan” en niet “Ik voel alsof mijn hooft in elkaar gaat splitsen en ik heb obsessieve gedachtes”. Het was altijd “Ik heb geen vrienden”. Nooit “Ik voel me eenzaam”. Ik was altijd alleen, zelfs als kind. Ik heb nooit vrienden gehad en alle vrienden dat ik heb zijn kennissen die alleen mijn naam kennen. Het was echt eenzaam. En opeens begon ik dingen dat ik leuk vond niet meer leuk te vinden. mijn zusje had ik weer obsessieve gedachtes over hoe ik haar pijn kon doen. Iedereen was luid. En het was zo mistig in mijn hooft.

Mijn droom over de toekomst is geen baan, of iets willen. Ik wil niet dood. Dat heb ik geleerd, ik hou van bewustzijn. Ook al weet ik dat ik ergens ben maar niet waar. Ik wil gewoon ergens zijn, er is geen licht, geluid, geur of smaak. waar ik me nooit zal vervelen, ik hoef niet eens te voelen ik wil gewoon bewust zijn. En ik voel op dit moment ook bijna nooit iets. Ik heb geen motivatie, alleen geïrriteerd dat mensen bestaan. ben al blijven zitten in de 4de vorig jaar, gewoon om langer op school te zitten want hier hoef ik niks te doen.

Ik voel me zo eenzaam. Ik kijk naar mijn klasgenoten, zitten op sociale media, zijn sociaal, praten over jongens of meiden. Met de meiden hebben we het over make up, jongens en huid/haar verzorging of zelfmoord. De jongens over meiden, voetbal, stoer doen of zelfmoord. En ik hoor er gewoon niet bij. want ik wil niet praten, Ik begrijp hun niet, en niemand begrijpt mij want ik kan nooit goed uit mijn woorden komen, ik kan nooit zeggen wat ik voel of denk. Ik heb geen opinie over kleding, of over wie knap is, lieveling kleur of eten. En het is zo eenzaam. Want ook al ga ik naar een groep met andere mensen met autisme, of mensen met depressie of gewoon andere stillen kinderen zoals ik. Hoe kan het dat aan het einde van die 10 weken cursus ze toch allemaal vrienden zijn of met elkaar praten, en ik zit nog steeds aan de kant, en op dat moment probeer ik niet te huilen.

het maakt niet uit hoe vaak ik krijg wat ik wil door mezelf te gebruiken als een pop. Het expres overprikkeld maken, soms ook alleen omdat het fascinerend is hoe ik er in de spiegel uit zie als ik huil en eenzaam voel. Naar mezelf kijk alsof die me kan helpen. er kunnen twee stemmen in zijn. Een is zo zacht, warm “Jij bent zo prachtig en geweldig.” en ik wordt blij als ik in die spiegel kijk ook al huil ik. de andere stemmen zijn herinneringen over waarom niks uitmaakt. niks boeit. niemand boeit. Je kan niemand vertrouwen want hoe kan je dat doen als je jezelf niet kan vertrouwen? 

Seksuele gedachtes waren nooit normaal, die gingen niet over goed voelen, het ging over pijn. Over het niet in controle zijn van mijn eigen lichaam. het is een cyclus waarin ik mezelf misbruik en aan het einde ik weer wens voor die stille plek waar ik wil zijn. En ik weet niet hoe ik hulp moet zoeken of vragen, want ik voel meerdere dingen, Ik hou van mezelf net zoveel als dat ik mezelf pijn wil doen en gebruik als een object. En ik kan dit nooit tegen iemand zeggen, want wat zouden ze wel niet denken? weer vragen hoe ze me kunnen helpen?