Eenzaam?

Lieve allemaal,

Allereerst, oprecht bedankt dat je tussen alle seksgerelateerde topics hierop geklikt hebt. Voordat ik begin zal ik wat achtergrondinformatie over mezelf geven. Ik ben een jongen van (net) 16 jaar, ik zit op het VWO in de 4e klas, gemiddelde cijfers. Ik heb opzich een prima vriendenkring, met zo'n 4 vrienden die echt dichtbij me staan, maar samen vormen we een groep van tot wel 20 jongens. Ik sport 5 keer in de week, maar ondanks de mensen om me heen voel ik me alleen en ik zoek een plek om even alles te delen wat ik voel. Op 12 januari schreef ik het topic ‘eenzaam en op’, en dit sluit daar vrij goed op aan.

Ik merk dat ik de laatste tijd best in de knoop zit met mijn gevoelens, en hier voel ik me best eenzaam in. Ik ben op zondag 29 maart begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’. De eerste zin hierin luidt: “Ik twijfel aan mezelf.” Dat zegt misschien al het een en ander.

Ik twijfel aan mezelf over bijna alles. Ik weet dat ik prima cijfers heb, maar ik doe er niks voor en ik ben bang dat ik het in de toekomst niet meer haal. Ik ben onzeker over mijn uiterlijk, ik vind mezelf gewoon totaal niet mooi of aantrekkelijk. Er is ook nog nooit iemand geweest die tegen me heeft gezegd dat ik mooi ben, dus dat zal ook niet meehelpen. Ik ben onzeker over wat ik draag. Kleren maken de man zeggen ze, maar ik weet gewoon niks over fashion en ik draag geen dingen die ik leuk vind. Ik mag alleen niks nieuws kopen van mijn ouders, ook al is het mijn eigen geld en heb ik er zelf voor gewerkt.

En dan zou je zeggen: ‘je hebt veel vrienden', 'doe gewoon beter je best', of ‘wat zeur je nou', maar het zit me iets dieper merk ik. Ondanks dat ik echt de mensen om me heen heb, voel ik me echt eenzaam. Ik voel me onbegrepen, er is nooit iemand die het tegendeel bewijst over mijn onzekerheden, en als ik iets goed doe krijg ik het thuis ook nooit te horen. Ik krijg het alleen te horen als ik iets slecht doe.

Vanmiddag ben ik op, het gaat niet meer. Ik wil niet zo zijn, ik vind mezelf zo kut, ik haat mezelf ook zo erg soms. Ik wil gewoon iemand die er wel is, en die dacht ik gevonden te hebben, maar die snapt mijn gevoelens zo erg niet dat het toch niet helpt. Als ik mijn gevoelens uitspreek dan voelt het trouwens ook alsof ik alleen maar om aandacht vraag, of dat ik zeur. Het voelt altijd onaf. En misschien is het trauma dat ik me afsluit voor gevoel tot ik zeker weet dat ik het kan delen, maar er is tevens bewezen dat het altijd pijn doet en dat het altijd fout gaat.

Mensen denken dat jongens geen gevoel kennen, maar ik hoop zo dat er meer zijn die wel iets voelen, die me misschien kunnen helpen, dat er iemand is om mee te praten, want het voelt zo zwaar allemaal in mijn eentje. Het voelt alsof ik de enige ben met emoties, en dat doet gewoon echt heel veel pijn. Ik voel me alleen nooit veilig genoeg om te huilen en het voelt zo erg alsof ik niet ben en niet kan zijn wie ik wel echt ben.

Tot slot, heel erg bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal. Ik hoop echt dat er iemand is die dit herkent of hierover wil praten.

Liefs, Pietertje 2013, of wie ik nou nog ben